A blend of 99% fine fiction and 1% fact

Thursday, December 29, 2011

അന്വേഷണങ്ങൾ


“യു ആർ മാഡ്“; കർപ്പൂര തുളസിയും തേനും ചേർത്ത പുകയില നിറച്ച, പുകയുന്ന ഹുക്ക എനിക്ക് മുന്നിൽ വച്ച് യാസ്മിൻ  പറഞ്ഞു; “യു ആർ ആഡിക്റ്റട് റ്റു ദിസ്. എന്നെ കാണാനാണെന്ന കാരണവും! ആൻഡ് ഈഫ് യു തിങ്ക് അബൌട് മി, ഒരു അറബിയ്ക്കൊപ്പം പോയാൽ ഒരു രാത്രി എനിക്ക് കിട്ടുന്നത് ഏറ്റവും കുറഞ്ഞത് നൂറ് ഡോളറാണ്. നിന്റെ പ്രണയത്തേക്കാൾ എനിക്ക് ആവശ്യം പണമാണ്...“

ഷീഷബാറിൽ ഞാൻ പുക ആഞ്ഞു വലിച്ചു. സിരകളിൽ ഉന്മാദമുണ്ടോ എന്നറിയാൻ വേനൽക്കാല മരുഭൂമിയിൽ, രാത്രിയിലും വീശുന്ന ചൂടുകാറ്റിൽ ഞാൻ എന്റെ തലച്ചോറിൽ പരതി

പുഴക്കരയിലെ കുറ്റിക്കാട്ടിൽ, ചന്തൂട്ടിയേട്ടൻ  തന്നിരുന്ന ബാറ്ററിയിട്ട് വാറ്റിയ ചാരായത്തിന്റെ ലഹരിയെക്കാളും, പാളയത്ത് സൈക്കിൾ കടയിൽ ഗോപാലേട്ടൻ ചെറിയ കടലാസ് പൊതികളിൽ തന്നിരുന്ന  വയനാടൻ കഞ്ചാവിന്റെ ലഹരിയെക്കാളും, ബാംഗ്ലൂരിൽ ശിവാജിനഗറിലെ ഗലികൾക്കിടയിൽ ഊസുക്ക തന്നിരുന്ന ഭാംഗിന്റെ ലഹരിയെക്കാളും എത്രയോ താഴയാണ് മോളേ, യാസ്മിൻ യാസ്സിൻ എന്ന മൊറോക്കൻ സുന്ദരീ, പാതിമറച്ച മാറിടം കാണിച്ച് നീ ഈ തരുന്ന പുകചുരളുകൾ.

ധനുഷ്കോടിയിൽ, കടൽ സംഗമത്തിൽ, പൂർണ്ണ ചന്ദ്രനിൽ കടപ്പുറത്ത് എന്റെ കൈകൾ കോർത്ത് പിടിച്ച് യമുന പൂഴിമണ്ണിൽ മലർന്നുകിടന്നു; “ഡാ നീ വേണം, എന്റെ കൂടെ എന്നും”

“നിനക്ക് ഭ്രാന്താണ്“;  അജയൻ അലറി; “രാത്രിയിലെ കടൽ കാണിക്കാൻ നീയവളെ ധനുഷ്കോടിയിൽ കൊണ്ടുപോയി. നിലാവിൽ യമുന ഒഴുകുന്നത്  കാണിക്കാൻ  ആഗ്രയിൽ കൊണ്ടുപോയി. മോഡലിംഗ് ഫാഷൻ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് അവൾക്ക് തുലക്കാൻ നിന്റെ പണം. അവൾക്ക് താമസിക്കാൻ നിന്റെ ഫ്ലാറ്റ്. അവൾക്ക് വച്ചുണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കാൻ നിന്റെ വക കുശ്നിക്കാരൻ. എല്ലാം ഊറ്റിയെടുത്ത് നാളെ അവൾ പൊടിയും തട്ടി പോകുമ്പോൾ  നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നത് നീ തനിച്ചായിരിക്കും... യു ഫൂൾ“

“ഇറ്റ്സ് മൈ കാരിയർ യു ഇഡിയറ്റ്”; യമുനയുടെ ചിരിയിൽ മോഡലിംഗിൽ അവൾക്ക് കയറിപോകാനുള്ള ഉയരങ്ങളെകുറിച്ചുള്ള ആവേശം; “ഹോങ്കോംഗിലാണ് ഫാഷന്റെ ലോകം. അവിടെ നിന്നും ഞാൻ ലണ്ടനിലേക്ക് പോകും. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് നിന്നെയും ഞാൻ കൊണ്ടുപോകുമെടാ“

എന്റെ രണ്ടിരട്ടി ഉയരമുള്ള, മുടി പിന്നിൽ മെടഞ്ഞുകെട്ടി, വൃത്തിയിൽ ഷേവ് ചെയ്ത ആംഗ്ലോ അഫ്ഗാൻ ഫാഷൻ ഡിസൈനർ എബ്രഹാം അമന്റെ അരയിൽ കൈചുറ്റി, കൊതിപ്പിക്കുന്ന അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സഹതാപം കാണിച്ച് യമുന പറഞ്ഞു;

“ഡോണ്ട് ബി ലൈക്ക് ദിസ് ഡാ“

എബ്രഹാം അമന്റെ അസഹിഷ്ണുത നിറഞ്ഞ നോട്ടത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ ഞാൻ മൊബൈലിൽ അജയന്റെ നമ്പർ പരതി.

“എവിടെയാണെടാ നീ? ഏത് പണ്ടാരത്തിലാണെങ്കിലും കേറി നാട്ടിലേക്ക് വരിക”; അജയൻ

കുട്ടിക്കാലത്ത് കൂട്ടുകാർക്കുമൊപ്പം മതിമറന്ന് നീന്തികളിച്ച കൊറുമ്പാത്തി കുളത്തിലെ പടവുകളിൽ, തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തിലിരുന്ന് അജയൻ കരുണയോടെ പറഞ്ഞൂ;

“നീ ഈ വാസിലേഷനിൽ നിന്നും പുറത്തു വരിക, എനിക്കറിയാം യു കാണ്ട്. സ്റ്റിൽ വന്നേ പറ്റൂ. എനിക്ക് എന്റെ പഴയ ആ നിന്നെ വേണം. നിന്റെ സൌഹൃദം വേണം”

കുളത്തിൽ നിറയെ വിടർന്ന് നിൽക്കുന്ന ചുവപ്പും പിങ്കും കലർന്ന ആമ്പൽപൂക്കൾ. ഒരു ഫാഷൻ  ഷോയ്ക്ക് മുമ്പൊരിക്കൽ ഈ പൂക്കളെ ഓർത്തായിരുന്നു യമുനക്കുള്ള വസ്ത്രം ഡിസൈൻ ചെയ്തത്.

ഓണക്കാലമാണ്. കുളക്കരയിൽ, കുരുത്തോലകൾ കോർത്ത ഓലക്കുട ചൂടിയ ഓണത്തപ്പൻ ദക്ഷിണ വാങ്ങി തെച്ചിപൂക്കൾ തലയിൽ വിതറി, നെറ്റിയിൽ കുങ്കുമം ചാർത്തി തന്ന് അനുഗ്രഹിച്ചു.

“വിഡ്ഡി. ഒളിച്ചോടാനെ നിനക്ക് അറിയൂ“; അജയന്റെ ഓഫ് ലൈൻ ചാറ്റ് മെസ്സേജ് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച് ഞാൻ പഞ്ചാബി മോഡൽ അർഷ്‌പ്രീതിനോട് പശ്ചിമഘട്ടത്തിലെ നിത്യഹരിത വനങ്ങളിലൂടെ മഴയിൽ ഒരു യാത്രയ്ക്ക് കൂടെ പോരാൻ കെഞ്ചി. റാംപിൽ അവളുടെ ചടുലനീക്കങ്ങൾക്കൊപ്പം അനുസരണയില്ലാതെ പറക്കുന്ന അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ മഴ നനഞ്ഞ് മുഖമമർത്തി നിൽക്കണം എനിക്ക്. അവളും അവളുടെ ലെസ്ബിയൻ പ്രണയിനി ഗുനീതും തീപാറുന്ന കണ്ണുകളോടെ എന്നെ നോക്കുകയാണ്.

അസമയത്തെ ഡ്രിങ്കുകൾക്കിടയിലെ വിളികൾ മറ്റാരും അറ്റൻഡ് ചെയ്തില്ലെങ്കിലും അജയൻ അറ്റൻഡ് ചെയ്യും. അവന്റെ ചീത്ത വിളിയും ദേഷ്യവും മറ്റൊരു ലഹരി തന്നെ;

“നിനക്ക് മാത്രം എവിടെനിന്നെടാ ഈമാതിരി വിചിത്രജീവികളുടെ കൂട്ടു കിട്ടുന്നു! അവർ നിന്നെ തേടി വരുന്നതോ അതോ നീ അവരെ തേടി പോകുന്നതോ!”

ദേഷ്യവും പരിഭവവും തീരുമ്പോൾ അജയൻ പറയും; “മതിയാക്കി വാടാ. ആരെയൊക്കെയോ ബോധിപ്പിക്കാനാണെങ്കിൽ പോലും നീ വരച്ച ചിത്രങ്ങളുടെ ഒരു കലക്ഷൻ എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്. നമുക്കൊരു ആർട്ട് ഗാലറി തുടങ്ങണം. നിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ, നിന്റെ ശില്പങ്ങൾ, നിന്റെ ഭ്രാന്തുകൾ എല്ലാം നീ അവിടെയിരുന്ന് ചെയ്യ്”

അജയൻ,
ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കൊരു യാത്ര പോവുകയാണ്. എവിടേയ്ക്കാണെന്നോ എന്തിനാണെന്നോ എപ്പോൾ തിരിച്ചു വരുമെന്നോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. ഒന്നും കൂടെ കൊണ്ടുപോകുന്നില്ല. ഒന്നും കൂടെ കൊണ്ടുപോകാൻ ഇല്ല എന്നു പറയുന്നതായിരിക്കും ഒരുപക്ഷേ ശരി. കുറച്ച് പുസ്തകങ്ങളും സിഡികളും എക്സ്റ്റേണൽ ഹാർഡ് ഡിസ്കുകളും കൂട്ടിക്കെട്ടി പെട്ടിയിലാക്കി നിനക്ക് അയച്ചിട്ടുണ്ട്. നിനക്കതിനെക്കൊണ്ട് ആവശ്യമൊന്നും വരില്ല. നിനക്ക് തരാൻ പക്ഷേ എന്റെ കയ്യിൽ ഇതു മാത്രമേ ഉള്ളൂ.

Wednesday, December 28, 2011

കഥയറിയാതെ അശോകൻ ചരുവിൽ



ഇടുക്കിയിലെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ എങ്ങിനെയാണ് രാത്രിയിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്നത് എന്ന് നിശ്ചയമില്ലെങ്കിലും വെള്ളമില്ലാതെ വരണ്ട കൃഷിയിടങ്ങളെ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ട് ഭയന്ന്  തേനിയിലെ തമിഴൻ ഉറങ്ങുന്നുണ്ടാവില്ല എന്ന് ശ്രീ അശോകൻ ചരുവിലിന് അറിയാം. സർക്കാറുകൾ ഭയം ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയാണ് എന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിഗമനം. ഒരു മുൻകൂർ ജാമ്യമെന്നോണം ലേഖനത്തിൽ അദ്ദേഹം പറയുന്നുമുണ്ട്- ‘മുല്ലപ്പെരിയാറിനെകുറിച്ച് ഞാൻ ഒന്നും എഴുതില്ല. അതിനുള്ള സാങ്കേതിക പരിഞ്ജാനമില്ല’ എന്ന്.

അതാത് വിഷയങ്ങളിൽ ‘സാങ്കേതിക പരിഞ്ജാനം’ ഉള്ളവർ മാത്രമേ ആ വിഷയത്തെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കാവു. ഒരു സാമൂഹിക പ്രശ്നം വരുമ്പോൾ പോലും ആരും കാര്യത്തെകുറിച്ച് പഠിക്കാനോ പ്രതികരിക്കാനോ പാടുള്ളതേ അല്ല!

പകരം ചെന്നയിലെ ചുവന്ന ചായമടിച്ച സെൻട്രൽ സ്റ്റേഷനിലുള്ളിലും  ഒരുകാലത്ത് കേരളത്തിന്റെ പാതി തലസ്ഥാനമായിരുന്ന ആ നഗരത്തിലെ ഗലികൾക്കിടയിലും കുതിരച്ചാണകത്തിന്റെയും മുല്ലപ്പൂവിന്റെയും മണമേറ്റ് സാത്തുകുടി നീരുകുടിച്ചും എംജിആറിന്റെ തമിഴ് സിനിമകണ്ടും നടന്ന ഒരു കാലത്തിന്റെ മാസ്മരികതയിൽ മുങ്ങി തപ്പുകയാണ് അദ്ദേഹം. (നൊസ്റ്റാൾജിയ മലയാളിക്ക് എങ്ങിനെയാണ് ചീത്തപ്പേരുണ്ടാക്കിയത് എന്നതിനെ കുറിച്ച് ആരോ ചോദിച്ചത് ഓർത്തുപോകുന്നു!)

ഭൂചലന ഭീഷണി നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു മേഖലയിൽ കാലപ്പഴക്കം അതിക്രമിച്ച് ഭൂചലനങ്ങൾ  അതിജീവിക്കാൻ സാദ്ധ്യതയില്ലാത്ത, തകർന്നാൽ മുപ്പത്തഞ്ച് ലക്ഷത്തോളം വരുന്ന മൻഷ്യജീവൻ നഷ്ടപ്പെടാൻ സാദ്ധ്യതയുള്ള മുല്ലപെരിയാർ ഡാം മാറ്റിപണിയണമെന്നേ നാം  ആവശ്യപെടുന്നുള്ളൂ. തമിഴ് നാടിന് അവർക്ക് അർഹമായ ജലം നൽകാമെന്ന് ആവർത്തിച്ച് ആവർത്തിച്ച് പറയുന്നുണ്ട്, ബന്ധപ്പെട്ടവർ.

ഇനി അതുമല്ലെങ്കിൽ കാത്തിരിക്കാം. ദുരന്തം സംഭവിച്ചതിന് ശേഷം അതേകുറിച്ച് നമുക്ക് കവിതകളും കഥകളും ലേഖനങ്ങളും എഴുതാം.

ദുരന്തം ആഘോഷമാക്കാം.

(ഇന്നത്തെ ‘മനോരമ‘ പത്രത്തിൽ ശ്രീ. അശോകൻ ചരുവിലിന്റെ ‘കഥയറിയാതെ’ എന്ന കോളം വായിച്ചപ്പോൾ തോനിയത്)

Tuesday, December 20, 2011

ജുഗൽബന്ദി


രാവിലെ ഓഫീസിലേയ്ക്കുള്ള കാർ പൂളിൽ, സിഡിപ്ലയറിൽ നിന്നും സാക്കിർ ഹുസൈനും അച്ഛൻ അള്ള രാഖയും തബലയിലുള്ള ജുഗൽബന്ദി. സഹപ്രവർത്തകൻ വെക്കേഷന് നാട്ടിൽ പോയി തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ കൊണ്ടുവന്നതാണ് സിഡി.

***
കോളെജ് കാലം കഴിഞ്ഞ് രണ്ട് മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമുള്ള ഒരു വൈകുന്നേരം.
മലബാർ മഹോത്സവത്തിനായി കോഴിക്കോട് കടപ്പുറത്ത് കെട്ടി ഉയർത്തിയ വമ്പൻ സ്റ്റേജ്. ആളുകൾ ഒറ്റയ്ക്കും കൂട്ടായും കുടുംബമായും എത്തിതുടങ്ങുന്നു. ഉന്തു വണ്ടികളിൽ ഉപ്പിലിട്ട ഐറ്റംസ്, കപ്പലണ്ടി, നാരങ്ങവെള്ളം, ഐസ്ക്രീം കച്ചവടങ്ങൾ പൊടിപൊടിക്കുന്നു.

അന്നത്തെ പരിപാടിയായ ജുഗൽബന്ദിയുടെ ബോഡുകളും നോക്കി കടലയും കൊറിച്ച്  കടപ്പുറത്തുകൂടെ നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ദേവൻ അജയനോട് ചോദിച്ചു;
“എന്തുവാടാ ഈ ജുഗൽബന്ദി ജുഗൽബന്ദീന്ന് വെച്ചാൽ?”

“അത് ഇന്ത്യൻ ക്ലാസിക്കൽ മ്യൂസികിലെ ഒരു ഐറ്റമാണ്. രണ്ട് സംഗീതജ്ഞർ തമ്മിലുള്ള ഒരു കോംബിനേഷൻ പരിപാടി”

“എന്നെച്ചാൽ?”

“അതിപ്പോ ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരാൾ വായ്പാട്ട് പാടുമ്പോൾ മറ്റയാൾ തബലയിൽ അത് ആവർത്തിക്കുക”

“എന്തിന്? രണ്ടാൾക്കും ഒരുമിച്ചങ്ങ് ചെയ്താൽ പോരേ? ഏത് പാട്ട് പാടുമ്പോഴും തബല മുട്ടാമല്ലോ“

“അങ്ങിനെയല്ലടാ, അതൊരു തരം മത്സരം പോലെയാണ്”; അജയന്റെ ക്ഷമ നശിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നുണ്ട്

“ഒരാൾ വായിൽ പാടുമ്പോൾ മറ്റയാൾ തബലയിൽ എന്തു മത്സരിക്കാനാണ്. പാടുന്നതിനനുസരിച്ചങ്ങ് മുട്ടിയാ പോരെ”; സംശയം ചോദിക്കുന്നതിനൊപ്പം ദേവൻ തുരുതുരാ കടല കൊറിക്കുന്നുമുണ്ട്.

അജയൻ ദേവനെ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്;
“എടാ, ഇപ്പോൾ ഒരാൾ വായ്പാട്ടായി ‘തോം തരികിട തോം’ എന്ന് പാടുമ്പോൾ അത് മറ്റയാൾ തബലയിൽ വായിക്കും. അല്ലെങ്കിൽ മറ്റേതെങ്കിലും ഇൻസ്ട്രുമെന്റിൽ വായിക്കും. അതങ്ങനെ കേറി കേറി പോകും”

ക്ഷമ നശിച്ച് അജയൻ ഇപ്പോ പൊട്ടിതെറിക്കും എന്ന് ദേവന് അറിയാം. അവനെ ശുണ്ഠി പിടിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് ദേവന്റെ ലക്ഷ്യം.

“തോം തരികിട തോം എന്ന് വായിച്ചിട്ട് തബലയുമായി എങ്ങോട്ട് കേറി പോകാനാണ്”; ദേവന്റെ അലസമായ ചോദ്യം പിന്നെയും

“ഇങ്ങിനുണ്ടോ ഒരു ജന്മം! യവനെ ഞാൻ...”; അജയൻ ദേവന്റെ നേരെ കയ്യോങ്ങി

“ചൂടാവുന്നോടാ, നിനക്കറിയീല എങ്കിൽ അത് പറഞ്ഞാപോരെ. ഹും! തബലയുമായിട്ട് കേറി  കേറി പോകുമത്രേ..”

സഹികെട്ട അജയൻ ദേവന്റെ മേൽ ചാടി വീണു. രണ്ടും കൂടെ കടപ്പുറത്തെ പൂഴിമണ്ണിൽ  ഉരുണ്ട് വീണു. ദേവന്റെ കയ്യിലെ കടലക്കൂട് പൂഴിയിൽ വീണ് ചിതറി. അജയന്റെ പിടിയിൽ നിന്നും കുതറി എഴുന്നേറ്റ് ദേവൻ ഓടി.

“പോടാ പ്രാന്താ. ഞാനൊരു സംശയം ചോദിച്ചതിന് തല്ലാൻ വരുന്നോ. തോം തരികിടയല്ല, നീ തോം തോം തരികിടയാണെടാ പുല്ലേ...”

“പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാവാത്ത കഴുത. എന്റെ മുന്നിൽ ഇന്നെനി നിന്നെ കണ്ടുപോകരുത്. കൊന്ന് കുടലെടുക്കും ഞാൻ”

രണ്ട്പേരും കൂടെയുള്ള അടികണ്ട് ചിരിച്ച് മറിഞ്ഞ് നിൽക്കുകയാണ് ഞാനും ഗണേശനും.

“അജയാ മനസ്സിലാകുന്ന രീതിയിൽ പറഞ്ഞുകൊടുത്തുകൂടെ നിനക്ക്. അവന് ബുദ്ധിക്ക് ഇത്തിരി വളർച്ച കുറവുള്ളത് നിനക്കറിയുന്നതല്ലേ”; ഗണേശൻ എരിതീയിൽ എണ്ണ ഒഴിക്കുകയാണ്.

“രാമായണം മുഴുവൻ വായിച്ചിട്ട് സീത രാമന്റെ ആരാന്ന് ചോദിക്കുന്നവനാ ഇവൻ. മന്ദബുദ്ധിനൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ ഇങ്ങനേം ഒണ്ടോ!”

“ഞാൻ കൃസ്ത്യാനിയാടാ. നീ ബൈബിളിലെ കഥ ചോദിക്ക്. ഞാൻ പറയും”; അല്പം മാറി നിന്ന്  ദേവൻ അജയനെ വെറിപിടിപ്പിക്കുകയാണ്

“എങ്കി പറ, ഉണ്ണിയേശു പിറന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് ആട്ടിടയർക്ക് ആരാടാ വഴികാണിച്ച് കൊടുത്തത്”; വീട്ടിന് അടുത്തുള്ള പള്ളിയിൽ വരുന്ന പെൺപിള്ളാരുടെ വായിൽ നോക്കാൻ പോയി നിന്ന് ബൈബിളിൽ പാണ്ഡിത്യം നേടിയ ഗണേശന്റെ ചോദ്യം

“ആട്ടിടയർക്ക് വല്ലോരും എന്തിന് വഴികാണിച്ചു കൊടുക്കണം?. അവരുടെ കാലി  തൊഴുത്തിലല്ലേടാ  ഉണ്ണിയേശു പിറന്ന് വീണതുതന്നെ”

ദേവനെ ഓടിച്ചിട്ട് പിടിക്കാൻ ഞാനും ഗണേശനും അജയനൊപ്പം കൂടി. എല്ലാവരും കൂടെ കടൽതിരകളിൽ വീണ് നനഞ്ഞു കുളിച്ചു.

***
ഒരുപാട് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം.
മൈസൂറിലെ ഒരു റിസോർട്ട്. ഡിസംബറിലെ തണുത്ത ഒരു വൈകുന്നേരം. ആദ്യ റൌണ്ട് ഡ്രിങ്ക്സ് കഴിഞ്ഞ് അടുത്തത് ഫിക്സ് ചെയ്ത് ഗ്ലാസ്സ് കയ്യിലെടുത്ത് ദേവൻ എന്നെയും ഗണേശനെയും നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ച് അജയനോട് പറഞ്ഞു;

“ഇതാണെടാ ജുഗൽബന്ദി. നീ ഒന്നടിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഒന്നടിക്കും. ഞാൻ രണ്ടടിക്കുമ്പോൾ നീ രണ്ടടിക്കും... അങ്ങിനെ കേറി കേറി പോകും”

കൂട്ടചിരിയിൽ ഓർമകളുടെ തിളക്കം

Monday, December 12, 2011

വോൾഗയിലെ താമരപൂക്കൾ


രാത്രി ഏറെ വൈകിയിരിക്കുന്നു.

ഞാൻ ഇപ്പോൾ മോസ്കോയിൽ, റഷ്യയുടെ ദേശീയ നദിയായ വോൾഗയിലൂടെ ഒരു ചെറിയ ടൂറിസ്റ്റ് കപ്പലിൽ യാത്രചെയ്യുകയാണ്. എവിടെയ്ക്കാണെന്നറിയാമോ? വോൾഗയിലെ താമരപൂക്കൾ വിടരുന്നത് കാണാൻ. പ്രഭാതസൂര്യന്റെ ആദ്യകിരണങ്ങൾ വന്ന് തൊടുമ്പോൾ ഇതളിതളായി പതുക്കെ വിടർന്ന് വരുന്ന താമരകൾ വോൾഗയിലെ ഒരു അത്ഭുത കാഴ്ചയത്രേ. ഉദയസൂര്യന്റെയും താമരയുടെയും ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത പ്രണയത്തിന്റെ ആ അപൂർവ്വ കാഴ്ച നേരിൽ കാണാൻ...

ശാന്തമായൊഴുകുന്ന പുഴ. തെളിഞ്ഞ ആകാശത്ത് നിറയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ. ഇളം കാറ്റ്. വോഡ്കയുടെ നേരിയ ലഹരിക്കൊപ്പം നീ ഓർമയിലേക്ക് കയറി വന്നപ്പോൾ നിനക്ക് എഴുതണമെന്ന് തോന്നി.

ഹൈസ്കൂൾ ക്ലാസ്സിലെ പെൺകുട്ടികളുടെ നിരയിലെ പിൻ ബെഞ്ചിൽ, എല്ലാവരിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞുമാറി ആരോടും സംസാരിക്കാതെ തലതാഴ്ത്തി ഒതുങ്ങി ഇരുന്നിരുന്ന, എമ്പാടും വിലക്കുകൾ മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന ആ പഴയ സാറ എന്തുമത്രം മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു എന്നായിരിക്കും നീയിപ്പോൾ ഓർക്കുന്നത് എന്നെനിക്കറിയാം. എന്റെ ആ ഒഴിഞ്ഞ്മാറ്റമായിരുന്നു നിനക്ക് എന്നോട് പ്രണയം തോന്നാൻ കാരണം എന്ന് നീ പിന്നീടെപ്പൊഴോ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞിരുന്നു.

എന്റെ മൌനത്തിന്റെ പുറംതോട് നീ തച്ചുടച്ചു. ഞാൻ മനസ്സിൽ മാത്രം വരച്ചിരുന്ന ചിത്രങ്ങളും എഴുതിയ കവിതകളും നിർബ്ബന്ധിച്ച് നീ പുറത്തെടുപ്പിച്ചു. കയ്യെഴുത്ത് മാഗസിനിലെ എന്റെ കവിതയെകുറിച്ച് കേട്ടറിഞ്ഞ് സ്കൂളിൽ വന്ന മൂത്തുപ്പ അദ്ധ്യാപകരുടെയും കൂട്ടുകാരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് കരണത്തടിച്ചപ്പോൾ കരഞ്ഞുപോകാതിരിക്കാൻ ഞാൻ നിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തുറിച്ച് നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഇനിയൊരിക്കലും കവിത എഴുതില്ലെന്ന് സത്യം ചെയ്തതുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് സ്കൂൾ പഠനം തുടരാനായത്.
 
ഞാൻ കാടുകയറുകയുന്നു. വോൾഗയിലെ താമരപ്പൂക്കളെ കുറിച്ച് പറയാനാണ് നിനക്ക് എഴുതി തുടങ്ങിയത്. റഷ്യയിൽ മറ്റെവിടെയും കാണാത്ത താമരപ്പൂക്കൾ വോൾഗയിൽ എങ്ങിനെ എത്തി എന്നതിനെക്കുറിച്ച് അറിയാമോ നിനക്ക്? അതൊരു കഥയാണ്. അതേകുറിച്ച് വൈകുന്നേരം, യാത്രയുടെ തുടക്കത്തിൽ ടൂർ ഓപ്പറേറ്റർ കപ്പലിന്റെ ഡക്കിൽ മനോഹരമായ ഒരു നൃത്ത സംഗീത ശിലപ്ത്തിന്റെ വീഡിയോ പ്രദർശിപ്പിച്ചിരുന്നു.

വോൾഗ ഒഴുകുന്ന പ്രദേശം നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പ് ഭരിച്ചിരുന്ന നോഗയ്സ്കി രാജാവിന്റെ അതി സുന്ദരിയായ ഒരേഒരു മകളായിരുന്നു സെജ്നബ് രാജകുമാരി. രാജാവിന്റെ സൈന്യത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഷക്കീർ എന്ന ധീരനും സുന്ദരനുമായ ഒരു യുവ സൈനികന് രാജകുമാരിയോട് അഗാധമായ പ്രണയമായി. തന്നെപോലുള്ള ഒരു സാധാരണ സൈനികനെ രാജകുമാരി ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കുകപോലുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്ന ഷക്കീർ തന്റെ പ്രണയം സെജ്നബിനെ അറിയിക്കാൻ ഒരു മാലാഖയുടെ സഹായം തേടി.

മാലാഖ ഒരു പോംവഴി പറഞ്ഞു;
“മാമലകൾക്കും കടലുകൾക്കും മരുഭൂമികൾക്കും അപ്പുറം, അങ്ങ് ദൂരെ ഇന്ത്യ എന്നൊരു രാജ്യത്ത് ഗംഗ എന്നപേരിലൊരു നദി ഒഴുകുന്നുണ്ട്. അതിൽ നിറയെ വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന അതിസുന്ദരമായ ഒരു പുഷ്പമുണ്ട്. താമര. അതിന്റെ വിത്തുകൾ എടുത്ത് കൊണ്ട് വന്ന് നീ വോൾഗയിൽ വിതറുക. വോൾഗയിൽ ആദ്യ പുഷ്പം വിരിയുമ്പോൾ സെജ്നബ് നീയുമായി പ്രണയത്തിലാവും”

“എത്ര കഠിനമാണെങ്കിലും എന്ത് ത്യാഗം സഹിച്ചാണെങ്കിലും താമര വിത്തുകൾ കൊണ്ടുവന്ന് ഞാൻ വോൾഗയിൽ വിതറും“; ഷക്കീർ തയ്യാറായി.

“എങ്കിൽ നിന്റെ സ്വപ്നം സഫലമാകും. പക്ഷേ ഓർക്കുക, പ്രിയപ്പെട്ട പലതും ഇതുകാരണം നിനക്ക് നഷ്ടമാകും”; മാലാഖ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.

അനാഥനായ തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടാൻ കുറച്ച് ഭൂമിയിയും കുറച്ച് ആടുകളും ഒരു കൊച്ചു വീടും മാത്രമാണുള്ളത്. അതിനെക്കാളൊക്കെയും വലുത് തന്റെ പ്രണയ സാക്ഷാൽക്കാരമാണ്. മാലഖയോടും അടുത്ത കൂട്ടുകാരോടും യാത്രപറഞ്ഞ് ഷക്കീർ അതികഠിനമായ തന്റെ യാത്രയാരംഭിച്ചു.

കോളെജിലെത്തിയപ്പൊഴേയ്ക്കും, നിന്റെ കൂട്ട് എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ധൈര്യമായി മാറി. കള്ളപേരിൽ കവിതകളെഴുതാൻ, കീബോർഡ് പഠിക്കാൻ, ഡാൻസ് പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യാൻ, ക്ലാസ്സ് കട്ട് ചെയ്ത് ടൌൺഹാളിൽ ചിത്രപ്രദർശനങ്ങൾ കാണാൻ പോകാൻ, കടപ്പുറത്തെ ചവോക്ക് മരങ്ങളുടെ തണലിൽ കടലയുംകൊറിച്ചിരുന്ന് നിന്നോട് വർത്തമാനം പറയാൻ...

കൊമേഴ്സ് ഡേയ്ക്ക് സ്റ്റേജിൽ ഡാൻസ് കളിച്ചതിന് വീട്ടിൽ നിന്നും കിട്ടിയ അടിയുടെ വേദന, നിന്റെ ചുമലിൽ തലചേർത്ത് വച്ച് കരഞ്ഞാണ് ഞാൻ തീർത്തത്. നിന്റെ സാമീപ്യത്തിലല്ലാതെ ഒരിക്കലും ഞാൻ കരഞ്ഞിട്ടില്ല. കരയാത്തതിനായിരുന്നു വീട്ടിൽ എനിക്ക് അധികപ്രസംഗി എന്ന പേര് കിട്ടിയത്! നീ പറയാറുള്ളത് ശരിയാണ്, കരയണം എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ മാത്രമാണ് ഇപ്പൊഴും നിന്നെ ഞാൻ വിളിക്കാറുള്ളത്.

കഥ പിന്നെയും കാടു കയറി..
വർഷങ്ങൾ പലതു കഴിഞ്ഞു. ഷക്കീർ തിരിച്ചു വരുമെന്ന് ആരും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. പക്ഷേ എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് താമര വിത്തുകളുമായി ഒരുനാൾ ഷക്കീർ തിരിച്ചെത്തി. ആ വിത്തുകൾ വോൾഗയിൽ വിതറി അയാൾ തന്റെ പ്രാണപ്രണയിനിയെ കാണാനായി രാജകൊട്ടാരത്തിലേക്ക് കുതിച്ചു.

രാജവീഥിയിൽ, ആളുകൾ അലമുറയിട്ട് കൊണ്ട് കൊട്ടാരത്തിനുള്ളിലേക്ക് ഓടുന്നത് ഷക്കീർ കണ്ടു. എന്തോ അത്യാഹിതം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. അയാൾ കാര്യം തിരക്കി. രാജകുമാരി പെട്ടന്ന് മരിച്ചുപോയി, ഓട്ടത്തിനിടയിൽ ആരോ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഷക്കീർ സർവ്വാംഗം തളർന്ന് സ്തബ്ധനായി നിന്നു. അയാൾ മാലാഖയുടെ വാക്കുകൾ ഓർത്തു;

“പ്രിയപ്പെട്ടത് പലതും നിനക്ക് നഷ്ടമാവും!”

താൻ വോൾഗയിൽ താമര വിത്തുകൾ വിതറിയപ്പോൾ തനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടത് തന്നെ നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു. സെജ്നബ് ഇല്ലാതെ ഇനിയെന്തിന് ജീവിക്കണം. പ്രാണപ്രണയിനി നഷ്ടമായ അഗാധദുഃഖത്തിൽ അരയിൽ നിന്ന് കത്തി വലിച്ചൂരി നെഞ്ചിലേക്ക് താഴ്ത്തി ഷക്കീർ മരണം വരിച്ചു.

എന്റെതായ ലോകത്തിലേക്ക് ഞാൻ എത്തിയപ്പോഴേക്കും എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതൊക്കെയും നഷ്ടമായി. നീ, നിന്റെ കൂട്ട്, നിന്നോടൊപ്പമുള്ള യാത്രകൾ, കാഴ്ചകൾ... യാത്രകൾ തന്നെയാണ് ഇപ്പൊഴും  ഒരാശ്വാസം. ആമസോൺ കാടുകളിലൂടെയും അറേബ്യൻ മരുഭൂമികളിലൂടെയും ആഫ്രിക്കയുടെ ഇരുളിലൂടെയും  മാവോയിസ്റ്റ് ക്യാമ്പുകളിലൂടെയും അഭയാർത്ഥികളുടെ നിസ്സഹായതകളിലൂടെയും ഞാൻ യാത്രചെയ്തു. ഓരോ യാത്രകളിലും പക്ഷേ, എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് നിന്റെ ശൂന്യത എന്നെ വല്ലാതെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നു.

കഥ തീർക്കട്ടെ,
സെജ്നബിന്റെയും ഷക്കീറിന്റെയും മരണാനന്തര ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും വോൾഗയിലെ  ഓളങ്ങൾക്ക് മീതെ നാളതുവരെ ആരും കണ്ടിട്ടില്ലാതിരുന്ന അതി മനോഹരങ്ങളായ താമരപ്പൂക്കൾ വിടർന്നു വന്നു.

ഈ അത്ഭുത പുഷ്പം എവിടെനിന്നും വന്നു എന്നറിയാതെ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു നിന്ന രാജാവിനും പ്രജകൾക്കും മുന്നിൽ മാലാഖ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട്, സെജ്നബിന്റെ പ്രണയം നേടാൻ സാഹസികയാത്ര പോയി താമര വിത്തുകൾ തേടി കൊണ്ടുവന്ന ഷക്കീറിനെകുറിച്ചും അവന്റെ ജീവത്യാഗത്തെയും കുറിച്ചും  അവരോട് പറഞ്ഞു.

റഷ്യക്കാർ ഇപ്പൊഴും ആ കഥ ഓർക്കുന്നു. വോൾഗയിലെ താമരപൂക്കൾ ഷക്കീറിന്റെയും സെജ്നബിന്റെയും  നഷ്ടപ്രണയത്തിന്റെ സ്മാരകങ്ങളാണെന്ന് പാടിയാണ് ആ നൃത്ത ശില്പത്തിന്റെ വീഡിയോ  അവസാനിച്ചത്.

കോളേജിൽ, ഏതോ ഒരു ഒരു വിനോദയാത്രയ്ക്ക് പോയി നീ തിരിച്ച് വന്നപ്പോൾ എനിക്ക് സമ്മാനമായി തന്ന ക്രിസ്റ്റലിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു കൊച്ചു താമര എന്റെ വീട്ടിലുണ്ടാക്കിയ ഭൂകമ്പം വളരെ വലുതായിരുന്നു. കുടുംബത്തിലെ കാരണവന്മാരാരോ അത് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് പൊട്ടിച്ചപ്പോൾ ഒരു പൊട്ടെങ്കിലും എടുത്തുവയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നത് ഇന്നും എന്റെ ദുഃഖമാണ്.

ഓർമകൾ മാത്രമേയുള്ളു, നമ്മുടെ നഷ്ടപ്രണയത്തിന്റെ സ്മാരകങ്ങളായി.

Wednesday, December 07, 2011

തൊട്ടുപോകരുത്


അഭിപ്രായം പറയുവാനുള്ള എന്റെ സ്വാതന്ത്രത്തെ.

ലക്ഷങ്ങൾ ജീവത്യാഗം ചെയ്തും സഹനസമരം ചെയ്തും നേടിയ എന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ കടയ്ക്കൽ കത്തി വയ്ക്കുന്നത് ആരായാലും, എന്തിന്റെ പേരിലായാലും ഞാൻ എതിർക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.

“നിങ്ങളുടെ ആശയങ്ങൾക്ക് ഞാൻ എതിരായിരിക്കാം, എന്നാൽ അതു പറയാനുള്ള നിങ്ങളുടെ അവകാശത്തിന് വേണ്ടി മരിക്കാൻ പോലും ഞാൻ തയ്യാറാണ്” – വോൾടയർ

ഇന്റര്‍നെറ്റ് ഉള്ളടക്കത്തിന് നിയന്ത്രണം പരിഗണനയിൽ - മാതൃഭൂമി

Tuesday, December 06, 2011

ഇന്ത്യയിലെ മതിലുകൾ


ഇതൊക്കെ വായിക്കുമ്പോഴാണ് ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ജീവിക്കേണ്ടി വന്നല്ലോ എന്നോർത്ത് ലജ്ജിക്കുന്നത്.

സഹജീവികൾക്കിടയിൽ മതിലുകൾ കെട്ടി തന്നെ വേണം നമുക്ക് പുരോഗതിയിലേക്ക് കുതിക്കാൻ!
അവരെ തമ്മിലടിപ്പിച്ച് തന്നെ വേണം നാളെ നമുക്ക് ലോകത്തിന്റെ നെറുകയിൽ കയറി നിൽക്കാൻ!

മാതൃഭൂമി വാർത്ത

Friday, December 02, 2011

ആത്മഹത്യ കുറിപ്പ്



ശവശരീരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും നിങ്ങൾ കണ്ടെടുക്കാറുള്ള സാധാരണമായ ഒരു ആത്മഹത്യ കുറിപ്പല്ല ഇത്. ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന എന്നാൽ ഏത് നിമിഷവും മരണത്തിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ച് പോകാനിരിക്കുന്ന, നിസ്സഹായനായ ഒരു മനുഷ്യനെഴുതുന്ന കുറിപ്പ്.

എനിക്ക് മുന്നിൽ ഇപ്പോൾ എല്ലാം സാധാരണ പോലെയാണ്. പെരിയാർ ശാന്തമായൊഴുകുന്ന ഒരു പ്രഭാതം. എന്റെ മകൾ സ്കൂളിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു. കൂട്ടുകാരുടെയും അദ്ധ്യാപകരുടെയും പറഞ്ഞാൽ തീരാത്ത വിശേഷങ്ങളുമായാണ് അവൾ മടങ്ങി വരിക.

ചന്ദ്രയാൻ മിഷനെ കേട്ടതുമുതൽ ISRO യിൽ ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞയാകണമെന്നാണ് എട്ടാം  ക്ലാസുകാരിയായ മകളുടെ ആഗ്രഹം. അവൾക്ക് അമ്പിളി മാമനിൽ പോകണം. പഠിക്കാനവൾ മിടുക്കിയാണ്. കുഞ്ഞായിരുന്നതുമുതൽ അമ്പിളി മാമനെ നോക്കിയാണ് അവൾ ഉണ്ണുന്നതും ഉറങ്ങുന്നതും. അമ്പിളിമാമനിൽ ഇറങ്ങിയാൽ ആദ്യം ചെയ്യുന്നത് എന്തായിരിക്കും എന്ന അവളുടെ അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് സംശയമേതുമില്ലാതെ അവൾ ഉത്തരം പറയും; ‘കെട്ടിപിടിച്ച് ഞാനൊരു മുത്തം കൊടുക്കും‘

രാത്രി, ഉമ്മറത്ത് വൃശ്ചിക തണുപ്പിൽ എന്റെ മടിയിൽ തലവച്ച് ആകാശത്തിൽ അമ്പിളി മാമനെയും നോക്കികിടക്കുമ്പോൾ മകൾ ചോദിച്ചു;
“എന്തു ചെയ്യും നമ്മൾ, അണപൊട്ടി വെള്ളം കുത്തിയൊലിച്ചു വരുമ്പോൾ?”

എനിക്കു പിന്നിൽ അവളുടെ അമ്മയുടെ നനഞ്ഞ കണ്ണുകൾ. ഉത്തരം പറയാനായി ഞാൻ ഉഴറുമ്പോൾ, അവൾ തന്നെ പറഞ്ഞു; “ഞാൻ അച്ഛന്റെ ചുമലിൽ കയറി ഇരിക്കും, എന്നിട്ട് അമ്മയെയും കൂട്ടി നമ്മൾ വെള്ളത്തിലൂടെ നടക്കും”

നിലമില്ലാകയങ്ങളിൽ മകളെ ചുമലിലും ഭാര്യയെ കയ്യിലും പേറി ശ്വാസകോശങ്ങളിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞ് ഞാൻ ഞെട്ടിയുണരുന്നത് സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നാണോ, യാഥാത്ഥ്യത്തിൽ നിന്നാണോ...

Sunday, November 27, 2011

എന്റെ പിന്തുണ


മുപ്പത്തിരണ്ട് ലക്ഷത്തോളം കേരളിയരുടെ ജീവനും സ്വത്തിനും ഭീഷണിയായി നിൽക്കുന്ന മുല്ലപ്പെരിയാർ ഡാം മാറ്റിപണിയാൻ ഇനിയും വൈകിക്കുന്നത് ആത്മഹത്യപരമാണ്, ജീവിക്കാനുള്ള ഓരോ പൌരന്റെയും അവകാശത്തിനെതിരെയുള്ള കടന്നു കയറ്റമാണ്.

ഭീതിയുടെ നിഴലിൽ, മരണമെങ്കിൽ അതുതന്നെ എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച് കുടുംബത്തിനും കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കുമൊപ്പം നിസ്സഹായരായി നിൽക്കുന്ന ജനങ്ങൾ നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്. കേരളം ഒരു വൻ ദുരന്തത്തിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കപ്പെടുന്നില്ല എന്ന് ഉറപ്പിക്കേണ്ടത് നമ്മൾ ഓരോരുത്തരുടെയും  ബാധ്യതയാണ്.

അണക്കെട്ടിലെ ജലനിരപ്പ് താഴ്ത്തുക, ദുരന്ത നിവാരണ പദ്ധതികൾക്ക് തുടക്കം കുറിക്കുക തുടങ്ങിയ അടിയന്തര പ്രധാന്യമുള്ള കാര്യങ്ങൾ യുദ്ധകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുക.

Rebuild Mullaperiyar  മൂവ്‌മെന്റിന് എന്റെ എല്ലാ പിന്തുണകളും.


Sign a petition


Friday, November 11, 2011

ഒരാൾ എങ്ങിനെയാണ് ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുന്നത്


സന്ധ്യ.

കാറ്റിന്റെ ചൂടിന് അല്പം ശമനമുണ്ട്.
വ്രൂം വ്രൂം... ശബ്ദത്തിൽ നാലഞ്ച് ബൈക്കുകൾ ഹൈവയിലൂടെ കുതിച്ച് പാഞ്ഞുപോയി

കഫ്റ്റേരിയയുടെ പുറത്ത് നിരത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന കസേരകളിൽ ഞാനും അബ്ദുക്കയും ഇരിക്കുകയാണ്. എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തെ പരിചപ്പെടുത്തിയ വിജയേട്ടൻ അല്പം അപ്പുറത്ത് നിന്ന്  ഈ വർഷത്തെ ഓണാഘോഷം ഡിസംബറിലേക്ക് മാറ്റി വച്ചതിന്റെ കാരണങ്ങൾ മൊബൈലിൽ ആരോടോ വിശദീകരിക്കുകയാണ്. അബ്ദുക്ക മൾബറോയുടെ പാക്ക് എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി. “വലിക്കാറില്ല”; ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞു;

“നന്നായി”; അബ്ദുക്ക ഒരു സിഗറട്ടിന് തീ കൊളുത്തി; “പതിമൂന്നാമത്തെ വയസ്സിൽ മദ്രാസ്സിലെ ഹോട്ടൽ പണിക്ക് നിൽക്കുമ്പോൾ തുടങ്ങിയതാണ്. ഇതുവരെ നിർത്തിയിട്ടില്ല. കുഴിവെട്ടി കാൽ നീട്ടിയിരിക്കുമ്പോൾ ഇനി എന്തിന് അതേക്കുറിച്ച് വേവലാതിപ്പെടാൻ“

ഇതാണ് അബ്ദുക്ക. വയസ്സ് എൺപത്. ഒമ്പത് പേർ ഉണ്ടായിരുന്ന കൂടപ്പിറപ്പുകളിൽ  മൂത്തവൻ. ഓർമ്മവച്ചമുതൽ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി ജീവിച്ചവൻ. സഹോദരങ്ങളെ പോറ്റിവളർത്താൻ ആറാം വയസ്സുമുതൽ ഉപ്പയുടെ കൊപ്പര ഉണക്കുന്നതിന് കാവൽ നിന്നവൻ. പതിനൊന്നാം വയസ്സിൽ മീൻ വിൽക്കാൻ തുടങ്ങിയവൻ. പതിമൂന്നാം വയസ്സിൽ അന്യനാടായ മദ്രാസ്സിൽ ഹോട്ടലിൽ ക്ലീനിംഗ് പണിക്ക് നിന്നവൻ. പതിനാലാം വയസ്സിൽ ബോംബെയിൽ ‘ചരക്കുകളെ’ കൂട്ടിക്കൊടുക്കുവാൻ നിന്നവൻ. സിക്ക്-മാർവാഡി ലോറിഡ്രൈവർമാർക്ക് ‘പ്രകൃതിവിരുദ്ധം’ ചെയ്ത് കാശുവാങ്ങിയവൻ. പതിനാറാം വയസ്സിൽ ബോംബെയിൽ തന്നെ ഡ്രൈവറായി പണി തുടങ്ങിയവൻ. പതിനെട്ടാം  വയസ്സിൽ വയസ്സുകൂട്ടിക്കാണിച്ച് പാസ്സ്പോർട്ടെടുത്ത് ഗൾഫിലേക്ക് കടന്നവൻ. ഗൾഫിൽ ഒട്ടകങ്ങളെയും പശുക്കളെയും ആടുകളെയും മേച്ച് നടന്നവൻ. അറബി കൊണ്ടുകൊടുത്ത ഇറച്ചികഷ്ണങ്ങൾ കല്ലിൽ ചുട്ട് തിന്ന് വിശപ്പകറ്റിയവൻ!

“എറച്ചി ചുടുമ്പോൾ ഇച്ചിരി ഉപ്പോ മുളകോ പോലും ചേർക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നീല”; അബ്ദുക്ക ഓർമകളുടെ വേലിയേറ്റത്തിൽ മുങ്ങിത്താണു.

എഴുത്തറിയാത്തതുകൊണ്ട് വല്ലവരുടെയും കൊണ്ട് കത്തെഴുതിച്ച് ഭാര്യയുടെ വിരഹമകറ്റിയവൻ. മറുപടികത്തുകൾ വായിച്ച്കേട്ട് മണൽക്കാറ്റിനൊപ്പം ഏങ്ങിക്കരഞ്ഞ് രാവ് പകലാക്കിയവൻ. മക്കൾ പഠിച്ഛിരുന്ന ക്ലാസ്സുകൾ ഓർത്തുവയ്ക്കാൻ പറ്റാതിരുന്നവൻ. വല്ലാതെ സെക്സ് തോന്നിയപ്പോൾ  ‘ചരക്കുകളുടെ’ ഷീറ്റ് മുറിക്ക് മുന്നിൽ ഊഴം കാത്ത് നിന്നവൻ.

പച്ചവെള്ളം മാത്രം കുടിച്ച് നോമ്പ് തുറന്നവൻ. മഴനനയാൻ കൊതിച്ച് വെയിൽ തളർത്തിയവൻ. അസുഖങ്ങൾകൊണ്ട് മരിക്കില്ലെന്ന് വാശിപിടിച്ചവൻ. കൊച്ചുകേരളത്തിൽ കമ്യൂണിസം സമത്വം കൊണ്ടുവരുന്നത് ആശിച്ചവൻ!

“ഇപ്പോ ഇന്റെ മോന്റെ വിസിറ്റ് വിസയിൽ വന്നതാണ് ഞാനും ഓന്റെ ഉമ്മയും. ഞാനീ പഴയ വഴികളിലൂടെ ഒന്ന് നടക്കാനിറങ്ങിയതാണ്. ഇങ്ങള് വിശ്വസിക്ക്വോന്നറിയീല. ഇബിടുന്ന് നോക്കുമ്പോൽ അന്ന് കടല് കാണായിരുന്നു! അവിടാണിപ്പം പോർട്ട്“

കെട്ടിടങ്ങൾ കാഴ്ചമറച്ച അബ്ദുക്ക വല്ലാത്തൊരങ്കലാപ്പിലാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

“ഇന്നെപ്പോലത്തോൻ  പെട്ടുപണിതുയർത്തിയ നാട്ടിലാണ് മോനെ ഇങ്ങളിപ്പോൾ ജീവിക്കുന്നത്. തിന്നാതെയും കുടിക്കാതെയും കുടുംബം നോക്കാൻ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് വന്ന് ഈ നാട്  ഇക്കാണുന്നത് പോലെ പണിതുയർത്തിയത്  മലബാറിയാണ് ...”

Thursday, November 03, 2011

കടത്തെപ്പെടുന്ന മനുഷ്യർ


“ബാബു, ചായ് ഓർ കോഫി”

പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പതിവില്ലാത്ത ഒരു  ചോദ്യം. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഏതോ ഒരു തമിഴൻ എഴുതിവച്ച് പോയ ഒരു ഒറാക്കിൾ ട്രിഗറിലെ നൂലാമാലകൾക്കിടയിൽ നിന്നും ഞാൻ തലപുറത്തേക്കിട്ടു നോക്കി. റാം പാൽ അല്ല, പകരം പാകമല്ലാത്ത അയഞ്ഞ കാക്കി യൂനിഫോമിനുള്ളിൽ ഒരു പയ്യൻ. പത്ത് പതിനെട്ട് വയസ്സ് കഷ്ടി തോന്നിക്കും. റാം പാൽ പുകയില ചവച്ച് കറുത്ത പല്ലുകാട്ടിചിരിച്ച് അവന് പിന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. റാം പാലിനെ പ്രൊഡക്ഷൻ ഫ്ലോറിലെ ക്ലീനിംഗിലേക്ക് മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. ചായ സപ്ലൈ ഇനിമുതൽ ഈ പുതിയ പയ്യനായിരിക്കും. പശ്ചിമ ബംഗാളിലെ ഏതോ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും വന്ന മഹേഷ്.

ഭയമാണ് മഹേഷിന്റെ മുഖത്തെ സ്ഥായിയായ ഭാവം. ആവശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കുന്ന ഡയറക്ടർമാരുടെയും ഫാഷൻ ഡിസൈനേഴ്സിന്റെയും മർച്ചന്റൈസേഴ്സിന്റെയും ഇരിപ്പിടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ചായകപ്പുകളും എച്ചിൽ പാത്രങ്ങളുമായി ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ, പതുങ്ങി ഭയന്ന് അവൻ നടന്നു.

ചായയുമായി വരുമ്പോൾ “കൈസേഹേ” എന്ന എന്റെ  ചോദ്യത്തിന് ആദ്യമാദ്യം ഒരു ദയനീയ ചിരിമാത്രമായിരുന്നു എങ്കിലും പിന്നീടവൻ “അച്ഛാഹെ ബാബു” എന്ന് മറുപടി പറയും.

തിരക്കുകളൊഴിഞ്ഞ ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം മഹേഷ് ചായയുമായി വന്നപ്പോൾ അവൻ ഏതുക്ലാസ്സ് വരെ പഠിച്ചു എന്ന എന്റെ ചോദ്യത്തിന് മടിച്ച് മടിച്ച് അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു;

“ഞാൻ മാത്രമല്ല, ബാബു, ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിൽ അരും സ്കൂളിൽ പോകാറില്ല.  ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിനടുത്തെങ്ങും സ്കൂളുകളെ ഇല്ല”; അവൻ ധൃതിയിൽ കാബിനിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയി

കേരളം പോലെ പ്രബുദ്ധരുടെ നാടായ പശ്ചിമ ബംഗാളിൽ സ്കൂളുകളില്ലാത്ത ഗ്രാമമോ! ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

ഏതോ ഒരു കാരണത്താൽ രാത്രി വളരെ വൈകി ഓഫീസിൽ നിന്നുമുള്ള ഒരു മടക്കയാത്രയിൽ, വാഹനം കിട്ടാതെ ഓഫീസിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്ന മഹേഷിനെ ഞാൻ നിർബ്ബന്ധിച്ച് ബൈക്കിന് പിന്നിൽ കയറ്റി. വഴിയിലെ ഒരു ധാബയിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ അവനെയും കൂടെ പിടിച്ചിരുത്തി. അവന്റെ വീട്ടുകാരെയും ഗ്രാമത്തെയുമൊക്കെകുറിച്ചുള്ള എന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് അവൻ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞുമാറുകയാണെന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ ചോദ്യങ്ങൾ നിർത്തി.

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങി ബൈക്കിൽ കയറാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ തലകുനിച്ച് നിന്നുകൊണ്ട് മഹേഷ് പറഞ്ഞു;
“ബാബുവോട് എനിക്ക് കള്ളം പറയാൻ പറ്റുന്നില്ല”

ഞാനവനെ സംശയത്തോടെ നോക്കി

“ബാബു, ഞാൻ ഇന്ത്യൻ ബംഗാളിയല്ല. ബംഗ്ലാദേശിൽ നിന്നുമാണ്. ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത  വെള്ളപ്പൊക്കവും മണ്ണിടിച്ചലും കാരണം വീടും കൃഷിയും ഒന്നുമില്ലാതായി. മീൻ പിടിക്കാൻ പോയ അച്ഛൻ ഉരുൾപൊട്ടലിൽ പെട്ട് ഒലിച്ചു പോയി. അമ്മയും മൂന്ന് അനുജത്തിമാരുമുള്ള കുടുംബത്തെ നോക്കാൻ അവിടെ ഒരു മാർഗ്ഗവുമില്ലാതെയായപ്പോൾ  ബോർഡർ പട്ടാളക്കാർ കാണാതെ കുറച്ച് ചെറുപ്പക്കാർക്കൊപ്പം പണം കൊടുത്ത്  ഇന്ത്യയിലേക്ക് ഒളിച്ച് കടന്നതാണ്. അവിടെനിന്നും ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് വരാൻ ഏജന്റിന് ആയിരം രൂപ കൊടുത്തു. അയ്യാളുടെ ഒരു സഹായി ശരിയാക്കിതന്നതാണ് ഈ ജോലി”


മനുഷ്യക്കടത്തിനെക്കുറിച്ച് പിന്നെയും കുറെ കഴിഞ്ഞാണ് ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കിയത്. ഇന്നത്തെ മനോരമ പത്രത്തിലെ വാർത്ത വായിച്ചപ്പോൾ മഹേഷിനെ ഓർത്തുപോയി.



Wednesday, October 26, 2011

പ്രേത ബംഗ്ലാവ്


“അർദ്ധരാത്രി. കുറെ നേരമായി മുറ്റത്ത് കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേൾക്കുന്നു. അച്ഛന്റെ മൂത്ത എഴുന്നേറ്റ് പതുക്കെ ജനവാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അപ്പോഴുണ്ടത്രേ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ വെള്ളസാരിയുടുത്ത ഒരു സ്ത്രീരൂപം മുറ്റത്ത്കൂടെ നടക്കുന്നു. മൂത്ത  നിലവിളിച്ച് ബോധംകെട്ട് വീണു. പനി മാറാൻ ഒരാഴ്ചയെടുത്തത്രേ“; ദേവൻ ബീഡി ആഞ്ഞു വലിച്ചു.

ഇടിമിന്നൽ അകമ്പടിയോടെ കനത്ത തുലാവർഷം. സമയം രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിയെങ്കിലും കഴിഞ്ഞുകാണും. കറണ്ടില്ല. മെഴുകുതിരി കത്തി തീർന്നിരിക്കുന്നു.. പ്രേത കഥകൾ പറയാൻ പറ്റിയ സമയം.

“നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നത് പോലല്ല. ചെലതൊക്കെ സത്യാണ്. നിങ്ങൾ മുക്കിലെ വയൽക്കരയിലെ ബംഗ്ലാവ് കണ്ടിട്ടില്ലേ. അവിടെ ആൾതാമസമില്ല. കാര്യംന്താന്ന്  അറിയോ?”; തറയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്ന ദിലീപേട്ടൻ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു

“എന്താ?”; ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ഉദ്വേഗത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“അതൊരു കഥയാണ്. ബത്തേരിയിലുള്ള ഒരു കൃസ്ത്യൻസ് ആണ് ആ സ്ഥലത്ത് ഈ വീട് പണിയിച്ചത്. എന്റെ അമ്മയൊക്കെ ചെറുതിൽ. വീട്ടുകൂടൽ കഴിഞ്ഞ് അടുത്ത ദിവസം തന്നെ സംഭവം തുടങ്ങിയത്രേ”; സസ്പെൻസിന്റെ മുൾമുനയിൽ ഞങ്ങളെ നിർത്തി ദിലീപേട്ടൻ ബീഡി കത്തിച്ചു.

“എന്താണ് സംഭവം?”; വാതിൽക്കൽനിന്ന് ദേവൻ എനിക്കും അജയനും ഇടയിലേയ്ക്ക് ഞെക്കിഞെരുക്കി  സ്ഥലം മാറി ഇരുന്നു.

“മുറികളിലൂടെ ആരൊക്കെയോ നടക്കുന്ന ശബ്ദം. മേശപ്പുറത്തും അലമാരയിലുമൊക്കെയുള്ള സാധനങ്ങൾ  തനിയെ താഴെവീഴുക, കൊളുത്തിടാത്ത ജനലുകളൊക്കെ പടപടാന്ന് അടക്കുകയും തുറക്കുകയും ചെയ്യുക. പശുവിന്റ്റെ വലുപ്പമുള്ള ഒരു ആൾസേഷൻ നായയുണ്ടായിരുന്നു അവർക്ക്,  നിർത്താതെ ഓരിയിട്ട് മൂനാംദിവസം അത് ചത്തു”

“എന്നിട്ട്?”

“അവര് അച്ചന്മാരെ കൊണ്ടുവന്ന് വെഞ്ചരിപ്പിച്ചു. എന്തൊക്കെയോ വഴിപാടുകൾ നടത്തി. ഒരു മാറ്റവുമില്ല. ഒടുക്കം ആയമ്മയ്ക്ക് ഒരു വട്ടുപോലെ ആയപ്പോൾ കിട്ടിയ വിലയ്ക്ക് അവരത് ഒരു മുസ്ലിംസിന് വിറ്റു. പൊതുവേ പ്രേതങ്ങളിലൊന്നും അങ്ങിനെ വിശ്വാസമില്ലാത്തവരാണല്ലോ മുസ്ലിംസ്. പക്ഷേ അവർക്കും അവിടെ അതുതന്നെ കഥ! ആയമ്മ ഒരു ദിവസം ബെഡ് റൂമിൽ കേറി ലൈറ്റിട്ടപ്പോൾ....."

"ലൈറ്റിട്ടപ്പോൾ? ലൈറ്റിട്ടപ്പോൾ?"; ഞങ്ങൾക്ക് ആകാംക്ഷ തടഞ്ഞുനിർത്താനാവുന്നില്ല

ശബ്ദത്തിൽ അല്പം ഭീകരത കലർത്തി ദിലീപേട്ടൻ തുടർന്നു;
“കട്ടിലിനടിയിൽനിന്നും ഒരു ചുവന്ന രൂപം എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് ജനാലയഴികൾക്കിടയിലൂടെ പുകപോലെ പുറത്തേക്ക് പോയത്രേ. ആയമ്മ കാറിവിളിച്ച് പുറത്തേക്കോടിയപ്പോൾ ആ രൂപമുണ്ട് പുറത്തെ മുറിയിലെ സെറ്റിയിലിരിക്കുന്നെന്ന്.  പിള്ളേർക്കൊക്കെ എപ്പോനോക്കിയാലും എന്തെങ്കിലും സൂക്കേട്. മൊല്ലാക്കമാരൊക്കെ വന്ന് എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തിട്ടൊന്നും ഒരു രക്ഷയുമില്ല. ആരോ പറഞ്ഞ് കൊടുത്ത് അവർ ഒരു മാന്ത്രികതാന്ത്രിക നമ്പൂരിയുടെ ഇല്ലത്ത് ചെന്നപ്പോൾ പുറത്ത് കാത്തുനിൽക്കുന്നവരെ ഒക്കെ ഒഴിവാക്കി നമ്പൂരി ഇയാളെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചത്രേ. ബ്രഹ്മരക്ഷസും രക്തരക്ഷസും പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ ഉള്ള പറമ്പാണ് അത് എന്ന്. അതോടെ അവർ താമസം മാറി. അതിനുശേഷം അതിങ്ങനെ കിടക്കുവാ”

“എന്റമ്മോ!“; ദേവൻ എന്നെയും അജയനെയും തോണ്ടി; “എടാ ഇനി സന്തോഷിൽ സെക്കൻഡ്ഷോ പോന്ന പരിവാടി വേണ്ട”

സന്തോഷ് ടാക്കീസിൽ പോകുന്ന വഴിക്ക് റോഡ് സൈഡിലെ വിശാലമായ വയലിനപ്പുറത്ത് ദൂരെയായി ആ വീട് കാണാം

“ദിലീപേട്ടാ ഒരു ദിവസം വിടുവല്ലേ? അവിടയ്ക്ക്”; അജയൻ പെട്ടന്ന് ചോദിച്ചു; “ഞാനാണെങ്കിൽ ഇതുവരെ ഒരു പ്രേതത്തിനെ കണ്ടിട്ടില്ല”

“നിനക്ക് പ്രാന്താണ്. വെറുതെ എന്തിനാടാ പ്രേതത്തിന്റെ കൈ കൊണ്ട് ചാവുന്നത്. ഇതൊക്കെ ഇല്ലാത്തതായിരുന്നെങ്കിൽ ആ വീട് ഇങ്ങിനെ അടച്ചിടേണ്ടി വരുവായിരുന്നോ? അല്ലേ ദിലീപേട്ടാ”; ദേവന് ആധിയായി

“ഇനിക്കും തോന്നലുണ്ട്, ഒന്ന് അവ്ടെപ്പോയി നോക്കണംന്ന്. ന്നാലും ധൈര്യം അങ്ങോട്ട് സമ്മതിക്കുന്നില്ല”; ദിലീപേട്ടന് അർദ്ധസമ്മതം.

“നിനക്ക് പേടിയുണ്ടോടാ?”; അജയൻ എന്നെ തോണ്ടി. അവൻ തീരുമാനിച്ചുകഴിഞ്ഞെങ്കിൽ പിന്നെ ഞാൻ എന്തു പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല.  അവൻ എന്നെ കൊണ്ടുപോയിരിക്കും.

“ഏയ് എന്ത് പേടി! നീയുള്ളിടത്ത് വേറേത് പ്രേതം!“

അടുത്ത ആഴ്ചയിലെ ഒരു ദിവസം. രാത്രി പതിനൊന്ന് മണി.

കശുമാങ്ങ വാറ്റിയ നാടൻ അവസാനത്തെ റൌണ്ട് വിഴുങ്ങി ഞങ്ങൾ നാലും മിഷൻ പ്രേതബംഗ്ലാവിനിറങ്ങി. ദിലീപേട്ടന്റെ നാലുകട്ട ടോർച്ച്. എല്ലാവരുടെയും പോക്കറ്റിൽ ദിനേശ് ബീഡി, തീപ്പെട്ടി, മെഴുകുതിരികൾ. ദേവന്റെ കഴുത്തിൽ ഷർട്ടിന് പുറത്തായി കുരിശ് മാല. എന്റെ തോൾ സഞ്ചിയിൽ നാടന്റെ രണ്ട് അരക്കുപ്പികൾ. രണ്ട് സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസ്സുകൾ. എല്ലാവരുടെയും കയ്യിൽ ഒരു ധൈര്യത്തിന് വണ്ണം കുറഞ്ഞ, കുത്തിനടക്കാൻ പാകത്തിൽ നീളമുള്ള ബലമുള്ള മുളവടികൾ.

അടുത്തെത്തും തോറും കൂരാക്കൂരിരുട്ടിൽ അതൊരു പ്രേതഭവനം തന്നെയായി തോന്നിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ കാലിനടിയിലെ കരിയിലകൾ ഞെരിയുന്ന ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാനുണ്ട്. ആൾപ്പെരുമാറ്റം തീണ്ടിയില്ലാത്ത വലിയ പറമ്പിൽ കുറ്റിച്ചെടികൾക്കും വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾക്കും ഇടയിലൂടെ നടന്ന് ഞങ്ങൾ വരാന്തയിലേക്ക് കയറി. ഇടിഞ്ഞുപൊളിഞ്ഞ് വീണ മേൽക്കൂരയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളും പൊടിപടലങ്ങളും ഉണങ്ങിയ ഇലകളും കയ്യിലെ വടികൾ കൊണ്ട് തള്ളിമാറ്റി ഇരിക്കാൻ അല്പം ഇടമുണ്ടാക്കി ഞങ്ങൾ അവിടെ ഒരു മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചു കുത്തിനിർത്തി.

“എന്നാ തൊടങ്ങ്വല്ലേ മക്കളേ” ദിലീപേട്ടൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും സഞ്ചിവാങ്ങി സ്റ്റീൽഗ്ലാസ്സുകളിൽ ഒന്നെടുത്ത് അതിൽ പകുതി നാടനൊഴിച്ച് ദിലീപേട്ടൻ വരാന്തയിലേക്ക് കേറിവരുന്നിടത്ത് കൊണ്ടുവച്ച് തിരിച്ചുവന്നു;

“ഏതു പ്രേതം വന്നാലും അതുമടിച്ച് അവിടിരിക്കട്ടെ”

പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ നാടൻ സേവ തുടർന്നു. ലഹരിക്കൊപ്പം സംസാരത്തിന്റെ ശബ്ദവും ഏറിവന്നു. അറിയാവുന്ന പ്രേതകതഥകൾ ഓരോരുത്തരായി പറഞ്ഞ് ഭീകരത സൃഷ്ടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

പെട്ടന്നായിരുന്നു ആ ശബ്ദം!

അടിച്ച് ഓഫായി പിന്നിലെ മരപ്പലകയിലേക്ക് ദേവൻ മറിഞ്ഞ് വീണതിന്റെ ശബ്ദം. മയക്കത്തിലേക്ക് വീഴുന്നതിനിടയിൽ അവൻ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു; “പ്രേതത്തിന്റെ അപ്പൻ”

ചുവരിൽ ചാരിയും മടിയിൽ തലവച്ചും ഓരോരുത്തരായി ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു.

*****
“ഡാആ....എണീക്കെടാ...”; ദേവന്റെ അലർച്ച കേട്ടാണ് ഞങ്ങൾ ഞെട്ടിഉണർന്നത്. നേരം നല്ലപോലെ വെളുത്തിരിക്കുന്നു. വരാന്തയിലേക്ക് കയറുന്നിടത്ത് നിന്ന് ദേവൻ അവിടെ വച്ച സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു. “എന്തോ ഒരു സത്യമുണ്ടെടാ, ഇതിൽ ഒരു തുള്ളിപോലും ഇല്ല”; അവൻ കഴുത്തിലെ കുരിശിൽ തിരുകിപ്പിടിച്ച് നാലുപാടും നോക്കി.

എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് ഒരു ബീഡി തീപ്പിടിപ്പിച്ച് ദിലീപേട്ടൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു; “വെർതെ അളറി വിളിക്കല്ല ദേവാ. നിങ്ങളൊക്കെ ഒറങ്ങി സാധനം തീർന്നപ്പോൾ അതെടുത്ത് ഞാനങ്ങടിച്ചു”

Monday, October 10, 2011

പ്രണാമം, ജഗദ്ജിത് സിംഗ്


സംഗീതമയമായിരുന്ന കോളെജ് ഹോസ്റ്റൽ ജീവിതത്തിനിടയിലാണ്, മുറിയിൽ എങ്ങിനെയോ എത്തിപ്പെട്ട ഒരു കാസെറ്റിൽനിന്നും, ആദ്യമായി ജഗദ്ജിത് സിംഗിനെ കേൾക്കുന്നത്. അന്ന്തൊട്ട് ഇന്നുവരെ ഗസൽ എന്ന വാക്കിനോടൊപ്പം മനസ്സിലുയർന്ന് വരുന്നത് ആദ്യം ആ പേര്. ആ സ്വരം.

അനുവാചകരുടെ ഹൃദയത്തിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നിരുന്ന, ശോകാർദ്രമായ പുരുഷശബ്ദമായിരുന്നു, അദ്ദേഹത്തിന്റെത്.

പ്രണയത്തിനും പ്രണയഭംഗത്തിനും നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കും ഏകാന്തതയ്ക്കും വേണ്ടി പാടിയ അസാദ്ധ്യഗായകൻ. കേൾക്കാനിരുന്ന അതിമധുരഗാനങ്ങൾ പാടിതീർക്കാതെ പോയ ഗസലുകളുടെ രാജാവ്.

പ്രണാമം.

ചാക് ജിഗർ കെ...

Thursday, October 06, 2011

സ്റ്റീവ് ജോബ്‌സ്‌


വെല്ലുവിളികളെ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തോടെ നേരിട്ട് മുന്നേറിയ ജീവിതമായിരുന്നു, എന്നും സ്റ്റീവ് ജോബ്സിന്റേത്. 

ആരും മോഹിക്കുന്നതരത്തിൽ ലോകത്തിൽ ആപ്പിളിനെ ഇന്നത്തെ നമ്പർ വൺ ബ്രാൻഡായി വളർത്തിക്കൊണ്ടുവരാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചതിനു പിന്നിലും ആ നിശ്ചയദാർഢ്യവും അർപ്പണ ബോധവും തന്നെ.

ആദരാഞ്ജലികൾ


ചിത്രം-ഗൂഗിൾ

Monday, October 03, 2011

ക്യൂൻ സേബ, അൺനോൺ ക്യൂൻ ഓഫ് അൺനോൺ കിംഗ്ഡം...


സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചതേയുള്ളു. മരുഭൂമിക്കും അതുകഴിഞ്ഞ് കടലിനും അപ്പുറം  ആകാശച്ചരിവിൽ നരച്ച വെളിച്ചം തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ഉഷ്ണത്തിന് കുറവ് തെല്ലുമില്ല. പകൽ മുഴുവൻ വീശിയടിക്കുകയായിരുന്ന ചൂട് കാറ്റ് ഉടനെയൊന്നും അവസാനിക്കുന്ന മട്ടില്ല.

കൊട്ടാരത്തിലെ മട്ടുപ്പാവിൽ, രത്നങ്ങൾ പതിച്ച സിംഹാസനത്തിൽ രാജ്ഞി സേബ ആസനസ്ഥയായി. കടും നിറത്തിലുള്ള പട്ടു വസ്ത്രങ്ങളിൽ രാജ്ഞി പതിവിലും സുന്ദരിയായും ഉന്മേഷവതിയായും തോന്നിച്ചു. അവർ ശരീരത്തിൽ പൂശിയ മുന്തിയ സുഗന്ധ ദ്രവ്യങ്ങളുടെ മണം മട്ടുപ്പാവിൽ തങ്ങിനിന്നു.

കടലിൽ നിന്നും കൊട്ടാരവളപ്പിലേക്ക് കപ്പലുകൾക്ക് കടന്നുവരാൻ നിർമ്മിച്ച ജലമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ എത്തിയ, രാജ്ഞിയുടെ വലിയ കപ്പലുകളിലൊന്ന് നങ്കൂരമിടുകയാണ്. ലഭിച്ച വിവരമനുസരിച്ച് അമൂല്യങ്ങളായ രത്നങ്ങളും സ്വർണ്ണവുമടങ്ങുന്ന വൻ സമ്പത്തുമായാണ് അത് തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നത്.

ഗൂഡമായ ഒരു ചിരിയോടെ രാജ്ഞി സിംഹാസനത്തിലേയ്ക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്ന്, രത്നചകിതങ്ങളായ വളകളും മോതിരങ്ങളും അണിഞ്ഞ ഇടത് കൈ അല്പം  ഉയർത്തി. പിന്നിൽ നിരന്നു നിൽക്കുകയായിരുന്ന ദാസികളിൽ ഒരുവൾ നിശ്ശബ്ദമായ ചുവടുവയ്പുകളോടെ വന്ന് താലത്തിലെ പളുങ്കു ചഷകത്തിൽ നിറച്ച വീഞ്ഞ് ഭവ്യതയോടെ രാജ്ഞിക്ക് കൈമാറി. പടിഞ്ഞാറൻ യൂറോപ്പിൽ നിന്നും വരികയായിരുന്ന കപ്പലുകൾ കൊള്ളയടിച്ചു കൊണ്ടുവന്ന, കട്ടിരക്തത്തിന്റെ നിറമുള്ള വീഞ്ഞ് രാജ്ഞി ചുണ്ടോട് അടുപ്പിച്ചു.

ലോകത്തിലെ സകലസമ്പത്തും തന്റേത് മാത്രമാവണം. ലോകം മുഴുവൻ ആളുകൾ അറിയണം ആരാണ് രാജ്ഞി സേബ എന്നത്. കടൽക്കൊള്ളക്കാരി എന്ന് പറഞ്ഞ് പരത്തുന്നുണ്ട്, പലരും. നേരിട്ട് പരാജയപ്പെടുത്തുമെന്ന ഭീഷണിയും. എന്നിട്ടെന്തായി! തന്റെ നാവികരുടെ കൈക്കരുത്തിനു മുന്നിൽ അടിയറവ് പറയുകയാണ് സകലരും. പിടിച്ചെടുത്ത കപ്പലുകളിലെ മുതലുകൾ കൊണ്ട് നിറയുകയാണ് തന്റെ ഖജനാവ്. വീഞ്ഞിന്റെ ലഹരി രാജ്ഞിയുടെ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങി. സ്വതേ ചുവന്ന മുഖം ഒന്നുകൂടെ ചുവന്ന് തുടുത്തു.

ആയുധധാരികളായ കരുത്തരായ പുരുഷ അടിമകൾ മുതലുകൾ അടങ്ങുന്ന വലിയ പെട്ടികൾ ഓരോന്നായി കൊണ്ട് വന്ന് രാജ്ഞിയുടെ മുന്നിൽ വച്ചു. അവ തുറന്ന് നാവികത്തലവൻ മുതലുകളെക്കുറിച്ച് വർണ്ണിച്ച് കേൾപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. രത്നങ്ങൾ, പവിഴങ്ങൾ, മുത്തുകൾ, വൈഡൂര്യങ്ങൾ, സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ, സുഗന്ധ ദ്രവ്യങ്ങൾ.....

“ഇന്നു രാത്രി ആഘോഷത്തിന്റെതാവട്ടെ!“; രാജ്ഞി ഉത്തരവിട്ടു.

വാദ്യമേളത്തിന്റെയും പാട്ടിന്റെയും അകമ്പടിയിൽ തീറ്റയും കുടിയുമായി ആണും പെണ്ണും മതിമറന്ന് നൃത്തം ചെയ്തു. രാജ്ഞിയെ പ്രകീർത്തിച്ചു. ആഘോഷങ്ങൾ രാവേറുന്നത് വരെ നീണ്ടു.

രാജ്ഞിയുടെ ചഷകം നിറയുകയും ഒഴിയുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

***

സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചതേയുള്ളു. മരുഭൂമിക്കും അതുകഴിഞ്ഞ് കടലിനും അപ്പുറം  ആകാശച്ചരിവിൽ നരച്ച വെളിച്ചം തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ഉഷ്ണത്തിന് കുറവ് തെല്ലുമില്ല പകൽ മുഴുവൻ വീശിയടിക്കുകയായിരുന്ന ചൂട് കാറ്റ് ഉടനെയൊന്നും അവസാനിക്കുന്ന മട്ടില്ല.

ആറാമത്തെ നിലയിലുള്ള ഹോട്ടൽമുറിയുടെ കുളിർമയിൽ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിനിൽക്കുകയാണ് സേബ. പുറത്ത് വിശാലമായ മരുഭൂമിയിൽ, വളരുന്ന ഇരുട്ടിൽ ഉൽഖനനം ചെയ്തെടുത്ത കൂറ്റൻ കരിങ്കൽതൂണുകൾ കുത്തനെ നിർത്തി വച്ചിരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ, ആശ്ചര്യം തോന്നുകയാണ്. കൃസ്തുവിനും  മുമ്പ് പത്താംനൂറ്റാണ്ടിൽ മരുഭൂമിയിലേക്ക് ഈ പാറക്കല്ലുകൾ എവിടെനിന്നും എങ്ങിനെ കൊണ്ടുവന്നു!

യുനസ്കോ വേൾഡ് ഹെറിട്ടേജ് ലിസ്റ്റിൽ പെടുത്തിയതിൽ പിന്നെയാണ് എഴുപതുകളിൽ നിർത്തി വച്ചിരുന്ന ഉൽഖനനം ഇവിടെ പുനരാരംഭിക്കുന്നത്. ആർക്കിയോളജിയിൽ പി.എച്ച്.ഡി എടുത്ത് യുനെസ്കോയിൽ ജോലിക്ക് ചേർന്നതിന് ശേഷം ആദ്യമായി വരുന്നത് ഇവിടേയ്ക്കാണ്.

“കുടിച്ച് കൂത്താടി നടന്നിരുന്ന രാജ്ഞിയുടെ നാടായിരുന്നു. ഇവിടിപ്പോൾ മദ്യത്തിന് വിലക്ക്!“;  ഗ്ലാസ്സുകൾ പരസ്പരം മുട്ടിക്കുമ്പോൾ നരേന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു.

“രാജ്ഞി സേബയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നെന്നു പറയുന്ന അളവറ്റ സമ്പത്തിന് എന്തു പറ്റിക്കാണും”; സേബ ഗ്ലാസ്സ് ചുണ്ടോട് ചേർത്തു.

“ആരറഞ്ഞു”; നരേന്ദ്രൻ ചിരിച്ചു; “അറുപതുകളിലും എഴുപതുകളിലും പലപ്പോഴായി ഇവിടെ ഉഴുതു മറിച്ചിട്ടും പരതിയിട്ടും, ചില്ലറ ചെമ്പു ഉപകരണങ്ങൾ മാത്രമേ അന്ന് കണ്ടുകിട്ടിയതായി പറയുന്നുള്ളു. നൂറ്റാണ്ടുകളായി രാജ്ഞിയുടെ സമ്പത്ത് തേടി അതാത് കാലത്തെ അധിനിവേശക്കാർ ഇവിടം പരതുന്നു. ആർക്കൊക്കെ എന്തൊക്കെ കിട്ടി എന്നതിന് ഒരു രേഖയുമില്ല”;

“ഒരു പ്രകൃതി ദുരന്തമായിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പറഞ്ഞ സമ്പത്ത് മുഴുവൻ ചിലപ്പോൾ ഈ ഭൂമിക്കടിയിലുണ്ടായിരുന്നേക്കാം. അല്ല മറിച്ചൊരു  യുദ്ധത്തിൽ രാജ്ഞിയെ പരാജയപ്പെടുത്തി ഇവിടം തകർത്താണ് എങ്കിൽ ഒരു പോടിപോലും ബാക്കിവച്ചിരുന്നിട്ടുണ്ടാവില്ല, കണ്ടു പിടിക്കാൻ”

 “നിധി കണ്ടെടുക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ ഉഴുതുമറിച്ചത് കൊണ്ട് നഷ്ടമുണ്ടായത്, മറ്റ് പഠനങ്ങൾക്കാണ്. പഴയകെട്ടിടങ്ങളുടെ ലേ ഔട്ട്, ലഭിച്ചേക്കാമായിരുന്ന അക്കാലത്തെ പാത്രങ്ങളുടെയും ആയുധങ്ങളുടെയും ആഭരണങ്ങളുടെയും മറ്റും അവശിഷ്ടങ്ങൾ...”; വർഷങ്ങളായി പുരാതന വാസ്തുകലയെക്കുറിച്ച് പഠനം നടത്തുകയാണ് നരേന്ദ്രൻ.

“രാജ്ഞി സേബയുടെ കൊട്ടാരം എന്നത് ഒരു കെട്ടുകഥ മാത്രമാണെന്ന് പറയുന്നവരും ഉണ്ട്. സൂര്യനെ ആരാധിച്ചിരുന്ന പ്രാകൃതരായ ഒരുകൂട്ടം ആളുകൾ, മീൻ പിടിച്ചും, കുന്തിരിക്കം ശേഖരിച്ച് കയറ്റിഅയച്ചും ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു പ്രദേശമായിരുന്ന് ഇത് എന്നാണ് അവരുടെ അഭിപ്രായം. പക്ഷേ ഇക്കണ്ട കൂറ്റൻ കല്ലുകൾകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച കെട്ടിടങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവരൊന്നും പറയുന്നില്ല“

“സോളമന്റെ ബുദ്ധിയെ കേട്ടറിഞ്ഞ് സമ്മാനങ്ങളുമായി അദ്ദേഹത്തെ തേടിച്ചെന്ന്, ക്യൂൻ സേബ അദ്ദേഹത്തിൽ അനുരാഗവതിയായി, അല്ല ശിഷ്യയായി എന്നുമുണ്ട് ചരിത്രം. അറബ് ആഫ്രിക്കൻ ചരിത്രങ്ങളിൽ പലയിടത്തും പലയിടങ്ങളിലായാണ് ക്യൂൻ ഓഫ് സേബയെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത്. ഖുറാനിലും ബൈബിളിലും ക്യൂൻ സേബയെക്കുറിച്ച് പരാമർശങ്ങളുണ്ട്. ഇനി ഒരാൾ മാത്രമായിരുന്നോ ക്യൂൻ ഓഫ് സേബ എന്നതിനെക്കുറിച്ചുമുണ്ട് ആശയക്കുഴപ്പം“

“ക്യൂൻ സേബ, അൺനോൺ ക്യൂൻ ഓഫ് അൺനോൺ കിംഗ്ഡം...”

രാജ്ഞി സേബയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചുകൊണ്ട്, സേബയുടെ ഗ്ലാസ്സ് നിറയുകയും ഒഴിയുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

Friday, September 16, 2011

വീട്ടുമുറ്റത്തെ പൂക്കൾ




പത്ത് ദിവസമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു എങ്കിലും, ഇക്കൊല്ലം ഓണക്കാലത്ത് നാട്ടിലെത്തി.
മഴയും വെയിലും പൂക്കളും...

വീട്ടുമുറ്റത്ത് വിരിഞ്ഞ പൂക്കൾതന്നെ ഇത്തവണത്തെ പൂക്കളം

Monday, August 08, 2011

ഭൂമിയുടെ അറ്റത്തേക്ക് ഒരു യാത്ര



മഴ
കോട
താഴെ അഗാധതയിലെവിടെനിന്നോ കടലിരമ്പം...
ഈ കരയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ശരീരമാകെ പേടിപ്പിക്കുന്നൊരു വിറയൽ.

മനുഷ്യപാദസ്പർശമേൽക്കാത്ത താഴ്വാരങ്ങളിലേയ്ക്ക് വീണുപോയാൽ പൊടിപോലും ബാക്കി കിട്ടില്ല. താഴെ എത്തിയെങ്കിൽ അലറിപ്പാഞ്ഞടിക്കുന്ന കടലെടുക്കും. അല്ലെങ്കിൽ പാറക്കെട്ടുകളിൽ തട്ടി ചിന്നഭിന്നമാകും.

മലനിരകളിൽ ഒട്ടകങ്ങളും പശുക്കളുമായി ജീവിക്കുന്ന അറബികൾ ടൂറിസ്റ്റുകളെ ഇങ്ങോട്ട് കടത്തിവിടാറില്ല. സ്വയരക്ഷയ്ക്ക് അവരുടെ കയ്യിൽ അംഗീകാരമുള്ള തോക്കുകളുണ്ട്.  വെടിവെച്ചിടാൻ അവർക്ക് മടിയുമില്ല. അവരോട് ആരും ചോദിക്കില്ല. മലകളിൽ അവർക്ക്  അവരുടെതായ നിയമമുണ്ട്.

സഹപ്രവർത്തകൻ സലിം അഹമ്മദ് അലി ഫാദിൽ ‘ജബലിൽ’(മല) നിന്നാണ്. മറ്റൊരു സഹപ്രവർത്തകന്റെ ഫോർവീൽ ഡ്രൈവ് കാറിൽ, റോഡുകളില്ലാത്ത മലനിരകളിലൂടെ മലകയറാൻ അവൻ കൂട്ട് വന്നു. മലനിരകൾ അവന് ഉള്ളംകയ്യിലെ വരകൾ പോലെ പരിചിതം.

ഇടയ്ക്ക്, വഴിയിൽ കന്നുകാലിക്കൂട്ടത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു പഴയ ലാൻഡ് ക്രൂസറിൽ  പോവുകയായിരുന്ന അറബി, അപരിചിതരെ കണ്ടതുകൊണ്ടാവാം തോക്കുമായി ചാടി ഇറങ്ങി വന്ന് അട്ടഹസിക്കാൻ തുടങ്ങി. ‘മാഫി മുശ്കിൽ’ ഞങ്ങളൂടെ കാറിൽ നിന്നും ഫാദിൽ ഇറങ്ങി. അവനെ കണ്ടതോടെ കാട്ടറബി അടങ്ങി. കുശലാന്വേഷണങ്ങളുക്കും ആശ്ലേഷിക്കലിനും ശേഷം എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ച് ഫാദിൽ തിർച്ചു വന്നു; “നോ പ്രോബ്ലം, ഹി ഈസ് മൈ അങ്കിൾ“. ഇരുന്നൂറ്റമ്പതിൽ കൂടുതൽ പശുക്കളുണ്ടത്രേ അയാൾക്ക്.

കാണാനൊക്കാത്തത്രയും താഴെ കടലാണ്. പാറക്കെട്ടുകളിൽ വന്നടിച്ച് തകരുന്ന തിരമാലകളുടെ നേർത്ത മുരൾച്ച മാത്രമാണ്  ഇവിടെ നിശ്ശബ്ദത ഭംഞ്ജിക്കുന്നത്

ഫോട്ടോ ഷൂട്ട്

സൽക്കാരപ്രിയരാണ് ഒമാനികൾ. ഫാദിലിന്റെ ഭാര്യ ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തയച്ച ബിരിയാണി- ഒരുപാത്രത്തിൽ നിന്നും എല്ലാവരും എടുത്ത് കഴിക്കുന്നതാണ് അവരുടെ രീതി. സന്തോഷവും.

ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത ഒരു യാത്രയുടെ ഓർമ്മയ്ക്ക്.
സലാല - ഒമാൻ

Thursday, July 21, 2011

പഴയ വായനശാല ഇപ്പോൾ...

“.....പഴയ വായനശാല ഇപ്പോൾ അവിടില്ല. റോഡ് വികസനം വന്നപ്പോൾ പൊളിച്ചതാവണം. രാഘവേട്ടന്റെ ഹോട്ടലും, കോണിക്കൂട്ടിൽ ചുവന്ന പോസ്റ്റ് ബോക്സ് തൂക്കിയിട്ട ടൈപ്റൈറ്റിംഗ് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഉണ്ടായിരുന്ന കെട്ടിടവും അവിടില്ല. ബസ്സിലെ സൈഡ് സീറ്റിലിരുന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ പരിചയമുള്ളതായി ഒന്നുമില്ല. പഞ്ചായത്ത് വകയായതുകൊണ്ട് ലൈബ്രറി ചിലപ്പോൾ വേറെ എവിടെയ്ക്കെങ്കിലും മാറ്റിയിട്ടുണ്ടായിരിക്കും. നമ്മുടെ ഒപ്പുകളിട്ട ‘ഡൽഹി’യും ‘അസുരവിത്തും’ ‘ഭ്രാന്തു’മൊക്കെ ഇപ്പോഴും ആ കൂട്ടത്തിൽ കാണുമോ എന്തോ!...”

കോളെജിലെ ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ, വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ ആ ചെറിയ അങ്ങാടിയിലേയ്ക്ക് നടക്കാനിറങ്ങും. റോഡിന് അപ്പുറവും ഇപ്പുറവുമായി അഞ്ചോ ആറോ ഓടിട്ട കെട്ടിടങ്ങൾ. മുളയും ഓലയുമുപയോഗിച്ചുണ്ടാക്കിയ ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പുകൾ. ഇളകിയാടുന്ന മരക്കോണികൾ കയറിച്ചെല്ലുന്ന പാർട്ടി ആപ്പീസുകൾ.

അങ്ങാടി തുടങ്ങുന്നിടത്ത് മീൻ വിൽക്കുന്ന പുളിമരത്തണലും കഴിഞ്ഞ് ആളുപയോഗമില്ലാത്ത ഒരു പൊളിഞ്ഞ കെട്ടിടവും കഴിഞ്ഞാണ് വായനശാല. ഓടുമേഞ്ഞ, കുമ്മായം പൂശിയ ഒരു ചെറിയ കെട്ടിടം. അകത്ത് ഇരുന്ന് വായിക്കാൻ, വീതിയുള്ള ഒരു ഡസ്കിനു അപ്പുറവും ഇപ്പുറവുമായി രണ്ട് ബെഞ്ചുകൾ. രണ്ടു വശങ്ങളിലായി പുസ്തകങ്ങൾ ഒതുക്കി വച്ച മരഅലമാരകൾ. പിന്നിലെ ചുമരിലെ ജനവാതിലിനു മുന്നിലായുള്ള  ചെറിയ മരമേശയിൽ തുറന്നു വച്ച ലൈബ്രറി റജിസ്റ്ററിൽ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പരതികൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലൈബ്രേറിയൻ, അരവിന്ദേട്ടൻ.

കയറി വരുന്ന വാതിലിനു ഇടതുവശത്തായുള്ള സ്റ്റൂളിൽ ഒരു മർഫി പെട്ടി റേഡിയോ. വൈകീട്ട്  ആറുമണിയാവുമ്പോൾ ഉച്ചഭാഷിണി കണക്ട് ചെയ്ത ആ റേഡിയോ അരവിന്ദേട്ടൻ ഓൺ ചെയ്യും. ചെറിയ ചെറിയപൊട്ടലും ചീറ്റലുമോടെ അതിൽ നിന്നും ‘കമന്റ്സ് ഓൺ ദ പ്രസ്സും’, ‘സംസ്കൃതത്തിൽ വാർത്ത‘യും പിന്നീട് ‘നിയമസഭയിൽ ഇന്ന്‘ അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ ഭക്തി ഗാനങ്ങളും വൈകുന്നേരത്തെ വാർത്തകളും പുറത്തേക്കൊഴുകും.

ലൈബ്രറിയുടെ തൊട്ടപ്പുറത്ത് രാഘവേട്ടന്റെ ‘രാഘവ വിലാസം’ ഹോട്ടൽ. അടുത്തത് ടൈപ്പ് റൈറ്റിംഗ് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്. അതു കഴിഞ്ഞ് താഴോട്ടേയ്ക്കുള്ള ചെമ്മൺ റോഡ്. ഞാനും അജയനും വൈകുന്നേരം ആ റോഡിലൂടെ നടക്കും. കുറച്ച നടന്നാൽ റോഡ് ക്രോസ് ചെയ്ത് ഒരു കനാൽ കടന്നു പോകുന്നു. കക്കയം ഡാം തുറക്കുന്ന സമയത്ത് അതിലൂടെ തെളിഞ്ഞ വെള്ളമൊഴുകും. അതിന്റെ കരയിലൂടെ അസ്തമയ സൂര്യനെയും നോക്കി ഞങ്ങൾ പടിഞ്ഞാറോട്ട് നടക്കും.

ആ നടത്തത്തിന് വേറെയും ഒരു ഉദ്ദേശമുണ്ട്. കുറച്ച് ചെന്നാൽ കനാലിന് വലതു വശത്തെ ഉയർന്ന പറമ്പിലെ ടെറസ്സ് വീട്ടിലെ പെൺകുട്ടി! കാശുകാരാണ്. പോർച്ചിൽ കോണ്ടെസ്സ കാർ. ടെറസ്സിനു മേലെ കുത്തി നിർത്തിയ ഇരുമ്പ് പൈപ്പിൽ ടി.വി ആന്റിന.

മുറ്റത്തെ തോട്ടത്തിൽ നിറച്ചും പല നിറങ്ങളിലുള്ള പൂക്കൾ. മതിലിന് പുറത്തേയ്ക്ക് പടർന്ന് നിൽക്കുന്ന പൂത്ത ബോഗൻവില്ലകൾ. വൈകുന്നേരത്തെ മഞ്ഞ വെയിൽ വീണ് കിടക്കുന്ന ആ വീട്ടിലെ ടെറസ്സിലെ ഊഞ്ഞാൽ കസേരയിൽ  ചാരിയിരുന്ന് പതുക്കെ ആടുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ തോട്ടത്തിലെ ചെടികൾക്കിടയിൽ നിൽക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയുടെ വലിയ കണ്ണുകൾക്ക് അപാര ഭംഗിയായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ പോലും ചിരിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിലും അവൾ ഞങ്ങളെ കൌതുകപൂർവ്വം നോക്കുന്നത്, ആ വഴിയിലൂടെ എന്നും നടക്കാൻ ഞങ്ങളെ വല്ലാതെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

ഓണാവധി കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ തിരിച്ച് വന്നപ്പോൾ ആ വീട് അടഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. ബാൽക്കണിയിലെ ഊഞ്ഞാൽ കസേര ശൂന്യം. തോട്ടത്തിൽ ചെടികൾ വാടാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും എല്ലാ വൈകുന്നേരങ്ങളിലും അവളെ കാണുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ഞങ്ങൾ ആ വഴി നടന്നു.

ലൈബ്രറിയിൽ പുസ്തകം എടുത്ത് റജിസ്റ്ററിൽ എഴുതാൻ കൊടുത്ത്, എനിക്ക് നേരെ കണ്ണിറുക്കി കാട്ടി  അജയൻ ഒരു ദിവസം അരവിന്ദേട്ടനോട് ആ വീട്ടുകാരെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. കട്ടിക്കണ്ണടയുടെ ഫ്രെയിമിന് മുകളിലൂടെ ഞങ്ങളെ മാറി മാറി നോക്കി അരവിന്ദേട്ടൻ പറഞ്ഞു;

“ആ അമ്മയും മോളും അവളുടെ അച്ഛന്റെ അടുത്ത് ജർമ്മനിയിലേക്ക് പോയി. കാശും പണവും എത്രണ്ടായി എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടെന്താ, ആ കുട്ടി ജന്മനാ സംസാരിക്കീല, കേൾവീം ഇല്ല“

എനിക്കും അജയനും ചുറ്റും പൊടുന്നനേ എല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായതു പോലെ...

Monday, June 27, 2011

കരിഫ്


സലാലയിൽ ഇനി കരിഫ് (മഴ)ക്കാലം.
ആഗസ്ത് വരെ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഈ *‘മീൻ മഴ’ക്കാലത്ത് മരുഭൂമിയും ചുറ്റുമുള്ള മലനിരകളും പച്ചപ്പുതപ്പണിയും.

കരിഫ് ആസ്വദിക്കണമെങ്കിൽ മലനിരകളിലേയ്ക്ക് പോകണമത്രേ. കടുത്ത വേനലിൽ വരണ്ടുണങ്ങിയ മലനിരകൾ മുഴുവനും പുല്ലുകിളുർത്ത് പച്ചനിറമണിയും. നേരിയമഴയിൽ നനഞ്ഞ് തണുത്ത് മേഘങ്ങൾ ഇറങ്ങിവരുന്നത് നോക്കി നിൽക്കാം. എവിടെയെങ്കിലും ടെന്റടിച്ച് രാത്രി ചിലവഴിക്കാം.

ഈ വർഷം മലനിരകളിലേയ്ക്കൊരു യാത്ര ആലോചിക്കുന്നുണ്ട്.

*നേർത്ത നൂലുപോലെ ചാറുന്ന മഴ

Tuesday, May 31, 2011

പുകവലിക്കില്ല


1999 ഫിബ്രുവരിയിലെ ഏതോ ഒരു ദിവസം. ബാച്ചിലർ കാലം.

ബാംഗ്ലൂർ ലാങ്ങ്ഫോർഡ് റോഡിലെ ഹോക്കി സ്റ്റേഡിയത്തിനു മുന്നിലെ ഓഫീസിൽ, രാവിലെ പതിനൊന്ന് മണിയുടെ കോഫി കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ച് സീറ്റിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന മധുരക്കാരൻ ത്യാഗരാജൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു ചോദിച്ചു;
“വൈ നോ സിഗരറ്റ് റ്റുഡേ?”
“നിർത്തി മോനെ. ഇന്നലെ രാത്രിയോടെ”

ഇരുപതോളം പേർ മാത്രമുള്ള ഒരു ചെറിയ സോഫ്റ്റ്‌വേർ കമ്പനിയാണ്. പുകവലിക്കാരനായി ഞാൻ മാത്രം. ജോലിസമയത്തിനിടയിൽ ഇടവേളകളുണ്ടാക്കി താഴെ  റോഡിലിറങ്ങി ഞാൻ സിഗറട്ട് വലിക്കും. വലിക്കില്ലെങ്കിലും തിരക്കുകളില്ലാത്തപ്പോൾ ചില സഹജോലിക്കാരും കമ്പനിക്ക് കൂടെ വരും.

പത്ത് പതിനൊന്ന് വർഷങ്ങളെങ്കിലും ആയിക്കാണും വലി തുടങ്ങിയിട്ട്. അടുത്ത കുടുംബത്തിലൊന്നും പുകവലിക്കാർ അധികമില്ല. കല്ല്യാണങ്ങൾക്കും മറ്റു ഗെറ്റ്ടുഗദറുകൾക്കും ഇടയിൽ ഞാൻ മുങ്ങി പാത്തുംപതുങ്ങിയുമിരുന്ന് വലിക്കും. മണമടിച്ച് ഇതിനിടയിൽ തന്നെ കുടുംബത്തിൽ മിക്കാവാറും പേരും അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു, ഞാൻ പുകവലിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്.

താമസിച്ചിരുന്ന ഫ്ലാറ്റിന്റെ താഴെയുണ്ടായിരുന്ന പാനൂരുകാരൻ പ്രദീപന്റെ കടയിൽ തിന്നാൻ വാങ്ങിയ സാധനങ്ങളുടെ ബില്ലിനെക്കാൾ കൂടും ചിലപ്പോൾ മാസത്തിൽ സിഗറട്ട് ബിൽ.

ത്യാഗരാജൻ ചിരിച്ചു;
“യു നോ, ഇത്രയും വർഷം തുടർച്ചയായി വലിച്ച നിനക്ക് ഒരിക്കലും നിർത്താൻ കഴിയില്ല. ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം, ഏറിയാൽ ഒന്നോ രണ്ടോ ആഴ്ച”

“എനിക്കും വലിയ ഉറപ്പൊന്നുമില്ല”; ഞാൻ സമ്മതിച്ചു. മുൻപ് ഒന്നോ രണ്ടോ പ്രാവശ്യം നിർത്താൻ ശ്രമിച്ച് പരാജയപ്പെട്ടതിന്റെ അനുഭവം എനിക്കുണ്ട്.

 “എന്റെ അച്ഛൻ ഭയങ്കര വലിക്കാരനാണ്“; ത്യാഗരാജൻ തുടർന്നു;  “ഒരിക്കൽ അച്ഛൻ വലിനിർത്തി, ഫോർ ടെൻ ഇയേഴ്സ്. പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ് പിന്നെയും തുടങ്ങി. വലിക്കാതിരുന്ന ആ പത്ത് വർഷങ്ങളിലെ  ഓരോ ദിവസവും വലിക്കാനുള്ള പ്രവണത അങ്ങനെതന്നെ നിലനിന്നു എന്ന് അച്ഛൻ പറയും. നിർത്താൻ പറ്റിയില്ല. ദാറ്റ്സ് ടുബാകോ”

പന്ത്രണ്ട് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ പിന്നീട് പുകവലിച്ചിട്ടില്ല. ത്യാഗരാജന്റെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞതുപോലെ വലിക്കാനുള്ള പ്രവണത എന്നിലിപ്പൊഴും നിലനിൽക്കുന്നു. എങ്കിലും അതിനെക്കാൽ വലുതാണ് എനിക്കെന്റെ തീരുമാനം.

Will never smoke again.

(ഇന്ന് പുകയില വിരുദ്ധ ദിനം)

Sunday, May 29, 2011

നാട്ടറിവുകൾ!


കിഴക്ക് മേഘം കണ്ടാൽ മഴപെയ്യും, പടിഞ്ഞാറ് കണ്ടാൽ പെയ്യില്ല. കർക്കിടകത്തിലെ തിരുവാതിരയ്ക്ക് തിരിമുറിയാതെ മഴപെയ്യും, കർക്കിടകത്തിലെ വെയിലിന് ആനത്തോലുണക്കാനുള്ള ചൂടാണ്,  വിഷുവിന് മുൻപ് മഴ പെയ്യാൻ സാദ്ധ്യത വളരെ കുറവ്. എന്നാൽ വിഷു കഴിഞ്ഞാലോ എപ്പോ വേണേലും വേനൽ മഴ പെയ്തേക്കാം എന്നിങ്ങനെയുള്ള നാട്ടറിവുകൾ പലതാണ്.

കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഓഫീസിൽ നിന്നുള്ള മടക്കയാത്രയിൽ മരുഭൂമിയുടെ അങ്ങേത്തലയ്ക്ക് കിഴക്കുഭാഗത്ത് കരിമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ട് കൂടി വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു;
“ഇന്ന് മഴപെയ്യുംന്ന് തോനുന്നു“

പന്ത്രണ്ട് വർഷമായി ഇവിടുള്ള തൃശ്ശൂർകാരൻ കാബ് ഡ്രൈവർ ചിരിച്ചു;
“കാർമേഘം കണ്ടിട്ടാണെങ്കിൽ, മഴപെയ്യാനാണെന്നൊന്നും വിചാരിക്കേണ്ട. അതൊക്കെ അങ്ങ് നാട്ടിൽ. ഇവിടെ ഇതിങ്ങനെ വരും, വന്നപോലെ പോവേം ചെയ്യും”

Thursday, May 26, 2011

ശിവപ്രസാദ്


ഡിഗ്രിക്ക് കോളെജിലെ ആദ്യ ദിവസം.

രാവിലെ ചെറുതായി മഴപെയ്തിരുന്നു.
കോളെജിന്റെ പ്രധാന കെട്ടിടത്തിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആരോടോ ചോദിച്ച് ഞാൻ ബികോം ഒന്നാം വർഷ ക്ലാസ്സ് കണ്ടുപിടിച്ചു. ആരും എത്തിയിട്ടില്ല. എന്തു ചെയ്യണം എന്ന അങ്കലാപ്പോടെ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് കുറച്ചപ്പുറത്ത് ഓടിട്ട ഒരു ഷെഡ് കാണുന്നത്- കാന്റീൻ

മഴവെള്ളം കെട്ടിനിൽക്കുന്ന ആ കാന്റീൻ വരാന്തയിൽ വച്ചായിരുന്നു, ആദ്യമായി പ്രസാദിനെ കാണുന്നതും പരിചയപ്പെടുന്നതും.

നല്ല കൈപട. പ്രസാദ് എഴുതുന്നതു പോലെ എഴുതാൻ സ്വകാര്യമായി ഞാനൊരുപാട് ശ്രമിച്ചുനോക്കി, വിഫലമായി. എങ്കിലും അവൻ എഴുതാനുപയോഗിച്ചിരുന്ന ‘റെയ്നോൾഡ്സ്040 ഫൈൻകാർബർ‘ പേന തന്നെ ഞാനും സ്ഥിരമായി ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങി.

കോളെജ് കഴിഞ്ഞിട്ടും കുറെ വർഷം ഞങ്ങൾ കത്തുകൾ എഴുതിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. കുനുകുനെയുള്ള കൈയക്ഷരത്തിൽ അവനെഴുതിയ കത്തുകൾ എന്റെ ശേഖരത്തിൽ ഇപ്പോഴുമുണ്ടെന്ന് കഴിഞ്ഞ അവധിക്ക് ഞാനവനോട് ഫോണിൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ ചിരിച്ചു;
“ബാലിശമായ എന്തൊക്കെയോ എഴുതികൂട്ടിയ കത്തുകൾ. നമ്മുടെതിൽ ‘അച്ഛൻ മകൾക്കയച്ച കത്തുകൾ‘ പോലെ ഗൌരവപ്പെട്ടതൊന്നുമില്ലല്ലോ!“

റബ്ബർ എസ്റ്റേറ്റുകളും, ചെറുതും വലുതുമായ കുന്നുകളും പാടങ്ങളും നിറഞ്ഞ അവന്റെ ഗ്രാമത്തിലൂടെ ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് യാത്ര ചെയ്തു. കുന്നിൻ മുകളിലെ വലിയമരങ്ങളുടെ കടയ്ക്കൽ, ഇനിയൊരിക്കൽ വരുമ്പോൾ കാണാൻ ചെറിയ കത്തികൊണ്ട് പേരുകൾ കൊത്തിവെച്ചു. കാവുത്സവത്തോടനുബന്ധിച്ച ചന്തയിൽ, വയലിലെ പൊടിമണ്ണിൽ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ സിഗറട്ടും വലിച്ച് അലഞ്ഞു നടന്നു, പ്രദീപേട്ടന്റെ ആക്രിക്കടക്കുള്ളിലെ രഹസ്യമുറിയിലിരുന്ന് ‘കുഞ്ഞു’ പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ച് രസിച്ച്, അതിലെ സാഹിത്യം പറഞ്ഞു തലതല്ലിച്ചിരിച്ചു...

‘തറ’ ക്ലാസ്സ് ടിക്കറ്റുകളിൽ മലയാളവും തമിഴും തെലുങ്കും ഹിന്ദിയും ഇംഗ്ലിഷും സിനിമകൾ കണ്ടു തള്ളി, ഭാവിയിൽ സിനിമകൾക്ക് തിരക്കഥകൾ എഴുതാനും സംവിധാനം ചെയ്യാനും പദ്ധതികളിട്ടു. ഒരു പഴയ മോണോ പ്ലയറിൽ കാസറ്റുകളിട്ട് പാട്ടുകേൾക്കുകയും കൂടെ അലറിപ്പാടുകയും ചെയ്തു....

എന്ത് പറയാൻ തുടങ്ങിയാലും പ്രസാദിന് ഒരിക്കലും മുഷിയുകയില്ല. ഒരു സംസാരവും ‘മതി‘ എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞത് കാരണം മതിയാക്കിയതായി ഞാനോർക്കുന്നില്ല. ലോഡ്ജ് മുറിയുടെ വരാന്തയിൽ രാവേറെ വൈകുന്നതുവരെ തുടർന്നിരുന്ന സംസാരം അവസാനിക്കുന്നത് ഞാൻ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ മാത്രമായിരുന്നു...

ഒരു നല്ല കേൾവിക്കാരന് മാത്രമേ ഒരു നല്ല സുഹൃത്താവാനാവുകയുള്ളൂ എന്നത് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയത് പിന്നെയും ഏറെക്കഴിഞ്ഞായിരുന്നു.

Wednesday, May 18, 2011

സൌഹൃദം.


‘സൌഹൃദം എന്നത് ഒരു പളുങ്കുശില്പം പോലെയാണ്. അതിലോലം, അതിസുന്ദരം. സൂക്ഷമതയോടെ കൈകാര്യം ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ എളുപ്പം പൊട്ടിപ്പോകുന്നത്. പൊട്ടിപ്പോയാലോ പിന്നെ ഒരിക്കലും ചേർത്തിണക്കാൻ കഴിയാത്തത്. ചേർത്തിണക്കിയാൽ തന്നെ അഭംഗി മുഴച്ച് നിൽക്കുന്നതും!‘

പഴയമെയിലുകളിൽ ആവശ്യമില്ലാത്തവ തിരഞ്ഞ് കളയുന്നതിനിടയിൽ പഴയൊരു സുഹൃത്തിന്റെ 11 ഡിസംബർ 1999ലെ, ഒരു ഫോർവേഡ് മെയിലിലെ, സുന്ദരമായൊരു പളുങ്കുശില്പത്തിന്റെ പടത്തിനടിയിലെ വാചകങ്ങൾ.

അജയൻ പറയും; “സൌഹൃദം എന്നത് ഓരോരുത്തർക്കും, അതാത് കാലങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിയാണ്. എൽ.പി സ്കൂളിലെ സുഹൃത്തുക്കളല്ല, യു.പി സ്കൂളിലെത്തുമ്പോഴെത്തത്. അവിടത്തെതല്ല, ഹൈസ്കൂളിലെത്തുമ്പോഴെത്തത്. പ്രീഡിഗ്രിക്കും ഡിഗ്രിക്കും പിജിക്കും ആദ്യ ജോലി സ്ഥലത്തും തുടങ്ങി ഓരോ സമയത്തുമുണ്ടായിരുന്ന സൌഹൃദവലയങ്ങൾ അതാത് കാലങ്ങളിൽ നമ്മൾ കരുതും, ഒരിക്കലും നഷ്ടമാവാത്തതാണ് അല്ലെങ്കിൽ നഷ്ടപ്പെടാൻ പാടില്ലാത്താണ് എന്ന്. എന്നിട്ടോ?...എല്ലാവരും പലവഴിക്ക് പോകും. കാണുന്നതോ ഓർക്കുന്നതോ പോലും വിരളം. സൌഹൃദം പോലെ ഇത്രയും നിലനിൽക്കാത്ത മറ്റൊരു ബന്ധമില്ല“

അതിതീഷ്ണമായ വൈകാരിക ബന്ധം മാത്രമാണ് പലപ്പോഴും സൌഹൃദത്തെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നത്. യഥാർത്ഥ്യങ്ങൾക്ക് മിക്കവാറും അവിടെ സ്ഥാനമില്ല. ബാറിൽ നിപ്പനടിച്ച് കൊണ്ട് നിൽക്കുമ്പോൾ, തന്നെ ഒരു കന്നഡക്കാരൻ നോക്കിപ്പേടിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു എന്ന് രാത്രി പതിനൊന്ന് മണിക്ക് റൂമിൽ വന്ന് പറഞ്ഞ സതീശനൊപ്പം, ഉറങ്ങാൻ കിടന്നിടത്ത് നിന്നും എഴുന്നേറ്റ്, നോക്കി പേടിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച കന്നഡക്കാരനെയും തേടിച്ചെന്ന് അവന്റെയും അവന്റെ ലോക്കൽ സുഹൃത്തുക്കളുടെയും തല്ല് മതിയാവോളം വാങ്ങി തിരിച്ച് വന്ന് മുറിയിൽ കിടന്ന്, അവനെ ഇനിയൊരിക്കൽ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിനെപ്പറ്റി ചർച്ച ചെയ്യുന്നതും, ക്ലാസ്സിൽ കേറാത്തതിന് ചീത്ത വിളിച്ച പ്രൊഫസറുടെ പുസ്തകങ്ങൾ, സംഘം ചേർന്ന് രാത്രിയിൽ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ നൂണുകേറി പൊക്കി കോളെജ് കിണറ്റിലിടുന്നതും തുടങ്ങി പലതും ഈ ഒരു വൈകാരിക ബന്ധം കൊണ്ടു മാത്രം തന്നെ.

അടിച്ചുപിരിയുവാനും മതി, നിസ്സാര കാരണങ്ങൾ. ഓഫീസിലെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊപ്പം സിനിമയ്ക്ക് പോയതിന്. അമ്മായിയുടെ അമ്മാമന്റെ മകളുടെ മകന്റെ പാലുകൊടുക്കലിനു വിളിച്ചിട്ട് ചെല്ലാതിരുന്നതിന്, തന്നെക്കാൾ പ്രാധാന്യം മറ്റൊരു സുഹൃത്തിനു കൊടുക്കുന്നു എന്ന തോനലിന്.....

ആ ഫോർവേഡ് മെയിൽ ഡെലിറ്റ് ചെയ്യാതെ ഞാൻ പേഴ്സണൽ ഫോൾഡറിലേക്ക് മാറ്റിയിട്ടു. എന്തു കൊണ്ടെന്നാൽ സൌഹൃദത്തെക്കുറിച്ച് ഇനിയും ഒരുപാടേറെ ഓർത്തെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്.

Thursday, April 21, 2011

പെരുവണ്ണാമുഴി

ഹൈസ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ സ്കൌട്ട് ട്രക്കിംഗിന്റെ ഭാഗമായാണു ആദ്യമായി പെരുവണ്ണാമുഴിയിൽ പോകുന്നത്. 25 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവസാനമായി പോയത് ഈ കഴിഞ്ഞ മാർച്ചിൽ. ഇതിനിടയിലായി നാലോ അഞ്ചോ പ്രാവശ്യം വേറെയും

ഓരോ തവണ അവിടെയെത്തുമ്പോഴും എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയ ഒരേ ഒരു കാര്യം, പെരുവണ്ണാമുഴിക്ക് ഒരു മാറ്റവും സംഭവിക്കുന്നില്ല എന്നതാണു. അതേ പൊട്ടി പൊളിഞ്ഞ റോഡുകൾ, അശ്രദ്ധയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമായി കാടു കയറിയ അതേ പൂന്തോട്ടങ്ങൾ, ആരെയോ ബോധിപ്പിക്കാനെന്നവണ്ണം ഒരു വന്യജീവി കേന്ദ്രം (അതിപ്പോൾ ഇക്കോ ടൂറിസം സെന്റർ എന്ന് പേരുമാറ്റിയിരിക്കുന്നു!). അനാഥമായി കിടക്കുന്ന ബോട്ടു ജെട്ടി....

എന്നിട്ടും ഞാൻ മടുക്കുന്നില്ല. കാരണം, മടുക്കുന്നതല്ല, അവിടുത്തെ പ്രകൃതി സൌന്ദര്യം എന്നത് തന്നെ.

ഓരോ മടക്കയാത്രയിലും ഞാൻ ആലോചിക്കും- സർക്കാറും ടൂറിസം ബോഡും പല പുതിയ സംരഭങ്ങളും തുടങ്ങുമ്പോഴും പണം ചിലവഴിക്കുമ്പോളും, എന്താണു പെരുവണ്ണാമുഴിയും കുറ്റ്യാടിയും കക്കയവും പോലുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ സന്ദർശകരെ ആകർഷിക്കാൻ വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യാത്തത്...പ്രകൃതി സൌന്ദര്യം ആവോളമുണ്ട്, ജല ലഭ്യതയുണ്ട്, ഗതാഗത സൌകര്യമുണ്ട്.. ആകെ വേണ്ടത് ആളുകളെ ആകർഷിക്കാനുതകുന്ന ഇത്തിരി കാര്യങ്ങൾ -പൂന്തോട്ടങ്ങൾ, കുട്ടികളുടെ പാർക്കുകൾ, നീന്തൽ കുളങ്ങൾ, അഡ്വഞ്ചർ ട്രക്കിംഗിനുള്ള സൌകര്യങ്ങൾ, വിശ്രമിക്കാനുള്ള പുൽത്തകിടികൾ, നടപ്പാതകൾ....അങ്ങിനെ അങ്ങിനെ പലതും നടപ്പാക്കാവുന്നതെ ഉള്ളൂ.

ആരോടാണു പരാതി പറയേണ്ടത്.. ആരെയാണു പഴിക്കേണ്ടത്..












Thursday, April 07, 2011

അണ്ണാ ഹസാരെ


രാജ്യത്തെ അഴിമതി നിരോധനം ലക്ഷ്യമിട്ട്, ഒരു സ്വതന്ത്ര ഏജൻസിയായി പ്രവർത്തിക്കാൻ ലോക്പാലിനു കഴിയത്തക്കവിധം, ബിൽ പരിഷ്കരിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് അണ്ണാ ഹസാരെ നടത്തുന്ന സമരത്തിനെ ഞാൻ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു.