A blend of 99% fine fiction and 1% fact

Monday, December 30, 2013

ആത്മസംഘര്‍ഷങ്ങൾ

അവയവദാനത്തെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് രണ്ട് മനസ്സാണ്, വേണമോ വേണ്ടയോ എന്നത്.

ഭൗതിക ജീവിതത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളൊന്നും ബാക്കിവയ്ക്കാതെയുള്ളൊരു മടക്കയാത്രയെക്കുറിച്ച് ആഗ്രഹിക്കുമ്പോഴും, മണ്ണരിച്ചുപോകുന്ന ഒരു പാഴ്വസ്ത്രം വേറൊരാളുടെ തണുപ്പകറ്റാനുതകുന്നുവെങ്കില്‍ അതൊരു സല്‍ക്കര്‍മ്മമല്ലേ എന്നത് ഒരു പിന്‍‌വിളിയാകുന്നുമുണ്ട്. 

എന്റെ കണ്ണിലൂടെ മറ്റൊരാള്‍ കാണുമ്പോള്‍ എന്റെ കാഴ്ചപാടുകള്‍ നിലനില്‍ക്കുമോ എന്ന് ഞാന്‍ വേവലാതിപ്പെടുമ്പോഴും, ആ കണ്ണുകളിലൂടെ അന്ധകാരത്തില്‍ നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കണ്ണുതുറക്കുന്ന ആരുടെയോ അടക്കാനാവാത്ത സന്തോഷം എന്നില്‍ നിറയുന്നുമുണ്ട്.

എന്റെ ഹൃദയം കൈമാറുമ്പോള്‍ അതിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍ ഞാനൊളിപ്പിച്ചുവച്ച എന്റെ മാത്രം സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് എന്തുസംഭവിക്കും എന്ന് ഞാന്‍ ദുഖിക്കുമ്പോഴും, അതില്‍ നിന്നും മറ്റൊരാളുടെ ജീവന്‍ മിടിക്കുന്നത് എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാനാവുന്നുമുണ്ട്.

കരള്‍നിറയെ ഞാന്‍ പങ്കുവച്ച സ്നേഹം മുഴുവന്‍ എനിക്ക് നഷ്ടാവുമല്ലോ എന്ന് ഞാന്‍ സങ്കടപ്പെഴുമ്പോഴും, കരളുരുകി കരയുന്ന ആരുടെയോ പ്രാർത്ഥനകൾ ഞാന്‍ കേള്‍ക്കുന്നുമുണ്ട്.

ആത്മസംഘര്‍ഷങ്ങളുടെ അറുതിയില്‍, ഒരു ദിവസം ഞാനൊരു തീരുമാനമെടുക്കുമായിരിക്കും.

Thursday, December 19, 2013

ഓര്‍മ്മത്തെറ്റ്


ചില ഓര്‍മകള്‍ അങ്ങിനെയാണ്, നമ്മളെയും തേടി വരും..

യാത്രകള്‍ക്കിടയില്‍, ജോലിക്കിടയില്‍ എന്തിന് ഉറക്കത്തില്‍ പോലും നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയാകർഷിക്കാൻ അവ നമ്മെ നിരന്തരം പിന്തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും.
മഴയായും മഞ്ഞായും കാറ്റായും വെയിലായും സംഗീതമായും ഗന്ധമായും ദൃശ്യങ്ങളായും ചില ബിംബങ്ങളിലൂടെ നമ്മെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും...

ഒടുവില്‍ ഏതെങ്കിലുമൊരു ഒരു സന്ധിയില്‍ വച്ച് ഒരു ഓര്‍മ്മത്തെറ്റ് നമ്മുടെയുള്ളിലെവിടെയോ അനുഭവപ്പെടുമ്പോള്‍ നാം ആ ഓര്‍മ്മകളെയും തേടിയിറങ്ങുന്നു...

Sunday, December 08, 2013

ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലുകള്‍


അടയാളങ്ങള്‍, ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലുകളാണ്.
കാലത്തിന്റെ, ദേശത്തിന്റെ, സംഭവങ്ങളുടെ, വ്യക്തികളൂടെ, ബന്ധങ്ങളുടെ...

ഒന്നാംക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ രാമകൃഷ്ണനും പ്രമോദിനും മോഹനനുമൊപ്പം ഒരു ഇന്റര്‍‌വെല്‍ ബെല്ലിന് വെള്ളം കുടിക്കാന്‍ ഓടിയപ്പോള്‍ വീണതിന്റെ അടയാളം നെറ്റിയില്‍ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. ഓരോ തവണ കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കുമ്പോഴും ഞാന്‍ ആ എല്‍.പി സ്കൂള്‍ സുഹൃത്തുക്കളെയും, അന്ന് ആ മുറിവ് കഴുകി മരുന്ന് വച്ച് കെട്ടി തന്ന പത്മനാഭന്‍ മാഷെയും ഓര്‍ക്കും.

വീട്ടിലെ എന്റെ അലമാരയില്‍ പഴയ കത്തുകള്‍, ഗ്രീറ്റിംഗ്സ് കാര്‍ഡുകള്‍ തുടങ്ങിയവ കുത്തിനിറച്ച ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക്  ബാഗ് ഉണ്ട്. സൗഹൃദങ്ങളുടെയും പ്രണയത്തിന്റെയും പരിഭവങ്ങളൂടെയും വിരഹത്തിന്റെയും അടയാളങ്ങള്‍. ഓരോ പ്രാവശ്യവും ആ ബാഗ് തുറന്ന്  നോക്കുമ്പോള്‍ ഓര്‍മകളുടെ പ്രളയമാണ്. 

ഡിഗ്രിക്ക് ആദ്യവര്‍ഷം പഠിക്കുമ്പോള്‍ സുരേഷിന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ എടുത്ത്  കൊണ്ടുവന്ന് എന്റെ വീട്ടില്‍ നട്ടുവളര്‍ത്തിയതായിരുന്നു, ഈ ചെടി. പഴയ വീട്ടിലെ ഉമ്മറത്തെ കഴുക്കോലുകളില്‍ നിരനിരയായി തൂക്കിയിട്ട ചെടിചട്ടികളില്‍, വീട്ടില്‍ വരുന്നവരുടെയും മുന്നിലെ റോഡിലൂടെ പോകുന്നവരുടെയും ശ്രദ്ധയാകര്‍ഷിച്ച് അവ സമൃദ്ധമായി വളര്‍ന്നു നിന്നു.

വീട്ടിലെ ചെടിചട്ടികളില്‍ സൗഹൃദത്തിന്റെ ഒരു അടയാളമായി ഇപ്പോഴും ആ ചെടി വളര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്നു...

Sunday, November 10, 2013

താളുകളില്‍...

ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ ആന ചവിട്ടിയാലും പ്രകാശന്‍ അറിയില്ല. കിടന്നാല്‍ കിടന്നിടം കുഴിഞ്ഞുപോകുന്ന, നൈലോണ്‍ റിബണുകള്‍ കൊണ്ട് മെടഞ്ഞ ഇരുമ്പ് കട്ടിലില്‍ മരം വെട്ടിയിട്ടത് പോലെ ഒറ്റ ഉറക്കമായിരിക്കും.  

കിടക്കുന്നതിന് മുമ്പേ എന്നും പതിവ് പോലെ അവന്റെ ടൈമ്പീസില്‍ രാവിലെ 5 മണിക്കേക്ക് അലാറം സെറ്റ് ചെയ്ത്, ചാവി കൊടുത്ത് കട്ടിലിന്റെ തലയ്ക്കുള്ള ജനല്‍ പടിയില്‍ വയ്ക്കും, അക്കൌണ്ടന്‍സി പഠിക്കാനുണ്ട് എന്ന പതിവ് പ്രസ്താവനയും. രാവിലെ ദിഗന്ദങ്ങൾ നടുങ്ങുമാറ് ഉച്ചത്തിൽ  അലാറം അടിക്കുകയും, അത് കേട്ട് അടുത്ത മുറികളിലും വീടുകളിലും താമസിക്കുന്നവര്‍വരെ ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നാലും പ്രകാശന്‍ ഒന്നുമറിയാതെ അക്ഷോഭ്യനായി ഉറങ്ങുന്നുണ്ടാവും. ഉറക്കപ്പിച്ചില്‍ എഴുന്നേറ്റ് വന്ന്‍ ഞാനത് മുറിയുടെ ഏതെങ്കിലും കോണിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് അതിന്റെ അട്ടഹാസം അവസാനിപ്പിക്കും. മൂന്ന്‍ വര്‍ഷം നിരന്തരമായ ചവിട്ടും തൊഴിയുമേറ്റിട്ടും ആ അലാറം ടൈമ്പീസ് മുടക്കമില്ലാതെ, പരാതിയില്ലാതെ പ്രവര്‍ത്തിച്ച് കൊണ്ടേയിരുന്നു. കോളെജ് അവസാനിച്ച് മുറിയൊഴിഞ്ഞു പോകുമ്പോള്‍ പ്രകാശന്‍ അത് തിരികെ കൊണ്ടുപോയി.

തറയില്‍ പായവിരിച്ച് കിടന്നുറങ്ങുന്ന ഞാന്‍, മഴക്കാലത്ത് തണുപ്പ് അസഹ്യമാവുമ്പോള്‍ കട്ടിലില്‍ നിന്നും അവനെ  ഉരുട്ടി താഴെയിട്ട് അതില്‍ കേറി മൂടിപ്പുതച്ച് കിടന്നുറങ്ങും. കാലത്ത് ആദ്യം എഴുന്നേല്‍ക്കുന്നത് ഞാനായത് കാരണം സത്യത്തില്‍ എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്ന്‍ അവന് ഒരിക്കലും മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. നിലത്ത് കിടന്നുറങ്ങുന്ന അവനെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി ഞാന്‍ സഹതാപം നടിച്ച് പറയും;

"എടാ, നീ ബോധോം കഥയും ഇല്ലാതെ ഉറങ്ങി, കട്ടിലില്‍ നിന്നും ഇങ്ങിനെ വീണ് ഒരു ദിവസം നിന്റെ കയ്യോ കാലോ ഒടിയും, പറഞ്ഞേക്കാം"

ഉറക്കത്തില്‍ കട്ടിലില്‍ നിന്നും വീണതാണ് എന്ന്‍ കരുതി കയ്യും കാലുമൊക്കെ നീട്ടി വലിച്ച് കുടഞ്ഞു, ഒന്നും ഒടിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന്‍ ഉറപ്പുവരുത്തി അവന്‍ ഉച്ചത്തില്‍ പാട്ടും പാടി കുളിക്കാന്‍ കയറും. 

ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നും അവനെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തുന്നത് എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല. പടക്കത്തിന് തീകൊടുക്കുന്ന ഗൌരവത്തോടെ വേണം സമീപിക്കുന്നത്.  ചവിട്ടു, തൊഴി, വലിയ വായിലുള്ള തെറി എന്നിവ കിട്ടി ഒരു പരുവത്തിലായത് കാരണം, മഗ്ഗില്‍ വെള്ളം കൊണ്ട് വന്ന്‍ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തെറിപ്പിക്കുക, അല്ലെങ്കില്‍ പെന്‍സിലോ പേനയോ കൊണ്ട് കാലിനടിയില്‍ ഇക്കിളികൂട്ടുക എന്നിങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്താണ് ഞാന്‍ അവനെ ഉണര്‍ത്തുക പതിവ്.

തിരിഞ്ഞുകളി, വായനോട്ടം, സിനിമകാണല്‍  തുടങ്ങി എല്ലാ പരിപാടികളും ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചാണ്. തെലുങ്ക്, തമിഴ്, ഇംഗ്ലിഷ്, ഹിന്ദി, മലയാളം തുടങ്ങി ഏതു ഭാഷയിലുള്ള സിനിമകള്‍ വന്നാലും ആദ്യ ദിവസം തന്നെ ബാലുശ്ശേരിയിലെ ടാക്കിസുകളില്‍ സെക്കന്‍ഡ ഷോക്ക് ഞങ്ങള്‍, ഗാന്ധി ക്ലാസ്സില്‍ ഹാജരുണ്ടാവും.  പെരുമഴ പെയ്യുന്ന ഒരു രാത്രിയില്‍ ഞങ്ങള്‍ സിനിമക്കിറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ പ്രകാശന്‍ പെട്ടന്ന്‍ കാലുമാറി. തണുക്കുന്നു, ഉറക്കം വരുന്നു എന്നൊക്കെപറഞ്ഞു എന്റെ പ്രലോഭനങ്ങളെയും ഭീഷണിപ്പെടുത്തലുകളെയും വകവയ്ക്കാതെ അവന്‍ ഒഴിഞ്ഞുമാറി. മുന്നോട്ട് വച്ച കാല്‍ പിന്നോട്ടില്ലെന്ന വാശിയില്‍ ലുങ്കിയും മടക്കി കുത്തി കുടയും ചൂടി ഒരു ബീഡിയും വലിച്ചോണ്ട് ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് സിനിമടാക്കിസിലെക്ക് നടന്നു.

ചീട്ടുകളിയുടെ സ്കോര്‍ എഴുതാനുപയോഗിക്കുന്ന കുറച്ചു ന്യുസ് പ്രിന്റുകളും, തലയിണയായി ഉപയോഗിക്കുന്ന MSശുക്ല TSഗ്രിവാള്‍ സഖ്യമെഴുതിയ എക്കൌണ്ടന്‍സി ടെസ്റ്റ്‌ ബുക്കും,  ഞങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങളുമല്ലാതെ മുറിയില്‍ വിലപിടിപ്പുള്ളതായി മറ്റൊന്നും ഇല്ല എങ്കിലും, മുറി അടച്ച് പൂട്ടാതെ പ്രകാശന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കില്ല. അത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ അവനെ വിളിക്കാനായി മുറിയുടെ വരാന്തയില്‍ ഒരു നീളന്‍ കോല് ചുമരോട് ചാരി വച്ചിട്ടുണ്ട്. അതെടുത്ത് ജനലഴിക്കുള്ളിലൂടെ കടത്തി തോണ്ടി വേണം അവനെ ഉണര്‍ത്താന്‍. അന്ന്‍ സിനിമ കഴിഞ്ഞ് പെരുമഴയത്ത് നനഞ്ഞു കുളിച്ച്  തിരിച്ച് വന്ന്‍ ജനല്‍ തുറക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ ഞെട്ടലോടെ ഞാനത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു, അവന്‍ ജനലും അകത്ത് നിന്ന് കുറ്റിയിട്ടിരിക്കുന്നു! വാതിലും ജനലും മാറി മാറി മുട്ടിയിട്ടും കാറി വിളിച്ചിട്ടും അവന്‍ അറിഞ്ഞതേയില്ല. അടുത്ത മുറിയില്‍ താമസിച്ചിരുന്ന ഇച്ചായന്‍ എന്തോ കാര്യത്തിനു അവധിയെടുത്ത് നാട്ടില്‍ പോയതുകാരണം അവിടെയും ആരുമില്ല.  കോരിചെരിയുന്ന മഴയില്‍ നനഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളില്‍ ചിമ്മാനടിക്കുന്ന വരാന്തയില്‍ തണുത്ത് വിറച്ച് എനിക്ക് നേരം വെളുപ്പിക്കേണ്ടി വന്നു.

പിറ്റേന്ന പ്രകാശന്‍റെ പൊറോട്ട, ബീഫ്, സിനിമ ടിക്കറ്റ് തുടങ്ങിയ സകല പ്രലോഭനങ്ങളെയും അതിജീവിച്ച് ഇതിനു പ്രതികാരം ചെയ്യാതെ അടങ്ങില്ലെന്ന് ഞാന്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു. അവധി കഴിഞ്ഞ് വന്ന ഇച്ചായന്റെ പിന്തുണയോടെ ഒരു ഞായറാഴ്ച ഉച്ച ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം ബോധവും കഥയുമില്ലാതെ ഉറങ്ങുകയായിരുന്ന പ്രകാശന്‍റെ മീശ പകുതി വടിച്ചുമാറ്റി ഞാന്‍ പ്രതികാരം ചെയ്ത് ആത്മനിര്‍വൃതി നേടി. 

ഉര്‍വ്വശി ശാപം ഉപകാരം എന്ന്‍ പറഞ്ഞതുപോലെ, മീശയില്ലാതെയാണ് പ്രകാശനെ കാണാന്‍ ഭംഗി എന്ന്‍ ക്ലാസ്സിലെ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ പറഞ്ഞതോടെ പിന്നിട് അവന്‍ സ്ഥിരമായി മീശ എടുത്ത് തുടങ്ങി.

രമണീയം ഒരു കാലം

Tuesday, October 01, 2013

ഓർമകൾ

ജനുവരി 1989

സപ്ലിമെന്ററി പരീക്ഷകള്‍ മൂന്നാം ദിവസം. കഷ്ടിച്ച് മുക്കാല്‍ മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞുകാണും.
സെക്കന്‍ഡ് ബി-യിലിരുന്ന് ഞാന്‍ തിരക്കിട്ട് കോപ്പിയടിച്ച് പരീക്ഷ എഴുതുന്നതിനിടയില്‍ രാധു എന്നെ പലപ്രാവശ്യം തോണ്ടിയപ്പോഴും ഞാന്‍ കരുതിയത് 'ബിറ്റി'നു വേണ്ടിയായിരിക്കും എന്നാണ്. ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല എന്ന് ബോദ്യം വന്നപ്പോള്‍ അവന്‍ ഉച്ചത്തില്‍ വിളിച്ചു; "ഡാ..."
എന്തുവാടെ എന്ന ഭാവത്തില്‍ ഞാന്‍ തലഉയര്‍ത്തി അവനെ നോക്കി. അവന്‍ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് വിരല്‍ ചൂണ്ടി. ഞാന്‍ ഞെട്ടി. കാക്കൂര്‍ എസ്സൈയുടെ ജീപ്പ് ക്യാമ്പസിലേക്ക് വരുന്നു.

രാധു ധൃതിയില്‍ എഴുന്നേറ്റ് പേപ്പര്‍ ടീച്ചര്‍ക്ക് നേരെ നീട്ടി. ഇത്രനേരത്തെ പോകാന്‍ പറ്റില്ല, പോവുകയാണ് എങ്കില്‍ ക്വസ്റ്റൈന്‍ പേപ്പറൂടെ വച്ചിട്ട് പോവണം എന്ന് ടീച്ചര്‍ ഒച്ചയിട്ടു. ക്വസ്റ്റൈന്‍ പേപ്പറും ഹാള്‍ടിക്കറ്റും വേണേല്‍ ട്രൗസറും വരെ ഊരിവയ്ക്കാം എന്ന് രാധു. എങ്ങിനെയെങ്കിലും രക്ഷപ്പെട്ടാമതി എന്നായി ടീച്ചര്‍ക്ക്. അവനു പിന്നാലെ ഞാനും പുറത്തിറങ്ങി. ആൺകുട്ടികളുടെ മൂത്രപ്പുരക്ക് പിന്നിലൂടെ, കോമേഴ്സ് ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെനിനു പിന്നിലെ കിണറ്റിന്‍ കരയിലൂടെ, ക്യാന്റീന്റെ സൈഡിലെ സ്പോര്‍ട്സ് റൂമിനു പിന്നിലൂടെ, ഗ്രൗണ്ടിനു മേലത്തെ കശുമാവിന്‍ തോപ്പിലൂടെ ഓടി ഞാനും രാധുവും ഗോപാലേട്ടന്റെ കള്ളൂഷാപ്പിന്റെ പറമ്പിലൂടെ ചാടി മെയിന്‍ റോഡ് മുറിച്ച് കടന്ന് ഭാസ്കരേട്ടന്റെ 'ബോംബെ' ഹോട്ടലില്‍ പാഞ്ഞ് കേറി മൂന്നാല ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളം കുടിച്ചു. ബഞ്ചിലിരുന്നു ക്ഷീണം തീര്‍ത്തു.

പത്ത് മിനിട്ടിനകം ഞങ്ങള്‍ വന്ന അതേ വഴിയിലൂടെ പ്രസിയും ഹരിഷും വിയര്‍ത്ത് കുളിച്ച് ഓടിവന്നു;

"പോലിസ് അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്"

രാത്രിയില്‍ ലോഡ്ജിനപ്പുറത്തെ പഞ്ചായത്ത് മെമ്പര്‍ ബാലേട്ടന്റെ വീട്ട് വരാന്തയിലിരുന്ന് ഈ പ്രതിസന്ധി എങ്ങിനെ തരണം ചെയ്യാം എന്ന് ഞങ്ങള്‍ കൂലം കുഷമായി ചര്‍ച്ചചെയ്തു. ബാലേട്ടന്‍ ചോദിച്ചു; 

"സത്യത്തില്‍ പോലിസ് എന്തിനാണ നിങ്ങളെ തിരയുന്നത്?"

"അറിയില്ല ബാലേട്ടാ, സത്യം"; ഞാന്‍ അങ്ങേയറ്റം നിഷ്കളങ്കതയോടെ ബാലേട്ടനോട് പറഞ്ഞു. എന്റെ നിഷ്കളങ്കതയിൽ ബാലേട്ടന് വലിയ വിശ്വാസമില്ല. മുമ്പൊരിക്കല്‍ ബാലുശ്ശേരി പ്രഭാതില്‍ നിന്നും സിഗറട്ട് വലിച്ചതിനു പോലിസ് പിടിച്ചപ്പോള്‍ എന്നെ ഇറക്കിയ അനുഭവം ബാലേട്ടനുണ്ട്.

"ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്, നിങ്ങള് കിടന്നുറങ്ങ്"; ബാലേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു; "നാളെയാവട്ടെ, ഞാനൊന്ന് അന്വേഷിക്കാം"; ബാക്കിയുള്ള ദിനേശ് ബീഡിയുടെ കൂട് ഞങ്ങള്‍ക്ക് സംഭാവന ചെയ്ത് ബാലേട്ടന്‍ ഉറങ്ങാന്‍ പോയി. 

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പത്ത്മണിക്ക് ഞങ്ങള്‍ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോള്‍ ലോഡ്ജു മുറിയുടെ വാതില്‍ തള്ളിതുറന്ന് ബാലേട്ടന്‍ അകത്തുകയറി ആക്രോശിച്ചു;

"യൂനിവേഴ്സിറ്റി പരീക്ഷ നടത്തുന്നത് തടസ്സപ്പെടുത്തി, പരീക്ഷനടത്തിപ്പുദ്ധ്യോഗസ്ഥരെ മര്‍ദ്ദിച്ചു, കുട്ടികളുടെ ഉത്തരക്കടലാസ്സുകള്‍ തട്ടിപ്പറിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു, ചോദ്യപേപ്പര്‍ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മുറിയില്‍ അതിക്രമിച്ച് കടക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു...."

"ഇതൊക്കെ ആരു ചെയ്തു ബാലേട്ടാ"; ഇത്തവണ നിഷ്കളങ്കനയത് ഹരിഷാണ്

"നിന്നെയൊക്കെ ഒണ്ടല്ലോ, മല്‍മല്‍ മുണ്ട് മടക്കിക്കെട്ടി ബാലേട്ടന്‍ അവനെ ചവിട്ടാനായി മുന്നോട്ടാഞ്ഞു

"ബാലേട്ടാ, ഇനി എന്തു ചെയ്യും എന്ന് പറയ്"; പ്രസി ഇടപെട്ടു. അവനെയുള്ളൂ കൂട്ടത്തില്‍ അല്പം വകതിരിവ്

"ഇപ്പോ തന്നെ നിങ്ങളഞ്ചുപേരും സ്റ്റേഷനില്‍ ചെല്ലണം. എസ്സൈ ആകെ ചൂടിലാണ്. ബാക്കി നമുക്ക് നോക്കാം"

കാക്കൂര്‍ പോലിസ് സ്റ്റേഷനു മുന്നില്‍ ബസ്സിറങ്ങി, ഞങ്ങള്‍ അഞ്ചുപേരും പരസ്പരം നോക്കി സകല ജാതിമത വിഭാഗങ്ങളിലെയും ദൈവങ്ങളെ വിളിച്ച് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് കയറി

"വോ.. നിങ്ങളാണ് അപ്പോ പുള്ളീകള്‍, അല്ലേ"; എസ്സൈ സാര്‍ ഗര്‍ജ്ജിച്ചു
സജി ബ്ലാ..ബ്ലാ എന്ന് ചിരിച്ചു. അവന സ്ഥാനത്തും അസ്ഥാനത്തും ചിരി പതിവാണ്

"ന്താണെടാ ഒരു അപശ്ശബ്ദം"; എസ്സൈ ലാത്തി മേശപ്പുറത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു. ഞങ്ങള്‍ നിശ്ശബ്ദരായി. 

പിന്നീട് ഒന്നരമാസം എല്ലാ വെള്ളിയാഴ്ചയും ഞങ്ങള്‍ പോലിസ് സ്റ്റേഷനില്‍ ചെന്ന് വരവ് വയ്ക്കണമായിരുന്നു. എന്തോ പാവം തോന്നി ആ എസ്സൈ കോളെജില്‍ മൂന്നുനാലു തവണ വന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി സംസാരിച്ച് ആ കേസ് ഒഴിവാക്കി തന്നു.

(പിടിച്ചതും വലിയത് അളയില്‍ എന്ന്‍ പറഞ്ഞത് പോലെ, ഇതിലും വലുത് പിന്നീട് വരാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ എന്ന് അപ്പോ ആരറിഞ്ഞു!)

Tuesday, September 03, 2013

മൂന്ന്

ഏപ്രിൽ, 1997

രാമന്‍: "എന്ത്, അയോദ്ധ്യാപതിയുടെ യാഗാശ്വത്തെ കേവലം രണ്ട് ബാലന്മാര്‍ ബന്ധിച്ചെന്നോ! അസംഭാവ്യം"

ഭടന്‍: "അതേ മഹാരാജന്‍, ആ ബാലരുടെ ആയുധപ്രഹരമേറ്റ് ലക്ഷ്മണനും ഭരതനും ശത്രുഘ്നനും ബോധമറ്റ് വീണു, അജയ്യരെന്ന് വാഴ്ത്തപ്പെട്ട അയോദ്ധ്യയിലെ സൈനികര്‍ പകുതിയിലേറെയും  മരിച്ചുവീണു... അന്വേഷിച്ച് പോയ ഹനുമാനെക്കുറിച്ച് ഇനിയും വിവരമൊന്നുമില്ല..."

വാള്‍ ഊരി ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച് ക്രുദ്ധനായി രാമന്‍: "അസാദ്ധ്യം... അസാദ്ധ്യം! അയോദ്ധ്യാപതിയായ ശ്രീരാമചന്ദ്രനെ അവര്‍ക്കറിയില്ല, അവരുടെ തലയറുത്ത് യാഗാശ്വത്തെ തിരിച്ചെടുക്കാന്‍ നാം തന്നെ എഴുന്നള്ളുകയായി... സേനാപതീ തേരൊരുക്കുക”

മേടമാസത്തിലെ വരണ്ട രാത്രിയില്‍, അമ്പലപ്പറില്‍ നൃത്തസംഗീത നാടകത്തിലെ രംഗങ്ങള്‍ കണ്ട് കാണികള്‍ കയ്യടിച്ചു.  സ്റ്റേജിലെ പെട്രോമാക്സിന്റെ വെളിച്ചം കാറ്റൊഴിഞ്ഞ് മങ്ങിത്തുടങ്ങി. ശ്രീരാമവേഷം കെട്ടിയ ദാമോദരന്‍ വാള് നിലത്ത് വച്ച് കുന്തിച്ചിരുന്ന് മാക്സില്‍ കാറ്റടിച്ചു. രംഗത്ത് വീണ്ടും പ്രകാശം പരന്നു.  എഴുന്നേറ്റ്, വാളുയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച് വീണ്ടും ശ്രീരാമനിലേക്ക് പരകായ പ്രവേശം ചെയ്ത് സ്റ്റേജില്‍ പഴയ സ്ഥാനത്ത് തന്നെ പോയി നിലയുറപ്പിച്ച് ഒന്നുകൂടെ അട്ടഹസിച്ചു; " സേനാപതീ തേരൊരുക്കുക..."

"സാലെ കുത്തെ മദ്രാസ്സി"; സേട്ടു അലറി; "മേലനങ്ങി പണിയെടുക്ക് കുത്തെ"

ലോറിയില്‍ നിന്നും തലയില്‍  കയറ്റി വച്ച അരിച്ചാക്കുമായി ദാമോദരന്‍ ഗോഡൗണിലെ ഇരുളിലേക്ക് വേഗം നടന്നു. മേടമാസത്തില്‍ വിഷുവിന് ആറുദിവസം മുമ്പാണ് കാവിലെ ഉത്സവം. ഈ വര്‍ഷം അരങ്ങേറുന്ന നാടകം ഏതായിരിക്കുമോ. ദാമോദരന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ രാമായണ കഥ വല്ലതും നോക്കാമായിരുന്നുവെന്ന് ആരെങ്കിലും അഭിപ്രായപ്പെട്ടിരിക്കുമോ. സാദ്ധ്യതയില്ല. പതിനാല് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിപ്പുറവും ദാമോദരനെ ഓര്‍ക്കാന്‍ അവിടെ ആരിരിക്കുന്നു! ശ്രീരാമചന്ദ്രന്റെ വേഷം കെട്ടി നില്‍ക്കുന്ന തന്നെ നോക്കി ആശാന്‍ ഒരിക്കല്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു. "സംശയിക്കേണ്ട, നാളെ നാലാളറിയുന്ന കലാകാരനായി വളരും". തലയിലെ ചാക്കിന്റെ ഭാരം ഒന്നിളക്കി ദാമോദരന്‍ അറിയാതെ ചിരിച്ചുപോയി. ചുമടെടുപ്പുകാരന്‍ ദാമോദരന്‍, ശ്രീരാമചന്ദ്രന്റെ അലങ്കാരമഴിഞ്ഞു വീണുപോയവന്‍, സേട്ടുവിന്റെ ആട്ടും തുപ്പും കേട്ട് ഭാരം വലിക്കുന്നു....ഹ ഹ ഹ

"വലുതാവുമ്പോള്‍ നിനക്ക് ആരാവണം"

എല്‍.പി ക്ലാസ്സിലെ കൂട്ടുകാരുടെ മുഖങ്ങള്‍ക്ക് വ്യക്തതയില്ല. ബാബുവിനും ദിനേശനും ഹനീഫയ്ക്കും ഒക്കെ ഒരേമുഖം

"പോലിസ്"

കൂര്‍ത്ത തൊപ്പിയും, പശചേര്‍ത്ത് കുത്തനെ നിര്‍ത്തിയ ട്രൌസറും ധരിച്ച് ബൂട്ടുകള്‍ അമര്‍ത്തിച്ചവിട്ടി ഒച്ചയുണ്ടാക്കി ദാമോദരന്‍ പോലിസ് നടന്നു.  മുന്നില്‍ വനവാസികളായ രണ്ട് കോമള ബാലന്മാര്‍

"ബാലന്മാരെ"; ക്രോദ്ധമൊതുക്കി ശ്രീരാമൻ പറഞ്ഞു; "നിങ്ങളുടെ കളിതമാശകള്‍ക്കുള്ളതല്ല യാഗാശ്വം. അതിനെ വിട്ടു തരിക. നാം നിങ്ങളോട് ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നു"

"ഈരേഴുപതിനാല് ലോകങ്ങളിലും പുകഴ്പെറ്റ ശ്രീരാമചന്ദ്രൻ ഭീരുവിനെപ്പോലെ സംസാരിക്കുന്നുവോ! യാഗാശ്വത്തെ വിട്ടുകിട്ടണമെങ്കില്‍ ഞങ്ങളെ യുദ്ധംചെയ്ത് പരാജയപ്പെടുത്തുക"; ബാലന്മാര്‍ക്ക് കൂസലേതുമില്ല.

"ഹാ കഷ്ടം! ബാലന്മാരെ നിങ്ങളുടെ ഗുരു ഇതറിഞ്ഞാല്‍ പൊറുക്കില്ല, അതാരായാലും, ശ്രേഷ്ഠനായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുവാദത്തോടെയാണോ നിങ്ങളീ സാഹസത്തിന് ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചിരിക്കുന്നത്?"

"ശ്രേഷ്ഠരിൽ ശ്രേഷ്ഠരെന്നറിയപ്പെടുന്ന താങ്കളുടെ ഗുരുവായ വസിഷ്ഠ മുനിയുടെ അനുവാദത്തോടെയായിരുന്നുവോ മഹാരാജന്‍, ദേവി സീതയെ താങ്കള്‍ വനത്തിലേക്കയച്ചത്? സംശയത്തിന്റെ നിഴല്‍ പരത്തി, ഇല്ലാക്കഥകള്‍ മെനഞ്ഞ് അവരെ കളങ്കിതയെന്ന് മുദ്രകുത്തിയത്!"

ആരാണിവര്‍! രാമനെ അറിയുന്നവര്‍, രാമായണം അറിയുന്നവര്‍. ശ്രീരാമന് ഉത്തരം മുട്ടി. ചുണ്ടുകള്‍ വരളുന്നു. മാതൃകാ പുരുഷനെന്ന് ലോകം വാഴ്ത്തുന്നവനെ ഈ കുരുന്നു ബാലന്മാര്‍ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നുവോ. കുറച്ച് വെള്ളം കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍...

തണുത്ത കഞ്ഞിവെള്ളം കുടിച്ച് അരവയറോടെ പായയില്‍ കിടന്നിരുന്ന രണ്ടാംക്ലാസ്സുകാരനെ ചേര്‍ത്തുകിടത്തി അമ്മ തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു, എവിടെനിന്നെങ്കിലും കുറച്ച് അരികൊണ്ടുവന്ന് എന്റെ മോന് അമ്മ നാളെ കഞ്ഞിവച്ച് തരാം. അമ്മയുടെ തേങ്ങലിന്റെ താളം കേട്ട് ദാമോദരൻ തളര്‍ന്നു കിടന്നുറങ്ങി.

മഹാനഗരത്തിലെ തിരക്കുകളില്‍ ലക്ഷ്യം തെറ്റി ദാമോദരന്‍ അലഞ്ഞു. താണ്ടിയിട്ടും തീരാത്ത നഗരവീഥികള്‍.  മേടക്കാറ്റും കൊന്നപ്പൂക്കളും ശ്രീരാമനും കൈവിട്ട ദാമോദരന്‍ നഗരത്തിരക്കില്‍  മേല്‍‌വിലാസമില്ലാതെ അനാഥനായി ജീവിതം ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കുകയാണ്.

കാണികളുടെ ആര്‍പ്പുവിളികളും കയ്യടികളുമില്ലാത്ത അവസാന രംഗം-
മഹാനഗരത്തിലെ പുറമ്പോക്കിലെ ചേരികളിലൊന്നില്‍ ദാമോദരന്‍ എന്ന അറുപത്തഞ്ചുകാരന്‍ മരണത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള അഗാഥമായ മയക്കത്തില്‍ പരസ്പരബന്ധമേതുമില്ലാത്ത സ്വപ്നങ്ങള്‍ കാണുകയാണ്

Thursday, August 29, 2013

രണ്ട്

മാര്‍ച്ച്, 1987

വൈകീട്ട് ഏഴരയ്ക്കാണു ബോംബെയിലേക്കുള്ള ട്രെയിന്‍.

മൂന്നാം നാള്‍ പുലര്‍ച്ചെ  ട്രെയിന്‍ ബോംബയിലെ വിക്ടോറിയ ടെര്‍മിനസില്‍ എത്തും. സിനിമകളിലൊക്കെ കണ്ട അറിവേ ബോംബയെക്കുറിച്ചുള്ളൂ. അധോലോകരും രാഷ്ട്റീയക്കാരും കച്ചവടക്കാരും സിനിമാക്കാരും വേശ്യകളുമൊക്കെയായി വലിയ തിരക്കുള്ള മഹാനഗരം. മാമയുടെ പരിചയക്കാരന്‍ അബ്ദുക്ക എന്നൊരാള്‍ സ്റ്റേഷനില്‍ വന്ന് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും എന്നാണ് ബഹറിനില്‍ നിന്നും ഫോണ്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ മാമ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. അബ്ദുക്ക ജോലിചെയ്യുന്ന ട്രാവല്‍സിലാണ് ടിക്കറ്റ് ഏര്‍പ്പാടാക്കിയിരിക്കുന്നത്. ടിക്കറ്റ് ഒ.കെ ആകാന്‍ ചിലപ്പോള്‍ ഒരാഴ്ചവരെ ബോംബെയില്‍ തങ്ങേണ്ടി വരും എന്നും, അതിനൊക്കെയുള്ള സൗകര്യം അബ്ദുക്ക ഒരുക്കിത്തരും എന്നും മാമ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. 

ഒറ്റയ്ക്ക് ഇത്രയും ദൂരം ഇതുവരെ യാത്ര ചെയ്തിട്ടില്ല. എളാപ്പയുടെ മകന്‍ മുസ്തഫ കൂടെ വരാമെന്ന് ഏറ്റതായിരുന്നെങ്കിലും അവന്റെ മുതലാളി മംഗലാപുരത്ത് നിന്നും രണ്ട് ദിവസം മുന്‍പ് പെട്ടന്ന് നാട്ടില്‍ വന്നത് കൊണ്ട് അവന് ഒഴിവാകാന്‍ പറ്റിയില്ല. ഹസ്സനാജിക്ക് കോഴിക്കോടും എടപ്പാളിലും കുറ്റിപ്പുറത്തുമൊക്കെ പല ബിസിനസ്സുകളുമുണ്ട്.  അയാള്‍ നാട്ടില്‍ വന്നാപ്പിന്നെ അയാളുടെ ഡ്രൈവറായ മുസ്തഫയ്ക്ക് രാവും പകലുമെന്നില്ലാതെ ഓട്ടമായിരിക്കും. ബോംബെയ്ക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് പോകേണ്ടി വരും എന്ന് കേട്ടപ്പോ ഉമ്മായ്ക്ക് ആധിയായി. അവനൊരു ആങ്കുട്ട്യല്ലേ എന്ന് മാമ പറഞ്ഞ് സമാധാനിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും,വയസ്സ് പതിനെട്ട് തുടങ്ങിയതല്ലേയുള്ളൂ, അവന്  ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്രചെയ്ത് ശീലമില്ലല്ലോ എന്നതൊക്കെയായിരുന്നു ഉമ്മയുടെ സങ്കടങ്ങള്‍.

അഞ്ച് മക്കളില്‍ രണ്ടാമത്തെതാണ റഫീക്ക്. ആകെയുള്ള ആണ്‍തരി. ഇളയ മോള്‍ ആബിദയെ പ്രസവിച്ച് കിടക്കുമ്പോഴാണ് ഭര്‍ത്താവ് ഹസ്സന്‍ മരിച്ചത്. കൊപ്രക്കളത്തില്‍ പണിയെടുത്തോണ്ടിരിക്കെ തളര്‍ന്ന് വീണു. കൂടെ പണിയെടുക്കുന്നവര്‍ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് കിടത്തുമ്പോഴേക്കും ജീവന്‍ പോയിരുന്നു. അതിനുശേഷം ഇക്കണ്ടകാലം വരെ വീട്ട് കാര്യങ്ങള്‍ മുഴുവനും അറിഞ്ഞ് നടത്തുന്നത് ബഹറിനിലുള്ള ആങ്ങള കാദറാണ്. അവന് ഭാഗം കിട്ടിയ സ്ഥലം വിറ്റാണ് ഹസ്സനിക്കായുടെ മരണശ്ശേഷം അവന്‍ പെങ്ങള്‍ക്ക് അവരുടെ നാലുസെന്റ് ഭാഗത്തില്‍ ഒരു ചെറിയ വീട് വച്ചുകൊടുത്തത്. മൂത്ത മോളെ കെട്ടിച്ച് വിടാനുള്ള മുഴുവന്‍ ചിലവുകളും കാദര്‍ തന്നെയാണു വഹിച്ചത്. ഇനിയുമുണ്ട് മൂന്ന് പെങ്കുട്ടികള്‍. ചെലുവുകള്‍ ഒരുപാട് ഇനിയും വരാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ. റഫീഖ് ഒന്നാം വര്‍ഷം ഡിഗ്രിക്ക് ചേര്‍ന്ന സമയത്താണ് പഠിച്ചത് മതി, ഇനിയവനെ ഗള്‍ഫിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാം എന്ന് കാദർ അഭിപ്രായപ്പെട്ടത്. തന്റെ ഭാരവും കുറച്ചൊന്ന് കുറക്കാമല്ലോ. പഠിച്ച് നാട്ടില്‍ തന്നെ ജോലിയൊക്കെയായി കഴിയുന്നതായിരുന്നു അവന് ആഗ്രഹമെങ്കിലും എതിരൊന്നും പറയാതെ റഫീക്ക് സമ്മതം മൂളി . മാമന് കുടുംബവും കുട്ടികളുമൊക്കെയായി. എത്രകാലം എന്ന് വച്ചാണ് പെങ്ങളുടെയും മക്കളുടെയും കാര്യങ്ങള്‍ നോക്കിനടത്തേണ്ടത്. ഇനി നമ്മുടെ കുടുംബം നോക്കേണ്ടത് ഞാനാണ്. ഉമ്മ വിഷമിക്കരുത്, ഇതായിരിക്കും എനിക്ക് കൂടുതൽ സന്തോഷം തരിക.  

കദീജുമ്മയുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകി. പരമകാരുണ്യവാനായ അള്ളാഹൂ, എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കാത്തുകൊള്ളേണമേ....

പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ തൂക്കിയിട്ട വലിയ ക്ലോക്കില്‍ സമയം 5 മണി.

വൈകുന്നേരത്തെ മഞ്ഞവെയില്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് ചരിഞ്ഞു വീണു. റഫീക്ക് പെട്ടിയൊതുക്കി വച്ച് ഒരു സിമന്റ് ബഞ്ചില്‍ ഇരുന്നു. നേരിയ കാറ്റ്. ആകാശത്ത് അവിടവിടെ ചെറിയ ചെറിയ മേഘക്കൂട്ടങ്ങള്‍. മഴക്കാലം അവസാനിക്കുകയാണ്. എതിര്‍‌വശത്ത് പ്ലാറ്റ്ഫോമിനതിരുകളായി വളര്‍ത്തിയ മരങ്ങളിലെ, മഴവെള്ളം തേച്ചുമിനുക്കിയ ഇലകള്‍ക്ക് അസാധാരണമായ  പച്ച നിറം. ട്രാക്കിന് പുറത്ത് കരിങ്കല്‍ ചീളുകളുടെ മുകളിലൂടെ പടര്‍ന്ന് വളര്‍ന്ന ഏതോ കാട്ട് ചെടികളില്‍ വെയിലില്‍ കത്തിനില്‍ക്കുന്നപോലെ മഞ്ഞ നിറമുള്ള പൂക്കള്‍. അതില്‍ തൊട്ടുപൊങ്ങി പറന്നുയര്‍ന്ന് കളിക്കുന്ന പൂമ്പാറ്റക്കുട്ടങ്ങള്‍. ഓണക്കാലം അടുക്കുകയാണ്. ഈ വര്‍ഷത്തെ ഓണത്തിന് ഏതൊക്കെ സിനിമകളാണോ റിലീസാവുന്നത്.

ഏഴരയ്ക്കാ വരാനുള്ള ബോംബെ ട്രയിനും കാത്ത് പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ സിമന്റ് ബഞ്ചില്‍ റഫീക്ക് ചാരിയിരുന്നു.

Monday, August 19, 2013

ഒന്ന്

ജനുവരി, 2010.

ശനിയാഴ്ച രാത്രി ഇത്ര വൈകിയിട്ടും ധാബയില്‍ പുളിമരച്ചുവട്ടിലെ ഗാനമേള ഇനിയും തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. രാജു പോക്കറ്റില്‍ നിന്നും മൊബൈലെടുത്ത് സ്ക്രീനിൽ സമയം നോക്കി. മണി പന്ത്രണ്ടര കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അജയേട്ടന്‍ നാളെ നഗരം വിടുകയാണ്. കേരളത്തിലെ വീട്ടില്‍ പോയി കുറച്ച് ദിവസം തങ്ങി അവിടെ നിന്നും പുതിയ ജോലിയില്‍ പ്രവേശിക്കാന്‍  വിദേശത്തേക്ക് പോകും. ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ കൂട്ടുകൂടലില്‍  ഇനി രാമചന്ദ്രേട്ടനും അനൂപേട്ടനും മാത്രമേ ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ. മൂന്ന് പേരും ഇവിടെ കൂടാത്ത ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരങ്ങള്‍ വിരളമാണ്. ആറു വര്‍ഷം മുമ്പ് താനിവിടെ ജോലിക്ക് ചേര്‍ന്ന ആദ്യദിവസം രാത്രിയില്‍ ധാബയിലെ മേശകള്‍ വൃത്തിയാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നതിനിടയിലാണ് അപ്പുറത്ത് നിന്നും ആദ്യമായി ആ വിളി കേട്ടത്;

"തമ്മാ... ഇല്ലി ബന്നി"

പുളിമരച്ചുവട്ടിലെ മേശയ്ക്ക് ചുറ്റുമായി മൂന്നുപേര്‍ ഇരിക്കുന്നതില്‍ അല്പം പ്രായക്കൂടുതല്‍ തോനിക്കുന്ന ആളാണ് വിളിച്ചത്. പേടിച്ചുകൊണ്ടാണ് അടുത്ത് ചെന്നത്.

"ഇവിടെ പുതുതായാണോ?" കന്നഡയിലാണ് ചോദ്യം

ഇന്ന് ജോലിക്ക് ചേര്‍ന്നതേയുള്ളൂ എന്ന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു. സ്കൂളില്‍ പോകാതെ ബാറിലെ പണിക്ക് വന്നതെന്തിന് എന്ന അടുത്ത ചോദ്യത്തിന് വല്ലാത്ത കാര്‍ക്കശ്യം. അപ്പോഴേക്കും ധാബയുടെ മാനേജര്‍ ദേവണ്ണന്‍ എത്തി

"സര്‍ പാവപ്പെട്ട വീട്ടിലേതാണ്. എന്റെ ഒരു പരിചയക്കാരന്റെ ബന്ധു"

"കുട്ടികളെ ജോലിക്ക് വയ്ക്കുന്നത് ശിക്ഷാര്‍ഹമാണെന്നറിയില്ലേ"

"കക്കാനോ മോഷ്ടിക്കാനോ പോകുന്നതിലും ഭേദമല്ലേ രമചന്ദ്രേട്ടാ ജോലി ചെയ്ത് കുടുംബം നോക്കുന്നത്"

ദേവണ്ണന്റെ മറുപടി കേട്ട് അയാള്‍ അടങ്ങി, തന്റെ മേല്‍മീശയിലെ കട്ടി രോമങ്ങള്‍ വിരലുകള്‍ കൊണ്ട് പിടിച്ച് വലിച്ച് എന്തോ ആലോചിച്ച് അല്പനേരം ഇരുന്നു.
"ദേവാ, ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഇനി ഇവന്‍ സര്‍‌വ്വ് ചെയ്താമതി"; രാമചന്ദ്രേട്ടന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അന്നുമുതല്‍ എപ്പോള്‍ ധാബയില്‍ വന്നാലും രാമചന്ദ്രേട്ടന്റെ ആ വിളി ഉയര്‍ന്ന് കേള്‍ക്കും; "തമ്മാ രാജൂ..."
കാശൊക്കെ സൂക്ഷിച്ച് വയ്ക്കണം, അനാവശ്യമായി ചിലവു ചെയ്യരുത് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാണ് ടിപ്പ് തരിക. എല്ലാ പൊങ്കലിനും ഒരു ജോഡി പുതിയ ഡ്രസ്സ് അവരില്‍ ആരെങ്കിലും സമ്മാനമായി കൊണ്ടുവന്ന് തരും.

ഇന്നിനി ഗാനമേള ഉണ്ടാവാനുള്ള വഴിയില്ല. ഗസല്‍ ഗായകന്‍ കരിംഭായ് ഹാര്‍മ്മോണിയം മരച്ചുവട്ടില്‍ വച്ച് നല്ല ഫോമില്‍ അവര്‍ക്കിടയില്‍ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. കരിംഭായ് മിക്കവാറും എല്ലാ ദിവസവും വൈകുന്നേരമാവുമ്പോഴെക്കും തന്റെ പഴയ ഹാര്‍മ്മോണിയവും തൂക്കി ധാബയിലെത്തും. ആരെങ്കിലും കൊടുക്കുന്ന കാശിനോ ഒന്നോ രണ്ടോ പെഗ്ഗിനോ പകരമായി അവര്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഹിന്ദി പാട്ടുകള്‍ പാടും. പക്ഷേ ഇവർ വരുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ കരിംഭായ് മുഴുവന്‍ സമയവും ഈ സംഘത്തിനു മാത്രമായാണ് പാടുക.   രണ്ടിലധികം ഡ്രിങ്ക്സ് കഴിച്ചാല്‍ കരിംഭായിക്ക് വരികള്‍ ഓര്‍മ്മവരില്ല. പിന്നെ ഹാര്‍മ്മോണിയത്തിന്റെ താളത്തിനനുസരിച്ച് മൂളലാവും ഉണ്ടാകുക. അതുകൊണ്ട് പാട്ടു പാടാന്‍ തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് രണ്ട് ഡ്രിങ്ക്സില്‍ കൂടുതല്‍ കഴിക്കാന്‍ രാമചന്ദ്രേട്ടനും സംഘവും കരിംഭായിയെ സമ്മതിക്കാറില്ല. പാട്ടുകള്‍ കഴിഞ്ഞ് പിരിയുമ്പോള്‍ കരിംഭായിയുടെ പാട്ടിനുള്ള പണം അയാളുടെ കയ്യിലും, കഴിക്കാനുള്ള ഡ്രിംങ്ക്സിന്റെ പണം രാജുവിനെയും ഏല്‍‌പ്പിച്ചാണ സംഘം മടങ്ങുക പതിവ്.

ഹസ്സനിലെ ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നും ചിറ്റപ്പനൊപ്പം ബാംഗ്ലൂറിലേക്ക് വരുമ്പോള്‍ താന്‍ എട്ടാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുകകയായിരുന്നു. തുടര്‍ന്ന് പഠിക്കണമെന്ന് തനിക്കും പഠിപ്പിക്കണമെന്ന് മാതാപിതാക്കള്‍ക്കും ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും വീട്ടിലെ ചുറ്റുപാടുകള്‍ അനുകൂലമല്ലായിരുന്നു. കൃഷിയിടങ്ങളില്‍ കൂലിപ്പണിയായിരുന്ന അച്ഛന്, ഭാര്യയും മൂന്ന് മക്കളും, വൃദ്ധരും രോഗികളുമായ സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളുമടങ്ങുന്ന വലിയ കുടുംബത്തിനെ പോറ്റാനുള്ള വരുമാനമില്ലായിരുന്നു. "എന്റെ കുഞ്ഞ് പഠിക്കാന്‍ മിടുക്കനായിട്ടും ഇങ്ങിനെ ചെയ്യേണ്ടി വന്നല്ലോ" എന്ന് യാത്രപറഞ്ഞ് പിരിയുമ്പോള്‍ അമ്മ അലമുറയിട്ടു കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൈകള്‍ മാറത്ത് പിണച്ച് അച്ഛന്‍ നിര്‍‌വ്വികാരനായി നിന്നു. മിഠായിയും പുത്തനുടുപ്പുകളും  കൊണ്ടുവന്ന് തരാമെന്ന് ഇളയ സഹോദരങ്ങള്‍ക്ക് വാക്ക് കൊടുത്ത് ചിറ്റപ്പനൊപ്പം ബസ്സില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണുകള്‍ അറിയാതെ  നിറഞ്ഞൊഴുകി.

ഇൻഡസ്ട്രിയൽ എസ്റ്റേറ്റിന് പുറത്തുള്ള പൂനെ ഹൈവേയിലെ വിശാലമായ ഈ ധാബയില്‍ ഉച്ച തിരിഞ്ഞ് സപ്ലൈ ജോലിതുടങ്ങിയാല്‍ നേരം പുലര്‍ച്ചെയാവുമ്പോഴാണ് ഒഴിവാകുന്നത്. എച്ചിലിന്റെയും മദ്യത്തിന്റെയും വിയര്‍പ്പിന്റെയും ദുര്‍ഗന്ധമുയരുന്ന ശരീരത്തില്‍ വെള്ളം കോരിയൊഴിച്ച് വല്ലയിടത്തും ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുമ്പോഴേക്കും മിക്കവാറും സൂര്യനുദിക്കാറായിരിക്കും. താമസവും ഭക്ഷണവും ഇവിടെതന്നെ തരാവുന്നത്കൊണ്ട് തുച്ഛമാണെങ്കിലും ശമ്പളം മിച്ചം വയ്ക്കാം. ചില്ലറകളായി കിട്ടുന്ന ടിപ്പുകളും തീരെ മോശമല്ല.  വീട്ടില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ നടക്കുന്നുണ്ട്. കുറച്ച് കൃഷിയിടം പാട്ടത്തിനെടുക്കാനുള്ള പണം സമ്പാദിച്ച് കഴിഞ്ഞാല്‍ നാട്ടില്‍ പോയി ഉരുളക്കിഴങ്ങും കാബേജും കൃഷിചെയ്ത് ജീവിക്കാം. മിച്ചം വയ്ക്കുന്ന പണം അമ്മ നാട്ടിലെ സഹകര ബാങ്കില്‍ നിക്ഷേപിക്കുന്നുണ്ട്. പണമൊന്നും ദുരുപയോഗിക്കരുത് എന്നും, മിച്ചം വയ്ക്കണം എന്നും രാമചന്ദ്രേട്ടന്‍  ഇടക്കിടെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കും. വളരെ പാവപ്പെട്ട നിലയില്‍ നിന്നും ഉയര്‍ന്ന് വന്ന് ഇപ്പോള്‍ ഏതോ വലിയ കമ്പനിയുടെ ജനറല്‍ മാനേജരായി ഇരിക്കുന്ന ആളാണ് അദ്ദേഹം. മന്ത്രിമാരെയും പോലിസ് ഉദ്ധ്യോഗസ്ഥരെയുമൊക്കെ പരിചയമുള്ള രാമചന്ദ്രേട്ടനെ ധാബയുടെ മുതലാളിക്കും മാനേജര്‍ക്കുമൊക്കെ വലിയ കാര്യമാണ്. അജയേട്ടനും അനൂപേട്ടനും കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ എന്തോ ജോലിയാണ് എന്നാണ് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്.  പഠിക്കാന്‍ മിടുക്കരായ തന്റെ ഇളയ സഹോദരങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പഠിപ്പിക്കാന്‍ വിടണം എന്ന ആഗ്രഹം രാജുവിന് അങ്ങിനെ ഉണ്ടായതാണ്.

"തമ്മാ രാജൂ, ഇല്ലി ബന്നി"; രാമചന്ദ്രേട്ടന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള വിളി ഉയര്‍ന്നു.

പുളിമരച്ചുവട്ടില്‍ അവര്‍ പുറപ്പെടാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലാണ്. മാനേജര്‍ ദേവണ്ണന്‍ അജയേട്ടന് കൈകൊടുത്ത് വര്‍ത്തമാനം പറയുന്നുണ്ട്. കരിംഭായ് വരികള്‍ മറന്ന ഏതോ പാട്ടും മൂളി ഒരു കസേരയില്‍ ഇരിക്കുന്നു. അജയേട്ടന്‍ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ച് ഷര്‍ട്ടിന്റെ പോക്കറ്റില്‍ കുറച്ച് നോട്ടുകള്‍ തിരുകി;
"അപ്പോള്‍ രാജു, നമ്മള്‍ ഇനിയും കാണും"

"അജയേട്ടന്‍ മറന്നുപോകുമോ?"

"നിന്നെ മറക്കാനോ..."; ഷോള്‍ഡറില്‍ പിടിച്ച് കുലുക്കി മറുപടി പറഞ്ഞത് രാമചന്ദ്രേട്ടനാണ്; "അവനെവിടെ പോയാലും ഇവിടേക്ക് തിരിച്ചുവരുമെടാ. നമ്മളൊക്കെ ഇവിടെയല്ലേ ഉള്ളത്"

"അജയ്.. എനിക്ക് നിനക്ക് വേണ്ടി ഒരു പാട്ട് പാടണം"; കൈകള്‍ ഉയര്‍ത്തി ആടിയാടി കരീംഭായ് ഇടയില്‍ കയറി നിന്നു

"പാടിക്കോളൂ... പക്ഷേ വരികള്‍ ഓര്‍മ്മയുണ്ടാവില്ലല്ലോ!"

"വരികള്‍ ഞാന്‍ എഴുതി കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്"; പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റില്‍ നിന്നും ഒരു കടലാസ് വലിച്ചെടുത്ത് എല്ലാവര്‍ക്ക് നേരെയും ഉയര്‍ത്തിക്കാണിച്ച് ചിരിച്ചു കണ്ണെട മൂക്കില്‍ ഉറപ്പിച്ച് നിര്‍ത്തി പുളിമരച്ചുവട്ടിലെ ഹാര്‍മ്മോണിയത്തിനു മുന്നിലിരുന്ന് താളമിട്ട് കരിംഭായ് പാടാന്‍ തുടങ്ങി-

"ചല്‍തേ ചല്‍തേ മേരെ യേ ഗീത് യാഥ് രഘ്നാ... കഭി അല്‍‌വിദ നാ കെഹനാ..."

പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കരിംഭായിയെ പിന്നിലൂടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അജയന്‍ കുറച്ച് നേരം നിന്നു. പിന്നെ എല്ലാവരെയും തിരിഞ്ഞുനോക്കി ചിരിച്ചു. രാമചന്ദ്രേട്ടന്‍ അജയന്റെ ചുമലിലൂടെ കയ്യിട്ട് മുന്നിലേക്ക് നടന്നു. പിന്നാലെ അനൂപും. ഗേറ്റുവരെ ചെന്ന് ദേവണ്ണന്‍ അവരെ കൈവീശി യാത്രയാക്കി.

അവരുടെ വാഹനം നീങ്ങുന്നതും നോക്കി രാജു അങ്ങിനെ തന്നെ നിന്നു.
യാത്ര പറഞ്ഞ് പോയവര്‍ക്കായി കരിംഭായ് പാടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു;

".... കഭി അല്‍‌വിദ നാ കെഹനാ..."

Saturday, August 03, 2013

ടീച്ചർ

“ചീജാമേം പറഞ്ഞു, നല്ല മോളാണ് എന്ന്. എന്നിട്ട് എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മവച്ചു... “
“ചീജാമേം പറഞ്ഞു ഞാൻ നല്ലോണം ഡാൻസ് കളിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന്...“
“ചീജാമേം പറഞ്ഞു, ബർത്ഡേക്ക് ഇട്ട ഉടുപ്പ് നല്ല ഭംഗിയുണ്ട് എന്ന്... “
“അച്ഛ ഇനീ എന്നെ ചീത്തവാക്ക് പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ ചീജാമേമിനോട് പറയും...“

*
"ഫസ്റ്റാൻഡേഡിലേക്കുള്ള വഴി എനിക്കറിയീല"
"ചേച്ചി കൊണ്ടു വിടും"
"ചേച്ചിക്കറിയ്വോ?"
"ചേച്ചി വഴി കണ്ടുപിടിച്ച് മോളെ കൊണ്ടുചെന്നാക്കും"
"ചീജമേം ഉണ്ടേൽ എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോവാരുന്നു"
"ഫസ്റ്റ് സ്റ്റാൻഡേഡിൽ മോളെ വേറെ മേമുമാരാണ് പഠിപ്പിക്കാൻ വരിക“
“അച്ഛൻ പറേണ്ട. ചീജമേമില്ലേൽ എനിക്ക് സങ്കടം വരും“

*
“പതിനൊന്ന് വർഷമയി ഞാനിവിടെ കെ.ജി ക്ലാസ്സുകളിൽ പഠിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്. ഇപ്രാവശ്യമാണ് ആദ്യമായി മാനേജ്മെന്റിന്റെ മുന്നിൽ ഞാനൊരാവശ്യം ഉന്നയിച്ചത്. ഈ വർഷം ഒന്നാം ക്ലാസ്സിൽ എനിക്കൊരു പിരിയേഡ് തരണം, അല്ലെങ്കിൽ എന്നെ പിരിച്ചു വിട്ടോളൂ എന്ന്. ഈ മക്കളെ പിരിഞ്ഞിരിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല", മേഡം ഷീജ ഫോണിൽ പറഞ്ഞു.

*
“ഹേ... ഹേ... 
ഹേ... അച്ഛാ.. .ചീജാമേം ഞങ്ങളെ കണക്ക് പഠിപ്പിക്കാൻ വന്നു. എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരു ഉമ്മ തന്നു...“

(എല്ലാ ടീച്ചർമാർക്കും നമോവകം)

Saturday, July 27, 2013

വരദക്ഷിണ


സന്ധ്യയ്ക്ക്, മല്ലേശ്വരം ബസ്സ്റ്റോപിൽ പതിവു പോലെ എന്നെ ഇറക്കി വിട്ട്, അവന്റെ ബജാജ് ചേതകിന്റെ ഹാൻഡിലിൽ ഒന്ന് തലോടി ബാഷ പറഞ്ഞു;

“ഇതാണ് ലാസ്റ്റ് ഡ്രോപ്. നാളെ മുതൽ ഞാനും നിന്നെ പോലെ ബി.ടി.എസ്സ് യാത്രക്കാരൻ. അപ്പോൾ ശരി, ബൈ”

നിയോൺ ബൾബുകളുടെ വെളിച്ചം തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുന്ന കണ്ണടയ്ക്ക് പിന്നിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ എനിക്ക് കാണാൻ പറ്റിയില്ല. റോഡിലെ തിരക്കിലേക്ക് അവൻ സ്കൂട്ടറോടിച്ച് മറയുന്നതും നോക്കി ഞാൻ നിന്നു.

പൂക്കളുടെയും അഗർബത്തികളുടെയും സുഗന്ധമാണ് മല്ലേശ്വരത്തെ തെരുവുകൾക്ക്. ബ്രിട്ടിഷ് കാലം മുതൽ പൂക്കാരുടെയും, പൂജാ ദ്രവ്യങ്ങളും മധുരപലഹാരങ്ങളും വിൽക്കുന്നവരുടെയും ഗലികൾ. മിക്കവാറും ഗലികളിലെ ചെറുതും വലുതുമായ കോവിലുകളിൽ സദാസമയവും പുകയുന്ന അഗർബത്തികൾ. മൊട്ടുസൂചിമുതൽ ആഡംബര കാറുകൾ വരെ വിൽക്കുന്ന കടകൾക്ക് മുന്നിലും, വൃത്തിയുള്ള ഫുട്പാത്തുകളിൽ കളിപ്പാട്ടങ്ങളും പഴയ പുസ്തകങ്ങളും കൌതുക വസുതുക്കളും തുണിത്തരങ്ങളും പഴങ്ങളും വിൽക്കുന്നവരുടെ മുന്നിലും സദാ പുകയുന്ന അഗർബത്തികൾ.

മല്ലേശ്വരം ‘എ’ സ്ട്രീറ്റിലുള്ള ഞങ്ങളൂടെ ഓഫീസിൽ നിന്നും ബസ്സ്സ്റ്റോപിലേക്ക് കഷ്ടിച്ച് അരകിലോമീറ്റർ ദൂരമേ കാണു. വൈകുന്നേരത്തെ തെരുവ് തിരക്കുകളിലൂടെ നടക്കാനാണ് എനിക്ക് ഇഷ്ടമെങ്കിലും ബാഷ നിർബ്ബന്ധിച്ച് എന്നെ അവന്റെ സ്കൂട്ടറിൽ കയറ്റി ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പിൽ ഇറക്കി വിടും. മത്തിക്കരയിൽ അവന്റെ ബാപുവിന്റെ സോഫ റിപ്പയർ വർൿഷോപ്പിൽ അദ്ദേഹത്തെ സഹായിക്കാൻ രാത്രി അവന് കൂടേണ്ടതുകൊണ്ട് അവൻ ധൃതിവച്ച് ഓടിച്ച് പോകും.

അപൂർവ്വം വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ സ്കൂട്ടർ എവിടെയെങ്കിലും പാർക്ക് ചെയ്ത് മല്ലേശ്വരത്തെ തെരുവുകളിലൂടെ നടക്കാൻ ബാഷ എന്റെ കൂടെ കൂടും. മസാല ചേർത്ത് പുഴുങ്ങിയ നിലക്കടലയോ ചോളമോ തിന്നുകൊണ്ട് തെരുവുകാഴ്ചകൾ കണ്ട് നടന്ന്  സായിബാബയുടെ മഠത്തിന് മുന്നിലെ അരമതിലിലോ കുട്ടികളെ ക്രിക്കറ്റ് പഠിപ്പിക്കുന്ന മൈതാനത്തിന്റെ കല്പടവുകളിലോ വർത്തമാനവും പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ കുത്തിയിരിക്കും.  അയ്യങ്കാർ ടിഫിനിലെ കടുപ്പത്തിലുള്ള ഓരോ കപ്പ് കാപ്പിയ്ക്കും ഒന്നോ രണ്ടോ സിഗരട്ടുകൾക്കും ശേഷം അവൻ മത്തിക്കരയിലേയ്ക്ക് സ്കൂട്ടറിലും ഞാൻ പീനിയയിലേയ്ക്ക് ബിടിഎസ്സിലും മടങ്ങും.

അവന്റെ രണ്ട് സഹോദരികളുള്ളതിൽ മൂത്തവളുടെ വിവാഹാലോചന വന്നപ്പോൾ രണ്ട് ലക്ഷം രൂപയാണ് വരദക്ഷിണ ചോദിച്ചത്. പയ്യന് ശിവാജി നഗറിൽ ഓട്ടോമൊബൈൽ സ്പെയർ പാർട്സ് കടയുണ്ട്.  ഒടുവിൽ ഒന്നരലക്ഷം രൂപയിലും അവന്റെ ബജാജ് ചേതക് സ്കൂട്ടറിലും വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചു.

“സ്കൂട്ടർ പിന്നെയും വാങ്ങാലോ, ഹേ നാ ഭായി?”; ബഹന്റെ വിവാഹമാണ് അവന്റെ സന്തോഷം.

അവന്റെ സ്കൂട്ടർ കൊടുക്കുന്നതിൽ ബാപുവിന് വിഷമമുണ്ട്. വരദക്ഷിണയ്ക്ക് മാത്രമല്ല കല്യാണ ചിലവുകൾക്കും പണം കണ്ടത്തേണ്ടതുണ്ട്. പോസ്റ്റ് ഗ്രാഡുവേഷന് പഠിക്കുന്ന സഹോദരി മുഖം വീർപ്പിച്ചു;

“ഭയ്യയുടെ സ്കൂട്ടറും ഇല്ലാത്ത കാശും കൊടുത്തുള്ള വിവാഹം എനിക്ക് വേണ്ട”

“നീ അതൊന്നും അലോചിക്കേണ്ട”; ബാപു മകളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു; “കാറ് വരദക്ഷിണയായി വാങ്ങിയായിരിക്കും നിന്റെ ഭയ്യ വിവാഹം കഴിക്കുക”

അയ്യങ്കാർ ടിഫിനിലെ ഇരുമ്പു കസേരകളിലിരുന്ന് കാപ്പി കുടിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ബാഷയോട് ചോദിച്ചു;
“അങ്ങിനെ തന്നെയായിരിക്കുമോ നീ വിവാഹം കഴിക്കുക?”
“എനിക്കറിയില്ല യാർ. വരദക്ഷിണവാങ്ങാതെയുള്ള വിവാഹം ഞങ്ങളുടെയിടയിൽ പതിവില്ല...”

Monday, June 24, 2013

നഷ്ടം

പതിനാലു വർഷങ്ങൾക്കിടയിലെ വിശേഷങ്ങൾ ബാബുക്ക രണ്ടുവാചകത്തിൽ പറഞ്ഞു തീർത്തു. “നാളുകൾ അങ്ങിനെ കഴിഞ്ഞു പോയി. റിട്ടയറായിട്ട് തന്നെ നാലു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു”

ആറാം നിലയിലുള്ള ബാബുക്കയുടെ ഫ്ലാറ്റിലെ സ്വീകരണമുറിയിലെ ഈ കസേരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ദൂരെ വൈകുന്നേരത്തെ നഗരം ഇരമ്പുന്നത് കാണാം.

വിലാസം തപ്പിപിടിച്ച് അന്വേഷിച്ച് ചെന്നപ്പോൾ, നാട്ടിലെ പഴയ വീടും പറമ്പും വിറ്റ് ആൾ, നഗരത്തിലെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മാറിയെന്ന് അടുത്ത വീട്ടിലെ താമസക്കാർ പറഞ്ഞറിഞ്ഞു. സെക്രട്ടറിയേറ്റിലെ ജോലിയുമായ് ബാബുക്ക തിരുവനന്തപുരത്ത് സ്ഥിരതാമസമായിരുന്നതിനാൽ വല്ലപ്പോഴുമേ നാട്ടിലെ അടച്ചിട്ട വീട്ടിൽ വരാറുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ബാബുക്കയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പാദ്യമായിരുന്ന പുസ്തകശേഖരം നഗരത്തിലെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയ നാട്ടുകാരനായ മിനി ലോറി ഡ്രൈവറാണ് ഫ്ലാറ്റ് എവിടെയാണെന്ന് പറഞ്ഞുതന്നത്.

“മുടി കൊഴിഞ്ഞതും അല്പം തടി വച്ചതുമൊഴിച്ചാൽ നിനക്ക് വലിയ മാറ്റമൊന്നുമില്ല”; കോളിംഗ് ബെൽ കേട്ട് ഫ്ലാറ്റിന്റെ കതക് തുറന്ന് എന്നെ ആകപ്പാടെ ഒന്നു നോക്കി ബാബുക്ക വിശാലമായി ചിരിച്ചു.

രണ്ട് ബെഡ്റൂം ഫ്ലാറ്റിലെ മിക്കവാറും സ്ഥലങ്ങളിൽ ഭംഗിയായി ഒതുക്കിവച്ച പുസ്തകങ്ങൾ നിറഞ്ഞ അലമാരകളാണ്.
“വായന തന്നെയാണ് പ്രധാന പരിപാടി. ചില്ലറ സാമൂഹിക പ്രവർത്തനങ്ങളും”; മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ മറിച്ച് നോക്കുകയായിരുന്ന എന്നെ നോക്കി, അടുക്കളയിൽ നിന്നും കട്ടൻ ചായ നിറച്ച കപ്പുകളുമായി വന്ന ബാബുക്ക പറഞ്ഞു.

പ്രീഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുമ്പോൾ എന്നെ ഇംഗ്ലീഷ് റ്റ്യൂഷനെടുത്ത കാലം മുതലുള്ള ഓർമകളും  വിശേഷങ്ങളും പറഞ്ഞ് പിരിയാൻ നേരത്ത് ഞാൻ ബാബുക്കയോട് ചോദിച്ചു;
“ഒറ്റയ്ക്കിങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നതിനിടയിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും, പഴയ ഒരു നഷ്ടപ്രണയത്തിന്റെ പേരിൽ ജീവിതം വെറുതെ തുലച്ചു എന്ന് തോനിയിട്ടുണ്ടോ? ഒരു കുടുംബമാവാമായിരുന്നു എന്ന് തോനിയിട്ടുണ്ടോ?”

“നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചോർത്ത് ഒരിക്കലും ഞാൻ ദുഃഖിച്ചിട്ടില്ല. എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ജീവിതം തന്നെ ആ പ്രണയം ആയിരുന്നു”; ബാബുക്ക ചിരിച്ചുകൊണ്ട് താടിയുഴിഞ്ഞു; “കാരണം അത് എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുമായിരുന്നു” 

Sunday, May 05, 2013

തിരുടൻ


1988 ഡിസംബർ. കൊടൈകനാൽ-പഴനി-മധുര ടൂർ

അതിരാവിലത്തെ പഴനി മല കയറ്റം കയറി ഇറങ്ങി കാൽ കഴച്ച ഞാൻ, ഞങ്ങൾ യാത്രചെയ്തിരുന്ന ടൂറിസ്റ്റ് ബസ്സ് നിർത്തിയിട്ടിരുന്നതിന്റെ സമീപമുള്ള ഒരു മരതണലിൽ കുത്തിയിരുന്നു. ബസ്സ് പുറപ്പെടാൻ ഒരു മണിക്കൂർ കൂടെ ബാക്കിയുണ്ട് എന്ന് ടൂർ ക്യാപ്ടൻ സുരേഷ് പ്രഖ്യാപിച്ചത് കേട്ട് എല്ലാവരും പഴനി ടൗണിൽ ഷോപ്പിംഗിനും നഗരക്കാഴ്ചകൾ കാണാനുമായി ഇറങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്. മലയിറങ്ങുമ്പോൾ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഹരിഷും പ്രസിയും ദിൽജിയുമൊക്ക സിഗറട്ടും വാങ്ങിവരാം എന്നും പറഞ്ഞ് പോയിട്ട് കാണാനില്ല. വായിൽനോക്കികളായതുകൊണ്ട് അവന്മാർ ഉടനെയൊന്നും തിരിച്ചെത്തുമെന്നുള്ള പ്രതീക്ഷയും എനിക്കില്ല. 

അപ്പോഴാണ് മുന്നിലത്തെ ഗലിയിൽ നിന്നും താങ്ങാവുന്നതിലധികം ഭാരമുള്ള ഒരു ബിഗ് ഷോപ്പറും തൂക്കി ധൃതിയിൽ നടന്നുവരുന്ന രാധാകൃഷ്ണനെ ഞാൻ കണ്ടത്. തൊട്ടുപിന്നിലായി സജിയും. ഇവന്മാർക്ക് ഇത്രയും ഷോപ്പിംഗോ! എനിക്ക് അതുഭുതമായി. എന്നെ നോക്കി ഒരു കള്ളചിരിയും പാസ്സാക്കി രാധു ബാഗ് താങ്ങിപ്പിടിച്ച് ബസ്സിനകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി. സജി എന്റെ അടുത്തു  വന്നിരുന്ന് അവൻ വലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സിഗറട്ട് എനിക്ക് നീട്ടി പറഞ്ഞു; ‘ചൂണ്ടിയ സാധനങ്ങൾ കയ്യിൽ കൊള്ളാതായപ്പോ ഞങ്ങളൊരു ബിഗ് ഷോപ്പർ ചൂണ്ടി എല്ലാം അതിൽ നിറച്ചു’ 

സാധനങ്ങൾ ബസ്സിൽ അണ്ലോഡ് ചെയ്ത്, ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ച ബിഗ്ഷോപ്പറുമായി രാധു തിരിച്ചെത്തി. രണ്ടുപേരും കൂടെ അടുത്ത റൗണ്ട്സിനുള്ള പുറപ്പാടാണ്. കാൽ വേദനകാരണം കൂടെചെല്ലാനുള്ള അവരുടെ ക്ഷണം എനിക്ക് ദുഖത്തോടെ നിരസിക്കേണ്ടി വന്നു 

സമീപത്തെവിടെനിന്നോ ഹരിഷിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. അവൻ വല്ലവരോടും തല്ല് കൂടുകയാണോ എന്നറിയാൻ ഞാൻ ഏന്തി വലിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോഴുണ്ട്, സൈക്കിളിൽ എതിരെ വന്ന ഒരു തമിഴനെയും ചീത്ത വിളിച്ചുകൊണ്ട്, ഒരു വട്ടത്തൊപ്പി ചുണ്ട് വിരലിൽ ഇട്ട്  കറക്കി  അവൻ എന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുവരുന്നു. തൊപ്പി എന്റെ തലയിൽ വച്ച് തന്ന് സോഡവാങ്ങിവരാം എന്നും പറഞ്ഞ് അവൻ  റോഡിനപ്പുറത്തെ കടയിലേക്ക് നടന്നു. 

തലയിൽ നിന്നും തൊപ്പി എടുത്ത് ഞാൻ തിരിച്ചും മറച്ചും നോക്കി. നല്ല ഭംഗിയുള്ള ബ്രൗൺ നിറത്തിലുള്ള  ക്യാൻവാസ് തൊപ്പി. അത് തലയിൽ തന്നെ വച്ച് ഞാൻ മരത്തിൽ ചാരിയിരുന്നു. 

കുറച്ചപ്പുറത്ത് നിന്നും മൂന്ന് നാല് തമിഴത്തികൾ ഞാനിരിക്കുന്ന മരത്തിനടുത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി എന്തോ സംസാരിക്കുന്നത് അപ്പൊഴാണ് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഒന്നുരണ്ട്  ആണുങ്ങൾ കൂടെ കൂടിയപ്പോൾ അവരുടെ സംസാരത്തിന് ശബ്ദം കൂടി. എന്റെ അപ്പുറത്ത് ഒരു തമിഴൻ ഉന്തുവണ്ടിയിൽ ഇസ്തിരി ഇട്ടുകൊണ്ട് നില്ക്കുന്നുണ്ട്. അയാളെ കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള പരിപാടിയാണെന്ന് തോനുന്നു. തിരുടൻ തിരുടൻ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ്  മരത്തിനടുത്തേക്കാണ് നടന്നുവരുന്ന സംഘത്തെ നയിക്കുന്നത് പെണ്ണുങ്ങളാണ്. തമിഴ് പെണ്ണുങ്ങൾ ഭയങ്കപുള്ളികളാണെന്ന് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇസ്തിരിക്കാരന്റെ കാര്യം പോക്ക് തന്നെ. ഞാൻ ഇസ്തിരിക്കാരനെ സഹതാപപൂർവ്വം നോക്കി. 

എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അവർ  മരത്തണലിലിരിക്കുകയായിരുന്ന എനിക്കു ചുറ്റും കൂടി തമിഴിൽ എന്തൊക്കെയോ ആക്രോശിച്ചു. കൂട്ടത്തിലെ ഒരു ചേട്ടൻ ഷർട്ടിന്റെ കോളറയിൽ കുത്തി  പിടിച്ച് എന്നെ പൊക്കി നിർത്തി. ഒരു ചേച്ചി എന്റെ തലയിലെ തൊപ്പി റാഞ്ചിയെടുത്തു. അന്തം വിട്ടുനില്ക്കുകയയിരുന്ന എന്റെ കരണക്കുറ്റിനോക്കി വേറൊരു ചേട്ടൻ ഒരു പെട പെടച്ചപ്പോഴാണ് പൊന്നീച്ച എന്ന അത്ഭുത പ്രാണിയെ ഞാൻ ആദ്യമായി കാണുന്നത്. പൊന്നീച്ച എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് പറന്ന്, തമിഴന്മാരെ കണ്ട് ഭയന്നാവാം  തിരിച്ച് കണ്ണിലേക്ക് തന്നെ കയറിയ ഒരനുഭവം. ആളുകളൊക്കെ ചുറ്റും കൂടുന്നുണ്ടെങ്കിലും എന്റെ  കൂട്ടത്തിലുള്ള ഒരുത്തനെയും കാണാനുമില്ല. കാശ്, തിരുടൻ എന്നൊക്കെ തമിഴ് പുലികൾ അട്ടഹസിക്കുന്നുണ്ട്.  കഴുത്തിലെ പിടികാരണം മലയാളത്തിൽ ഒന്ന് അലറാൻപോലും എനിക്ക് ആവുന്നുമില്ല. അണ്ണൻ പിന്നെയും കൈപൊക്കുമ്പോഴാണ് ഭാഗ്യത്തിന് ഹരിഷും പ്രസിയും  സുരേഷും  ദില്ജിയുമൊക്കെ എവിടെനിന്നൊക്കെയോ ഓടിവരുന്നത്. അവർ ഇടയിൽ ചാടിവീണ്, പൊക്കിനിർത്തിയ അണ്ണന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും എന്നെ താഴത്തിറക്കി.  വാഗ്വാദങ്ങളും ഉന്തും തള്ളും സാഷ്ടാംഗമടിക്കലുമൊക്കെ നടക്കുന്നത് ഒരു പുകമറയിൽ പെട്ടതുപോലെ ഞാൻ കേൾക്കുന്നും കാണുന്നുമുണ്ട്.  തമിഴത്തിക്ക് ഹരിഷ് തൊപ്പിയുടെ  പണം എണ്ണിക്കൊടുന്നതും പ്രസിയും ദില്ജിയും സുരെഷുമൊക്കെ ചേർന്ന് തമിഴരെ പറഞ്ഞയക്കുന്നതും നോക്കി ഞാൻ അന്തിച്ച് നിന്നു. 

തമിഴർ പിരിഞ്ഞതോടെ ആദ്യം  അവിടൊരു നിശ്ശബ്ദതയും പിന്നീടുടനെതന്നെ ഒരു കൂട്ടച്ചിരിയും പരന്നു. തൊപ്പി എന്റെ തലയിൽ തന്നെ വച്ച് തന്ന്, പിടിവലിക്കിടയിൽ ഷോൾഡർ മുഴുവനായും കീറീതൂങ്ങിയ എന്റെ ഷർട്ട് നേരെയാക്കിപിടിച്ച്,  ഹരിഷ് പറഞ്ഞു; 

‘നീ ക്ഷമിയെടാ,  ഒക്കെ നിന്റെ തലേലെഴുത്ത്!’

*

രജനികാന്ത്, ആമ എന്നീ രണ്ടേ രണ്ടു തമിഴ് വാക്കുകൾ മാത്രമറിയാമായിരുന്ന ഞാൻ,  ആ സംഭവത്തോടെ  തമിഴിലെ ഒരു വാക്ക് കൂടെ പഠിച്ചു- 'തിരുടൻ'

Wednesday, April 03, 2013

ഉറക്കം


കോളെജ് യൂണിയൻ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലം. അക്കൊല്ലം RSC-KSU കൂട്ടുകെട്ടായിരുന്നു. വൈകീട്ട്  ലോഡ്ജിലേക്ക് ബസ്സ് കേറാൻ കോളെജ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോഴുണ്ട് ശശീന്ദ്രൻ തിരക്കിട്ട് വരുന്നു; ‘നീ പോവല്ലടെ, രാത്രി നമുക്ക് കുറച്ച് ബാനറെഴുതാനുണ്ട്’ ആയിക്കോട്ടെ എന്ന് ഞാനും.  ഞങ്ങൾ  ചോയിയേട്ടന്റെ കടയിൽ നിന്ന് ചായയും കുടിച്ച് കോൺഗ്രസ്സ് ആപ്പിസിലേക്ക് നടന്നു. മുറിയിലെ ചുവരിൽ ആണിയടിച്ച് തുണി വലിച്ച് കെട്ടി, ഡിസ്റ്റംബറിൽ സ്റ്റെയിനർ കലക്കി ഞാൻ ബാനറെഴുത്ത് തുടങ്ങി. ഒരുകെട്ട് ബീഡിയും തീപ്പെട്ടിയും കൊണ്ടുവന്ന് എനിക്ക് തന്ന്, ഇപ്പൊവരാം എന്നും പറഞ്ഞ് ശശീന്ദ്രൻ ആരുടയോ കൂടെ പോസ്റ്ററൊട്ടിക്കാൻ ക്യാമ്പസിലേക്ക്  പോയി.

വോൾട്ടേജ് കുറഞ്ഞ ബൾബിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചമുള്ള പാർട്ടി ആപ്പീസിൽ, ദേശത്തെ ചിലർ ഇടക്കും തലക്കും വന്ന് എത്തി നോക്കി ബീഡിയോ സിഗറട്ടോ തന്നും, എഴുത്തിനെ കുറിച്ച് ചില്ലറ അഭിപ്രായമൊക്കെ പാസാക്കിയും എന്നെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് ആരോ ഒരാൾ വന്ന് ഒരു സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസ് നീട്ടി  'ഇതങ്ങ് പിടിച്ചാട്ടെ' എന്ന് എന്നോട് സ്നേഹപൂർവ്വം ആവശ്യപ്പെട്ടത് ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുകയും, എന്റെ ആവേശത്തിൽ സന്തുഷ്ടനായി  ആ സുമനുസ്സ് പിന്നെയും ഗ്ലാസ്സ് നിറച്ച് തരികയും, എനിക്ക് തിന്നാൻ കപ്പയും മീൻകറിയും ആളെവിട്ട് എത്തിച്ചു തരികയും ചെയ്തു. 

ബാനറെഴുത്ത് കഴിഞ്ഞ്, രാത്രി വളരെ വൈകി ഞാൻ പാർട്ടി ആപ്പീസിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി നടന്നു. നിലാവ്, തണുത്ത നേരിയ കാറ്റ്, നല്ല മൂഡ്. നിലാവും നിഴലും പിണഞ്ഞു വീണുകിടക്കുന്ന കോളെജിലേക്കുള്ള നിരത്തും, കോളെജ് കെട്ടിടത്തിനു പിന്നിൽ ആകാശച്ചരിവിൽ ഉയർന്ന് നിൽക്കുന്ന കളരിക്കുന്നും നോക്കി ഞാൻ ഊസുക്കയുടെ പെട്ടിക്കടയുടെ അട്ടിയിൽ ചാരിനിന്നു. നിന്ന് കാല് കഴച്ചപ്പോൾ അട്ടിയിന്മേൽ കയറി ഇരുന്നും, ഇരുന്ന് മടുത്തപ്പോൾ അട്ടിയിൽ കിടന്നും ഞാൻ ആ കാഴ്ച ആസ്വദിച്ചു.

*

ആരോ കുലുക്കി വിളിക്കുന്നതിനൊപ്പം അടക്കിപ്പിടിച്ച ചില ചിരികളും കേട്ടാണ് ഞാൻ ഞെട്ടി ഉണർന്നത്. ‘എന്താണ്! യ്യ് പ്പോ വീട്ടിലും പൂവാണ്ടായോ!’ സ്ഥലകാലബോധം വീണ്ടെടുക്കാനാവാതെ മിഴിച്ച് കിടക്കുന്ന  എന്നെ നോക്കി ഊസുക്ക ചിരിയോ ചിരി. തലേന്ന് രാത്രിയിലെ നിലാവും തണുത്തകാറ്റുമൊക്കെ അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു. അട്ടിയിന്മേൽ മലർന്ന് കിടക്കുകയായിരുന്ന എന്റെ മുഖത്ത് വീഴുന്ന രാവിലത്തെ വെയിലിന് നല്ലചൂട്. ബസ്സിറങ്ങി കോളെജിലേക്ക് പോകുന്നവരൊക്കെ തിരിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി ചിരിക്കുകയും അടക്കം പറയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അട്ടിയിൽ നിന്നും ചാടിയിറങ്ങി കോളെജ് നിരത്തിലേക്ക് നടന്ന എന്നെ, പിന്നാലെ വന്ന് ഊസുക്ക പിടികൂടി. ‘യ്യ് ങ്ങനെതന്നെ കോളെജി പോകുവാ! അപ്പൊ അനക്ക് പല്ല് തേക്കേം കുളിക്കേം കുപ്പായം മാറുകേന്നും വേണ്ടേ?‘

ടീമൊക്കെ വന്നിറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് ബാലുശ്ശേരി ബസ്സ് വരാൻ പ്രാർത്ഥിച്ച്, ഊസുക്ക തന്ന സിഗറട്ടും വലിച്ച്  ഞാൻ ബസ്സ്റ്റോപ്പിന് പിന്നിൽ ബസ്സും കാത്തുനിന്നു.

Friday, March 15, 2013

ഹരിഷ്


1989. കോളെജ് കാലം കഴിഞ്ഞുള്ള കാലം

ഒരു ദിവസം ഹരിഷ് വിളിച്ച് പറഞ്ഞു, ‘എടാ, ഒരു ഉഗ്രൻ ബിസിനസ്സ് പരിപാടി ഒത്തു വന്നിട്ടുണ്ട്, നമുക്ക് നാളെയൊന്ന് കണ്ണൂർ വരെ പോകണം’

പിറ്റേദിവസം ഞാനും ഹരിഷും പ്രസിയും കണ്ണൂരിൽ ബസ്സ്സ്റ്റാനൻഡിനടുത്തുള്ള ഒരു ടൂറിസ്റ്റ് ഹോമിലെ മുറിയിൽ, മണിക്കുട്ടേട്ടന്റെ ബിസിനസ്സ് ഓഫർ കേട്ട് ചാർജ്ജായി പുറത്തിറങ്ങി. തൊട്ടടുത്ത ഒരു ഹോട്ടലിൽ കയറി ചായകുടിച്ച്, ഈ ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങി ആറുമാസം കൊണ്ട് ലാഭമുണ്ടാക്കി ഞെളിഞ്ഞു നടക്കുന്ന ഞങ്ങളെ സങ്കല്പിച്ച് ആവേശം കൊണ്ടു. അഡ്വർട്ടൈസ്മെന്റാണ ഫീൽഡ്. ഓരോരുത്തരും മുടക്കേണ്ടത് 2500 രൂപ. പ്രിന്റിംഗും പരസ്യം പിടിക്കലും തുടങ്ങി സകലതും മണിക്കുട്ടേട്ടൻ ഏർപ്പാടാക്കും. ഞങ്ങൾ ചുമ്മാ കൂടെ നിന്ന് കൊടുത്താൽ മതി.

അടുത്ത ഒന്ന് രണ്ട് കൂടിക്കാഴ്ചകൾക്കും ചർച്ചകൾക്കും ശേഷം ഞങ്ങൾ പണം മണിക്കുട്ടേട്ടന കൈമാറി. ഞങ്ങളോട് ഒരുങ്ങിനിന്നുകൊള്ളാൻ പറഞ്ഞ്, കോട്ടയത്തുള്ള ചില പരിപാടികൾ തീർത്ത് രണ്ടാഴ്ചക്കുള്ളിൽ കോഴിക്കോട്ട് വന്ന് പ്രവർത്തനം തുടങ്ങിക്കൊള്ളാമെന്ന് ഉറപ്പ് പറഞ്ഞ് മണിക്കുട്ടേട്ടൻ പോയി.

ആഴ്ചകളും മാസങ്ങളും കഴിഞ്ഞിട്ടും മണിക്കുട്ടേട്ടന്റെ ഒരു വിവരവുമില്ല. തന്നുപോയ നമ്പറുകളിലൊന്നും ആളെ കിട്ടാനുമില്ല. ‘കളേഴ്സ് & ഷേഡ്സ്” എന്ന ഞങ്ങളുടെ ആദ്യ ബിസിനസ്സ് സംരംഭം അങ്ങിനെ തുടക്കത്തിലെ ദുരന്തപര്യവസാനിയായി.

കളേഴ്സ് & ഷേഡ്സിന്റെ ഓണറല്ലേ എന്നായിരുന്നു പിന്നീടുള്ള ഫോൺ വിളികളീൽ അവൻ എന്നെ  അഭിസംബോധന ചെയ്തിരുന്നത്,

Friday, February 08, 2013

ശ്രീജിത് IPS

ശ്രീജിത്തിന് എതിരെ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതൊക്കെയും തെളിയിക്കപ്പെടാത്ത ആരോപണങ്ങൾ മാത്രമാണ്. സംസ്ഥാനത്തെ സമർത്ഥനായ ഒരു ഉന്നത പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ എന്ന നിലയിൽ പലകാരണങ്ങളാലും ശ്രീജിത്ത് target ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ടായിരിക്കാം. എല്ലാ പ്രതിബന്ധങ്ങളും മാറി അവൻ നിരപരാധിത്വം തെളിയിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.

I am extending my full support to a great friend

Tuesday, January 22, 2013

പാഠങ്ങൾ


പഴയ വീടു പൊളിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ ഫോൺ വിളികൾക്കിടയിൽ ഒരു ദിവസം അമ്മ പറഞ്ഞു;
“നിന്റെ കത്തുകളുടെ കലക്ഷൻസ് മുഴുവൻ ഞാൻ ഒരു പെട്ടിയിൽ കെട്ടിയൊതുക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്”
കേട്ടപ്പോൾ ഒരു ജാള്യത തോനിയെങ്കിലും, പിന്നീടത് ഞാൻ മറന്നു

ഒരവധിക്ക് നാട്ടിൽ ചെന്നപ്പോൾ വേറെ ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതിരുന്ന ഒരു പകൽ, ഞാൻ കത്തുകളുടെ ആ ഭാണ്ഡം തുറന്നു

ഇന്നലെകളിലിലെ സൌഹൃദങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും പ്രണയവും വിരഹവും കുത്തിനിറച്ചെഴുതിയ നീല കടലാസുകൾ

രേവതി നായരുടെ വരികളിൽ എന്റെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കി നിന്നു
‘പ്രണയം ഒരു കളിതമാശയാണെടൊ. എന്താണെന്ന് നിശ്ചയമില്ലാത്ത ഒരു കടങ്കഥ. നിന്റെ മുഖത്തെ പരിഹാസം തിർച്ചറിയാനാവുന്നുവെങ്കിലും, എനിക്കിപ്പോൾ ചിരിക്കാനാണ് തോനുന്നത്‘.

Wednesday, January 16, 2013

അവശേഷിപ്പുകൾ


മുടിക്ക് ഒരു ഇളം ചുവപ്പ് നിറം വരുത്തിയതൊഴിച്ചാൽ, പതിനെട്ട് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും അവൾക്ക് വലിയ മാറ്റങ്ങളൊന്നുമില്ല. മെയ്ക്കപ്പ് തീരെയില്ലാത്ത വട്ട മുഖത്തിന് ഫ്രെയിമില്ലാത്ത ആ കണ്ണട നന്നായി ഇണങ്ങുന്നുണ്ട്. ഹോട്ടൽ ലോണിൽ വൈകുന്നേരത്തെ വെയിലിൽ, ഇളം മഞ്ഞ സാരിയിൽ എന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്ന രാധിക ജോണിന്റെ സൌന്ദര്യത്തിന് കാലം ഒട്ടും കോട്ടം വരുത്തിയിട്ടില്ല എന്നെനിക്ക് തോനി.

ഹരിയാനയിൽ ഒരു ഫാർമസ്യൂട്ടിക്കൽ കമ്പനിയുടെ ഡയറക്ടാണ് രാധിക ഇപ്പോൾ. കയറ്റുമതി സംബന്ധമായ ഏന്തോകാര്യത്തിന് ആരെയോ കാണാനാണ് ഇന്നലെ അവൾ നഗരത്തിൽ എത്തിയത്. ഇന്ന് രാത്രി 9 മണിയുടെ ഫ്ലൈറ്റിനു തിരിച്ചുപോകണം.

ഇന്നലെ രാത്രി വൈകിയാണ് പരിചയമില്ലാത്ത നമ്പറിൽ നിന്നും ഒരു കോൾ വന്നത്. ശബ്ദം കേട്ട് തിരിച്ചറിയാമോ എന്നായിരുന്നു ആദ്യ ചോദ്യം. മനസ്സിലായില്ല എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ പേരു പറഞ്ഞു; രാധിക ജോൺ. വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും, കാരണങ്ങളൊന്നുമില്ലെങ്കിലും രാധികയെ പലപ്പോഴും ഞാൻ ഓർക്കുമായിരുന്നു.

അവളുമായി സംസാരിച്ചിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ പഴയ ഓർമകൾ പേമാരിപോലെ പെയ്തിറങ്ങി.

സഹമുറിയന്മാർ എല്ലാവരും നാട്ടിൽ പോയ ഒരു പൂജ അവധിക്കാണ് അവസാനമായി ഞാൻ രാധികയെ കണ്ടത്. രാത്രി പത്തുമണി കഴിഞ്ഞിരിക്കും, ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിൽ ആരോ തുരുതുരാ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ, മദ്യത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ കാലുകൾ നിലത്തുറക്കാതെ മുന്നിൽ രാധിക. ഏതു നിമിഷവും കുഴഞ്ഞ് വീഴാമെന്ന് തോനിയത് കൊണ്ട് താങ്ങി പിടിച്ച് കസേരയിൽ കൊണ്ടുപോയി ഇരുത്തി. കസേരയിൽ ചാരിയിരുന്ന് എന്നെ നോക്കി കൈ തൊഴുതുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു

“സോറി… ഞാൻ അബോഷന് വന്നതല്ല.. ഇയാളെ കണ്ട് ഗുഡ്ബൈ പറയണമെന്ന് തോന്നി. ഞാൻ നാളെ തിരിച്ചു പോകുകയാണ്”

ബെഡ്റൂമിലെ കിടക്ക മുട്ടിവിരിച്ച് ഞാൻ അവൾക്ക് കിടക്കാനുള്ള സൌകര്യമൊരുക്കി. ലൈറ്റണച്ച് വാതിൽചാരി പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ വേച്ച് വേച്ച് പിന്നാലെ വന്ന് കൈ കോർത്തുപിടിച്ച് അവൾ ചോദിച്ചു;

“ഞാനൊരു നല്ല കുട്ടിയല്ല, അല്ലേ?“

***

നഗരത്തിലെ കോളെജിൽ പഠിക്കാൻ വന്ന് ജീവിതം ആഘോഷമാക്കിയവൾ. കാമുകന്മാരെ മാറി മാറിയും, ഒരേസമയം പലരെയും പ്രണയിച്ചും, പബ്ബുകളിലും ഡാൻസ് ക്ലബ്ബുകളീലും രാവുകൾ  പകലാക്കിയ സർപ്പ സുന്ദരി. എന്റെ റൂം മേറ്റീന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ കാമുകിയായിരുന്ന കാലത്താണ് ഞാനവളെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്. ഫ്ലാറ്റിലെ താമസക്കാരായ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും പകൽ ജോലിക്ക് പോയി കഴിഞ്ഞാൽ ഫ്ലാറ്റ് അവരുടെ പ്രണയകേളികൾക്കായുള്ളതാണ്. ഒരു ദിവസം രാത്രി ജോലികഴിഞ്ഞ് ഞാൻ തിരിച്ച് വന്നപ്പോഴും അവർ ഫ്ലാറ്റിലുണ്ട്. പ്രധിഷേധത്തോടെ ഞാൻ  പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ സുഹൃത്ത് പിന്നാലെ വന്നു.

‘ഷി ഈസ് പ്രഗ്നന്റ്. നാളെ രാവിലെ അബോർഷന് കൊണ്ടുപോകണം. നീ ചുമ്മാ രണ്ടെണ്ണം വിട്ടിരിയെടാ’

ജീവിതവും പ്രണയവും തുടങ്ങി സർവ്വവും ഞാൻ റീ-ഡിഫൈൻ ചെയ്യേണ്ടിവന്ന കാലഘട്ടം. അടുത്ത ദിവസം രാത്രിയിൽ ജോലികഴിഞ്ഞ് ഫ്ലാറ്റിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ഞാൻ, അബോഷൻ കഴിഞ്ഞ ആലസ്യത്തിൽ മദ്യപിച്ച് തുടുത്ത കണ്ണുകളുമായി കാമുകന്റെ കരവലയത്തിലൊതുങ്ങി നിൽക്കുന്ന അവളെ കണ്ട് അന്തിച്ച് നിന്നപ്പോൾ, ആരോ ഒരു ഡ്രിങ്ക്സ് എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി. പിന്നീട് ഒരിക്കൽ കൂടി അബോർഷൻ ചെയ്യാൻ അവൾ ഫ്ലാറ്റിൽ വന്നപ്പോഴെക്കും നഗരജീവിതത്തിന്റെ അന്താളിപ്പുകൾ എന്നിൽ നിന്നും കുടിയൊഴിഞ്ഞിരുന്നു

“ഇയാളെ കാണാൻ ഒരു സാധു ലുക്കുണ്ട്“; എന്റെ ഓഫിസ് ഫോണിൽ വിളിച്ച് ഒരു ദിവസം രാധിക പറഞ്ഞു; “ഒന്ന് കോളെജിൽ വരെ വരണം. പരീക്ഷ എഴുതാനുള്ള അറ്റൻഡൻസ് ഇല്ല. വീട്ടിന്ന് ആരെയെങ്കിലും വിളിച്ചു കൊണ്ടുവരാൻ പ്രിൻസിപ്പൽ പറഞ്ഞു, അങ്കിളാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഒന്ന് വന്നാമതി“

പറ്റില്ല എന്ന് പറയാൻ എന്തോ എനിക്ക് തോനിയില്ല. കോളെജിൽ ചെന്നു. പ്രിൻസിപ്പലിനെ കണ്ടു. പരാതികളുടെ ഒരു ഭാണ്ഡം തന്നെ അഴിച്ച പ്രിൻസിപ്പലിനോട് മാപ്പ് പറഞ്ഞ്, ഇനി അങ്ങിനെയൊന്നുമുണ്ടാവില്ല എന്ന് ഉറപ്പ് കൊടുത്ത് അവൾക്ക് പരീക്ഷ എഴുതാനുള്ള സമ്മതം നേടിയെടുത്തു

***

യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ രാധിക പറഞ്ഞു;

“എന്തോ ലൈഫിനോട് പിന്നീടൊരിക്കലുമൊരു പ്രണയം തോനിയിട്ടില്ല. Am happy with all these commitments and happy with being alone”

Thursday, January 10, 2013

ശശിശങ്കർ ഷെട്ടി


ശശിശങ്കർ ഷെട്ടി ആരോടും സംസാരിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല

ഓട്ടോ സ്റ്റാന്റിൽ ഒരു പഴയ ഓട്ടോറിക്ഷ ചാരി അയാൾ നിൽക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അത് ഓടിക്കാനല്ല, അതിന് കാവൽ നിൽക്കുകയാണ് അയാൾ എന്നാണ് എനിക്ക് തോനാറ്. സ്റ്റാൻഡിൽ വേറെ ഓട്ടോകളൊന്നുമില്ലാതിരുന്ന ഒരുദിവസം തിടുക്കത്തിൽ സിറ്റി സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് പോകാൻ ഞാനയാളുടെ വണ്ടിയിൽ കയറാൻ ഭാവിച്ചപ്പോൾ പോകില്ല എന്നർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടി അയാളെന്നെ തടഞ്ഞു.

പൊടുന്നനെയാണ് ഒരുദിവസം അയാളെ, ഞാൻ ജോലിചെയ്തിരുന്ന സ്ഥലത്തെ തൂപ്പുകാരനായി കാണുന്നത്. പ്രിൻസിപ്പാൽ സഹതാപം വിചാരിച്ച് ഒരു ജോലികൊടുത്തതാണെന്ന് ആരോ ഓഫീസിൽ  പറഞ്ഞു കേട്ടു. ക്ലാസ്സുമുറികളും ലാബുകളും വർക്ഷോപ്പുകളൂം അടിച്ചുവാരി വൃത്തിയാക്കുവാൻ  ആയാൾ ആവശ്യത്തിലേറെ സമയമെടുക്കുമായിരുന്നു. ആർക്ക് നേരെയും തലയുയർത്താതെ, ആരോടും ഉരിയാടാതെ ആർക്കോവേണ്ടിയെന്നപോലെ അയാൾ ജോലിചെയ്യുകയായിരുന്നു

കുറച്ചുനാളുകൾക്ക് ശേഷം അയാളെ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂടിൽ കാണാതെയായി. ആരും വേവലാതിപ്പെട്ടതോ അന്വേഷിച്ചതോ ഇല്ല. അയാൾ വരുന്നതിന് മുമ്പും, വന്നപ്പോഴും, പിന്നെ വരാതായപ്പോഴും അവിടെയൊരു മാറ്റമുണ്ടായതായി ആർക്കും അനുഭവപ്പെട്ടില്ല എന്നെനിക്ക് തോനി. അറിയാത്ത എന്തോ ഒരു കാരണത്താൽ എനിക്കയാളെ മറക്കാനായില്ല. പലരാത്രികളിലും റെയിൽ പാളത്തിലൂടെയോ, കടൽപാലത്തിലൂടെയോ   തലതാഴ്ത്തിനടക്കുന്ന ശശിശങ്കർ ഷെട്ടിയെ ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടു

വടകരയ്ക്കുള്ള ഒരു ട്രെയിൻ യാത്രയിൽ, രണ്ട് വർഷം മുമ്പ് ഷൊർണ്ണൂർ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും വണ്ടി നീങ്ങിതുടങ്ങിയപ്പോൾ പ്ലാറ്റുഫോമിലൂടെ തലതാഴ്തി നടക്കുന്ന ശശിശങ്കർ ഷെട്ടിയെ ഞാൻ വീണ്ടും കണ്ടു.