A blend of 99% fine fiction and 1% fact

Friday, December 02, 2011

ആത്മഹത്യ കുറിപ്പ്



ശവശരീരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും നിങ്ങൾ കണ്ടെടുക്കാറുള്ള സാധാരണമായ ഒരു ആത്മഹത്യ കുറിപ്പല്ല ഇത്. ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന എന്നാൽ ഏത് നിമിഷവും മരണത്തിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ച് പോകാനിരിക്കുന്ന, നിസ്സഹായനായ ഒരു മനുഷ്യനെഴുതുന്ന കുറിപ്പ്.

എനിക്ക് മുന്നിൽ ഇപ്പോൾ എല്ലാം സാധാരണ പോലെയാണ്. പെരിയാർ ശാന്തമായൊഴുകുന്ന ഒരു പ്രഭാതം. എന്റെ മകൾ സ്കൂളിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു. കൂട്ടുകാരുടെയും അദ്ധ്യാപകരുടെയും പറഞ്ഞാൽ തീരാത്ത വിശേഷങ്ങളുമായാണ് അവൾ മടങ്ങി വരിക.

ചന്ദ്രയാൻ മിഷനെ കേട്ടതുമുതൽ ISRO യിൽ ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞയാകണമെന്നാണ് എട്ടാം  ക്ലാസുകാരിയായ മകളുടെ ആഗ്രഹം. അവൾക്ക് അമ്പിളി മാമനിൽ പോകണം. പഠിക്കാനവൾ മിടുക്കിയാണ്. കുഞ്ഞായിരുന്നതുമുതൽ അമ്പിളി മാമനെ നോക്കിയാണ് അവൾ ഉണ്ണുന്നതും ഉറങ്ങുന്നതും. അമ്പിളിമാമനിൽ ഇറങ്ങിയാൽ ആദ്യം ചെയ്യുന്നത് എന്തായിരിക്കും എന്ന അവളുടെ അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് സംശയമേതുമില്ലാതെ അവൾ ഉത്തരം പറയും; ‘കെട്ടിപിടിച്ച് ഞാനൊരു മുത്തം കൊടുക്കും‘

രാത്രി, ഉമ്മറത്ത് വൃശ്ചിക തണുപ്പിൽ എന്റെ മടിയിൽ തലവച്ച് ആകാശത്തിൽ അമ്പിളി മാമനെയും നോക്കികിടക്കുമ്പോൾ മകൾ ചോദിച്ചു;
“എന്തു ചെയ്യും നമ്മൾ, അണപൊട്ടി വെള്ളം കുത്തിയൊലിച്ചു വരുമ്പോൾ?”

എനിക്കു പിന്നിൽ അവളുടെ അമ്മയുടെ നനഞ്ഞ കണ്ണുകൾ. ഉത്തരം പറയാനായി ഞാൻ ഉഴറുമ്പോൾ, അവൾ തന്നെ പറഞ്ഞു; “ഞാൻ അച്ഛന്റെ ചുമലിൽ കയറി ഇരിക്കും, എന്നിട്ട് അമ്മയെയും കൂട്ടി നമ്മൾ വെള്ളത്തിലൂടെ നടക്കും”

നിലമില്ലാകയങ്ങളിൽ മകളെ ചുമലിലും ഭാര്യയെ കയ്യിലും പേറി ശ്വാസകോശങ്ങളിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞ് ഞാൻ ഞെട്ടിയുണരുന്നത് സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നാണോ, യാഥാത്ഥ്യത്തിൽ നിന്നാണോ...

2 comments:

  1. aashamsakal........... PLS VISIT MY BLOG AND SUPPORT A SERIOUS ISSUE............

    ReplyDelete
  2. ഒരു മനുഷ്യന്റെയല്ല, ഒരായിരം മനുഷ്യന്മാരുടെ മനസ്സിലുള്ളതു്.....

    ReplyDelete