A blend of 99% fine fiction and 1% fact

Thursday, November 22, 2012

സൌഹൃദങ്ങളുടെ പൂക്കാലങ്ങൾ - 2


മഞ്ഞ ചായമടിച്ച മടപ്പള്ളി കോളെജിലെ പ്രീഡിഗ്രി ക്ലാസ്സ് മുറിയുടെ തുരുമ്പിച്ച ജനലഴികളിലൂടെ സദാ സമയവും വീശുന്ന കടൽക്കാറ്റേറ്റ്, കോമേഴ്സ് ക്ലാസ്സിലെ പിൻബെഞ്ചുകളിലൊന്നിൽ ഉറങ്ങിപ്പോയ എന്നെയും മധുവിനെയും ‘ഹിൻഡ്രൻസസ് ഓഫ് എന്റർപ്രണേഴ്സ്‘ പഠിപ്പിക്കുകയായിരുന്ന എബ്രഹാം മാഷ് പുറത്തേക്ക് ഇറക്കി വിട്ടു.

അന്ന്, എരിയുന്ന വേനലിലെ ക്യാമ്പസിൽ ആകാശത്തിനെതിരെ കമഴ്ത്തിവച്ച, ചുവന്ന പൂക്കൾ കത്തിനിൽക്കുന്ന ഗുൽമോഹർ മരത്തണലിലിരുന്ന് മധു എനിക്ക് ഒരു കത്തിച്ച ‘ചാംസ്‘ സിഗററ്റ് നീട്ടി കളരി പഠിപ്പിക്കുന്ന ഗൌരവത്തോടെ വലിച്ചെടുക്ക്, ശ്വാസം പിടിക്ക്, പുറത്തേക്ക് വിട് എന്നീ നിർദ്ദേശങ്ങൾ തന്ന് പുകവലിയെന്ന കലയുടെ ബാലപാഠങ്ങൾ അഭ്യസിപ്പിച്ചു. മടപ്പള്ളി കുന്നിന്മുകളിലെ ആ ഗുൽമോഹർ മരത്തണലിലിരുന്ന് ദൂരെ വെള്ളിവരപോലെ തിളങ്ങുന്ന കടൽ  നോക്കി, പാട്ടുകാരനായ  അവൻ രവീന്ദ്രന്റെയും ശ്യാമിന്റെയും ജെറി അമൽദേവിന്റെയും പാട്ടുകൾ ഞങ്ങൾ കൂട്ടുകാർക്ക് മുന്നിൽ  ആവർത്തിച്ചാവർത്തിച്ചു പാടി.

മടപ്പള്ളിയിൽ നിന്നും ദാ എന്നു പറയുന്ന ദൂരം മാത്രമുള്ള മാഹിയിലെ ടാക്സ്ഫ്രീ ബാറിൽ നിന്നും മധു വാങ്ങികൊണ്ടുവന്ന ‘കൊഡൈസി’ന്റെ ഒരു പൈന്റ് ബോട്ടിലായാണ് വിദേശമദ്യം ഞാൻ ആദ്യമായി കണുന്നത്. കോളെജ് ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പിലെ ബാലേട്ടന്റെ ഹോട്ടലിലെ അടുക്കളയിലിരുന്ന് മധു ഒഴിച്ചുതന്ന പച്ചവെള്ളം ചേർത്ത റമ്മും അടിച്ച്, ഒരോ ചാംസും പുകച്ച് അവനും ഞാനും മുസ്തഫയും കുന്നിന് മുകളിലെ കോളെജ് ഗ്രൌണ്ടിലേക്ക് നടന്നു. ഗ്രൌണ്ടിന് മൂലയിലെ ഒരു കശുമാവിന്റെ തണലിൽ കാറ്റേറ്റ് കിടന്ന് മധു,  അവൻ തേഡ്-A യിലെ സജിതയെ ഗാഡമായി പ്രണയിക്കുന്നു എന്നും, അവളില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ പോലും തനിക്കാവുന്നില്ല എന്നുമുള്ള രഹസ്യം അന്ന് ഞങ്ങളുമായി പങ്കുവെച്ചു. ചോമ്പാലിൽ നിന്നും വരുന്ന വലിയ കണ്ണുകളുള്ള സജിത സുന്ദരിയും നല്ലവളും സർവ്വോപരി മധുവിന് ചേരുന്ന പെണ്ണുമാണെന്ന് ഞാനും മുസ്തഫയും സമ്മതിച്ചു.  റമ്മിന്റെ ലഹരിയിൽ കശുമാവിൻ തണലിലിരുന്ന് അവൻ അന്ന് പാടിയ പ്രണയഗാനങ്ങൾക്ക് എന്നത്തെക്കാളും ലയമുള്ളതായി  എനിക്കും മുസ്തഫയ്ക്കും അനുഭവപ്പെട്ടു.

മടപ്പള്ളി കുന്നിന് താഴെ നാഷണൽ ഹൈവേ മുറിച്ച് കടന്ന് നേരെ നടന്നാൽ അറക്കൽ കടപ്പുറമായി. വലിയ കരിങ്കല്ലുകൾ കൊണ്ട് കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ അറക്കൽ കടപ്പുറത്തെ കടൽഭിത്തിയിലിരുന്ന്, മധുവിനും  മുസ്തഫയ്ക്കുമൊപ്പമാണ് ഞാൻ ആദ്യമായി സൂര്യാസ്തമയം കാണുന്നത്. വേനലിലെ ഒരു പകലിന്റെ പ്രകാശം മുഴുവൻ വലിച്ചെടുത്ത് കടലിലേക്കിറങ്ങിപ്പോയ കടും ഓറഞ്ച് നിറത്തിലുള്ള സൂര്യനും, തിരമാലകളുടെ നേരിയ മുരൾച്ചയിൽ പിന്നിലൂടെ വന്നു പൊതിഞ്ഞ ഇരുട്ടും, ഇരുട്ടിനെ വകഞ്ഞുമാറ്റി ഉദിച്ചുയർന്ന നിലാവും സമാനതകളില്ലാത്ത അതിമനോഹരമായ ഒരനുഭവമായിരുന്നു.

മടപ്പള്ളി കോളെജ് നിന്നിരുന്ന ആ മൊട്ടക്കുന്നിൽ പിന്നീട്, ബോട്ടണി ഡിപ്പാർട്ടെമെന്റിന്റെയും എൻ എസ്സ് എസ്സ് വളണ്ടിയർമാരുടെയും അദ്ധ്യാപക വിദ്ധ്യാർത്ഥികളുടെയും നിതാന്തപരിശ്രമങ്ങളുടെ ഫലമായി അതി മനോഹരമായ ഒരു ബോട്ടോണിക്കൽ ഗാർഡൻ വളർന്നുവന്നു എന്ന് പിന്നീട് പത്രങ്ങളിലൊക്കെ വായിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രീഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷം പക്ഷേ പിന്നീടൊരിക്കലും ഞാനവിടേയ്ക്ക് തിരിച്ചു ചെന്നിട്ടില്ല. മൊട്ടക്കുന്നും, കടൽക്കാറ്റും, കത്തിയെരിയുന്ന വെയിലിൽ കുടചൂടി നടക്കുന്ന പെൺകുട്ടികളും,  പൂത്തുനിൽക്കുന്ന രണ്ടോ മൂന്നോ ഗുൽമോഹർ മരങ്ങളും മാത്രമുള്ള മടപ്പള്ളി ക്യാമ്പസിനെ ഓർക്കുന്നതാണ് ഇപ്പോഴും എനിക്കിഷ്ടം.

No comments:

Post a Comment