A blend of 99% fine fiction and 1% fact

Monday, May 21, 2012

ഹേർട്ട്ത്രോബ്


പെട്ടന്നാണ് മഴപെയ്യാൻ തുടങ്ങിയത്. പുറത്ത് ആരോ ചരൽകല്ലുകൾ വാരി എറിഞ്ഞതു പോലെയായിരുന്നു ആദ്യം തോനിയത്. ഞാവലിന്റെ വലുപ്പമുള്ള ആലിപ്പഴങ്ങൾ തുരുതുരാ വീണു.

സന്ധ്യയ്ക്ക് ശ്രിലക്ഷ്മി ബേക്കറിയ്ക്ക് മുന്നിൽ ബേൽപൂരി തിന്നുകൊണ്ട് ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് മഴ തുടങ്ങിയത്. പുളിമരത്തിന് താഴെ സ്റ്റൂളുകളിൽ ഇരുന്ന് ചാറ്റ് കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നവർ നനയാതിരിക്കാൻ ബേക്കറിയുടെ വരാന്തയിലേക്ക് ഓടി കയറി.

നിലത്ത്നിന്ന് രണ്ട്മൂന്ന് ആലിപ്പഴങ്ങൾ ധൃതിയിൽ പെറുക്കി കൈയിലെടുത്ത് അജയൻ പറഞ്ഞു;
“ബാംഗ്ലൂരാണ് ആലിപ്പഴങ്ങൾ കായ്ക്കുന്ന നാട്. നാട്ടിൽ ഇങ്ങിനൊരു സാധനം ഉണ്ടെന്ന് കേട്ടിട്ടേ ഉള്ളൂ”; അവന്റെ കയ്യിലിരുന്ന് ആലിപ്പഴങ്ങൾ ഉരുകിയൊലിച്ച് ഇല്ലാതായി.

മഴനനഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ നടന്നു. പൊടുന്നനെ പെയ്ത മഴയിൽ ആളുകളും വാഹനങ്ങളും പരക്കം പായുകയാണ്. കടത്തിണ്ണകളിലും ബസ്സ് ഷെൽട്ടറിലുമൊക്കെ നനയാതിരിക്കാൻ ജനം തിക്കിതിരക്കി നിൽക്കുന്നു.

മുനിസിപ്പൽ ഗ്രൌണ്ട് മുറിച്ച് കടന്ന്, അങ്ങേതലയ്ക്ക് മസ്ജിദിന്റെ കമാനത്തിനോട് ചേർന്നുള്ള പൂനാവാലെയുടെ സൈക്കിൾ ചായക്കടയ്ക്ക് മുന്നിലെ കരിങ്കല്ല് സ്ലാബുകളിൽ മഴയും നനഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ ഇരുന്നു.

“അരേ അജയ് ഭായ്, ബർസാത് കി സാത് ഗരം ഗരം ചായ് പീയോ“; മേലെനിരയിലെ രണ്ട് പല്ലുകളൊഴിഞ്ഞ വായിലുടെ ചുരുട്ട്പുക ഊതിവിട്ട് പൂനാവാല വിളിച്ച് പറഞ്ഞു;

“ഇപ്പോ വേണ്ട ഭായ്”; അജയൻ കൈ ഉയർത്തി പൂനാവാലയെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു “ഒരു സിഗറട്ട് വലിക്കാനാണ് തോനുന്നത്. പക്ഷേ മഴ നനയലും സിഗറട്ട് വലിയും ഒരുമിച്ച് നടക്കില്ലല്ലോ!“

അജയൻ ഇന്ന് തീർച്ചയായും വരും എന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. ഉച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ അവന്റെ എസ്സ് എം എസ്സ് വന്നു. “ചാറ്റ് അറ്റ് ശ്രീലക്ഷ്മി, ചായ് അറ്റ് പൂനാവാല, ഡൈൻ അറ്റ് സ്നേഹശ്രീ വിത്ത് ആർസി. ബി റെഡി ബൈ സിക്സ് പി.എം.”

മഴ തിമർത്ത് പെയ്യുകയാണ്. മൈതാനത്തിൽ വെള്ളം കെട്ടിനിൽക്കുന്നിടങ്ങളിൽ കുട്ടികൾ കൂട്ടം കൂടി നനഞ്ഞ് ചളിവെള്ളം തെറിപ്പിച്ച് നൃത്തം ചെയ്യുന്നു. കുട്ടികൾക്ക് ആഘോഷമാണ് മഴ.

“രാവിലെ എയർപോർട്ടിന്ന് നിന്റെ ഹേർട്ട്ത്രോബ് വിളിച്ചിരുന്നു. നീ ഫോണെടുക്കുന്നില്ലെന്ന്”; വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി അജയൻ പറഞ്ഞു; “അവളിപ്പോൾ ചെന്നയിൽ നിന്നും പാരിസിലേയ്ക്ക് പറക്കുകയായിരിക്കും”

ഞാൻ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അജയൻ മറുപടി ഒന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചുമുണ്ടാവില്ല.

“ഈ കലാകാരന്മാരും ബുദ്ധിജീവികളും ഒക്കെയാള്ള കൂട്ട് നമുക്കൊന്നും ശരിയാവില്ലടാ. നാട്ടിലെ സതീശനെ ഓർക്കുന്നില്ലേ നീ, താടീം മുടീം നീട്ടി ജൂബ്ബായും ഇട്ട് കഞ്ചാവും വലിച്ച് പിക്കാസോ, നെരൂദാ, ബൈസിക്കിൾ തീവ്സ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് തെക്ക് വടക്ക് നടന്നോളും”; അജയൻ കൈപ്പത്തികൾ ഒരു കുമ്പിളുപോലെയാക്കി മഴയിലേയ്ക്ക് നീട്ടി; “ഇന്ദുവും ഒരു ബുദ്ധിജീവി, പോരെങ്കിൽ പെണ്ണും. കവിത, പെയ്ന്റിംഗ്, സ്കൾപ്ടറിംഗ്, ഗുലാം അലി, ഹരിപ്രസാദ് ചൌരസ്യനൊക്കെ കേട്ട് നീ ചെന്ന് ചാടി. നീയാണെങ്കിൽ ബുദ്ധിജീവിയുമല്ല മനുഷ്യജീവിയുമല്ല. ഒരു മണ്ടൻ!”

അവൻ കൈ കുമ്പിളിലെ വെള്ളം എനിക്ക് നേരെ തെറിപ്പിച്ചു;

“ഈ മാതിരി സാധനങ്ങൾക്കൊക്കെ പ്രണയവും സൌഹൃദവുമൊക്കെ ഒരു നേരം പോക്കാണ്. ഒരേ സമയം നിന്നെയും വേറൊരാളെയും ഇനിയൊരാളെയും അവൾ പ്രണയിക്കും. നിന്റെ പ്രണയമില്ലാതെ ജീവിക്കാനാവില്ലെന്ന് ഓരോരുത്തരോടും ആണയിടും“; അജയൻ ചിരിച്ചു; “നിന്നിലെ കവിയെ പ്രണയിക്കും, വേറൊരുത്തനിലെ ചിത്രകാരനെ പ്രണയിക്കും, വേറൊരുത്തന്റെ പണത്തിനെ പ്രണയിക്കും, ഇനിയൊരുത്തന്റെ.... എന്നെക്കൊണ്ടൊന്നും പറയിക്കരുത്”; അവൻ പെട്ടന്ന് നിർത്തി

മസ്ജിദിന്റെ തൊടിയിലെ മരത്തിൽ വിടർന്ന് നിൽക്കുന്ന വയലറ്റ് പൂക്കൾ മഴവെള്ളത്തിൽ ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നിലൂടെ മൈതാനത്തിലേക്ക് ഒഴുകി.

യൂനിവേഴ്സിറ്റി ക്യാമ്പസിലെ വയലറ്റ് പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന മരത്തണലുകളീലുരുന്ന് കവിത എഴുതിയിരുന്ന, ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചിരുന്ന, ഗുലാം അലിയുടെ ഗസലുകളും ഹരിപ്രസാദ് ചൌരസ്യയുടെ ഓടക്കുഴൽവിളിയും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ഇന്ദു, ഇനി പാരിസിൽ ചിത്രകാരന്മാരുടെ തെരുവുകളിലും ആർട്ട് ഗ്യാലറികളിലും, നിറങ്ങളെയും ചിത്രങ്ങളെയും ആളുകളെയും പ്രണയിച്ച് അവിടം മടുക്കുമ്പോൾ പുതിയൊരു സ്ഥലത്തേയ്ക്കും അവിടെനിന്ന് വേറൊരിടത്തേക്കും, അവിടെനിന്നും പിന്നെ ഇനിയൊരിടത്തേക്കും....ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാതെ യാത്ര തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുമായിരിക്കും.

No comments:

Post a Comment