A blend of 99% fine fiction and 1% fact

Tuesday, March 15, 2011

പുഴയൊഴുകും വഴി


എൽ.പി ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ, ആദ്യത്തെ ട്രെയിൻ യാത്രയിലാണു ആദ്യമായി ഭാരതപ്പുഴ കാണുന്നത്. വേനലിൽ അവിടവിടെ ചെറിയ നീർച്ചാലുകളായി മെലിഞ്ഞ പുഴ. പിന്നെയും ഒരുപാടു കാലം കഴിഞ്ഞു അതിന്റെ തീരത്ത് ഒന്നിറങ്ങി നടക്കാനും ഒന്നു കുളിച്ചു കയറാനും.

തൃശ്ശൂരിൽ നിന്നും കോഴിക്കോട്ടെയ്ക്കുള്ള ഒരു യാത്രയിൽ, കുറ്റിപ്പുറത്ത് കേടായ ബസ്സിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ഒരോ സിഗരറ്റും വലിച്ച് നിൽക്കുമ്പോഴായിരുന്നു മൊയ്തു പെട്ടന്ന് ചോദിച്ചത്; “ഡാ മ്മക്ക് ഭാരതപ്പുഴയിൽ പോയി കുളിച്ചാലോ?”

വൈകുന്നേരമാവുന്നതേയുള്ളൂ. ബസ്സുകൾ ഇനിയും വരും പോകും. ഭാരതപ്പുഴയെ അടൂത്ത് കാണാൻ ഇതു തന്നെ അവസരം. ഞങ്ങൾ പുഴക്കരയിലേയ്ക്ക് വച്ച് പിടിച്ചു. അരയ്ക്കൊപ്പം ഒഴുക്കുള്ള ഇളം ചൂടുള്ള വെള്ളത്തിൽ തോർത്ത് മുണ്ടുടുത്ത് മലർന്ന് കിടന്നു അസ്തമയം കണ്ടു. കുളികഴിഞ്ഞ് പൂഴിമണ്ണിൽ കുത്തിയിരുന്ന് വർത്തമാനം പറഞ്ഞു.










നാട്ടിലെ പുഴകൾ നിരവധി കണ്ടിരുന്നെങ്കിലും നിളയോടൊരു പ്രത്യേക സ്നേഹമുണ്ടായതിനു കാരണം എം.ടിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളും തന്നെ. അതിന്റെ മണൽപരപ്പിൽ കളിക്കുന്ന കുട്ടികളോടും, കരയിലുള്ള വീടുകളിൽ താമസിക്കുന്നവരോടും, എന്തിനു അതിലെ നിത്യവും സീസൺ ടിക്കറ്റിൽ ട്രെയിൻ യാത്ര ചെയ്യുമായിരുന്നവരോടു പോലും എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു അസൂയയാണു അന്നും ഇന്നും.

കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഒരിക്കൽ കൂടി, പാഞ്ഞു പോകുന്ന ട്രെയിനിലിരുന്ന് ഭാരതപ്പുഴയെ കണ്ടു
വിക്കി

2 comments:

  1. നിളയോട് എനിക്കും എന്തോ ഒരിഷ്ടമാണ്. എം ടി തന്നെയാവും കാരണം.

    ReplyDelete