ശിലായുഗത്തിന്റെ അവശേഷിപ്പുകള്‍

അതിവേഗ-അതിദൂര മിസൈലുകളും സൂപ്പര്‍സോണിക്‌ വിമാനങ്ങളും നിര്‍മ്മിക്കുമ്പോഴും നമ്മുടെ നാട്ടിലെ നിരത്തുകളില്‍ പലയിടത്തും കാണാം താങ്ങാവുന്നതിലധികം ഭാരവും കെട്ടിവലിച്ച്‌ നീങ്ങുന്ന ഈ മിണ്ടാപ്രാണികളെ.

മുതുകില്‍ വീഴുന്ന അടിയേറ്റ്‌ പുളഞ്ഞ്‌ വേച്ച്‌ നടക്കുന്ന വണ്ടിക്കാളകള്‍,

ശിലായുഗത്തിന്റെ അവശേഷിപ്പുകള്‍.

ആരുടെയോ ഖബറിടങ്ങള്‍

കാടുപിടിച്ച് ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ, ഏത് നിമിഷവും പൊളിഞ്ഞ് വീണേക്കാവുന്ന, കലാവിരുത് നിറഞ്ഞ ഭംഗിയുള്ള ഈ ചെറിയ എടുപ്പുകള്‍ കണ്ട് സമീപവാസികളോട് എന്താണിതെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ രണ്ടിടത്തുനിന്നും കിട്ടിയത് ഒരേ ഉത്തരം;

“ഖബറിടം‍“

ആരുടേതെന്ന എന്റെ അടുത്ത ചോദ്യത്തിനും കിട്ടിയത് ഒരേ ഉത്തരം;

“ആരുടെയോ”

യാത്ര തുടരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു, ഒരിക്കല്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും അറിയാമായിരുന്ന, ഇപ്പോള്‍ എല്ലാവരും മറന്നുപോയ അവര്‍ ആരായിരിക്കും...

(പുരാതന നഗരമായ ശ്രീരംഗപട്ടണത്തിലേയ്ക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കിടയില്‍ വഴിയില്‍ കണ്ടത്)

വിരുന്നുകാരും വേട്ടക്കാരും

വിരുന്നുകാര്‍

വേട്ടക്കാര്‍

മഴ പെയ്യുമ്പോള്‍

രണ്ട് ദിവസത്തെ അവധിയ്ക്ക് നാട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍‍, പെയ്യാതെ മുഖം വീര്‍പ്പിച്ച് നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു, മഴ.
ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് പഴയ വഴികളിലൂടെ ഒന്നു നടക്കാനിറങ്ങി.

വേനലവധികഴിഞ്ഞ കുളക്കടവ് ശാന്തം.

“കോളുണ്ട്, കുഞ്ഞങ്ങളെ നനയ്ക്കാന്‍ സ്കൂള്‍ വിടാന്‍ കാത്ത്ക്ക്വായിരിക്കും, മയ.” അമ്പലക്കുളത്തിനടുത്ത് സൈക്കിള്‍ ഷോപ്പ് നടത്തുന്ന കേളുവേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു.

സ്കൂള്‍ വിട്ടിട്ടും മഴ പെയ്തില്ല.

രാത്രി ഏറെ വൈകിയപ്പോള്‍ ദൂരെ ആരവം കേട്ടു.
പെയ്തടുത്ത് വരുന്ന മഴ.
കിടപ്പുമുറിയുടെ ചില്ലു ജാലകത്തില്‍ മഴത്തുള്ളികള്‍ വീണ് ചിതറി.
മഴ കേട്ട് കേട്ട് എപ്പോഴോ ഉറക്കത്തിലേയ്ക്ക് അമര്‍ന്നു.
പിറ്റേന്ന് ഉണര്‍ന്നപ്പോഴും വൈകീട്ട് യാത്ര തിരിക്കുമ്പോഴും മഴ തന്നെ.

ട്രെയിനില്‍ ഓടിക്കയറുമ്പോള്‍, തിമര്‍ത്തുപെയ്യുന്ന മഴ കാതില്‍ ചോദിച്ചു,
“പരിഭവം തീര്‍ന്നോ?”