ഗൾഫുകാരന്റെ അപ്രകാശിത ആത്മകഥ

‘....രാവിലെ ആറുമണിക്ക് ഡ്യൂട്ടിക്ക് കേറും. പിന്നെ മൂന്നുമണിവരെ നിർത്താതെ പണിയാണ്. സപ്ലൈക്ക് തിരക്കില്ലെങ്കിൽ കിച്ചണിൽ സഹായിക്കാൻ നിക്കണം. ഉച്ച ഭക്ഷണവും കഴിച്ച് നാല്മണിയോടെ മുറിയിൽ വന്ന് രണ്ട്മണിക്കൂർ ഉറങ്ങാൻ കിട്ടും. ചിലപ്പോ ടിവിയിൽ സിനിമയൊക്കെ നോക്കി ഉറങ്ങിയില്ല എന്നും വരും. വൈകീട്ട് 6 മണിക്ക് പിന്നേം ഡ്യൂട്ടിക്ക് കേറണം. അത് രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിവരെ നീളും. ഒരിടത്ത് ഇരുന്ന് ഒരു ചായകുടിക്കാൻ പോലും സാവകാശമില്ല. പിന്നെ ഹോട്ടൽ മുഴുവനും ക്ലീൻ‌ചെയ്ത് മുറിയിലെത്താൻ പുലർച്ചെ 2മണി. കുളികഴിഞ്ഞ് കുറച്ച്നേരം ഇരുന്ന് ഉറങ്ങാൻ കിടക്കും....’ (ഗൾഫുകാരന്റെ അപ്രകാശിത ആത്മകഥയിൽ നിന്നും)

ഓർമ്മത്തെറ്റ്

ഇന്നലെ കമ്പനിയിലെ ഒമാനി proയ്ക്കൊപ്പം ബാങ്കിലേക്ക് പോകുന്നതിനിടയിൽ കാറിൽ, എന്തോ ഒരു വർത്തമാനം പറയാൻ തുടങ്ങിയ ഞാൻ പെട്ടന്ന് അവന്റെ പേര് ഓർമ്മവരാതെ അങ്കലാപ്പിലായി. ഇരുപത് മിനുട്ടോളം നീണ്ട ആ യാത്രയിലുടനീളം ഞാൻ അവന്റെ പേര് ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ച് വൃഥാവായി. രണ്ട് വർഷങ്ങളായി ദിവസേനെ കാണുന്ന അവന്റെ പേര് പെട്ടന്നങ്ങിനെ ഞാൻ മറന്നതെന്തായിരിക്കും!

അപരിചിതൻ

മസേര ദ്വീപിൽ നിന്നുള്ള മടക്കയാത്രയിൽ, ഫെറിയിൽ തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് കടലും നോക്കി നിൽക്കുന്നതിനിടയിലാണ് യാത്രക്കാർക്കായുള്ള ഇരിപ്പിടങ്ങൾക്ക് ഒരു മൂലയിലായി അയാൾ ഇരിക്കുന്നത് ഞാൻ കാണുന്നത്.

അയാൾ എന്നെ തന്നെ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ നോട്ടം അയാളിൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ വളരെ സൌമ്യമായി അയാൾ എന്നോടൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ഓർമകളിലെങ്ങും അങ്ങിനെ ഒരാളില്ല എന്നിട്ടും അയാളെ എവിടെയോ പരിചയമുള്ളതായി എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

മുൻപും പലയാത്രകളിലും, ചില അപരിചിതർ പരിചിതരെ എന്നപോലെ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.