Wednesday, July 22, 2020

മറന്ന് പോകാതിരിക്കാൻ

*ഒന്ന്
ഒരു തുടക്കം ആണ്.

'പുതിയ' എന്നോ 'നല്ല' എന്നോ ഒന്നും മുന്നിൽ വെക്കാൻ പറ്റാത്ത തുടക്കം. 
വരാനിരിക്കുന്ന കഷ്ടകാലത്തിൻ്റെ തുടക്കം ആണോ എന്ന ഭയം അറിയാതെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ തല പൊക്കുന്നതും അർത്ഥം വച്ച് എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നതും ഒക്കെ ഞാൻ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുകയാണ്.

ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ സംഭവങ്ങൾ ബാക്കി വച്ച ഉറക്കകനവും, ഇന്ന് കാലത്ത് മുതൽ പോലീസ് പാസിനായുള്ള ഓട്ടവും ഒക്കെ കൂടെ തല പിളർക്കുന്ന വേദന ആയിരുന്നു ഇങ്ങോട്ടുള്ള യാത്രയിൽ മുഴുവനും.  വയനാട്ടിലേക്കുള്ള ചുരം കയറി മേലെ എത്തിയത് പോലും ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല. കാര്യങ്ങൾ എവിടെ ചെന്നെത്തും എന്ന അനിശ്ചിതത്വവും ഭീതിയും എന്നെ വല്ലാതെ ഗ്രസിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഇക്കാലത്തിനിടയിൽ ആദ്യമായാണ് ചുരത്തിൽ ഇറങ്ങി കാഴ്ചകൾ കാണാതെ ഉള്ള ഒരു വയനാട് യാത്ര.

കരൾ പിളരുന്ന അനുഭവങ്ങളുടെയും ഭ്രാന്തൻ സ്വപ്നങ്ങളുടെയും ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രിയുടെയും ദിവസമായി ശിഷ്ടകാലം മുഴുവൻ ഈ ദിനം എന്നെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരിക്കും

*രണ്ട്
ഇന്നലെ ഉറങ്ങിയിരുന്നോ, അറിയില്ല. ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ, അറിയില്ല. ജീവിച്ചിരുന്നോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ പോലും അറിയില്ല എന്നതായാണ് ഇപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. ദുസ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടുണരുന്ന രാവിലെകളിൽ അതൊരു സ്വപ്നം മാത്രമായിരുന്നു എന്നറിയുമ്പോൾ ഉള്ള ആശ്വാസം പോലെ അല്ല, ഇന്നലത്തേത് എന്ന തിരിച്ചറിവ് എൻ്റെ നാഡികളെ മരവിപ്പിക്കുന്നു. തലക്കുള്ളിൽ വെട്ടുന്ന മിന്നൽ പിണരുകൾ കൊടും വേദനയായി എന്റെ പ്രാണൻ എടുക്കുന്നത് പോലെ തോനുന്നു. ഇന്നും നാളെയും എന്നല്ല, ഇനി എല്ലാ നാളുകളും അശാന്തിയുടെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും ആവുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം.

എനിക്ക് വിധിച്ച നരകത്തെ കുറിച്ചും ഞാനവിടെ അനുഭവിക്കാൻ പോകുന്നശിക്ഷകളെ കുറിച്ചും അപ്പോഴെനിക്കുണ്ടാകാൻ പോകുന്ന പശ്ചാത്തപത്തെ കുറിച്ചുമുള്ള ശാപവചനങ്ങൾ ഞാൻ കേട്ടു. മരണത്തിനപ്പുറത്തേക്ക് ചിന്തിക്കാത്ത എനിക്കെന്ത് നരക ഭയം. എന്നിട്ടും ആ ശാപത്തിൻ്റെ ഉറവിടത്തെ ഓർക്കുമ്പോൾ ഉള്ള് പുകയുകയാണ്.

രാത്രി. നിശ്ശബ്ദത. ഇരുട്ട്. തണുപ്പ്.

*മൂന്ന്
എന്റേതല്ലാത്ത ഒരു ദിവസത്തിനു മേലേ സൂര്യൻ വെറുതെ ഉദിച്ചു നിൽക്കുന്നത് പോലെയാണ് രാവിലെ ഉണർന്ന് മുറിക്ക് പുറത്ത് വന്നപ്പോൾ എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്. 

രണ്ടറ്റവും ഗ്രിൽ ഇട്ട് പൂട്ടിയ നീണ്ട ഒരു ഇടനാഴിയുടെ ഇങ്ങേ തലക്കുള്ള മുറിയാണ് ഞങ്ങളുടേത്. ഇടനാഴിയുടെ മറുവശത്ത് ചെറിയ അഴികളുള്ള ഗ്രില്ലിട്ട ജനലുകൾക്കിടയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയാൽ സമചതുരത്തിലുള്ള മൂന്ന് നില കെട്ടിടത്തിന്റെ ഉൾഭാഗം കാണാം. എല്ലാ നിലകളുടെയും വരാന്തകൾ തടിച്ച കമ്പിവലകൾ കൊണ്ട് മൂടിയതിനാൽ ഉൾവശത്തെ കാഴ്ചകൾ വ്യക്തമല്ല. ഇതു പോലെ തന്നെ ഇടനാഴികളും ചെറിയ മുറികളും തന്നെ ആയിരിക്കാം അവിടെയും. അശാന്തമായ മനസുകളുടെ ആക്രോശങ്ങളും പരിവേദനങ്ങളും നിശ്വാസങ്ങളും അവിടെയും ഉയരുന്നുണ്ടാവണം.

പുറത്ത് താഴെ സമചതുരത്തിലുള്ള വിശാലമായ മുറ്റം തവിട്ടുംഇളം മഞ്ഞ നിറവുമുള്ള  ടൈലുകൾ ഇടവിട്ട് പാകിയ ചെസ്സ് ബോർഡ് പോലെയാണ്. അന്തേവാസികൾക്ക് കളിക്കാനായി മുറ്റത്തിന് നടുവിൽ വോളിബോളിനും ഷട്ടിലിനുമുള്ള നെറ്റുകൾ കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. വൈകീട്ടത്തെ ചായക്ക് ശേഷമാണ് കോർട്ടിൽ കളികൾ ആരംഭിക്കുന്നത്.

വൈകുന്നേരം അപ്രതീക്ഷിതമായി കാറ്റിനും ഇടിമിന്നലിനുമൊപ്പം കുറച്ചധികം നേരം കനത്ത മഴ പെയ്തു.

ഇന്ന് സന്ധ്യാ പ്രാർഥനയുടെ അവസാനം ഒരു  നഴ്‌സ്, 'എന്നമ്മയെ ഞാൻ ഓർക്കുമ്പോൾ മാതാവേ...' എന്ന്‌ തുടങ്ങുന്ന, ഞാൻ ഇതിന് മുൻപ് കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ഗാനം മനോഹരമായി പാടുകയുണ്ടായി. നേരം ഇരുട്ടി ഇത്ര കഴിഞ്ഞിട്ടും നിശ്ശബ്ദതയിൽ ആ ഗാനം പിന്നെയും പിന്നെയും ഇവിടെ അലയടിക്കുന്നതായി അനുഭവപ്പെടുന്നു.

മഴ പെയ്തത് കൊണ്ടാവാം, നല്ല തണുപ്പ്.

*നാല്
ഒരു രാത്രി കൊണ്ടല്ല നേരം പുലരുന്നത്, നൂറ്റാണ്ടുകൾ എടുത്താണ് റോമാ സാമ്രാജ്യം ഉണ്ടായത് എന്നൊക്കെയുള്ള ചൊല്ലുകളുണ്ട്. മഹാത്ഭുതങ്ങൾ പൊടുന്നനെ പ്രതീക്ഷിക്കരുത്, അത്ര തന്നെ.

അജ്‌ഞാതമായ കാരണങ്ങൾ കാരണം മനസിൻ്റെ കടിഞ്ഞാണ് വിട്ടു പോയവരാണ്. ചെറുപ്പക്കാരുണ്ട്, വൃദ്ധരും മധ്യവയസ്കരുമായവരുണ്ട്. ആണുങ്ങളും, പെണ്ണുങ്ങളും.

എല്ലാവർക്കും ഒരേഭാവമാണ്. അതോ എനിക്ക് തോന്നുന്നതോ. അവർ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുന്നു. മുറ്റത്തിന് വശങ്ങളിലെ ബെഞ്ചുകളിൽ ഇരിക്കുകയും കിടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പരസ്പരം സംസാരിക്കുന്നു. ഇടക്ക് എല്ലാവരും എങ്ങോട്ടോ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.

ഇന്നലത്തെ ഗായകനെ ഇന്ന് മുറിയിൽ മരുന്നുമായി വന്നപ്പോൾ കണ്ടു. നന്നായി പാടി എന്ന് അഭിനന്ദിച്ചപ്പോൾ അവൻ വിനീതമായി ചിരിച്ചു.

ഇന്ന് രാത്രിയും മഴ പെയ്തു. അൽപ സമയത്തേക്ക് വൈദ്യതി പോയപ്പോൾ പുറത്തെ ഇരുട്ടിൽ എവിടെയോ ഒരു മിന്നാമിന്നി പറന്നകന്നു.

*അഞ്ച്
എവിടെയോ സമാധാനത്തിൽ കിടന്ന് ഉറങ്ങുന്ന എന്നെ തന്നെ സ്വപ്നം കണ്ടാണ്  രാവിലെ ഉണർന്നത്. ആരാണ് സമാധാനം ആഗ്രഹിക്കാത്തത്. അതും ഈ അവസ്ഥയിൽ. 

ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ ഇന്ന് കണ്ട് തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെ വന്നതിൽ പിന്നെ ഇന്ന് ഉച്ചക്ക് കുറച്ചു നേരം നന്നായി ഉറങ്ങി. ഉണർന്ന് ഇടനാഴിയിൽ വന്ന് നിന്നപ്പോൾ ദൂരെ പശ്ചിമഘട്ടത്തിലെ തല ഉയർത്തി നിൽക്കുന്ന മലകൾക്കിടയിൽ രക്ത വർണ്ണത്തിലുള്ള സൂര്യൻ താഴ്ന്ന് പോകുന്നു. സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചിട്ടും ചക്രവാളത്തിൽ കുറെ നേരം കൂടെ ചുവപ്പ് നിറം പടർന്ന് കിടന്നു.

ഇന്ന് സന്ധ്യയ്ക്കും മഴ ചെറുതായി ചാറി. രാത്രി അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടു ജനലിന് പുറത്ത് നിലാവിനെ മറച്ച് കോട ഇറങ്ങി. നല്ല തണുപ്പ്. മറ്റൊരു അവസരമായിരുന്നെങ്കിൽ മൂടിപ്പുതച്ചു മതികെട്ട് ഉറങ്ങിയേനെ.

*ആറ്
ഇന്നലെ അല്ല, ഇന്ന്. ഒരു പുഴയിൽ രണ്ടാമതൊരിക്കൽ കുളിക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല. ഒഴുകുന്ന വെള്ളത്തിൽ ഓരോ മുങ്ങിനിവരലും പുതിയ വെള്ളത്തിലേക്കാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ പുതിയ പുഴയിലുമാണ്.

തികച്ചും മടുപ്പിക്കുന്നതും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതും ആയിരുന്നു ഇന്നത്തെ അനുഭവങ്ങൾ. പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ കാര്യങ്ങൾ നല്ല രീതിയൽ അല്ല നീങ്ങുന്നത് എന്നത് നിസ്സഹായതയോടെ ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ട്.

ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. സംരക്ഷിക്കേണ്ട ബാധ്യതയുണ്ട്. വികരാധീനനാവരുത് എന്നുണ്ട്. എനിക്ക് തോന്നില്ല എന്റെ ക്ഷമ എന്നെ അനുവദിക്കുമെന്ന്.

അയാൾ ഇന്നും പാടിയിയുന്നു. അപ്പോൾ പാട്ടിലല്ല, ഇന്നിനി എന്താണ് നടക്കാൻ പോകുന്നത് എന്ന ആധിയിലായിരുന്നു ഞാൻ. 


Friday, April 28, 2017

യക്ഷി

'നല്ല യക്ഷികളും ഉണ്ട്, അവര്‍ മനുഷ്യരെ ഉപദ്രവിക്കില്ല' ജോണ്‍ തറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു.

ജോണ്‍ ആണു പറയുന്നത്. സത്യമായിരിക്കും. അവനു അറിയാത്തതായി ഒന്നുമില്ല.

മൂന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ പുതുതായി വന്നു ചേര്‍ന്ന ജോണ്‍, തെക്കുനിന്ന് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ കരിങ്കല്ലു പണിക്ക് വന്ന മേസ്തിരിയുടെ മകനാണു. കൊല്ലത്തെ ഏതോ ഒരു കടപ്പുറത്ത് മീന്‍പിടിക്കാന്‍ പോയ മുക്കുവരുടെ വലയില്‍ കുടുങ്ങിയ മത്സ്യകന്യകയെ അവന്റെ മുത്തച്ഛന്‍ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കല്‍ ഒരു ക്രിസ്തുമസ് തലേന്ന് പള്ളിയില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട പുണ്യാളന്‍, ദാഹിച്ചപ്പോ വെള്ളം ചോദിച്ചത് പള്ളിപ്പറമ്പിലെ വഴിയിലേക്കുള്ള കലുങ്കില്‍ കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്ന ഈ മുത്തച്ഛനെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തിയായിരുന്നു പോലും.

യക്ഷികളെ കുറിച്ച് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍ മുത്തച്ഛന്‍ അവനു പറഞ്ഞ് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. തൂങ്ങിമരിക്കുന്ന ആളുകളുടെ കാലുകള്‍ നിലത്ത് തട്ടാത്തത് കൊണ്ടാണു അവരുടെ പ്രേതങ്ങള്‍ നിലം തൊടാതെ നടക്കുന്നത്. കുത്തേറ്റ് മരിച്ചവരുടെ പ്രേതങ്ങള്‍ ആ മുറിവില്‍ നിന്നും എപ്പോഴും രക്തം വാര്‍ന്നുകൊണ്ടും, തലവെട്ടി കൊലപ്പെടുത്തിയവരുടെ പ്രേതങ്ങള്‍ തലയില്ലാതെയും ആണു നടക്കുക. കറുത്തവാവിനു അര്‍ദ്ധരാത്രി അവന്റെ വീട്ടിനടുത്തുള്ള യക്ഷിപ്പറമ്പില്‍  ഇറങ്ങി നടന്നാല്‍ പിന്നെ ജീവനോടെ തിരിച്ച് വരവുണ്ടാവില്ല. ചിലപ്പോ ശവം പോലും കിട്ടിയെന്ന് വരില്ല.  രക്തരക്ഷസ്സ്, ബ്രഹ്മരക്ഷസ്സ്, നാഗയക്ഷി, ദേവയക്ഷി, ചുടലഭദ്ര.... അങ്ങിനെ സകല ഭീകര പ്രേത പിശാചുകളും അലയുന്ന സ്ഥലമാണത്.

അവന്റെ യക്ഷികഥകള്‍ കേട്ട് ഞാന്‍ പേടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അവനു മനസ്സിലായി. അപ്പോഴാണ് എന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കാനെന്നപോലെ അവന്‍ പറഞ്ഞത്;
'നല്ല യക്ഷികളും ഉണ്ട്, മനുഷ്യരെ അവര്‍ ഉപദ്രവിക്കില്ല'

രാത്രി അസമയത്തു യാത്രചെയ്യുന്ന വഴിപോക്കരെ ചുണ്ണാമ്പ് ചോദിച്ച് അടുത്ത് കൂടി, പ്രലോഭിപ്പിച്ച് മയക്കി പാലമരത്തിന്റെ മുകളില്‍ കൊണ്ട് പോയി കൊന്ന് തിന്ന് പ്രഭാതമാവുമ്പോഴേക്കും ഇരയുടെ പല്ലും നഖവും മുടിയും മാത്രം അവശേഷിപ്പിക്കുന്ന, ചുവന്ന കണ്ണുകളും ചോരയൊലിക്കുന്ന ദൃംഷ്ടങ്ങളും ഉള്ള യക്ഷികളുടെ കഥകളേ അന്നുവരെ ഞാന്‍ കേട്ടിരുന്നുള്ളൂ. യക്ഷികള്‍ക്ക് എങ്ങിനെയാണു നല്ലവരാകാനാവുക. ഞാന്‍ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

'ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ അറിയാതെ ചെയ്തുപോയ എന്തെങ്കിലും തെറ്റുകള്‍ക്ക് ഭൂമിയില്‍ അലഞ്ഞുതിരിയാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടവരാണു നല്ല യക്ഷികള്‍. അവര്‍ക്ക് ആരോടും പ്രതികാരം ചെയ്യാനൊന്നുമില്ല. രാത്രിയുടെ ഏകാന്തയാമങ്ങളില്‍ മരങ്ങളില്‍ നിന്നും മരങ്ങളിലേക്ക് മഞ്ഞും മഴയും കൊണ്ട് പാറി നടക്കും, ഉയരമേറിയ മരങ്ങളുടെ ഉച്ചിയിലിരുന്ന് രാക്കാറ്റിന്റെ സംഗീതം കേള്‍ക്കും, മലമുകളിലെ പാറക്കെട്ടുകളില്‍ മലര്‍ന്ന് കിടന്ന് നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി സങ്കടപ്പെടും', ജോണ്‍ പറഞ്ഞു.

'എന്തിനാണു  സങ്കടപ്പെടുന്നത്?' ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

മരിച്ച് പോയ നല്ലവരായ ആളുകളുടെ ആത്മാക്കളാണു നക്ഷത്രങ്ങള്‍. നക്ഷത്രങ്ങളാവാന്‍ കഴിയാതെ പോയതിലാണു അവരുടെ ദുഖം. നക്ഷത്രങ്ങളായാല്‍ പിന്നെ നല്ല രസമായിരിക്കുമല്ലോ. അവിടിരുന്ന് ഭൂമിയും ആകാശവും വെള്ളിമേഘങ്ങളും കാണാം, മാലാഘമാരെയും ഗന്ധര്‍‌വ്വന്മാരെയും കാണാം. ഭയന്ന് ഭയന്നാണു നല്ല യക്ഷികള്‍ ഭൂമിയില്‍ നില്‍ക്കുന്നത്.  ദുര്‍മന്ത്രവാദികള്‍ ബലാല്‍ക്കാരമായി അവരെ ആവാഹിച്ച് അടിമകളാക്കി ദുര്‍മ്മന്ത്രവാദത്തിനും ദുഷ്കര്‍മ്മങ്ങള്‍ക്കും ഉപയോഗിക്കും.

നക്ഷത്രങ്ങളാവാന്‍ കഴിയാതെ, ദുര്‍മന്ത്രവാദികളെ ഭയന്ന് ഭൂമിയില്‍ അലയാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട യക്ഷികളെ ഓര്‍ത്ത് എനിക്ക് സങ്കടമായി.

നിറച്ചും ചെടികളും, സുഗന്ധം പരത്തുന്ന ഇലഞ്ഞിയും വാകയും മുല്ലയുമൊക്കെ പൂത്തുനില്‍ക്കുന്ന ഇടങ്ങളുമൊക്കെയാണ് നല്ല യക്ഷികള്‍ക്ക് പ്രിയം. രാവിലെ മുല്ലവള്ളികള്‍ക്ക് താഴെ വീണു കിടക്കുന്ന പൂവുകള്‍, രാത്രിയില്‍ നല്ല യക്ഷികള്‍ പറിച്ച് മണത്ത് കളയുന്നതാണു.

*

വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഇന്നലെ ഞാനൊരു മുല്ലത്തൈ നട്ടു. എന്നെങ്കിലും ഒരു പൂക്കാലത്തു ഒരു യക്ഷി ആ വഴി വന്നെങ്കിലോ.. :)

Wednesday, August 31, 2016

വഴികൾ

വഴികളാണ് അവസാനിക്കുന്നത്. യാത്രകളല്ല. ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കുന്ന പുതിയ വഴികളാണ് തേടേണ്ടത്.

അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ എത്തിച്ചേരേണ്ടിടത്തേക്കുള്ള വഴിയിൽ തന്നെയാണ് യാത്രയെന്ന് ആരറിഞ്ഞു...

Wednesday, July 06, 2016

പുഴയാഴങ്ങൾ

ഹൈസ്കൂളില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ സ്കൗട്ട് ഹൈക്കിങ്ങിന്റെ ഭാഗമായി കൂട്ടുകാര്‍ക്കൊപ്പം കാഞ്ഞിരക്കടവ് കടന്നതാണു ആദ്യത്തെ തോണിയാത്രാ അനുഭവം. ഒരു പുഴയെ ആദ്യമായി അടുത്ത് കാണുന്നതും അന്നു തന്നെ.

ഇരുന്നിടത്ത് നിന്നും അനങ്ങരുത്, ഇളകരുത് എന്നൊക്കെയുള്ള കടത്ത്കാരന്റെ മുന്നറിയിപ്പുകള്‍ക്ക് ശേഷം തോണി, പ്രഭാതത്തിലെ വെയിലേറ്റ് വെട്ടിതിളങ്ങുന്ന പുഴയ്ക്ക് കുറുകെ സാവധാനം ആടിയാടി നീങ്ങി തുടങ്ങി.

ഈയൊരു യാത്ര ആസൂത്രണം ചെയ്തത് മുതല്‍ ഈ ദിവസത്തിനായി ആവേശത്തോടെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. ബസ്സിലും തീവണ്ടിയിലുമൊക്കെയുള്ള യാത്രകള്‍ക്കിടയിലെ അന്നുവരെ ഞാന്‍ പുഴ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ.

വീടിനടുത്ത് ഒരു പുഴയുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍, എന്നും വൈകുന്നേരം പുഴക്കരയിലേക്ക് നടക്കാനിറങ്ങുന്നതും, കാലുകള്‍ വെള്ളത്തിലിട്ട് കരയിലെ ഏതെങ്കിലും തെങ്ങില്‍ ചാരി ഇരിക്കുന്നതും, ഒരു കുഞ്ഞു തോണി സ്വയം തുഴഞ്ഞ് അക്കരയ്ക്ക് പോകുന്നതുമൊക്കെ സങ്കല്പിച്ച് അക്കാലത്ത് ഞാന്‍ സ്വയം ആഹ്ലാദിക്കുമായിരുന്നു.

തെളിഞ്ഞ ആകാശം,  പുഴയെ തൊട്ടുതലോടി വീശുന്ന നനുത്ത കാറ്റ്... അക്കരെ കടവില്‍ കടത്ത് തോണിയും കാത്തിരിക്കുന്നരെ അകലെ അവ്യക്തമായി കാണം.

ഏകദേശം പകുതി ദൂരം എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ പുഴയിലേക്ക് നോക്കി. ആകാശം പ്രതിഫലിക്കുന്ന വലിയ ഓളങ്ങള്‍ തോണിയുടെ അരികില്‍ തട്ടിചിതറുന്നു. ശക്തമായ അടിയൊഴുക്കുള്ള സമയമാണെന്ന് കടവില്‍ ആരോ പറയുന്നത് കേട്ടിരുന്നു. അജ്ഞാതങ്ങളായ അത്ഭുതങ്ങള്‍ ആഴങ്ങളിലൊളിപ്പിച്ച് മുകളില്‍ ശാന്തമായൊഴുകുന്ന ഒഴുകുന്ന, എന്തും ഏതും ഞൊടിയിടകൊണ്ട് വലിച്ച് കാണാക്കയങ്ങളിലേക്ക് ആഴ്ത്തികൊണ്ടുപോകുന്ന പുഴ.

പൊടുന്നനെ പുഴയാഴം ഭീകരമായ ഒരു ഭയമായി എന്നില്‍ നിറയാന്‍ തുടങ്ങി. തോണി ഏതു നിമിഷവും പുഴയിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തും. എനിക്ക് നീന്തലറിയില്ല. കൈകാലുകള്‍ തളര്‍ന്ന്  ശരീരത്തിനു ഭാരമേറുന്നത് ഞെട്ടലോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ഞാന്‍ തോണിയുടെ വക്കിൽ അള്ളിപിടിച്ചു. വെള്ളത്തിടിയിലേക്ക് ആണ്ടാണ്ട് പോകുന്നതും, ആഴങ്ങളിലേക്ക് എന്നെ വലിച്ചെടുത്ത് എനിക്ക് ചുറ്റും പുഴ ആര്‍ത്തിരമ്പുന്നതും നിസ്സഹായതയോടെ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ശ്വാസം കിട്ടാതെ, ഒച്ചയിടാനാവാതെ ഞാന്‍ വെള്ളത്തില്‍ മരണവെപ്രാളത്തോടെ പിടഞ്ഞു.

എന്താടാ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് എന്നു ചോദിച്ച് കൂട്ടുകാരില്‍ ആരോ എന്റെ ചുമലില്‍ കൈയിട്ടപ്പോള്‍ പെട്ടന്ന് എനിക്ക് പരിസരബോധം തിരിച്ചുകിട്ടി. ഞാന്‍ ആകെ വിയര്‍ത്തിരുന്നു. പലപ്രാവശ്യം ദീര്‍ഘശ്വാസം എടുത്ത് ഞാന്‍ എന്റെ ശ്വാസനാളങ്ങളുടെ ഭാരമയച്ചെടുത്തു. എന്റെ ചുമലിലെ കൂട്ടുകാരന്റെ കൈ മുറുകെപിടിച്ച് കടത്തണയാന്‍ ഞാന്‍ അക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നു.

***

പുഴയാഴങ്ങളിലേക്ക് മുങ്ങിപ്പോയി ശ്വാസം കിട്ടാതെ കൈകാലിട്ടടിച്ച്, കിതച്ച് നിലവിളിച്ച് ഇപ്പോഴും പല രാത്രികളിലും ഉറക്കത്തില്‍ ഞാന്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്നും വിയര്‍ത്ത്കുളിച്ച് ചാടി എഴുന്നേല്‍ക്കാറുണ്ട്.

Friday, June 24, 2016

മായക്കാഴ്ചകള്‍

പഴയ ചില ഓര്‍മകളെ ഭ്രാന്തമായി പിന്തുടര്‍ന്ന് ചിലപ്പോള്‍ നാമെത്തിച്ചേരുന്നത് നമ്മെ തന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, വശ്യസുന്ദരമായിരുന്ന ആ നാള്‍ വഴികളില്‍ തന്നെ.

ബോധാബോധങ്ങളുടെ അസന്തുലനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ പിന്നീടെപ്പോഴെങ്കിലുമാണു തിരിച്ചറിവുണ്ടാകുക-
ഒന്നുമില്ല, ഒരു കുന്തവുമില്ല,
എല്ലാം വെറും മായക്കാഴ്ചകള്‍ എന്ന്.

Sunday, June 05, 2016

പതിവുകള്‍

പത്ത് വര്‍ഷങ്ങളായുള്ള ഒരു പതിവ് ഇപ്രാവശ്യം തെറ്റി.

തിരക്കുകളുടെയും യാത്രകളുടെയും അസ്ഥിരതകളുടെയും സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിടയിലും, കൃത്യമായി പാലിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കുമായിരുന്ന, ഞാന്‍ തന്നെ എന്നെ തളച്ചിട്ട ഒരു ചട്ടക്കൂട്‌.

അല്ലെങ്കിലും, ഒരിക്കല്‍ തകര്‍ക്കുവാനുള്ളതാണല്ലോ, എല്ലാ ചട്ടങ്ങളും :D

Saturday, April 30, 2016

കാക്കകള്‍

പഴയ വീട്ടിലെ മുകളിലെ നിലയിലുള്ള എന്റെ മുറിയുടെ ജനലിലേക്ക് ചാഞ്ഞ് നില്‍ക്കുന്ന മാവിന്റെ ചില്ലകളില്‍ വന്നിരുന്ന് നിലക്കാതെ ഒച്ചവയ്ക്കുന്ന കാക്കളായിരുന്നു, ഒരുകാലത്ത് എന്റെ ഉച്ച ഉറക്കത്തിനു സ്ഥിരമായി ഭംഗം വരുത്തുക. ഒന്നും രണ്ടുമൊന്നുമല്ല, കൂട്ടം കൂട്ടമായി വന്ന് എന്തോ പ്രതികാരം തീര്‍ക്കുന്നത് പോലെയായിരുന്നു അവറ്റകൾക്ക് എന്നോടുള്ള പെരുമാറ്റം. ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഈര്‍ഷ്യയില്‍ കയ്യില്‍ കിട്ടുന്നതൊക്കെ എടുത്ത് ജനലിലൂടെ കാക്കകള്‍ക്ക് നേരെ എറിഞ്ഞും ആക്രോശിച്ചും ഞാന്‍ അവയെ ആട്ടിയോടിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമായിരുന്നുവെങ്കിലും അതൊന്നും അറിയാത്ത ഭാവത്തില്‍ കാക്കകള്‍ വാശി തീര്‍ക്കുന്നത് പോലെ ചിലച്ച് കൊണ്ടേയിരിക്കും. ജനലുകള്‍ കൊട്ടിയടച്ചും, തല പുതപ്പിനുള്ളില്‍ പൂഴ്ത്തിയുമൊക്കെ ഉറങ്ങാനുള്ള എന്റെ ശ്രമം കര്‍ണ്ണ കഠോരമായ കാക്കക്കരച്ചിലില്‍ വിഫലമായി, ഒടുവില്‍ തോല്‍‌വി സമ്മതിച്ച് ഞാന്‍ ഉറങ്ങാനുള്ള ശ്രമം അവസാനിപ്പിക്കും.

കഴിഞ്ഞ അവധിക്ക് നാട്ടില്‍, ഒരു ദിവസം ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം ഒന്ന് മയങ്ങാന്‍ കിടന്നപ്പോള്‍ പൊടുന്നനെ എനിക്ക് പഴയ കാക്കകളെ ഓര്‍മ്മ വന്നു. മുറ്റത്തും പറമ്പിലുമൊന്നും കാക്കകളെ കാണാനെ ഇല്ലെന്ന കാര്യം ഞാന്‍ അപ്പൊഴാണു ശ്രദ്ധിച്ചത്. ദൂരെനിന്നു പോലും ഒരു കാക്കകരച്ചില്‍ കേല്‍ക്കുന്നില്ല. മീന്‍ മുറിക്കുന്നിടത്തോ ഭക്ഷണാവശിഷ്ടങ്ങള്‍ കളയുന്നിടത്തോ കാക്കകള്‍ വരുന്നു പോലുമില്ല. തുടര്‍ന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിലെ യാത്രകള്‍ക്കിടയിലൊക്കെ വഴികളില്‍ ഞാന്‍ കാക്കളെ തിരഞ്ഞു. ഒറ്റക്കും തെറ്റക്കുമായി അവിടവിടെ ചിലകാക്കകളെ കണ്ടു എന്നല്ലാതെ പഴയത്പോലെ കൂട്ടം കൂട്ടമായി അവറ്റകളെ എവിടെയും കണ്ടതേയില്ല.

കാക്കകള്‍ക്കും വംശനാശം സംഭവിക്കുകയാണോ...

മറന്ന് പോകാതിരിക്കാൻ

*ഒന്ന് ഒരു തുടക്കം ആണ്. 'പുതിയ' എന്നോ 'നല്ല' എന്നോ ഒന്നും മുന്നിൽ വെക്കാൻ പറ്റാത്ത തുടക്കം.  വരാനിരിക്കുന്ന കഷ്ടകാലത്തിൻ്റെ ...