അഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം നീ ഇല്ലാത്ത ആദ്യത്തെ മഴക്കാലം. നിന്റെ വിളികൾക്കും മെയിലുകൾക്കും മറുപടി തരാതെ അകന്നിരിക്കുമ്പോഴും എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു മഴ എന്നെ നിന്നിലേയ്ക്ക് വീണ്ടും വലിച്ചടുപ്പിക്കുമെന്ന്. എല്ലാം ഒരോന്നോരോന്നായി ഓർമ്മിപ്പിക്കുമെന്ന്, നിന്നെ മറക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളൊക്കെയും പാഴക്കുമെന്നു.
ഏതോ ഒരു ബയർ മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞ് വൈകിയ, മഴപെയ്യുന്ന ഒരു രാത്രിയിൽ, ആരുമില്ലാതിരുന്ന പാൻട്രിയിലെ ചില്ലു ജാലകത്തിൽ പെയ്യുന്ന മഴയെ നോക്കി നില്ക്കുമ്പോൾ, പിന്നിലൂടെ വന്ന് എന്നെ കെട്ടിപ്പ്പിടിച്ച് ചുംബിച്ചതു മുതൽ ഒരിക്കൽ പോലും ഒന്നിനും നീ എന്റെ അനുവാദം ചോദിച്ചില്ല. എങ്ങിനെയായിരുന്നു നിനക്ക് എന്റെമേൽ അങ്ങിനൊരു അധികാരം സ്ഥാപിക്കാനായത് എന്നൊരു ചോദ്യംചോദിക്കാൻ എനിക്കൊരിക്കലും കഴിയുന്നുമില്ല...‘ചില ബന്ധങ്ങൾ തുടങ്ങുന്നത് ജന്മങ്ങൾക്കപ്പുറത്ത് നിന്നാണു’ എന്ന് നിന്റെ ചാറ്റ് സ്റ്റാറ്റസിൽ നീ കുറിച്ചിട്ടിരുന്നത്, മുൻപ് എനിക്കൊരു കൗതുകം മാത്രമായിരുന്നു.
മഴ പെയ്യുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ നിന്റെ ബൈക്കിനു പിന്നിൽ നിന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നമ്മൾ പോയ യാത്രകൾ, ആറാമത്തെ നിലയിലുള്ള നിന്റെ സ്റ്റുഡിയോ ഫ്ളാറ്റിന്റെ ടെറസിൽ നിന്നെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നനഞ്ഞ, നിന്റെ കിടക്കയിൽ നിന്നോട് ഒട്ടിചേർന്ന് കിടന്നറിഞ്ഞ, മഴപെയ്യുന്ന ആ രാത്രികൾ...അതിനു മുൻപ് ഒരിക്കലും മഴയെ ഞാൻ ഇങ്ങിനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. മഴയുടെ മണമായിരുന്നു നിനക്ക്. മഴ നനഞ്ഞത് പോലെയായിരുന്നു എപ്പോഴും നിന്റെ മുടിയിഴകൾ.
എനിക്കറിയാം, നിനക്കും അറിയാം, ഇടയിൽ വൻകരകളുടെ തന്നെ അകലമുണ്ടെങ്കിലും, നമ്മുടെ ഓർമ്മകൾക്കിടയിൽ അകലമില്ലെന്നു. എനിക്കായി മാത്രമുള്ള നിന്റെ ചാറ്റ് ഐഡിയുടെ, ഇരുപത്തിനാലു മണിക്കൂറും കാണുന്ന available സ്റ്റാറ്റസ്സ് എന്നെ പലപ്പോഴും മോഹിപ്പിക്കുന്നു.
നീ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത് പോലെ, am so comfirtable now. ഒരു സാധാരണ employed കുടുംബിനി. നിനക്കൊപ്പം വരാൻ കള്ളങ്ങൾ കണ്ടു പിടിക്കേണ്ടതില്ല, അസമയത്ത് വന്നേക്കാവുന്ന നിന്റെ വിളികളെയോ മെസ്സേജുകളെയോ ഭയപ്പെടാനില്ല, ഒഴിവു ദിവസങ്ങളിൽ നിന്നെ വിളിക്കാൻ കാരണങ്ങൾ തിരയേണ്ടതില്ല... എല്ലാറ്റിനുമുപരി, എന്റെയോ നിന്റെയോ കുടുംബത്തിനെ പറ്റി വേവലാതികളില്ല.
കുറച്ച് മാസങ്ങളിലേയ്ക്ക്, ഇനിയുള്ള മിക്കാവാറും ദിവസങ്ങളിൽ വൈകുന്നേരം മഴ തന്നെയായിരിക്കും.
അതേ മഴ
No comments:
Post a Comment