പടിപ്പുര

അച്ഛമ്മ

2012-02-04T17:56:00.001+05:30

വെള്ളത്തുണി പുതച്ച് അച്ഛമ്മ ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്നു. പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ആരോ രാമായണം വായിക്കുന്നുണ്ട്. എരിയുന്ന ചന്ദനതിരികളുടെ സുഗന്ധം. തറവാട് വീട്ടിലെ മുറ്റത്തും പറമ്പിലും അകത്തളത്തിലും ആളുകൾ കൂടി നിൽക്കുന്നു. തെക്കെപറമ്പിലെ മാവിന്റെ കടയ്ക്കൽ മഴു ആഞ്ഞ് വീഴുന്ന ശബ്ദം.

“നീയ്യ് വന്നോ! എത്രനാളായി നീയൊന്ന് എന്നെ വന്ന് കണ്ടിട്ട്“

***

മുറ്റത്ത് ആളനക്കം കണ്ട് ഒന്ന് ഇളകിയിരുന്ന് അച്ഛമ്മ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു;

“ആരാദ്”

ഞാൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി ബെഞ്ചിൽ അച്ഛമ്മയോട് ചേർന്നിരുന്നു. ചുക്കിചുളിഞ്ഞ കൈവിരലുകൾ എന്റെ തലയിലും മുഖത്തും പായിച്ച് അച്ഛമ്മ എന്നെ ചേർത്തു പിടിച്ചു;

“നീയ്യ് വന്നോ! എത്രനാളായി നീയൊന്ന് എന്നെ വന്ന് കണ്ടിട്ട്“

മിക്കവാറും ഞായറാഴ്ചകളിലും അച്ഛമ്മയെ കാണാൻ ഞാൻ വരാറുണ്ട്. അത് പറഞ്ഞാൽ അച്ഛമ്മ സമ്മതിക്കില്ല. കാഴ്ചയും കേൾവിയും, ദിവസങ്ങളുടെയും ഓർമകളുടെയും ചിട്ടവട്ടങ്ങളും കണക്കുകളും, അച്ഛമ്മയെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോയിട്ട് വർഷങ്ങൾ ഏറെ കഴിഞ്ഞു.

“എളയ മോന്റെ മോനാണ് എന്നും പറഞ്ഞ് ദിവസവും എത്രപേരാ എന്നെ പറ്റിക്കാൻ ഇവിടെ കയറി വരുന്നത് എന്നറിയോ നിനക്ക്!“; അച്ഛമ്മ എന്റെ കൈത്തലത്തിൽ അമർത്തി ഉമ്മവച്ചു; “കണ്ണും ചെവിയും ഇല്ലാനെച്ച് എന്റെ മോനെ എനിക്ക് തിർച്ചറിയാനാവില്ല എന്നാ എല്ലാരുടെയും വിചാരം. ശ്രിധരനോട് ഇന്നലേം ഞാൻ തറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു, മേലിലീമുറ്റത്ത് കാലുകുത്തരുതെന്ന്”

പല്ലില്ലാത്ത മോണകാട്ടി അച്ഛമ്മ കൊച്ചുകുഞ്ഞിനെപോലെ ചിരിച്ചു.

അച്ഛമ്മ ഇപ്പോൾ ജീവിക്കുന്നത് ഇന്നലെകളിലാണ്. അമ്പത് വർഷങ്ങളെങ്കിലും മുമ്പ് ഏതോ അസുഖത്തിൽ മരിച്ചുപോയ അച്ഛമ്മയുടെ ഇളയ സഹോദരൻ ശ്രീധരമ്മാമ അച്ഛമ്മയെ തമാശയാക്കാൻ എന്റെ വേഷം കെട്ടി വന്നിരിക്കുന്നു. പഞ്ഞിക്കെട്ടുപോലെ വെളുത്ത അച്ഛമ്മയുടെ തലമുടിയിൽ ഞാൻ മുഖമമർത്തി. സ്നേഹത്തിന്റെ സുഗന്ധം!

“അല്ലേലും ശ്രീധരന് ചെറുപ്പത്തിലേ കുറുമ്പ് കൂടുതലാണ്. വടിയുമെടുത്ത് ഞാൻ പിന്നാലെ ചെല്ലണം കുളത്തീന്ന് കേറാനും വല്ലതും തീറ്റിക്കാനും. വികൃതിനൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ... വൈക്കോൽ കൂനയ്ക്ക് വരെ തീവച്ചിട്ടുണ്ടവൻ. അച്ഛന്റേടുത്ത് നിന്ന് തല്ലൊഴിഞ്ഞ നേരമില്ല. ഏട്ടത്യേന്നും വിളിച്ചൊരു നിലവിളിയായിരിക്കും. പിന്നെ ഞാൻ ചെന്നിട്ട് വേണം അച്ഛന്റെ തല്ലിൽ നിന്നും അവനെ രക്ഷിക്കാൻ!”; അച്ഛമ്മ എന്റെ കൈവിരലുകൾ മുറുക്കി പിടിച്ചു; “ചീത്ത പറഞ്ഞ് ഓടിച്ചതൊന്നും അവന് കാര്യല്ല. ഇപ്പം കയറി വരും, മോൻ നോക്കിക്കോ”

വൈകുന്നേരത്തെ വെയിൽ വീണുകിടക്കുന്ന മുറ്റത്തിനും ഇടവഴിയ്ക്കും അപ്പുറം നിരത്തിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി അച്ഛമ്മ.

“ബസ്സോ വണ്ടിയോ എന്തേലും കിട്ട്വായിരുന്നേൽ ഞാനങ്ങ് വന്നേനെ. മുട്ടിന് വേദനകൊണ്ട് കോണി എറങ്ങാൻ പറ്റുന്നുമില്ല. കുട്ട്യോൾ ആരെയെങ്കിലും സഹായത്തിന് വിളിക്കാനെച്ചാൽ ആർക്കുല്ല നേരം”; അച്ഛമ്മ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് വരാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പാണ്.

മക്കൾ ആരുടെയെങ്കിലും വീടുകളിൽ പോകണം എന്ന് വാശിപിടിച്ച് അച്ഛമ്മ ചിലപ്പോൾ പുറപ്പെടും. എവിടെയും ഒരു രാത്രിപോലും തങ്ങില്ല. അതിനുമുമ്പേ തുടങ്ങും പരിഭവം;

“ഇവിടെ വന്നിട്ട് ഇപ്പോ എത്രനാളായി. നിങ്ങക്കാർക്കും ദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ചൊരു നിശ്ചയില്ലാനെച്ചാലും എനിക്കുണ്ട്. ആർക്കും നേരമില്ലേൽ ബസ്സിലോ വണ്ടിലോ കേറ്റി വിട്ടേക്ക്, ഞാനങ്ങ് പോയിക്കൊള്ളും. അവിടെ തുളസിത്തറിയിൽ വിളക്ക് വച്ചിട്ട് നാളെത്രയായോ ആവോ!“

***

“ഇരുനൂറ്റി അമ്പത്തിനാല് ആത്മാക്കളാണ് അനാഥമായി അലയുന്നത്...“;

അരിപ്പൊടിയും മഞ്ഞളും കൊണ്ട് വരച്ച കളത്തിന് നടുവിൽ കത്തിച്ചു വച്ച നിലവിളക്കുകൾക്കും പുകയുന്ന സാമ്പ്രാണി താലങ്ങൾക്കും എരിയുന്ന ഹോമകുണ്ഡത്തിനും പിന്നിൽ ശാന്തനായി ഇരുന്ന് തിരുമേനി പറഞ്ഞു;

“തലമുറകളാണ് പേറേണ്ടിവരുന്നത് ഈ പാപഭാരം. കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്ത് ആത്മാക്കളെ മോചിപ്പിച്ച് വിടുക”

***

കുഞ്ഞു മൺകുടങ്ങളിലെ തെച്ചിപൂക്കളും തുളസി ഇലകളും അരിമണികളും പാപനാശിനിയിലൊഴുക്കി മുങ്ങി നിവർന്നപ്പോൾ മുന്നിൽ തൂവെള്ള വസ്ത്രത്തിൽ നനഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി അച്ഛമ്മ;

“ന്റെ കുഞ്ഞിനെ വിട്ടുപോയുള്ള മോക്ഷം എനിക്ക് വേണ്ട”

***

മരുഭൂമിയിൽ, വേനലിലെ പകലറുതിയിൽ, കടൽതീരത്ത് അച്ഛമ്മയുടെ മടിയിൽ തല വച്ച് ഞാൻ കിടന്നു.

ആദരാഞ്ജലികൾ

2012-01-24T10:08:00.001+05:30

കച്ചേരി മൈതാനിയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗം ആദ്യമായി കേട്ടത് ഇന്നലെയെന്നപോലെയാണ് ഓർമയിൽ. പതുക്കെ, മൃദുവായി തുടങ്ങി പേമാരി എന്നപോലെ കോരിച്ചെരിഞ്ഞ വാക്ക് വൈഭവം! സംഭവങ്ങളും വ്യക്തികളും കാലവും ദേശവും അണമുറിയാതെ കോർത്തിണക്കിപെയ്ത പെരുമഴ പ്രവാഹം.

ശരികൾക്ക് വേണ്ടി നിലകൊണ്ട, ശരികൾക്ക് വേണ്ടി വിട്ടുവീഴ്ചകളില്ലാതെ വാദിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്ന മലയാളിയുടെ ശബ്ദമാണ് നിലച്ചത്.

പ്രിയപ്പെട്ട അഴീക്കോടിന് ആദരാഞ്ജലികൾ

നാടക സ്മരണകൾ

2012-01-21T12:06:00.000+05:30

അങ്ങാടിയിൽ എൽ. പി സ്കൂൾ ഗ്രൌണ്ടിൽ, നാട്ടിലെ കലാകാരന്മാർ അവതരിപ്പിച്ച പേരോർമയില്ലാത്ത ഒരു ആധുനിക നാടകം. കുറെ നേരം ക്ഷമയോടെ കണ്ടുനോക്കിയിട്ടും ഒന്നും മനസ്സിലാവാതായപ്പോൾ ഞാനും സദാനന്ദനും കൂക്കി തുടങ്ങി. സദാനന്ദൻ വിരലുകൾ വായിൽ തിരുകിയുള്ള വിസിലടിയിൽ വിദഗ്ദ്ധൻ ആണ്. ആരെങ്കിലും ഒന്ന് തുടങ്ങാൻ കാത്ത് നിന്നത് പോലെ ആളുകൾ എല്ലാ മൂലയിൽ നിന്നും വിസിലടിയും കൂക്കി വിളിയും തുടങ്ങി.

അടുത്ത ദിവസം സന്ധ്യയ്ക്ക് വീട്ടിൽ, അച്ഛൻ ചെവിപിടിച്ച് തിരുകി ഉത്തരവിട്ടു;

“മേലിൽ വൈകിട്ട് ആറ് മണിക്ക് ശേഷമുള്ള ഒരു പരിപാടിക്കും പോകണം എന്നും പറഞ്ഞോണ്ട് വന്നേക്കരുത്. നിന്നെക്കുറിച്ച് ഇനി ഒരാളുടെ കമ്പ്ലയിന്റ് ഇവിടെ കേട്ടാൽ...”

ആരോ വിവരം വീട്ടിലെത്തിച്ചിരിക്കുന്നു! വല്ലപ്പോഴാണെങ്കിലും ഒന്നു പുറത്ത് ചാടാനുള്ള അവസരം ഞാനായി തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി

ഹൈസ്കൂൾ ക്ലാസ്സിലെ ‘ഹൌസ്’ മത്സരങ്ങളുടെ നാടകത്തിലായിരുന്നു എന്റെ ആദ്യ നാടക വേഷം. രാജസദസ്സിൽ കുന്തവും പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു ഭടൻ. രണ്ടേ രണ്ട് വാക്കുകളായിരുന്നു ആകെയുള്ള ഡയലോഗ്. രാജാവ് ‘ആരവിടെ’ എന്നു ചോദിക്കുമ്പോൾ ‘അടിയൻ’ അന്ന ഉത്തരത്തോടെ രണ്ട് സ്റ്റെപ് മുന്നോട്ട് വന്ന് തലകുനിച്ച് നിൽക്കണം. രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ കേട്ട് ‘ഉത്തരവ്’ എന്ന് പറഞ്ഞ് പിറകോട്ട് നടന്ന് ചെന്ന് ഏതോ ഒരു കുറ്റവാളിയെ രാജസദസ്സിലേക്ക് കൊണ്ടു വരണം. വേറെ ഡയലോഗുകൾ ഒന്നും ഇല്ലെങ്കിലും നാടകത്തിന്റെ ആദ്യാവസാനം രാജാവിന്റെ വലതുവശത്തായി ഈ ഭടൻ നിൽക്കുന്നുണ്ട്.

മത്സരം കഴിഞ്ഞ് റിസൾട്ട് വന്നപ്പോൾ നാടകത്തിന് മൂന്നാം സ്ഥാനം. ഒന്നാം സ്ഥാനം കിട്ടേണ്ടിയിരുന്ന നാടകമായിരുന്നു, ഭടനായി അഭിനയിച്ചവൻ ഫുൾടൈം ചിരിച്ചോണ്ട് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു എന്നതാണ് ഒന്നാം സ്ഥാനം നഷ്ടമാകാനുള്ള കാരണമായി ജഡ്ജസ് പറഞ്ഞത്!

പിന്നീട് നാടകം കളിക്കുന്നത് ഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുമ്പോൾ. പിള്ളേരു കളിയായത് കൊണ്ട് ഒരു മുൻകരുതൽ നടപടിയെന്നോണം സ്ക്രിപ്റ്റ് അപ്രൂവൽ വേണം എന്നത് സ്റ്റാഫ് കമ്മിറ്റി തീരുമാനമാണ്. ആ കാലത്തെ രാഷ്ട്രീയക്കാരും സിനിമാ നടന്മാരും മറ്റും മരിച്ച് യമലോകത്ത് ചെല്ലുമ്പോൾ യമദേവനും ചിത്രഗുപ്തനും അവരെ വിചാരണ ചെയ്യുന്നതും ശിക്ഷ വിധിക്കുന്നതുമായ ഒരു തീം നാടകമാക്കി എഴുതി അപ്രൂവൽ വാങ്ങി.

കോളെജ് ഡേയ്ക്ക് നാടകം കഴിഞ്ഞ് പിറ്റേ ദിവസം, അപ്രൂവ് ചെയ്ത സ്ക്രിപ്റ്റിലില്ലാത്ത നാടകം കളിച്ചതിന് നാടക കമിറ്റിക്കാർക്ക് പ്രിൻസിപ്പൽ വക കാരണം കാണിക്കൽ നോട്ടിസ്. നാടകത്തിൽ രാഷ്ട്രീയക്കാർക്കും സിനിമാക്കാർക്കും പകരം യമലോകത്തിൽ ചെന്ന് വിചാരണ നേരിടേണ്ടി വന്നത് പ്രിൻസിപ്പലിനും പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ ‘ശത്രുക്കളാ’യിരുന്ന ചില പ്രൊഫസർമാർക്കുമായിരുന്നു.

***

കാട്ടുകുതിരയും, നിങ്ങളെന്നെ കമ്യൂണിസ്റ്റാക്കിയും പോലുള്ള സാമൂഹ്യ നാടകങ്ങളും കുന്നുമ്മക്കര എളമ്പങ്ങോട്ട് കാവ് ക്ഷേത്രത്തിൽ ശിവരാത്രി ദിവസങ്ങളിലെ പുലരുവോളമുള്ള പുരാണ ഇതിഹാസ നാടകങ്ങളും, കലാലയം നാടക വേദിയുടെ ഭീകര-മാന്ത്രിക നാടകങ്ങളുമൊക്കെ ഇനിയും മറന്നിട്ടില്ലാത്ത നാടക സ്മരണകളാണ്.

പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങളെങ്കിലും കഴിഞ്ഞു കാണും ഒരു സ്റ്റേജ് നാടകം കണ്ടിട്ട്. ഒരു കൌതുകത്തിനാണ് കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഇവിടെ ഒരു മലയാളി സമാജം സംഘടിപ്പിച്ച നാടക മത്സരം കാണാൻ പോയത്. നാടകവുമായി മലയാളിക്കുള്ള ആത്മബന്ധം വിളക്കിച്ചേർത്ത നാടകങ്ങൾ. അവരവരുടെ റോളുകൾ ഭംഗിയായി കൈകാര്യം ചെയ്ത നടീനടന്മാർ. ഗൾഫിലെ ജീവിതത്തിനിടയിലും അതീവ ഗൌരവത്തോടെ നാടകത്തോടുള്ള അവരുടെ ഈ സമീപനം അവിശ്വസനീയം!

ആരോ ഒരാൾ

2012-01-13T02:17:00.005+05:30

വൈകുന്നേരമായി, മല മുകളിലെത്തുമ്പോൾ.

നല്ല വെയിലായിരുന്നുവെങ്കിലും വനത്തിലൂടെയുള്ള കയറ്റമായിരുന്നതിനാൽ ചൂട് അറിഞ്ഞില്ല. രാത്രി മല മുകളിലാണ് ചിലവഴിക്കുന്നത് എന്നതുകൊണ്ട് തിരക്ക് കൂട്ടാ‍തെ വഴിക്കാഴ്ചകൾ കണ്ടും ഇടയിൽ വിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടുമായിരുന്നു യാത്ര. തോൾ സഞ്ചിയിൽ രണ്ട് മൂന്ന് നേരം കഴിക്കാനുള്ള ഭക്ഷണം സ്റ്റോക്കുണ്ട്. പഴം, അവൽ, അജയന്റെ അമ്മ ഉണ്ടാക്കി തന്നയച്ച ഉണ്ണിയപ്പം. വെള്ളത്തിനെ കുറിച്ച് പേടിക്കേണ്ട, മലമുകളിലെ വറ്റാത്ത ഉറവയിൽ ശുദ്ധജലം ഇഷ്ടം പോലെ കിട്ടുമെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

ഉച്ചിയിലെ ഒരു പാറക്കെട്ടിൽ ഞങ്ങളിരുന്നു. താഴെ അങ്ങ് ദൂരെ ഒരു വില്ലുപോലെ കരയോട് ചേർത്ത് വച്ചിരിക്കുന്ന അറബികടലിലേക്ക് ഇറങ്ങാനൊരുങ്ങുന്ന സായാഹ്ന സൂര്യൻ. വളഞ്ഞ് പുളഞ്ഞ് കടലിൽ വന്നുചേരുന്ന ഏതോ ഒരു പുഴ. എതിർവശത്ത് ചക്രവാളത്തിൽ ചാരനിറത്തിൽ ഭൂമിക്ക് കാവലെന്നോണം പശ്ചിമഘട്ടം. കണ്ണെത്താ ദൂരം പരന്നു കിടക്കുന്ന പച്ചപ്പ്.

സീതയെയും തേടി ലങ്കയ്ക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ശ്രീരാമനും ലക്ഷ്മണനും ഹനുമാനും അടങ്ങുന്ന സംഘം ഈ മലമുകളിൽ തങ്ങിയിരുന്നത്രേ. മലയിലെ കൃഷ്ണശിലകളിൽ പലയിടത്തും രാമന്റെ കാല്പാടുകൾ പതിഞ്ഞു കിടക്കുന്നുണ്ടത്രേ!

“ഇന്ത്യയിലെ ഏത് കുന്നിനും മലയ്ക്കും പുഴയ്ക്കും രാമായണവുമായും മഹാഭാരതവുമായും ഒരു ബന്ധം കാണും”; അജയൻ ചിരിച്ചു; “കാശ്മീർ മുതൽ കന്യാകുമാരിവരെയുള്ള ഭൂഖണ്ഡത്തിലൂടെ തലങ്ങും വിലങ്ങും ഭാര്യയെയും തേടിയുള്ള യാത്രയ്ക്കിടയിൽ, അല്ലെങ്കിൽ അജ്ഞാത വാസത്തിൽ പിടിക്കപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള നെട്ടോട്ടത്തിനിടയിൽ താണ്ടിയത്!”

“എഴുത്തുകാരന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രഖ്യാപനമാണ് രാമായണവും മഹാഭാരതവും. വഴിമുട്ടി പോകുന്നിടത്തൊക്കെയും മായയായും മന്ത്രമായും, മുനിമാരായും, ശാപങ്ങളും ശാപമോക്ഷങ്ങളായും, ഉഗ്ര പ്രതിജ്ഞകളായും, ധർമ്മപ്രഖ്യാപനങ്ങളായും, തകർക്കാൻ പറ്റാത്ത ആയുധങ്ങളായും, എണ്ണിയാൽ തീരാത്ത ദൈവങ്ങളായും ഭാവന എഴുത്തുകാരന്റെ രക്ഷക്കെത്തി. കാലത്തിനും ദൂരത്തിനും പ്രസക്തിയില്ലാതായി”; ദേവൻ ചിലപ്പോൾ അപ്രതീക്ഷമായിട്ടായിരിക്കും കനപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നത്.

ഉറവയൊഴുകി തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്ന വെള്ളത്തടത്തിൽ മുങ്ങി നിവർന്നപ്പോൾ നല്ല ഉന്മേഷം. വെള്ളം കുടിക്കാനാവും, ഓടി ചാടി മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വന്ന രണ്ട്മൂന്ന് കാട്ടുമുയലുകൾ അപരിചിതരെക്കണ്ട് വന്നതിലും വേഗത്തിൽ തിരിച്ചോടി.

ഇരുട്ടിന് കനം വച്ചു തുടങ്ങി. മരച്ചില്ലകളിൽ കലപില കൂടികൊണ്ടിരുന്ന കിളികൾ നിശ്ശബ്ദരായി. നേരിയ തണുത്ത കാറ്റ്. ഞങ്ങൾ ആകാശത്തെ നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി മലർന്നു കിടന്നു. ഇടയ്ക്ക് പെട്ടൊന്നൊരു വാൽനക്ഷത്രം താഴേക്ക് ഊർന്നിറങ്ങി അപ്രത്യക്ഷമായി.

“വാൽ നക്ഷത്രം വീഴുന്നത് നോക്കി, മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യം നടക്കുമെന്നാണ്”; ദേവൻ എന്നെ തോണ്ടി; “നീ എന്താടാ ഓർത്തത്?”

“ഈ കിടന്ന കിടപ്പിലങ്ങ് അടിച്ചു പോകാൻ”

“ഒലക്ക”; ദേവൻ അജയന് നേരെ തിരിഞ്ഞു; “നീയോടാ?”

“ഈ കിടന്ന കിടപ്പിൽ നീ അങ്ങ് അടിച്ചു പോകാൻ”

പെട്ടന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ ഒരു പതിഞ്ഞ കാൽ പെരുമാറ്റം. ഞങ്ങൾ മൂന്നു പേരും ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റു.

കുറച്ചകലെയായി ഒരു മനുഷ്യരൂപം ഞങ്ങൾക്കടുത്തേക്ക് നടന്നു വരുന്നത് നിലാവെളിച്ചത്തിൽ കാണാം. വൃദ്ധൻ. ജടപിടിച്ച താടി മുടി. അയഞ്ഞ, മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങൾ.

“ആരാണ്.. എന്തു വേണം?”

“ഒന്നും വേണ്ട. പതിവില്ലാത്ത ആളനക്കം കണ്ട് വന്ന് നോക്കിയതാണ്”; അയാൾ ശാന്തമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾ ഇവിടെയാണോ താമസം?”

“അങ്ങിനെയൊന്നുമില്ല. ഇവിടെയും എവിടെയും”

“അപ്പോ ദൈവമാണോ!”; ദേവന് തർക്കുത്തരമേ വരൂ

“ദൈവത്തെയും തേടിയായിരുന്നു യാത്ര തുടങ്ങിയത്. കണ്ടില്ല, അന്വേഷിച്ച് കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു”

“ബെസ്റ്റ്. ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു കൂട്ടായി. ദൈവത്തെ മാത്രമല്ല, അണ്ഡകടാഹത്തിലെ സകലതിനെയും അന്വേഷിച്ചാണ് ഞങ്ങളിറങ്ങിയിരിക്കുന്നത്”; അജയന് കോളായി; “അമ്മാവൻ വാ, വല്ലതും കഴിച്ചോ?”

അവലും പഴവും ഉണ്ണിയപ്പവുമായി ഞങ്ങൾ രാത്രി ഭക്ഷണം അയാൾക്കൊപ്പം പങ്കിട്ട് കഴിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ നിശ്ശബ്ദമായി ഭക്ഷണം കഴിച്ച് എഴുന്നേറ്റ്, വന്നതുപോലെ അയാൾ ഇരുട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു നടന്നു പോയി.

***

(ചില ഓർമകൾ അസമയത്താണ് കടന്നുവരിക)

അന്വേഷണങ്ങൾ

2011-12-29T18:30:00.015+05:30

“യു ആർ മാഡ്“; കർപ്പൂര തുളസിയും തേനും ചേർത്ത പുകയില നിറച്ച, പുകയുന്ന ഹുക്ക എനിക്ക് മുന്നിൽ വച്ച് യാസ്മിൻ പറഞ്ഞു; “യു ആർ ആഡിക്റ്റട് റ്റു ദിസ്. എന്നെ കാണാനാണെന്ന കാരണവും! ആൻഡ് ഈഫ് യു തിങ്ക് അബൌട് മി, ഒരു അറബിയ്ക്കൊപ്പം പോയാൽ ഒരു രാത്രി എനിക്ക് കിട്ടുന്നത് ഏറ്റവും കുറഞ്ഞത് നൂറ് ഡോളറാണ്. നിന്റെ പ്രണയത്തേക്കാൾ എനിക്ക് ആവശ്യം പണമാണ്...“

ഷീഷബാറിൽ ഞാൻ പുക ആഞ്ഞു വലിച്ചു. സിരകളിൽ ഉന്മാദമുണ്ടോ എന്നറിയാൻ വേനൽക്കാല മരുഭൂമിയിൽ, രാത്രിയിലും വീശുന്ന ചൂടുകാറ്റിൽ ഞാൻ എന്റെ തലച്ചോറിൽ പരതി

പുഴക്കരയിലെ കുറ്റിക്കാട്ടിൽ, ചന്തൂട്ടിയേട്ടൻ തന്നിരുന്ന ബാറ്ററിയിട്ട് വാറ്റിയ ചാരായത്തിന്റെ ലഹരിയെക്കാളും, പാളയത്ത് സൈക്കിൾ കടയിൽ ഗോപാലേട്ടൻ ചെറിയ കടലാസ് പൊതികളിൽ തന്നിരുന്ന വയനാടൻ കഞ്ചാവിന്റെ ലഹരിയെക്കാളും, ബാംഗ്ലൂരിൽ ശിവാജിനഗറിലെ ഗലികൾക്കിടയിൽ ഊസുക്ക തന്നിരുന്ന ഭാംഗിന്റെ ലഹരിയെക്കാളും എത്രയോ താഴയാണ് മോളേ, യാസ്മിൻ യാസ്സിൻ എന്ന മൊറോക്കൻ സുന്ദരീ, പാതിമറച്ച മാറിടം കാണിച്ച് നീ ഈ തരുന്ന പുകചുരളുകൾ.

ധനുഷ്കോടിയിൽ, കടൽ സംഗമത്തിൽ, പൂർണ്ണ ചന്ദ്രനിൽ കടപ്പുറത്ത് എന്റെ കൈകൾ കോർത്ത് പിടിച്ച് യമുന പൂഴിമണ്ണിൽ മലർന്നുകിടന്നു; “ഡാ നീ വേണം, എന്റെ കൂടെ എന്നും”

“നിനക്ക് ഭ്രാന്താണ്“; അജയൻ അലറി; “രാത്രിയിലെ കടൽ കാണിക്കാൻ നീയവളെ ധനുഷ്കോടിയിൽ കൊണ്ടുപോയി. നിലാവിൽ യമുന ഒഴുകുന്നത് കാണിക്കാൻ ആഗ്രയിൽ കൊണ്ടുപോയി. മോഡലിംഗ് ഫാഷൻ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് അവൾക്ക് തുലക്കാൻ നിന്റെ പണം. അവൾക്ക് താമസിക്കാൻ നിന്റെ ഫ്ലാറ്റ്. അവൾക്ക് വച്ചുണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കാൻ നിന്റെ വക കുശ്നിക്കാരൻ. എല്ലാം ഊറ്റിയെടുത്ത് നാളെ അവൾ പൊടിയും തട്ടി പോകുമ്പോൾ നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നത് നീ തനിച്ചായിരിക്കും... യു ഫൂൾ“

“ഇറ്റ്സ് മൈ കാരിയർ യു ഇഡിയറ്റ്”; യമുനയുടെ ചിരിയിൽ മോഡലിംഗിൽ അവൾക്ക് കയറിപോകാനുള്ള ഉയരങ്ങളെകുറിച്ചുള്ള ആവേശം; “ഹോങ്കോംഗിലാണ് ഫാഷന്റെ ലോകം. അവിടെ നിന്നും ഞാൻ ലണ്ടനിലേക്ക് പോകും. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് നിന്നെയും ഞാൻ കൊണ്ടുപോകുമെടാ“

എന്റെ രണ്ടിരട്ടി ഉയരമുള്ള, മുടി പിന്നിൽ മെടഞ്ഞുകെട്ടി, വൃത്തിയിൽ ഷേവ് ചെയ്ത ആംഗ്ലോ അഫ്ഗാൻ ഫാഷൻ ഡിസൈനർ എബ്രഹാം അമന്റെ അരയിൽ കൈചുറ്റി, കൊതിപ്പിക്കുന്ന അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സഹതാപം കാണിച്ച് യമുന പറഞ്ഞു;

“ഡോണ്ട് ബി ലൈക്ക് ദിസ് ഡാ“

എബ്രഹാം അമന്റെ അസഹിഷ്ണുത നിറഞ്ഞ നോട്ടത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ ഞാൻ മൊബൈലിൽ അജയന്റെ നമ്പർ പരതി.

“എവിടെയാണെടാ നീ? ഏത് പണ്ടാരത്തിലാണെങ്കിലും കേറി നാട്ടിലേക്ക് വരിക”; അജയൻ

കുട്ടിക്കാലത്ത് കൂട്ടുകാർക്കുമൊപ്പം മതിമറന്ന് നീന്തികളിച്ച കൊറുമ്പാത്തി കുളത്തിലെ പടവുകളിൽ, തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തിലിരുന്ന് അജയൻ കരുണയോടെ പറഞ്ഞൂ;

“നീ ഈ വാസിലേഷനിൽ നിന്നും പുറത്തു വരിക, എനിക്കറിയാം യു കാണ്ട്. സ്റ്റിൽ വന്നേ പറ്റൂ. എനിക്ക് എന്റെ പഴയ ആ നിന്നെ വേണം. നിന്റെ സൌഹൃദം വേണം”

കുളത്തിൽ നിറയെ വിടർന്ന് നിൽക്കുന്ന ചുവപ്പും പിങ്കും കലർന്ന ആമ്പൽപൂക്കൾ. ഒരു ഫാഷൻ ഷോയ്ക്ക് മുമ്പൊരിക്കൽ ഈ പൂക്കളെ ഓർത്തായിരുന്നു യമുനക്കുള്ള വസ്ത്രം ഡിസൈൻ ചെയ്തത്.

ഓണക്കാലമാണ്. കുളക്കരയിൽ, കുരുത്തോലകൾ കോർത്ത ഓലക്കുട ചൂടിയ ഓണത്തപ്പൻ ദക്ഷിണ വാങ്ങി തെച്ചിപൂക്കൾ തലയിൽ വിതറി, നെറ്റിയിൽ കുങ്കുമം ചാർത്തി തന്ന് അനുഗ്രഹിച്ചു.

“വിഡ്ഡി. ഒളിച്ചോടാനെ നിനക്ക് അറിയൂ“; അജയന്റെ ഓഫ് ലൈൻ ചാറ്റ് മെസ്സേജ് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച് ഞാൻ പഞ്ചാബി മോഡൽ അർഷ്‌പ്രീതിനോട് പശ്ചിമഘട്ടത്തിലെ നിത്യഹരിത വനങ്ങളിലൂടെ മഴയിൽ ഒരു യാത്രയ്ക്ക് കൂടെ പോരാൻ കെഞ്ചി. റാംപിൽ അവളുടെ ചടുലനീക്കങ്ങൾക്കൊപ്പം അനുസരണയില്ലാതെ പറക്കുന്ന അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ മഴ നനഞ്ഞ് മുഖമമർത്തി നിൽക്കണം എനിക്ക്. അവളും അവളുടെ ലെസ്ബിയൻ പ്രണയിനി ഗുനീതും തീപാറുന്ന കണ്ണുകളോടെ എന്നെ നോക്കുകയാണ്.

അസമയത്തെ ഡ്രിങ്കുകൾക്കിടയിലെ വിളികൾ മറ്റാരും അറ്റൻഡ് ചെയ്തില്ലെങ്കിലും അജയൻ അറ്റൻഡ് ചെയ്യും. അവന്റെ ചീത്ത വിളിയും ദേഷ്യവും മറ്റൊരു ലഹരി തന്നെ;

“നിനക്ക് മാത്രം എവിടെനിന്നെടാ ഈമാതിരി വിചിത്രജീവികളുടെ കൂട്ടു കിട്ടുന്നു! അവർ നിന്നെ തേടി വരുന്നതോ അതോ നീ അവരെ തേടി പോകുന്നതോ!”

ദേഷ്യവും പരിഭവവും തീരുമ്പോൾ അജയൻ പറയും; “മതിയാക്കി വാടാ. ആരെയൊക്കെയോ ബോധിപ്പിക്കാനാണെങ്കിൽ പോലും നീ വരച്ച ചിത്രങ്ങളുടെ ഒരു കലക്ഷൻ എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്. നമുക്കൊരു ആർട്ട് ഗാലറി തുടങ്ങണം. നിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ, നിന്റെ ശില്പങ്ങൾ, നിന്റെ ഭ്രാന്തുകൾ എല്ലാം നീ അവിടെയിരുന്ന് ചെയ്യ്”

അജയൻ,
ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കൊരു യാത്ര പോവുകയാണ്. എവിടേയ്ക്കാണെന്നോ എന്തിനാണെന്നോ എപ്പോൾ തിരിച്ചു വരുമെന്നോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. ഒന്നും കൂടെ കൊണ്ടുപോകുന്നില്ല. ഒന്നും കൂടെ കൊണ്ടുപോകാൻ ഇല്ല എന്നു പറയുന്നതായിരിക്കും ഒരുപക്ഷേ ശരി. കുറച്ച് പുസ്തകങ്ങളും സിഡികളും എക്സ്റ്റേണൽ ഹാർഡ് ഡിസ്കുകളും കൂട്ടിക്കെട്ടി പെട്ടിയിലാക്കി നിനക്ക് അയച്ചിട്ടുണ്ട്. നിനക്കതിനെക്കൊണ്ട് ആവശ്യമൊന്നും വരില്ല. നിനക്ക് തരാൻ പക്ഷേ എന്റെ കയ്യിൽ ഇതു മാത്രമേ ഉള്ളൂ.

കഥയറിയാതെ അശോകൻ ചരുവിൽ

2011-12-28T12:49:00.000+05:30

ഇടുക്കിയിലെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ എങ്ങിനെയാണ് രാത്രിയിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്നത് എന്ന് നിശ്ചയമില്ലെങ്കിലും വെള്ളമില്ലാതെ വരണ്ട കൃഷിയിടങ്ങളെ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ട് ഭയന്ന് തേനിയിലെ തമിഴൻ ഉറങ്ങുന്നുണ്ടാവില്ല എന്ന് ശ്രീ അശോകൻ ചരുവിലിന് അറിയാം. സർക്കാറുകൾ ഭയം ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയാണ് എന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിഗമനം. ഒരു മുൻകൂർ ജാമ്യമെന്നോണം ലേഖനത്തിൽ അദ്ദേഹം പറയുന്നുമുണ്ട്- ‘മുല്ലപ്പെരിയാറിനെകുറിച്ച് ഞാൻ ഒന്നും എഴുതില്ല. അതിനുള്ള സാങ്കേതിക പരിഞ്ജാനമില്ല’ എന്ന്.

അതാത് വിഷയങ്ങളിൽ ‘സാങ്കേതിക പരിഞ്ജാനം’ ഉള്ളവർ മാത്രമേ ആ വിഷയത്തെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കാവു. ഒരു സാമൂഹിക പ്രശ്നം വരുമ്പോൾ പോലും ആരും കാര്യത്തെകുറിച്ച് പഠിക്കാനോ പ്രതികരിക്കാനോ പാടുള്ളതേ അല്ല!

പകരം ചെന്നയിലെ ചുവന്ന ചായമടിച്ച സെൻട്രൽ സ്റ്റേഷനിലുള്ളിലും ഒരുകാലത്ത് കേരളത്തിന്റെ പാതി തലസ്ഥാനമായിരുന്ന ആ നഗരത്തിലെ ഗലികൾക്കിടയിലും കുതിരച്ചാണകത്തിന്റെയും മുല്ലപ്പൂവിന്റെയും മണമേറ്റ് സാത്തുകുടി നീരുകുടിച്ചും എംജിആറിന്റെ തമിഴ് സിനിമകണ്ടും നടന്ന ഒരു കാലത്തിന്റെ മാസ്മരികതയിൽ മുങ്ങി തപ്പുകയാണ് അദ്ദേഹം. (നൊസ്റ്റാൾജിയ മലയാളിക്ക് എങ്ങിനെയാണ് ചീത്തപ്പേരുണ്ടാക്കിയത് എന്നതിനെ കുറിച്ച് ആരോ ചോദിച്ചത് ഓർത്തുപോകുന്നു!)

ഭൂചലന ഭീഷണി നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു മേഖലയിൽ കാലപ്പഴക്കം അതിക്രമിച്ച് ഭൂചലനങ്ങൾ അതിജീവിക്കാൻ സാദ്ധ്യതയില്ലാത്ത, തകർന്നാൽ മുപ്പത്തഞ്ച് ലക്ഷത്തോളം വരുന്ന മൻഷ്യജീവൻ നഷ്ടപ്പെടാൻ സാദ്ധ്യതയുള്ള മുല്ലപെരിയാർ ഡാം മാറ്റിപണിയണമെന്നേ നാം ആവശ്യപെടുന്നുള്ളൂ. തമിഴ് നാടിന് അവർക്ക് അർഹമായ ജലം നൽകാമെന്ന് ആവർത്തിച്ച് ആവർത്തിച്ച് പറയുന്നുണ്ട്, ബന്ധപ്പെട്ടവർ.

ഇനി അതുമല്ലെങ്കിൽ കാത്തിരിക്കാം. ദുരന്തം സംഭവിച്ചതിന് ശേഷം അതേകുറിച്ച് നമുക്ക് കവിതകളും കഥകളും ലേഖനങ്ങളും എഴുതാം.

ദുരന്തം ആഘോഷമാക്കാം.

(ഇന്നത്തെ ‘മനോരമ‘ പത്രത്തിൽ ശ്രീ. അശോകൻ ചരുവിലിന്റെ ‘കഥയറിയാതെ’ എന്ന കോളം വായിച്ചപ്പോൾ തോനിയത്)

ജുഗൽബന്ദി

2011-12-20T12:45:00.000+05:30

രാവിലെ ഓഫീസിലേയ്ക്കുള്ള കാർ പൂളിൽ, സിഡിപ്ലയറിൽ നിന്നും സാക്കിർ ഹുസൈനും അച്ഛൻ അള്ള രാഖയും തബലയിലുള്ള ജുഗൽബന്ദി. സഹപ്രവർത്തകൻ വെക്കേഷന് നാട്ടിൽ പോയി തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ കൊണ്ടുവന്നതാണ് സിഡി.

***
കോളെജ് കാലം കഴിഞ്ഞ് രണ്ട് മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമുള്ള ഒരു വൈകുന്നേരം.
മലബാർ മഹോത്സവത്തിനായി കോഴിക്കോട് കടപ്പുറത്ത് കെട്ടി ഉയർത്തിയ വമ്പൻ സ്റ്റേജ്. ആളുകൾ ഒറ്റയ്ക്കും കൂട്ടായും കുടുംബമായും എത്തിതുടങ്ങുന്നു. ഉന്തു വണ്ടികളിൽ ഉപ്പിലിട്ട ഐറ്റംസ്, കപ്പലണ്ടി, നാരങ്ങവെള്ളം, ഐസ്ക്രീം കച്ചവടങ്ങൾ പൊടിപൊടിക്കുന്നു.

അന്നത്തെ പരിപാടിയായ ജുഗൽബന്ദിയുടെ ബോഡുകളും നോക്കി കടലയും കൊറിച്ച് കടപ്പുറത്തുകൂടെ നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ദേവൻ അജയനോട് ചോദിച്ചു;
“എന്തുവാടാ ഈ ജുഗൽബന്ദി ജുഗൽബന്ദീന്ന് വെച്ചാൽ?”

“അത് ഇന്ത്യൻ ക്ലാസിക്കൽ മ്യൂസികിലെ ഒരു ഐറ്റമാണ്. രണ്ട് സംഗീതജ്ഞർ തമ്മിലുള്ള ഒരു കോംബിനേഷൻ പരിപാടി”

“എന്നെച്ചാൽ?”

“അതിപ്പോ ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരാൾ വായ്പാട്ട് പാടുമ്പോൾ മറ്റയാൾ തബലയിൽ അത് ആവർത്തിക്കുക”

“എന്തിന്? രണ്ടാൾക്കും ഒരുമിച്ചങ്ങ് ചെയ്താൽ പോരേ? ഏത് പാട്ട് പാടുമ്പോഴും തബല മുട്ടാമല്ലോ“

“അങ്ങിനെയല്ലടാ, അതൊരു തരം മത്സരം പോലെയാണ്”; അജയന്റെ ക്ഷമ നശിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നുണ്ട്

“ഒരാൾ വായിൽ പാടുമ്പോൾ മറ്റയാൾ തബലയിൽ എന്തു മത്സരിക്കാനാണ്. പാടുന്നതിനനുസരിച്ചങ്ങ് മുട്ടിയാ പോരെ”; സംശയം ചോദിക്കുന്നതിനൊപ്പം ദേവൻ തുരുതുരാ കടല കൊറിക്കുന്നുമുണ്ട്.

അജയൻ ദേവനെ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്;
“എടാ, ഇപ്പോൾ ഒരാൾ വായ്പാട്ടായി ‘തോം തരികിട തോം’ എന്ന് പാടുമ്പോൾ അത് മറ്റയാൾ തബലയിൽ വായിക്കും. അല്ലെങ്കിൽ മറ്റേതെങ്കിലും ഇൻസ്ട്രുമെന്റിൽ വായിക്കും. അതങ്ങനെ കേറി കേറി പോകും”

ക്ഷമ നശിച്ച് അജയൻ ഇപ്പോ പൊട്ടിതെറിക്കും എന്ന് ദേവന് അറിയാം. അവനെ ശുണ്ഠി പിടിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് ദേവന്റെ ലക്ഷ്യം.

“തോം തരികിട തോം എന്ന് വായിച്ചിട്ട് തബലയുമായി എങ്ങോട്ട് കേറി പോകാനാണ്”; ദേവന്റെ അലസമായ ചോദ്യം പിന്നെയും

“ഇങ്ങിനുണ്ടോ ഒരു ജന്മം! യവനെ ഞാൻ...”; അജയൻ ദേവന്റെ നേരെ കയ്യോങ്ങി

“ചൂടാവുന്നോടാ, നിനക്കറിയീല എങ്കിൽ അത് പറഞ്ഞാപോരെ. ഹും! തബലയുമായിട്ട് കേറി കേറി പോകുമത്രേ..”

സഹികെട്ട അജയൻ ദേവന്റെ മേൽ ചാടി വീണു. രണ്ടും കൂടെ കടപ്പുറത്തെ പൂഴിമണ്ണിൽ ഉരുണ്ട് വീണു. ദേവന്റെ കയ്യിലെ കടലക്കൂട് പൂഴിയിൽ വീണ് ചിതറി. അജയന്റെ പിടിയിൽ നിന്നും കുതറി എഴുന്നേറ്റ് ദേവൻ ഓടി.

“പോടാ പ്രാന്താ. ഞാനൊരു സംശയം ചോദിച്ചതിന് തല്ലാൻ വരുന്നോ. തോം തരികിടയല്ല, നീ തോം തോം തരികിടയാണെടാ പുല്ലേ...”

“പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാവാത്ത കഴുത. എന്റെ മുന്നിൽ ഇന്നെനി നിന്നെ കണ്ടുപോകരുത്. കൊന്ന് കുടലെടുക്കും ഞാൻ”

രണ്ട്പേരും കൂടെയുള്ള അടികണ്ട് ചിരിച്ച് മറിഞ്ഞ് നിൽക്കുകയാണ് ഞാനും ഗണേശനും.

“അജയാ മനസ്സിലാകുന്ന രീതിയിൽ പറഞ്ഞുകൊടുത്തുകൂടെ നിനക്ക്. അവന് ബുദ്ധിക്ക് ഇത്തിരി വളർച്ച കുറവുള്ളത് നിനക്കറിയുന്നതല്ലേ”; ഗണേശൻ എരിതീയിൽ എണ്ണ ഒഴിക്കുകയാണ്.

“രാമായണം മുഴുവൻ വായിച്ചിട്ട് സീത രാമന്റെ ആരാന്ന് ചോദിക്കുന്നവനാ ഇവൻ. മന്ദബുദ്ധിനൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ ഇങ്ങനേം ഒണ്ടോ!”

“ഞാൻ കൃസ്ത്യാനിയാടാ. നീ ബൈബിളിലെ കഥ ചോദിക്ക്. ഞാൻ പറയും”; അല്പം മാറി നിന്ന് ദേവൻ അജയനെ വെറിപിടിപ്പിക്കുകയാണ്

“എങ്കി പറ, ഉണ്ണിയേശു പിറന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് ആട്ടിടയർക്ക് ആരാടാ വഴികാണിച്ച് കൊടുത്തത്”; വീട്ടിന് അടുത്തുള്ള പള്ളിയിൽ വരുന്ന പെൺപിള്ളാരുടെ വായിൽ നോക്കാൻ പോയി നിന്ന് ബൈബിളിൽ പാണ്ഡിത്യം നേടിയ ഗണേശന്റെ ചോദ്യം

“ആട്ടിടയർക്ക് വല്ലോരും എന്തിന് വഴികാണിച്ചു കൊടുക്കണം?. അവരുടെ കാലി തൊഴുത്തിലല്ലേടാ ഉണ്ണിയേശു പിറന്ന് വീണതുതന്നെ”

ദേവനെ ഓടിച്ചിട്ട് പിടിക്കാൻ ഞാനും ഗണേശനും അജയനൊപ്പം കൂടി. എല്ലാവരും കൂടെ കടൽതിരകളിൽ വീണ് നനഞ്ഞു കുളിച്ചു.

***
ഒരുപാട് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം.
മൈസൂറിലെ ഒരു റിസോർട്ട്. ഡിസംബറിലെ തണുത്ത ഒരു വൈകുന്നേരം. ആദ്യ റൌണ്ട് ഡ്രിങ്ക്സ് കഴിഞ്ഞ് അടുത്തത് ഫിക്സ് ചെയ്ത് ഗ്ലാസ്സ് കയ്യിലെടുത്ത് ദേവൻ എന്നെയും ഗണേശനെയും നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ച് അജയനോട് പറഞ്ഞു;

“ഇതാണെടാ ജുഗൽബന്ദി. നീ ഒന്നടിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഒന്നടിക്കും. ഞാൻ രണ്ടടിക്കുമ്പോൾ നീ രണ്ടടിക്കും... അങ്ങിനെ കേറി കേറി പോകും”

കൂട്ടചിരിയിൽ ഓർമകളുടെ തിളക്കം

വോൾഗയിലെ താമരപൂക്കൾ

2011-12-12T10:24:00.000+05:30

രാത്രി ഏറെ വൈകിയിരിക്കുന്നു.

ഞാൻ ഇപ്പോൾ മോസ്കോയിൽ, റഷ്യയുടെ ദേശീയ നദിയായ വോൾഗയിലൂടെ ഒരു ചെറിയ ടൂറിസ്റ്റ് കപ്പലിൽ യാത്രചെയ്യുകയാണ്. എവിടെയ്ക്കാണെന്നറിയാമോ? വോൾഗയിലെ താമരപൂക്കൾ വിടരുന്നത് കാണാൻ. പ്രഭാതസൂര്യന്റെ ആദ്യകിരണങ്ങൾ വന്ന് തൊടുമ്പോൾ ഇതളിതളായി പതുക്കെ വിടർന്ന് വരുന്ന താമരകൾ വോൾഗയിലെ ഒരു അത്ഭുത കാഴ്ചയത്രേ. ഉദയസൂര്യന്റെയും താമരയുടെയും ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത പ്രണയത്തിന്റെ ആ അപൂർവ്വ കാഴ്ച നേരിൽ കാണാൻ...

ശാന്തമായൊഴുകുന്ന പുഴ. തെളിഞ്ഞ ആകാശത്ത് നിറയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ. ഇളം കാറ്റ്. വോഡ്കയുടെ നേരിയ ലഹരിക്കൊപ്പം നീ ഓർമയിലേക്ക് കയറി വന്നപ്പോൾ നിനക്ക് എഴുതണമെന്ന് തോന്നി.

ഹൈസ്കൂൾ ക്ലാസ്സിലെ പെൺകുട്ടികളുടെ നിരയിലെ പിൻ ബെഞ്ചിൽ, എല്ലാവരിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞുമാറി ആരോടും സംസാരിക്കാതെ തലതാഴ്ത്തി ഒതുങ്ങി ഇരുന്നിരുന്ന, എമ്പാടും വിലക്കുകൾ മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന ആ പഴയ സാറ എന്തുമത്രം മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു എന്നായിരിക്കും നീയിപ്പോൾ ഓർക്കുന്നത് എന്നെനിക്കറിയാം. എന്റെ ആ ഒഴിഞ്ഞ്മാറ്റമായിരുന്നു നിനക്ക് എന്നോട് പ്രണയം തോന്നാൻ കാരണം എന്ന് നീ പിന്നീടെപ്പൊഴോ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞിരുന്നു.

എന്റെ മൌനത്തിന്റെ പുറംതോട് നീ തച്ചുടച്ചു. ഞാൻ മനസ്സിൽ മാത്രം വരച്ചിരുന്ന ചിത്രങ്ങളും എഴുതിയ കവിതകളും നിർബ്ബന്ധിച്ച് നീ പുറത്തെടുപ്പിച്ചു. കയ്യെഴുത്ത് മാഗസിനിലെ എന്റെ കവിതയെകുറിച്ച് കേട്ടറിഞ്ഞ് സ്കൂളിൽ വന്ന മൂത്തുപ്പ അദ്ധ്യാപകരുടെയും കൂട്ടുകാരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് കരണത്തടിച്ചപ്പോൾ കരഞ്ഞുപോകാതിരിക്കാൻ ഞാൻ നിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തുറിച്ച് നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഇനിയൊരിക്കലും കവിത എഴുതില്ലെന്ന് സത്യം ചെയ്തതുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് സ്കൂൾ പഠനം തുടരാനായത്.

ഞാൻ കാടുകയറുകയുന്നു. വോൾഗയിലെ താമരപ്പൂക്കളെ കുറിച്ച് പറയാനാണ് നിനക്ക് എഴുതി തുടങ്ങിയത്. റഷ്യയിൽ മറ്റെവിടെയും കാണാത്ത താമരപ്പൂക്കൾ വോൾഗയിൽ എങ്ങിനെ എത്തി എന്നതിനെക്കുറിച്ച് അറിയാമോ നിനക്ക്? അതൊരു കഥയാണ്. അതേകുറിച്ച് വൈകുന്നേരം, യാത്രയുടെ തുടക്കത്തിൽ ടൂർ ഓപ്പറേറ്റർ കപ്പലിന്റെ ഡക്കിൽ മനോഹരമായ ഒരു നൃത്ത സംഗീത ശിലപ്ത്തിന്റെ വീഡിയോ പ്രദർശിപ്പിച്ചിരുന്നു.

വോൾഗ ഒഴുകുന്ന പ്രദേശം നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പ് ഭരിച്ചിരുന്ന നോഗയ്സ്കി രാജാവിന്റെ അതി സുന്ദരിയായ ഒരേഒരു മകളായിരുന്നു സെജ്നബ് രാജകുമാരി. രാജാവിന്റെ സൈന്യത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഷക്കീർ എന്ന ധീരനും സുന്ദരനുമായ ഒരു യുവ സൈനികന് രാജകുമാരിയോട് അഗാധമായ പ്രണയമായി. തന്നെപോലുള്ള ഒരു സാധാരണ സൈനികനെ രാജകുമാരി ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കുകപോലുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്ന ഷക്കീർ തന്റെ പ്രണയം സെജ്നബിനെ അറിയിക്കാൻ ഒരു മാലാഖയുടെ സഹായം തേടി.

മാലാഖ ഒരു പോംവഴി പറഞ്ഞു;
“മാമലകൾക്കും കടലുകൾക്കും മരുഭൂമികൾക്കും അപ്പുറം, അങ്ങ് ദൂരെ ഇന്ത്യ എന്നൊരു രാജ്യത്ത് ഗംഗ എന്നപേരിലൊരു നദി ഒഴുകുന്നുണ്ട്. അതിൽ നിറയെ വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന അതിസുന്ദരമായ ഒരു പുഷ്പമുണ്ട്. താമര. അതിന്റെ വിത്തുകൾ എടുത്ത് കൊണ്ട് വന്ന് നീ വോൾഗയിൽ വിതറുക. വോൾഗയിൽ ആദ്യ പുഷ്പം വിരിയുമ്പോൾ സെജ്നബ് നീയുമായി പ്രണയത്തിലാവും”

“എത്ര കഠിനമാണെങ്കിലും എന്ത് ത്യാഗം സഹിച്ചാണെങ്കിലും താമര വിത്തുകൾ കൊണ്ടുവന്ന് ഞാൻ വോൾഗയിൽ വിതറും“; ഷക്കീർ തയ്യാറായി.

“എങ്കിൽ നിന്റെ സ്വപ്നം സഫലമാകും. പക്ഷേ ഓർക്കുക, പ്രിയപ്പെട്ട പലതും ഇതുകാരണം നിനക്ക് നഷ്ടമാകും”; മാലാഖ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.

അനാഥനായ തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടാൻ കുറച്ച് ഭൂമിയിയും കുറച്ച് ആടുകളും ഒരു കൊച്ചു വീടും മാത്രമാണുള്ളത്. അതിനെക്കാളൊക്കെയും വലുത് തന്റെ പ്രണയ സാക്ഷാൽക്കാരമാണ്. മാലഖയോടും അടുത്ത കൂട്ടുകാരോടും യാത്രപറഞ്ഞ് ഷക്കീർ അതികഠിനമായ തന്റെ യാത്രയാരംഭിച്ചു.

കോളെജിലെത്തിയപ്പൊഴേയ്ക്കും, നിന്റെ കൂട്ട് എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ധൈര്യമായി മാറി. കള്ളപേരിൽ കവിതകളെഴുതാൻ, കീബോർഡ് പഠിക്കാൻ, ഡാൻസ് പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യാൻ, ക്ലാസ്സ് കട്ട് ചെയ്ത് ടൌൺഹാളിൽ ചിത്രപ്രദർശനങ്ങൾ കാണാൻ പോകാൻ, കടപ്പുറത്തെ ചവോക്ക് മരങ്ങളുടെ തണലിൽ കടലയുംകൊറിച്ചിരുന്ന് നിന്നോട് വർത്തമാനം പറയാൻ...

കൊമേഴ്സ് ഡേയ്ക്ക് സ്റ്റേജിൽ ഡാൻസ് കളിച്ചതിന് വീട്ടിൽ നിന്നും കിട്ടിയ അടിയുടെ വേദന, നിന്റെ ചുമലിൽ തലചേർത്ത് വച്ച് കരഞ്ഞാണ് ഞാൻ തീർത്തത്. നിന്റെ സാമീപ്യത്തിലല്ലാതെ ഒരിക്കലും ഞാൻ കരഞ്ഞിട്ടില്ല. കരയാത്തതിനായിരുന്നു വീട്ടിൽ എനിക്ക് അധികപ്രസംഗി എന്ന പേര് കിട്ടിയത്! നീ പറയാറുള്ളത് ശരിയാണ്, കരയണം എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ മാത്രമാണ് ഇപ്പൊഴും നിന്നെ ഞാൻ വിളിക്കാറുള്ളത്.

കഥ പിന്നെയും കാടു കയറി..
വർഷങ്ങൾ പലതു കഴിഞ്ഞു. ഷക്കീർ തിരിച്ചു വരുമെന്ന് ആരും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. പക്ഷേ എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് താമര വിത്തുകളുമായി ഒരുനാൾ ഷക്കീർ തിരിച്ചെത്തി. ആ വിത്തുകൾ വോൾഗയിൽ വിതറി അയാൾ തന്റെ പ്രാണപ്രണയിനിയെ കാണാനായി രാജകൊട്ടാരത്തിലേക്ക് കുതിച്ചു.

രാജവീഥിയിൽ, ആളുകൾ അലമുറയിട്ട് കൊണ്ട് കൊട്ടാരത്തിനുള്ളിലേക്ക് ഓടുന്നത് ഷക്കീർ കണ്ടു. എന്തോ അത്യാഹിതം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. അയാൾ കാര്യം തിരക്കി. രാജകുമാരി പെട്ടന്ന് മരിച്ചുപോയി, ഓട്ടത്തിനിടയിൽ ആരോ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഷക്കീർ സർവ്വാംഗം തളർന്ന് സ്തബ്ധനായി നിന്നു. അയാൾ മാലാഖയുടെ വാക്കുകൾ ഓർത്തു;

“പ്രിയപ്പെട്ടത് പലതും നിനക്ക് നഷ്ടമാവും!”

താൻ വോൾഗയിൽ താമര വിത്തുകൾ വിതറിയപ്പോൾ തനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടത് തന്നെ നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു. സെജ്നബ് ഇല്ലാതെ ഇനിയെന്തിന് ജീവിക്കണം. പ്രാണപ്രണയിനി നഷ്ടമായ അഗാധദുഃഖത്തിൽ അരയിൽ നിന്ന് കത്തി വലിച്ചൂരി നെഞ്ചിലേക്ക് താഴ്ത്തി ഷക്കീർ മരണം വരിച്ചു.

എന്റെതായ ലോകത്തിലേക്ക് ഞാൻ എത്തിയപ്പോഴേക്കും എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതൊക്കെയും നഷ്ടമായി. നീ, നിന്റെ കൂട്ട്, നിന്നോടൊപ്പമുള്ള യാത്രകൾ, കാഴ്ചകൾ... യാത്രകൾ തന്നെയാണ് ഇപ്പൊഴും ഒരാശ്വാസം. ആമസോൺ കാടുകളിലൂടെയും അറേബ്യൻ മരുഭൂമികളിലൂടെയും ആഫ്രിക്കയുടെ ഇരുളിലൂടെയും മാവോയിസ്റ്റ് ക്യാമ്പുകളിലൂടെയും അഭയാർത്ഥികളുടെ നിസ്സഹായതകളിലൂടെയും ഞാൻ യാത്രചെയ്തു. ഓരോ യാത്രകളിലും പക്ഷേ, എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് നിന്റെ ശൂന്യത എന്നെ വല്ലാതെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നു.

കഥ തീർക്കട്ടെ,
സെജ്നബിന്റെയും ഷക്കീറിന്റെയും മരണാനന്തര ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും വോൾഗയിലെ ഓളങ്ങൾക്ക് മീതെ നാളതുവരെ ആരും കണ്ടിട്ടില്ലാതിരുന്ന അതി മനോഹരങ്ങളായ താമരപ്പൂക്കൾ വിടർന്നു വന്നു.

ഈ അത്ഭുത പുഷ്പം എവിടെനിന്നും വന്നു എന്നറിയാതെ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു നിന്ന രാജാവിനും പ്രജകൾക്കും മുന്നിൽ മാലാഖ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട്, സെജ്നബിന്റെ പ്രണയം നേടാൻ സാഹസികയാത്ര പോയി താമര വിത്തുകൾ തേടി കൊണ്ടുവന്ന ഷക്കീറിനെകുറിച്ചും അവന്റെ ജീവത്യാഗത്തെയും കുറിച്ചും അവരോട് പറഞ്ഞു.

റഷ്യക്കാർ ഇപ്പൊഴും ആ കഥ ഓർക്കുന്നു. വോൾഗയിലെ താമരപൂക്കൾ ഷക്കീറിന്റെയും സെജ്നബിന്റെയും നഷ്ടപ്രണയത്തിന്റെ സ്മാരകങ്ങളാണെന്ന് പാടിയാണ് ആ നൃത്ത ശില്പത്തിന്റെ വീഡിയോ അവസാനിച്ചത്.

കോളേജിൽ, ഏതോ ഒരു ഒരു വിനോദയാത്രയ്ക്ക് പോയി നീ തിരിച്ച് വന്നപ്പോൾ എനിക്ക് സമ്മാനമായി തന്ന ക്രിസ്റ്റലിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു കൊച്ചു താമര എന്റെ വീട്ടിലുണ്ടാക്കിയ ഭൂകമ്പം വളരെ വലുതായിരുന്നു. കുടുംബത്തിലെ കാരണവന്മാരാരോ അത് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് പൊട്ടിച്ചപ്പോൾ ഒരു പൊട്ടെങ്കിലും എടുത്തുവയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നത് ഇന്നും എന്റെ ദുഃഖമാണ്.

ഓർമകൾ മാത്രമേയുള്ളു, നമ്മുടെ നഷ്ടപ്രണയത്തിന്റെ സ്മാരകങ്ങളായി.

തൊട്ടുപോകരുത്

2011-12-07T13:40:00.001+05:30

അഭിപ്രായം പറയുവാനുള്ള എന്റെ സ്വാതന്ത്രത്തെ.

ലക്ഷങ്ങൾ ജീവത്യാഗം ചെയ്തും സഹനസമരം ചെയ്തും നേടിയ എന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ കടയ്ക്കൽ കത്തി വയ്ക്കുന്നത് ആരായാലും, എന്തിന്റെ പേരിലായാലും ഞാൻ എതിർക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.

“നിങ്ങളുടെ ആശയങ്ങൾക്ക് ഞാൻ എതിരായിരിക്കാം, എന്നാൽ അതു പറയാനുള്ള നിങ്ങളുടെ അവകാശത്തിന് വേണ്ടി മരിക്കാൻ പോലും ഞാൻ തയ്യാറാണ്” – വോൾടയർ

ഇന്റര്‍നെറ്റ് ഉള്ളടക്കത്തിന് നിയന്ത്രണം പരിഗണനയിൽ - മാതൃഭൂമി

ഇന്ത്യയിലെ മതിലുകൾ

2011-12-06T10:20:00.002+05:30

ഇതൊക്കെ വായിക്കുമ്പോഴാണ് ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ജീവിക്കേണ്ടി വന്നല്ലോ എന്നോർത്ത് ലജ്ജിക്കുന്നത്.

സഹജീവികൾക്കിടയിൽ മതിലുകൾ കെട്ടി തന്നെ വേണം നമുക്ക് പുരോഗതിയിലേക്ക് കുതിക്കാൻ!
അവരെ തമ്മിലടിപ്പിച്ച് തന്നെ വേണം നാളെ നമുക്ക് ലോകത്തിന്റെ നെറുകയിൽ കയറി നിൽക്കാൻ!

മാതൃഭൂമി വാർത്ത

ആത്മഹത്യ കുറിപ്പ്

2011-12-02T17:09:00.009+05:30

ശവശരീരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും നിങ്ങൾ കണ്ടെടുക്കാറുള്ള സാധാരണമായ ഒരു ആത്മഹത്യ കുറിപ്പല്ല ഇത്. ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന എന്നാൽ ഏത് നിമിഷവും മരണത്തിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ച് പോകാനിരിക്കുന്ന, നിസ്സഹായനായ ഒരു മനുഷ്യനെഴുതുന്ന കുറിപ്പ്.

എനിക്ക് മുന്നിൽ ഇപ്പോൾ എല്ലാം സാധാരണ പോലെയാണ്. പെരിയാർ ശാന്തമായൊഴുകുന്ന ഒരു പ്രഭാതം. എന്റെ മകൾ സ്കൂളിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു. കൂട്ടുകാരുടെയും അദ്ധ്യാപകരുടെയും പറഞ്ഞാൽ തീരാത്ത വിശേഷങ്ങളുമായാണ് അവൾ മടങ്ങി വരിക.

ചന്ദ്രയാൻ മിഷനെ കേട്ടതുമുതൽ ISRO യിൽ ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞയാകണമെന്നാണ് എട്ടാം ക്ലാസുകാരിയായ മകളുടെ ആഗ്രഹം. അവൾക്ക് അമ്പിളി മാമനിൽ പോകണം. പഠിക്കാനവൾ മിടുക്കിയാണ്. കുഞ്ഞായിരുന്നതുമുതൽ അമ്പിളി മാമനെ നോക്കിയാണ് അവൾ ഉണ്ണുന്നതും ഉറങ്ങുന്നതും. അമ്പിളിമാമനിൽ ഇറങ്ങിയാൽ ആദ്യം ചെയ്യുന്നത് എന്തായിരിക്കും എന്ന അവളുടെ അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് സംശയമേതുമില്ലാതെ അവൾ ഉത്തരം പറയും; ‘കെട്ടിപിടിച്ച് ഞാനൊരു മുത്തം കൊടുക്കും‘

രാത്രി, ഉമ്മറത്ത് വൃശ്ചിക തണുപ്പിൽ എന്റെ മടിയിൽ തലവച്ച് ആകാശത്തിൽ അമ്പിളി മാമനെയും നോക്കികിടക്കുമ്പോൾ മകൾ ചോദിച്ചു;
“എന്തു ചെയ്യും നമ്മൾ, അണപൊട്ടി വെള്ളം കുത്തിയൊലിച്ചു വരുമ്പോൾ?”

എനിക്കു പിന്നിൽ അവളുടെ അമ്മയുടെ നനഞ്ഞ കണ്ണുകൾ. ഉത്തരം പറയാനായി ഞാൻ ഉഴറുമ്പോൾ, അവൾ തന്നെ പറഞ്ഞു; “ഞാൻ അച്ഛന്റെ ചുമലിൽ കയറി ഇരിക്കും, എന്നിട്ട് അമ്മയെയും കൂട്ടി നമ്മൾ വെള്ളത്തിലൂടെ നടക്കും”

നിലമില്ലാകയങ്ങളിൽ മകളെ ചുമലിലും ഭാര്യയെ കയ്യിലും പേറി ശ്വാസകോശങ്ങളിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞ് ഞാൻ ഞെട്ടിയുണരുന്നത് സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നാണോ, യാഥാത്ഥ്യത്തിൽ നിന്നാണോ...

Sign a petition

മാതൃഭൂമി

എന്റെ പിന്തുണ

2011-11-27T18:53:00.012+05:30

മുപ്പത്തിരണ്ട് ലക്ഷത്തോളം കേരളിയരുടെ ജീവനും സ്വത്തിനും ഭീഷണിയായി നിൽക്കുന്ന മുല്ലപ്പെരിയാർ ഡാം മാറ്റിപണിയാൻ ഇനിയും വൈകിക്കുന്നത് ആത്മഹത്യപരമാണ്, ജീവിക്കാനുള്ള ഓരോ പൌരന്റെയും അവകാശത്തിനെതിരെയുള്ള കടന്നു കയറ്റമാണ്.

ഭീതിയുടെ നിഴലിൽ, മരണമെങ്കിൽ അതുതന്നെ എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച് കുടുംബത്തിനും കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കുമൊപ്പം നിസ്സഹായരായി നിൽക്കുന്ന ജനങ്ങൾ നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്. കേരളം ഒരു വൻ ദുരന്തത്തിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കപ്പെടുന്നില്ല എന്ന് ഉറപ്പിക്കേണ്ടത് നമ്മൾ ഓരോരുത്തരുടെയും ബാധ്യതയാണ്.

അണക്കെട്ടിലെ ജലനിരപ്പ് താഴ്ത്തുക, ദുരന്ത നിവാരണ പദ്ധതികൾക്ക് തുടക്കം കുറിക്കുക തുടങ്ങിയ അടിയന്തര പ്രധാന്യമുള്ള കാര്യങ്ങൾ യുദ്ധകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുക.

Rebuild Mullaperiyar മൂവ്‌മെന്റിന് എന്റെ എല്ലാ പിന്തുണകളും.

Sign a petition

മാതൃഭൂമി പേജ്
മനോരമ പേജ്
വിക്കി
DAMS-The Lethal WATER BOMBS (Mullaperiyar Dam Issue)
Mullaperiyar Dam Issue

ഒരാൾ എങ്ങിനെയാണ് ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുന്നത്

2011-11-11T18:42:00.012+05:30

സന്ധ്യ.

കാറ്റിന്റെ ചൂടിന് അല്പം ശമനമുണ്ട്.
വ്രൂം വ്രൂം... ശബ്ദത്തിൽ നാലഞ്ച് ബൈക്കുകൾ ഹൈവയിലൂടെ കുതിച്ച് പാഞ്ഞുപോയി

കഫ്റ്റേരിയയുടെ പുറത്ത് നിരത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന കസേരകളിൽ ഞാനും അബ്ദുക്കയും ഇരിക്കുകയാണ്. എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തെ പരിചപ്പെടുത്തിയ വിജയേട്ടൻ അല്പം അപ്പുറത്ത് നിന്ന് ഈ വർഷത്തെ ഓണാഘോഷം ഡിസംബറിലേക്ക് മാറ്റി വച്ചതിന്റെ കാരണങ്ങൾ മൊബൈലിൽ ആരോടോ വിശദീകരിക്കുകയാണ്. അബ്ദുക്ക മൾബറോയുടെ പാക്ക് എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി. “വലിക്കാറില്ല”; ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞു;

“നന്നായി”; അബ്ദുക്ക ഒരു സിഗറട്ടിന് തീ കൊളുത്തി; “പതിമൂന്നാമത്തെ വയസ്സിൽ മദ്രാസ്സിലെ ഹോട്ടൽ പണിക്ക് നിൽക്കുമ്പോൾ തുടങ്ങിയതാണ്. ഇതുവരെ നിർത്തിയിട്ടില്ല. കുഴിവെട്ടി കാൽ നീട്ടിയിരിക്കുമ്പോൾ ഇനി എന്തിന് അതേക്കുറിച്ച് വേവലാതിപ്പെടാൻ“

ഇതാണ് അബ്ദുക്ക. വയസ്സ് എൺപത്. ഒമ്പത് പേർ ഉണ്ടായിരുന്ന കൂടപ്പിറപ്പുകളിൽ മൂത്തവൻ. ഓർമ്മവച്ചമുതൽ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി ജീവിച്ചവൻ. സഹോദരങ്ങളെ പോറ്റിവളർത്താൻ ആറാം വയസ്സുമുതൽ ഉപ്പയുടെ കൊപ്പര ഉണക്കുന്നതിന് കാവൽ നിന്നവൻ. പതിനൊന്നാം വയസ്സിൽ മീൻ വിൽക്കാൻ തുടങ്ങിയവൻ. പതിമൂന്നാം വയസ്സിൽ അന്യനാടായ മദ്രാസ്സിൽ ഹോട്ടലിൽ ക്ലീനിംഗ് പണിക്ക് നിന്നവൻ. പതിനാലാം വയസ്സിൽ ബോംബെയിൽ ‘ചരക്കുകളെ’ കൂട്ടിക്കൊടുക്കുവാൻ നിന്നവൻ. സിക്ക്-മാർവാഡി ലോറിഡ്രൈവർമാർക്ക് ‘പ്രകൃതിവിരുദ്ധം’ ചെയ്ത് കാശുവാങ്ങിയവൻ. പതിനാറാം വയസ്സിൽ ബോംബെയിൽ തന്നെ ഡ്രൈവറായി പണി തുടങ്ങിയവൻ. പതിനെട്ടാം വയസ്സിൽ വയസ്സുകൂട്ടിക്കാണിച്ച് പാസ്സ്പോർട്ടെടുത്ത് ഗൾഫിലേക്ക് കടന്നവൻ. ഗൾഫിൽ ഒട്ടകങ്ങളെയും പശുക്കളെയും ആടുകളെയും മേച്ച് നടന്നവൻ. അറബി കൊണ്ടുകൊടുത്ത ഇറച്ചികഷ്ണങ്ങൾ കല്ലിൽ ചുട്ട് തിന്ന് വിശപ്പകറ്റിയവൻ!

“എറച്ചി ചുടുമ്പോൾ ഇച്ചിരി ഉപ്പോ മുളകോ പോലും ചേർക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നീല”; അബ്ദുക്ക ഓർമകളുടെ വേലിയേറ്റത്തിൽ മുങ്ങിത്താണു.

എഴുത്തറിയാത്തതുകൊണ്ട് വല്ലവരുടെയും കൊണ്ട് കത്തെഴുതിച്ച് ഭാര്യയുടെ വിരഹമകറ്റിയവൻ. മറുപടികത്തുകൾ വായിച്ച്കേട്ട് മണൽക്കാറ്റിനൊപ്പം ഏങ്ങിക്കരഞ്ഞ് രാവ് പകലാക്കിയവൻ. മക്കൾ പഠിച്ഛിരുന്ന ക്ലാസ്സുകൾ ഓർത്തുവയ്ക്കാൻ പറ്റാതിരുന്നവൻ. വല്ലാതെ സെക്സ് തോന്നിയപ്പോൾ ‘ചരക്കുകളുടെ’ ഷീറ്റ് മുറിക്ക് മുന്നിൽ ഊഴം കാത്ത് നിന്നവൻ.

പച്ചവെള്ളം മാത്രം കുടിച്ച് നോമ്പ് തുറന്നവൻ. മഴനനയാൻ കൊതിച്ച് വെയിൽ തളർത്തിയവൻ. അസുഖങ്ങൾകൊണ്ട് മരിക്കില്ലെന്ന് വാശിപിടിച്ചവൻ. കൊച്ചുകേരളത്തിൽ കമ്യൂണിസം സമത്വം കൊണ്ടുവരുന്നത് ആശിച്ചവൻ!

“ഇപ്പോ ഇന്റെ മോന്റെ വിസിറ്റ് വിസയിൽ വന്നതാണ് ഞാനും ഓന്റെ ഉമ്മയും. ഞാനീ പഴയ വഴികളിലൂടെ ഒന്ന് നടക്കാനിറങ്ങിയതാണ്. ഇങ്ങള് വിശ്വസിക്ക്വോന്നറിയീല. ഇബിടുന്ന് നോക്കുമ്പോൽ അന്ന് കടല് കാണായിരുന്നു! അവിടാണിപ്പം പോർട്ട്“

കെട്ടിടങ്ങൾ കാഴ്ചമറച്ച അബ്ദുക്ക വല്ലാത്തൊരങ്കലാപ്പിലാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

“ഇന്നെപ്പോലത്തോൻ പെട്ടുപണിതുയർത്തിയ നാട്ടിലാണ് മോനെ ഇങ്ങളിപ്പോൾ ജീവിക്കുന്നത്. തിന്നാതെയും കുടിക്കാതെയും കുടുംബം നോക്കാൻ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് വന്ന് ഈ നാട് ഇക്കാണുന്നത് പോലെ പണിതുയർത്തിയത് മലബാറിയാണ് ...”

കടത്തെപ്പെടുന്ന മനുഷ്യർ

2011-11-03T16:34:00.002+05:30

“ബാബു, ചായ് ഓർ കോഫി”

പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പതിവില്ലാത്ത ഒരു ചോദ്യം. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഏതോ ഒരു തമിഴൻ എഴുതിവച്ച് പോയ ഒരു ഒറാക്കിൾ ട്രിഗറിലെ നൂലാമാലകൾക്കിടയിൽ നിന്നും ഞാൻ തലപുറത്തേക്കിട്ടു നോക്കി. റാം പാൽ അല്ല, പകരം പാകമല്ലാത്ത അയഞ്ഞ കാക്കി യൂനിഫോമിനുള്ളിൽ ഒരു പയ്യൻ. പത്ത് പതിനെട്ട് വയസ്സ് കഷ്ടി തോന്നിക്കും. റാം പാൽ പുകയില ചവച്ച് കറുത്ത പല്ലുകാട്ടിചിരിച്ച് അവന് പിന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. റാം പാലിനെ പ്രൊഡക്ഷൻ ഫ്ലോറിലെ ക്ലീനിംഗിലേക്ക് മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. ചായ സപ്ലൈ ഇനിമുതൽ ഈ പുതിയ പയ്യനായിരിക്കും. പശ്ചിമ ബംഗാളിലെ ഏതോ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും വന്ന മഹേഷ്.

ഭയമാണ് മഹേഷിന്റെ മുഖത്തെ സ്ഥായിയായ ഭാവം. ആവശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കുന്ന ഡയറക്ടർമാരുടെയും ഫാഷൻ ഡിസൈനേഴ്സിന്റെയും മർച്ചന്റൈസേഴ്സിന്റെയും ഇരിപ്പിടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ചായകപ്പുകളും എച്ചിൽ പാത്രങ്ങളുമായി ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ, പതുങ്ങി ഭയന്ന് അവൻ നടന്നു.

ചായയുമായി വരുമ്പോൾ “കൈസേഹേ” എന്ന എന്റെ ചോദ്യത്തിന് ആദ്യമാദ്യം ഒരു ദയനീയ ചിരിമാത്രമായിരുന്നു എങ്കിലും പിന്നീടവൻ “അച്ഛാഹെ ബാബു” എന്ന് മറുപടി പറയും.

തിരക്കുകളൊഴിഞ്ഞ ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം മഹേഷ് ചായയുമായി വന്നപ്പോൾ അവൻ ഏതുക്ലാസ്സ് വരെ പഠിച്ചു എന്ന എന്റെ ചോദ്യത്തിന് മടിച്ച് മടിച്ച് അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു;

“ഞാൻ മാത്രമല്ല, ബാബു, ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിൽ അരും സ്കൂളിൽ പോകാറില്ല. ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിനടുത്തെങ്ങും സ്കൂളുകളെ ഇല്ല”; അവൻ ധൃതിയിൽ കാബിനിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയി

കേരളം പോലെ പ്രബുദ്ധരുടെ നാടായ പശ്ചിമ ബംഗാളിൽ സ്കൂളുകളില്ലാത്ത ഗ്രാമമോ! ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

ഏതോ ഒരു കാരണത്താൽ രാത്രി വളരെ വൈകി ഓഫീസിൽ നിന്നുമുള്ള ഒരു മടക്കയാത്രയിൽ, വാഹനം കിട്ടാതെ ഓഫീസിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്ന മഹേഷിനെ ഞാൻ നിർബ്ബന്ധിച്ച് ബൈക്കിന് പിന്നിൽ കയറ്റി. വഴിയിലെ ഒരു ധാബയിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ അവനെയും കൂടെ പിടിച്ചിരുത്തി. അവന്റെ വീട്ടുകാരെയും ഗ്രാമത്തെയുമൊക്കെകുറിച്ചുള്ള എന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് അവൻ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞുമാറുകയാണെന്ന് തോന്നിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ ചോദ്യങ്ങൾ നിർത്തി.

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങി ബൈക്കിൽ കയറാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ തലകുനിച്ച് നിന്നുകൊണ്ട് മഹേഷ് പറഞ്ഞു;
“ബാബുവോട് എനിക്ക് കള്ളം പറയാൻ പറ്റുന്നില്ല”

ഞാനവനെ സംശയത്തോടെ നോക്കി

“ബാബു, ഞാൻ ഇന്ത്യൻ ബംഗാളിയല്ല. ബംഗ്ലാദേശിൽ നിന്നുമാണ്. ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത വെള്ളപ്പൊക്കവും മണ്ണിടിച്ചലും കാരണം വീടും കൃഷിയും ഒന്നുമില്ലാതായി. മീൻ പിടിക്കാൻ പോയ അച്ഛൻ ഉരുൾപൊട്ടലിൽ പെട്ട് ഒലിച്ചു പോയി. അമ്മയും മൂന്ന് അനുജത്തിമാരുമുള്ള കുടുംബത്തെ നോക്കാൻ അവിടെ ഒരു മാർഗ്ഗവുമില്ലാതെയായപ്പോൾ ബോർഡർ പട്ടാളക്കാർ കാണാതെ കുറച്ച് ചെറുപ്പക്കാർക്കൊപ്പം പണം കൊടുത്ത് ഇന്ത്യയിലേക്ക് ഒളിച്ച് കടന്നതാണ്. അവിടെനിന്നും ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് വരാൻ ഏജന്റിന് ആയിരം രൂപ കൊടുത്തു. അയ്യാളുടെ ഒരു സഹായി ശരിയാക്കിതന്നതാണ് ഈ ജോലി”

മനുഷ്യക്കടത്തിനെക്കുറിച്ച് പിന്നെയും കുറെ കഴിഞ്ഞാണ് ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കിയത്. ഇന്നത്തെ മനോരമ പത്രത്തിലെ വാർത്ത വായിച്ചപ്പോൾ മഹേഷിനെ ഓർത്തുപോയി.

ഏകാന്തൻ - 3

2011-10-29T01:50:00.000+05:30

പ്രേത ബംഗ്ലാവ്

2011-10-26T15:22:00.001+05:30

“അർദ്ധരാത്രി. കുറെ നേരമായി മുറ്റത്ത് കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേൾക്കുന്നു. അച്ഛന്റെ മൂത്ത എഴുന്നേറ്റ് പതുക്കെ ജനവാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അപ്പോഴുണ്ടത്രേ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ വെള്ളസാരിയുടുത്ത ഒരു സ്ത്രീരൂപം മുറ്റത്ത്കൂടെ നടക്കുന്നു. മൂത്ത നിലവിളിച്ച് ബോധംകെട്ട് വീണു. പനി മാറാൻ ഒരാഴ്ചയെടുത്തത്രേ“; ദേവൻ ബീഡി ആഞ്ഞു വലിച്ചു.

ഇടിമിന്നൽ അകമ്പടിയോടെ കനത്ത തുലാവർഷം. സമയം രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിയെങ്കിലും കഴിഞ്ഞുകാണും. കറണ്ടില്ല. മെഴുകുതിരി കത്തി തീർന്നിരിക്കുന്നു.. പ്രേത കഥകൾ പറയാൻ പറ്റിയ സമയം.

“നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നത് പോലല്ല. ചെലതൊക്കെ സത്യാണ്. നിങ്ങൾ മുക്കിലെ വയൽക്കരയിലെ ബംഗ്ലാവ് കണ്ടിട്ടില്ലേ. അവിടെ ആൾതാമസമില്ല. കാര്യംന്താന്ന് അറിയോ?”; തറയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്ന ദിലീപേട്ടൻ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു

“എന്താ?”; ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ഉദ്വേഗത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“അതൊരു കഥയാണ്. ബത്തേരിയിലുള്ള ഒരു കൃസ്ത്യൻസ് ആണ് ആ സ്ഥലത്ത് ഈ വീട് പണിയിച്ചത്. എന്റെ അമ്മയൊക്കെ ചെറുതിൽ. വീട്ടുകൂടൽ കഴിഞ്ഞ് അടുത്ത ദിവസം തന്നെ സംഭവം തുടങ്ങിയത്രേ”; സസ്പെൻസിന്റെ മുൾമുനയിൽ ഞങ്ങളെ നിർത്തി ദിലീപേട്ടൻ ബീഡി കത്തിച്ചു.

“എന്താണ് സംഭവം?”; വാതിൽക്കൽനിന്ന് ദേവൻ എനിക്കും അജയനും ഇടയിലേയ്ക്ക് ഞെക്കിഞെരുക്കി സ്ഥലം മാറി ഇരുന്നു.

“മുറികളിലൂടെ ആരൊക്കെയോ നടക്കുന്ന ശബ്ദം. മേശപ്പുറത്തും അലമാരയിലുമൊക്കെയുള്ള സാധനങ്ങൾ തനിയെ താഴെവീഴുക, കൊളുത്തിടാത്ത ജനലുകളൊക്കെ പടപടാന്ന് അടക്കുകയും തുറക്കുകയും ചെയ്യുക. പശുവിന്റ്റെ വലുപ്പമുള്ള ഒരു ആൾസേഷൻ നായയുണ്ടായിരുന്നു അവർക്ക്, നിർത്താതെ ഓരിയിട്ട് മൂനാംദിവസം അത് ചത്തു”

“എന്നിട്ട്?”

“അവര് അച്ചന്മാരെ കൊണ്ടുവന്ന് വെഞ്ചരിപ്പിച്ചു. എന്തൊക്കെയോ വഴിപാടുകൾ നടത്തി. ഒരു മാറ്റവുമില്ല. ഒടുക്കം ആയമ്മയ്ക്ക് ഒരു വട്ടുപോലെ ആയപ്പോൾ കിട്ടിയ വിലയ്ക്ക് അവരത് ഒരു മുസ്ലിംസിന് വിറ്റു. പൊതുവേ പ്രേതങ്ങളിലൊന്നും അങ്ങിനെ വിശ്വാസമില്ലാത്തവരാണല്ലോ മുസ്ലിംസ്. പക്ഷേ അവർക്കും അവിടെ അതുതന്നെ കഥ! ആയമ്മ ഒരു ദിവസം ബെഡ് റൂമിൽ കേറി ലൈറ്റിട്ടപ്പോൾ....."

"ലൈറ്റിട്ടപ്പോൾ? ലൈറ്റിട്ടപ്പോൾ?"; ഞങ്ങൾക്ക് ആകാംക്ഷ തടഞ്ഞുനിർത്താനാവുന്നില്ല

ശബ്ദത്തിൽ അല്പം ഭീകരത കലർത്തി ദിലീപേട്ടൻ തുടർന്നു;
“കട്ടിലിനടിയിൽനിന്നും ഒരു ചുവന്ന രൂപം എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് ജനാലയഴികൾക്കിടയിലൂടെ പുകപോലെ പുറത്തേക്ക് പോയത്രേ. ആയമ്മ കാറിവിളിച്ച് പുറത്തേക്കോടിയപ്പോൾ ആ രൂപമുണ്ട് പുറത്തെ മുറിയിലെ സെറ്റിയിലിരിക്കുന്നെന്ന്. പിള്ളേർക്കൊക്കെ എപ്പോനോക്കിയാലും എന്തെങ്കിലും സൂക്കേട്. മൊല്ലാക്കമാരൊക്കെ വന്ന് എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തിട്ടൊന്നും ഒരു രക്ഷയുമില്ല. ആരോ പറഞ്ഞ് കൊടുത്ത് അവർ ഒരു മാന്ത്രികതാന്ത്രിക നമ്പൂരിയുടെ ഇല്ലത്ത് ചെന്നപ്പോൾ പുറത്ത് കാത്തുനിൽക്കുന്നവരെ ഒക്കെ ഒഴിവാക്കി നമ്പൂരി ഇയാളെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചത്രേ. ബ്രഹ്മരക്ഷസും രക്തരക്ഷസും പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ ഉള്ള പറമ്പാണ് അത് എന്ന്. അതോടെ അവർ താമസം മാറി. അതിനുശേഷം അതിങ്ങനെ കിടക്കുവാ”

“എന്റമ്മോ!“; ദേവൻ എന്നെയും അജയനെയും തോണ്ടി; “എടാ ഇനി സന്തോഷിൽ സെക്കൻഡ്ഷോ പോന്ന പരിവാടി വേണ്ട”

സന്തോഷ് ടാക്കീസിൽ പോകുന്ന വഴിക്ക് റോഡ് സൈഡിലെ വിശാലമായ വയലിനപ്പുറത്ത് ദൂരെയായി ആ വീട് കാണാം

“ദിലീപേട്ടാ ഒരു ദിവസം വിടുവല്ലേ? അവിടയ്ക്ക്”; അജയൻ പെട്ടന്ന് ചോദിച്ചു; “ഞാനാണെങ്കിൽ ഇതുവരെ ഒരു പ്രേതത്തിനെ കണ്ടിട്ടില്ല”

“നിനക്ക് പ്രാന്താണ്. വെറുതെ എന്തിനാടാ പ്രേതത്തിന്റെ കൈ കൊണ്ട് ചാവുന്നത്. ഇതൊക്കെ ഇല്ലാത്തതായിരുന്നെങ്കിൽ ആ വീട് ഇങ്ങിനെ അടച്ചിടേണ്ടി വരുവായിരുന്നോ? അല്ലേ ദിലീപേട്ടാ”; ദേവന് ആധിയായി

“ഇനിക്കും തോന്നലുണ്ട്, ഒന്ന് അവ്ടെപ്പോയി നോക്കണംന്ന്. ന്നാലും ധൈര്യം അങ്ങോട്ട് സമ്മതിക്കുന്നില്ല”; ദിലീപേട്ടന് അർദ്ധസമ്മതം.

“നിനക്ക് പേടിയുണ്ടോടാ?”; അജയൻ എന്നെ തോണ്ടി. അവൻ തീരുമാനിച്ചുകഴിഞ്ഞെങ്കിൽ പിന്നെ ഞാൻ എന്തു പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല. അവൻ എന്നെ കൊണ്ടുപോയിരിക്കും.

“ഏയ് എന്ത് പേടി! നീയുള്ളിടത്ത് വേറേത് പ്രേതം!“

അടുത്ത ആഴ്ചയിലെ ഒരു ദിവസം. രാത്രി പതിനൊന്ന് മണി.

കശുമാങ്ങ വാറ്റിയ നാടൻ അവസാനത്തെ റൌണ്ട് വിഴുങ്ങി ഞങ്ങൾ നാലും മിഷൻ പ്രേതബംഗ്ലാവിനിറങ്ങി. ദിലീപേട്ടന്റെ നാലുകട്ട ടോർച്ച്. എല്ലാവരുടെയും പോക്കറ്റിൽ ദിനേശ് ബീഡി, തീപ്പെട്ടി, മെഴുകുതിരികൾ. ദേവന്റെ കഴുത്തിൽ ഷർട്ടിന് പുറത്തായി കുരിശ് മാല. എന്റെ തോൾ സഞ്ചിയിൽ നാടന്റെ രണ്ട് അരക്കുപ്പികൾ. രണ്ട് സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസ്സുകൾ. എല്ലാവരുടെയും കയ്യിൽ ഒരു ധൈര്യത്തിന് വണ്ണം കുറഞ്ഞ, കുത്തിനടക്കാൻ പാകത്തിൽ നീളമുള്ള ബലമുള്ള മുളവടികൾ.

അടുത്തെത്തും തോറും കൂരാക്കൂരിരുട്ടിൽ അതൊരു പ്രേതഭവനം തന്നെയായി തോന്നിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ കാലിനടിയിലെ കരിയിലകൾ ഞെരിയുന്ന ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാനുണ്ട്. ആൾപ്പെരുമാറ്റം തീണ്ടിയില്ലാത്ത വലിയ പറമ്പിൽ കുറ്റിച്ചെടികൾക്കും വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾക്കും ഇടയിലൂടെ നടന്ന് ഞങ്ങൾ വരാന്തയിലേക്ക് കയറി. ഇടിഞ്ഞുപൊളിഞ്ഞ് വീണ മേൽക്കൂരയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളും പൊടിപടലങ്ങളും ഉണങ്ങിയ ഇലകളും കയ്യിലെ വടികൾ കൊണ്ട് തള്ളിമാറ്റി ഇരിക്കാൻ അല്പം ഇടമുണ്ടാക്കി ഞങ്ങൾ അവിടെ ഒരു മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചു കുത്തിനിർത്തി.

“എന്നാ തൊടങ്ങ്വല്ലേ മക്കളേ” ദിലീപേട്ടൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും സഞ്ചിവാങ്ങി സ്റ്റീൽഗ്ലാസ്സുകളിൽ ഒന്നെടുത്ത് അതിൽ പകുതി നാടനൊഴിച്ച് ദിലീപേട്ടൻ വരാന്തയിലേക്ക് കേറിവരുന്നിടത്ത് കൊണ്ടുവച്ച് തിരിച്ചുവന്നു;

“ഏതു പ്രേതം വന്നാലും അതുമടിച്ച് അവിടിരിക്കട്ടെ”

പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ നാടൻ സേവ തുടർന്നു. ലഹരിക്കൊപ്പം സംസാരത്തിന്റെ ശബ്ദവും ഏറിവന്നു. അറിയാവുന്ന പ്രേതകതഥകൾ ഓരോരുത്തരായി പറഞ്ഞ് ഭീകരത സൃഷ്ടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

പെട്ടന്നായിരുന്നു ആ ശബ്ദം!

അടിച്ച് ഓഫായി പിന്നിലെ മരപ്പലകയിലേക്ക് ദേവൻ മറിഞ്ഞ് വീണതിന്റെ ശബ്ദം. മയക്കത്തിലേക്ക് വീഴുന്നതിനിടയിൽ അവൻ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു; “പ്രേതത്തിന്റെ അപ്പൻ”

ചുവരിൽ ചാരിയും മടിയിൽ തലവച്ചും ഓരോരുത്തരായി ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു.

*****
“ഡാആ....എണീക്കെടാ...”; ദേവന്റെ അലർച്ച കേട്ടാണ് ഞങ്ങൾ ഞെട്ടിഉണർന്നത്. നേരം നല്ലപോലെ വെളുത്തിരിക്കുന്നു. വരാന്തയിലേക്ക് കയറുന്നിടത്ത് നിന്ന് ദേവൻ അവിടെ വച്ച സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു. “എന്തോ ഒരു സത്യമുണ്ടെടാ, ഇതിൽ ഒരു തുള്ളിപോലും ഇല്ല”; അവൻ കഴുത്തിലെ കുരിശിൽ തിരുകിപ്പിടിച്ച് നാലുപാടും നോക്കി.

എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് ഒരു ബീഡി തീപ്പിടിപ്പിച്ച് ദിലീപേട്ടൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു; “വെർതെ അളറി വിളിക്കല്ല ദേവാ. നിങ്ങളൊക്കെ ഒറങ്ങി സാധനം തീർന്നപ്പോൾ അതെടുത്ത് ഞാനങ്ങടിച്ചു”

കരച്ചിൽ - സീസൺ 2

2011-10-18T16:35:00.001+05:30

കഷ്ടം
ഒരു പഴയത്

പ്രണാമം, ജഗദ്ജിത് സിംഗ്

2011-10-10T13:30:00.001+05:30

സംഗീതമയമായിരുന്ന കോളെജ് ഹോസ്റ്റൽ ജീവിതത്തിനിടയിലാണ്, മുറിയിൽ എങ്ങിനെയോ എത്തിപ്പെട്ട ഒരു കാസെറ്റിൽനിന്നും, ആദ്യമായി ജഗദ്ജിത് സിംഗിനെ കേൾക്കുന്നത്. അന്ന്തൊട്ട് ഇന്നുവരെ ഗസൽ എന്ന വാക്കിനോടൊപ്പം മനസ്സിലുയർന്ന് വരുന്നത് ആദ്യം ആ പേര്. ആ സ്വരം.

അനുവാചകരുടെ ഹൃദയത്തിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നിരുന്ന, ശോകാർദ്രമായ പുരുഷശബ്ദമായിരുന്നു, അദ്ദേഹത്തിന്റെത്.

പ്രണയത്തിനും പ്രണയഭംഗത്തിനും നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കും ഏകാന്തതയ്ക്കും വേണ്ടി പാടിയ അസാദ്ധ്യഗായകൻ. കേൾക്കാനിരുന്ന അതിമധുരഗാനങ്ങൾ പാടിതീർക്കാതെ പോയ ഗസലുകളുടെ രാജാവ്.

പ്രണാമം.

ചാക് ജിഗർ കെ...

സ്റ്റീവ് ജോബ്‌സ്‌

2011-10-06T11:52:00.001+05:30

വെല്ലുവിളികളെ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തോടെ നേരിട്ട് മുന്നേറിയ ജീവിതമായിരുന്നു, എന്നും സ്റ്റീവ് ജോബ്സിന്റേത്.

ആരും മോഹിക്കുന്നതരത്തിൽ ലോകത്തിൽ ആപ്പിളിനെ ഇന്നത്തെ നമ്പർ വൺ ബ്രാൻഡായി വളർത്തിക്കൊണ്ടുവരാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചതിനു പിന്നിലും ആ നിശ്ചയദാർഢ്യവും അർപ്പണ ബോധവും തന്നെ.

ആദരാഞ്ജലികൾ

സ്റ്റീവ് ജോബ്‌സ് സ്റ്റാന്‍ഫോര്‍ഡ് സര്‍വ്വകലാശാലയിലെ ആദ്യവര്‍ഷവിദ്യാര്‍ത്ഥികളോട് നടത്തിയ പ്രസംഗത്തിന്റെ മലയാളപരിഭാഷ (മാതൃഭൂമി)

ചിത്രം-ഗൂഗിൾ

ക്യൂൻ സേബ, അൺനോൺ ക്യൂൻ ഓഫ് അൺനോൺ കിംഗ്ഡം...

2011-10-03T11:05:00.001+05:30

സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചതേയുള്ളു. മരുഭൂമിക്കും അതുകഴിഞ്ഞ് കടലിനും അപ്പുറം ആകാശച്ചരിവിൽ നരച്ച വെളിച്ചം തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ഉഷ്ണത്തിന് കുറവ് തെല്ലുമില്ല. പകൽ മുഴുവൻ വീശിയടിക്കുകയായിരുന്ന ചൂട് കാറ്റ് ഉടനെയൊന്നും അവസാനിക്കുന്ന മട്ടില്ല.

കൊട്ടാരത്തിലെ മട്ടുപ്പാവിൽ, രത്നങ്ങൾ പതിച്ച സിംഹാസനത്തിൽ രാജ്ഞി സേബ ആസനസ്ഥയായി. കടും നിറത്തിലുള്ള പട്ടു വസ്ത്രങ്ങളിൽ രാജ്ഞി പതിവിലും സുന്ദരിയായും ഉന്മേഷവതിയായും തോന്നിച്ചു. അവർ ശരീരത്തിൽ പൂശിയ മുന്തിയ സുഗന്ധ ദ്രവ്യങ്ങളുടെ മണം മട്ടുപ്പാവിൽ തങ്ങിനിന്നു.

കടലിൽ നിന്നും കൊട്ടാരവളപ്പിലേക്ക് കപ്പലുകൾക്ക് കടന്നുവരാൻ നിർമ്മിച്ച ജലമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ എത്തിയ, രാജ്ഞിയുടെ വലിയ കപ്പലുകളിലൊന്ന് നങ്കൂരമിടുകയാണ്. ലഭിച്ച വിവരമനുസരിച്ച് അമൂല്യങ്ങളായ രത്നങ്ങളും സ്വർണ്ണവുമടങ്ങുന്ന വൻ സമ്പത്തുമായാണ് അത് തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നത്.

ഗൂഡമായ ഒരു ചിരിയോടെ രാജ്ഞി സിംഹാസനത്തിലേയ്ക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്ന്, രത്നചകിതങ്ങളായ വളകളും മോതിരങ്ങളും അണിഞ്ഞ ഇടത് കൈ അല്പം ഉയർത്തി. പിന്നിൽ നിരന്നു നിൽക്കുകയായിരുന്ന ദാസികളിൽ ഒരുവൾ നിശ്ശബ്ദമായ ചുവടുവയ്പുകളോടെ വന്ന് താലത്തിലെ പളുങ്കു ചഷകത്തിൽ നിറച്ച വീഞ്ഞ് ഭവ്യതയോടെ രാജ്ഞിക്ക് കൈമാറി. പടിഞ്ഞാറൻ യൂറോപ്പിൽ നിന്നും വരികയായിരുന്ന കപ്പലുകൾ കൊള്ളയടിച്ചു കൊണ്ടുവന്ന, കട്ടിരക്തത്തിന്റെ നിറമുള്ള വീഞ്ഞ് രാജ്ഞി ചുണ്ടോട് അടുപ്പിച്ചു.

ലോകത്തിലെ സകലസമ്പത്തും തന്റേത് മാത്രമാവണം. ലോകം മുഴുവൻ ആളുകൾ അറിയണം ആരാണ് രാജ്ഞി സേബ എന്നത്. കടൽക്കൊള്ളക്കാരി എന്ന് പറഞ്ഞ് പരത്തുന്നുണ്ട്, പലരും. നേരിട്ട് പരാജയപ്പെടുത്തുമെന്ന ഭീഷണിയും. എന്നിട്ടെന്തായി! തന്റെ നാവികരുടെ കൈക്കരുത്തിനു മുന്നിൽ അടിയറവ് പറയുകയാണ് സകലരും. പിടിച്ചെടുത്ത കപ്പലുകളിലെ മുതലുകൾ കൊണ്ട് നിറയുകയാണ് തന്റെ ഖജനാവ്. വീഞ്ഞിന്റെ ലഹരി രാജ്ഞിയുടെ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങി. സ്വതേ ചുവന്ന മുഖം ഒന്നുകൂടെ ചുവന്ന് തുടുത്തു.

ആയുധധാരികളായ കരുത്തരായ പുരുഷ അടിമകൾ മുതലുകൾ അടങ്ങുന്ന വലിയ പെട്ടികൾ ഓരോന്നായി കൊണ്ട് വന്ന് രാജ്ഞിയുടെ മുന്നിൽ വച്ചു. അവ തുറന്ന് നാവികത്തലവൻ മുതലുകളെക്കുറിച്ച് വർണ്ണിച്ച് കേൾപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. രത്നങ്ങൾ, പവിഴങ്ങൾ, മുത്തുകൾ, വൈഡൂര്യങ്ങൾ, സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ, സുഗന്ധ ദ്രവ്യങ്ങൾ.....

“ഇന്നു രാത്രി ആഘോഷത്തിന്റെതാവട്ടെ!“; രാജ്ഞി ഉത്തരവിട്ടു.

വാദ്യമേളത്തിന്റെയും പാട്ടിന്റെയും അകമ്പടിയിൽ തീറ്റയും കുടിയുമായി ആണും പെണ്ണും മതിമറന്ന് നൃത്തം ചെയ്തു. രാജ്ഞിയെ പ്രകീർത്തിച്ചു. ആഘോഷങ്ങൾ രാവേറുന്നത് വരെ നീണ്ടു.

രാജ്ഞിയുടെ ചഷകം നിറയുകയും ഒഴിയുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

***

സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചതേയുള്ളു. മരുഭൂമിക്കും അതുകഴിഞ്ഞ് കടലിനും അപ്പുറം ആകാശച്ചരിവിൽ നരച്ച വെളിച്ചം തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ഉഷ്ണത്തിന് കുറവ് തെല്ലുമില്ല പകൽ മുഴുവൻ വീശിയടിക്കുകയായിരുന്ന ചൂട് കാറ്റ് ഉടനെയൊന്നും അവസാനിക്കുന്ന മട്ടില്ല.

ആറാമത്തെ നിലയിലുള്ള ഹോട്ടൽമുറിയുടെ കുളിർമയിൽ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിനിൽക്കുകയാണ് സേബ. പുറത്ത് വിശാലമായ മരുഭൂമിയിൽ, വളരുന്ന ഇരുട്ടിൽ ഉൽഖനനം ചെയ്തെടുത്ത കൂറ്റൻ കരിങ്കൽതൂണുകൾ കുത്തനെ നിർത്തി വച്ചിരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ, ആശ്ചര്യം തോന്നുകയാണ്. കൃസ്തുവിനും മുമ്പ് പത്താംനൂറ്റാണ്ടിൽ മരുഭൂമിയിലേക്ക് ഈ പാറക്കല്ലുകൾ എവിടെനിന്നും എങ്ങിനെ കൊണ്ടുവന്നു!

യുനസ്കോ വേൾഡ് ഹെറിട്ടേജ് ലിസ്റ്റിൽ പെടുത്തിയതിൽ പിന്നെയാണ് എഴുപതുകളിൽ നിർത്തി വച്ചിരുന്ന ഉൽഖനനം ഇവിടെ പുനരാരംഭിക്കുന്നത്. ആർക്കിയോളജിയിൽ പി.എച്ച്.ഡി എടുത്ത് യുനെസ്കോയിൽ ജോലിക്ക് ചേർന്നതിന് ശേഷം ആദ്യമായി വരുന്നത് ഇവിടേയ്ക്കാണ്.

“കുടിച്ച് കൂത്താടി നടന്നിരുന്ന രാജ്ഞിയുടെ നാടായിരുന്നു. ഇവിടിപ്പോൾ മദ്യത്തിന് വിലക്ക്!“; ഗ്ലാസ്സുകൾ പരസ്പരം മുട്ടിക്കുമ്പോൾ നരേന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു.

“രാജ്ഞി സേബയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നെന്നു പറയുന്ന അളവറ്റ സമ്പത്തിന് എന്തു പറ്റിക്കാണും”; സേബ ഗ്ലാസ്സ് ചുണ്ടോട് ചേർത്തു.

“ആരറഞ്ഞു”; നരേന്ദ്രൻ ചിരിച്ചു; “അറുപതുകളിലും എഴുപതുകളിലും പലപ്പോഴായി ഇവിടെ ഉഴുതു മറിച്ചിട്ടും പരതിയിട്ടും, ചില്ലറ ചെമ്പു ഉപകരണങ്ങൾ മാത്രമേ അന്ന് കണ്ടുകിട്ടിയതായി പറയുന്നുള്ളു. നൂറ്റാണ്ടുകളായി രാജ്ഞിയുടെ സമ്പത്ത് തേടി അതാത് കാലത്തെ അധിനിവേശക്കാർ ഇവിടം പരതുന്നു. ആർക്കൊക്കെ എന്തൊക്കെ കിട്ടി എന്നതിന് ഒരു രേഖയുമില്ല”;

“ഒരു പ്രകൃതി ദുരന്തമായിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പറഞ്ഞ സമ്പത്ത് മുഴുവൻ ചിലപ്പോൾ ഈ ഭൂമിക്കടിയിലുണ്ടായിരുന്നേക്കാം. അല്ല മറിച്ചൊരു യുദ്ധത്തിൽ രാജ്ഞിയെ പരാജയപ്പെടുത്തി ഇവിടം തകർത്താണ് എങ്കിൽ ഒരു പോടിപോലും ബാക്കിവച്ചിരുന്നിട്ടുണ്ടാവില്ല, കണ്ടു പിടിക്കാൻ”

“നിധി കണ്ടെടുക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ ഉഴുതുമറിച്ചത് കൊണ്ട് നഷ്ടമുണ്ടായത്, മറ്റ് പഠനങ്ങൾക്കാണ്. പഴയകെട്ടിടങ്ങളുടെ ലേ ഔട്ട്, ലഭിച്ചേക്കാമായിരുന്ന അക്കാലത്തെ പാത്രങ്ങളുടെയും ആയുധങ്ങളുടെയും ആഭരണങ്ങളുടെയും മറ്റും അവശിഷ്ടങ്ങൾ...”; വർഷങ്ങളായി പുരാതന വാസ്തുകലയെക്കുറിച്ച് പഠനം നടത്തുകയാണ് നരേന്ദ്രൻ.

“രാജ്ഞി സേബയുടെ കൊട്ടാരം എന്നത് ഒരു കെട്ടുകഥ മാത്രമാണെന്ന് പറയുന്നവരും ഉണ്ട്. സൂര്യനെ ആരാധിച്ചിരുന്ന പ്രാകൃതരായ ഒരുകൂട്ടം ആളുകൾ, മീൻ പിടിച്ചും, കുന്തിരിക്കം ശേഖരിച്ച് കയറ്റിഅയച്ചും ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു പ്രദേശമായിരുന്ന് ഇത് എന്നാണ് അവരുടെ അഭിപ്രായം. പക്ഷേ ഇക്കണ്ട കൂറ്റൻ കല്ലുകൾകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച കെട്ടിടങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവരൊന്നും പറയുന്നില്ല“

“സോളമന്റെ ബുദ്ധിയെ കേട്ടറിഞ്ഞ് സമ്മാനങ്ങളുമായി അദ്ദേഹത്തെ തേടിച്ചെന്ന്, ക്യൂൻ സേബ അദ്ദേഹത്തിൽ അനുരാഗവതിയായി, അല്ല ശിഷ്യയായി എന്നുമുണ്ട് ചരിത്രം. അറബ് ആഫ്രിക്കൻ ചരിത്രങ്ങളിൽ പലയിടത്തും പലയിടങ്ങളിലായാണ് ക്യൂൻ ഓഫ് സേബയെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത്. ഖുറാനിലും ബൈബിളിലും ക്യൂൻ സേബയെക്കുറിച്ച് പരാമർശങ്ങളുണ്ട്. ഇനി ഒരാൾ മാത്രമായിരുന്നോ ക്യൂൻ ഓഫ് സേബ എന്നതിനെക്കുറിച്ചുമുണ്ട് ആശയക്കുഴപ്പം“

“ക്യൂൻ സേബ, അൺനോൺ ക്യൂൻ ഓഫ് അൺനോൺ കിംഗ്ഡം...”

രാജ്ഞി സേബയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചുകൊണ്ട്, സേബയുടെ ഗ്ലാസ്സ് നിറയുകയും ഒഴിയുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

വീട്ടുമുറ്റത്തെ പൂക്കൾ

2011-09-16T22:13:00.002+05:30

പത്ത് ദിവസമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു എങ്കിലും, ഇക്കൊല്ലം ഓണക്കാലത്ത് നാട്ടിലെത്തി.
മഴയും വെയിലും പൂക്കളും...

വീട്ടുമുറ്റത്ത് വിരിഞ്ഞ പൂക്കൾതന്നെ ഇത്തവണത്തെ പൂക്കളം

വൈകുന്നേരത്തെ വെയിലിൽ...

2011-08-19T23:23:00.001+05:30

ഭൂമിയുടെ അറ്റത്തേക്ക് ഒരു യാത്ര

2011-08-08T10:10:00.000+05:30

മഴ
കോട
താഴെ അഗാധതയിലെവിടെനിന്നോ കടലിരമ്പം...
ഈ കരയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ശരീരമാകെ പേടിപ്പിക്കുന്നൊരു വിറയൽ.

മനുഷ്യപാദസ്പർശമേൽക്കാത്ത താഴ്വാരങ്ങളിലേയ്ക്ക് വീണുപോയാൽ പൊടിപോലും ബാക്കി കിട്ടില്ല. താഴെ എത്തിയെങ്കിൽ അലറിപ്പാഞ്ഞടിക്കുന്ന കടലെടുക്കും. അല്ലെങ്കിൽ പാറക്കെട്ടുകളിൽ തട്ടി ചിന്നഭിന്നമാകും.

മലനിരകളിൽ ഒട്ടകങ്ങളും പശുക്കളുമായി ജീവിക്കുന്ന അറബികൾ ടൂറിസ്റ്റുകളെ ഇങ്ങോട്ട് കടത്തിവിടാറില്ല. സ്വയരക്ഷയ്ക്ക് അവരുടെ കയ്യിൽ അംഗീകാരമുള്ള തോക്കുകളുണ്ട്. വെടിവെച്ചിടാൻ അവർക്ക് മടിയുമില്ല. അവരോട് ആരും ചോദിക്കില്ല. മലകളിൽ അവർക്ക് അവരുടെതായ നിയമമുണ്ട്.

സഹപ്രവർത്തകൻ സലിം അഹമ്മദ് അലി ഫാദിൽ ‘ജബലിൽ’(മല) നിന്നാണ്. മറ്റൊരു സഹപ്രവർത്തകന്റെ ഫോർവീൽ ഡ്രൈവ് കാറിൽ, റോഡുകളില്ലാത്ത മലനിരകളിലൂടെ മലകയറാൻ അവൻ കൂട്ട് വന്നു. മലനിരകൾ അവന് ഉള്ളംകയ്യിലെ വരകൾ പോലെ പരിചിതം.

ഇടയ്ക്ക്, വഴിയിൽ കന്നുകാലിക്കൂട്ടത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു പഴയ ലാൻഡ് ക്രൂസറിൽ പോവുകയായിരുന്ന അറബി, അപരിചിതരെ കണ്ടതുകൊണ്ടാവാം തോക്കുമായി ചാടി ഇറങ്ങി വന്ന് അട്ടഹസിക്കാൻ തുടങ്ങി. ‘മാഫി മുശ്കിൽ’ ഞങ്ങളൂടെ കാറിൽ നിന്നും ഫാദിൽ ഇറങ്ങി. അവനെ കണ്ടതോടെ കാട്ടറബി അടങ്ങി. കുശലാന്വേഷണങ്ങളുക്കും ആശ്ലേഷിക്കലിനും ശേഷം എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ച് ഫാദിൽ തിർച്ചു വന്നു; “നോ പ്രോബ്ലം, ഹി ഈസ് മൈ അങ്കിൾ“. ഇരുന്നൂറ്റമ്പതിൽ കൂടുതൽ പശുക്കളുണ്ടത്രേ അയാൾക്ക്.

കാണാനൊക്കാത്തത്രയും താഴെ കടലാണ്. പാറക്കെട്ടുകളിൽ വന്നടിച്ച് തകരുന്ന തിരമാലകളുടെ നേർത്ത മുരൾച്ച മാത്രമാണ് ഇവിടെ നിശ്ശബ്ദത ഭംഞ്ജിക്കുന്നത്

ഫോട്ടോ ഷൂട്ട്

സൽക്കാരപ്രിയരാണ് ഒമാനികൾ. ഫാദിലിന്റെ ഭാര്യ ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തയച്ച ബിരിയാണി- ഒരുപാത്രത്തിൽ നിന്നും എല്ലാവരും എടുത്ത് കഴിക്കുന്നതാണ് അവരുടെ രീതി. സന്തോഷവും.

ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത ഒരു യാത്രയുടെ ഓർമ്മയ്ക്ക്.

സലാല - ഒമാൻ

പഴയ വായനശാല ഇപ്പോൾ...

2011-07-21T13:07:00.002+05:30

“.....പഴയ വായനശാല ഇപ്പോൾ അവിടില്ല. റോഡ് വികസനം വന്നപ്പോൾ പൊളിച്ചതാവണം. രാഘവേട്ടന്റെ ഹോട്ടലും, കോണിക്കൂട്ടിൽ ചുവന്ന പോസ്റ്റ് ബോക്സ് തൂക്കിയിട്ട ടൈപ്റൈറ്റിംഗ് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഉണ്ടായിരുന്ന കെട്ടിടവും അവിടില്ല. ബസ്സിലെ സൈഡ് സീറ്റിലിരുന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ പരിചയമുള്ളതായി ഒന്നുമില്ല. പഞ്ചായത്ത് വകയായതുകൊണ്ട് ലൈബ്രറി ചിലപ്പോൾ വേറെ എവിടെയ്ക്കെങ്കിലും മാറ്റിയിട്ടുണ്ടായിരിക്കും. നമ്മുടെ ഒപ്പുകളിട്ട ‘ഡൽഹി’യും ‘അസുരവിത്തും’ ‘ഭ്രാന്തു’മൊക്കെ ഇപ്പോഴും ആ കൂട്ടത്തിൽ കാണുമോ എന്തോ!...”

കോളെജിലെ ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ, വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ ആ ചെറിയ അങ്ങാടിയിലേയ്ക്ക് നടക്കാനിറങ്ങും. റോഡിന് അപ്പുറവും ഇപ്പുറവുമായി അഞ്ചോ ആറോ ഓടിട്ട കെട്ടിടങ്ങൾ. മുളയും ഓലയുമുപയോഗിച്ചുണ്ടാക്കിയ ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പുകൾ. ഇളകിയാടുന്ന മരക്കോണികൾ കയറിച്ചെല്ലുന്ന പാർട്ടി ആപ്പീസുകൾ.

അങ്ങാടി തുടങ്ങുന്നിടത്ത് മീൻ വിൽക്കുന്ന പുളിമരത്തണലും കഴിഞ്ഞ് ആളുപയോഗമില്ലാത്ത ഒരു പൊളിഞ്ഞ കെട്ടിടവും കഴിഞ്ഞാണ് വായനശാല. ഓടുമേഞ്ഞ, കുമ്മായം പൂശിയ ഒരു ചെറിയ കെട്ടിടം. അകത്ത് ഇരുന്ന് വായിക്കാൻ, വീതിയുള്ള ഒരു ഡസ്കിനു അപ്പുറവും ഇപ്പുറവുമായി രണ്ട് ബെഞ്ചുകൾ. രണ്ടു വശങ്ങളിലായി പുസ്തകങ്ങൾ ഒതുക്കി വച്ച മരഅലമാരകൾ. പിന്നിലെ ചുമരിലെ ജനവാതിലിനു മുന്നിലായുള്ള ചെറിയ മരമേശയിൽ തുറന്നു വച്ച ലൈബ്രറി റജിസ്റ്ററിൽ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ പരതികൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലൈബ്രേറിയൻ, അരവിന്ദേട്ടൻ.

കയറി വരുന്ന വാതിലിനു ഇടതുവശത്തായുള്ള സ്റ്റൂളിൽ ഒരു മർഫി പെട്ടി റേഡിയോ. വൈകീട്ട് ആറുമണിയാവുമ്പോൾ ഉച്ചഭാഷിണി കണക്ട് ചെയ്ത ആ റേഡിയോ അരവിന്ദേട്ടൻ ഓൺ ചെയ്യും. ചെറിയ ചെറിയപൊട്ടലും ചീറ്റലുമോടെ അതിൽ നിന്നും ‘കമന്റ്സ് ഓൺ ദ പ്രസ്സും’, ‘സംസ്കൃതത്തിൽ വാർത്ത‘യും പിന്നീട് ‘നിയമസഭയിൽ ഇന്ന്‘ അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ ഭക്തി ഗാനങ്ങളും വൈകുന്നേരത്തെ വാർത്തകളും പുറത്തേക്കൊഴുകും.

ലൈബ്രറിയുടെ തൊട്ടപ്പുറത്ത് രാഘവേട്ടന്റെ ‘രാഘവ വിലാസം’ ഹോട്ടൽ. അടുത്തത് ടൈപ്പ് റൈറ്റിംഗ് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്. അതു കഴിഞ്ഞ് താഴോട്ടേയ്ക്കുള്ള ചെമ്മൺ റോഡ്. ഞാനും അജയനും വൈകുന്നേരം ആ റോഡിലൂടെ നടക്കും. കുറച്ച നടന്നാൽ റോഡ് ക്രോസ് ചെയ്ത് ഒരു കനാൽ കടന്നു പോകുന്നു. കക്കയം ഡാം തുറക്കുന്ന സമയത്ത് അതിലൂടെ തെളിഞ്ഞ വെള്ളമൊഴുകും. അതിന്റെ കരയിലൂടെ അസ്തമയ സൂര്യനെയും നോക്കി ഞങ്ങൾ പടിഞ്ഞാറോട്ട് നടക്കും.

ആ നടത്തത്തിന് വേറെയും ഒരു ഉദ്ദേശമുണ്ട്. കുറച്ച് ചെന്നാൽ കനാലിന് വലതു വശത്തെ ഉയർന്ന പറമ്പിലെ ടെറസ്സ് വീട്ടിലെ പെൺകുട്ടി! കാശുകാരാണ്. പോർച്ചിൽ കോണ്ടെസ്സ കാർ. ടെറസ്സിനു മേലെ കുത്തി നിർത്തിയ ഇരുമ്പ് പൈപ്പിൽ ടി.വി ആന്റിന.

മുറ്റത്തെ തോട്ടത്തിൽ നിറച്ചും പല നിറങ്ങളിലുള്ള പൂക്കൾ. മതിലിന് പുറത്തേയ്ക്ക് പടർന്ന് നിൽക്കുന്ന പൂത്ത ബോഗൻവില്ലകൾ. വൈകുന്നേരത്തെ മഞ്ഞ വെയിൽ വീണ് കിടക്കുന്ന ആ വീട്ടിലെ ടെറസ്സിലെ ഊഞ്ഞാൽ കസേരയിൽ ചാരിയിരുന്ന് പതുക്കെ ആടുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ തോട്ടത്തിലെ ചെടികൾക്കിടയിൽ നിൽക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയുടെ വലിയ കണ്ണുകൾക്ക് അപാര ഭംഗിയായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ പോലും ചിരിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിലും അവൾ ഞങ്ങളെ കൌതുകപൂർവ്വം നോക്കുന്നത്, ആ വഴിയിലൂടെ എന്നും നടക്കാൻ ഞങ്ങളെ വല്ലാതെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

ഓണാവധി കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ തിരിച്ച് വന്നപ്പോൾ ആ വീട് അടഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. ബാൽക്കണിയിലെ ഊഞ്ഞാൽ കസേര ശൂന്യം. തോട്ടത്തിൽ ചെടികൾ വാടാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും എല്ലാ വൈകുന്നേരങ്ങളിലും അവളെ കാണുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ഞങ്ങൾ ആ വഴി നടന്നു.

ലൈബ്രറിയിൽ പുസ്തകം എടുത്ത് റജിസ്റ്ററിൽ എഴുതാൻ കൊടുത്ത്, എനിക്ക് നേരെ കണ്ണിറുക്കി കാട്ടി അജയൻ ഒരു ദിവസം അരവിന്ദേട്ടനോട് ആ വീട്ടുകാരെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. കട്ടിക്കണ്ണടയുടെ ഫ്രെയിമിന് മുകളിലൂടെ ഞങ്ങളെ മാറി മാറി നോക്കി അരവിന്ദേട്ടൻ പറഞ്ഞു;

“ആ അമ്മയും മോളും അവളുടെ അച്ഛന്റെ അടുത്ത് ജർമ്മനിയിലേക്ക് പോയി. കാശും പണവും എത്രണ്ടായി എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടെന്താ, ആ കുട്ടി ജന്മനാ സംസാരിക്കീല, കേൾവീം ഇല്ല“

എനിക്കും അജയനും ചുറ്റും പൊടുന്നനേ എല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായതു പോലെ...

കരിഫ്

2011-06-27T10:11:00.000+05:30

സലാലയിൽ ഇനി കരിഫ് (മഴ)ക്കാലം.
ആഗസ്ത് വരെ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഈ *‘മീൻ മഴ’ക്കാലത്ത് മരുഭൂമിയും ചുറ്റുമുള്ള മലനിരകളും പച്ചപ്പുതപ്പണിയും.

കരിഫ് ആസ്വദിക്കണമെങ്കിൽ മലനിരകളിലേയ്ക്ക് പോകണമത്രേ. കടുത്ത വേനലിൽ വരണ്ടുണങ്ങിയ മലനിരകൾ മുഴുവനും പുല്ലുകിളുർത്ത് പച്ചനിറമണിയും. നേരിയമഴയിൽ നനഞ്ഞ് തണുത്ത് മേഘങ്ങൾ ഇറങ്ങിവരുന്നത് നോക്കി നിൽക്കാം. എവിടെയെങ്കിലും ടെന്റടിച്ച് രാത്രി ചിലവഴിക്കാം.

ഈ വർഷം മലനിരകളിലേയ്ക്കൊരു യാത്ര ആലോചിക്കുന്നുണ്ട്.

*നേർത്ത നൂലുപോലെ ചാറുന്ന മഴ

പുകവലിക്കില്ല

2011-05-31T13:20:00.003+05:30

1999 ഫിബ്രുവരിയിലെ ഏതോ ഒരു ദിവസം. ബാച്ചിലർ കാലം.

ബാംഗ്ലൂർ ലാങ്ങ്ഫോർഡ് റോഡിലെ ഹോക്കി സ്റ്റേഡിയത്തിനു മുന്നിലെ ഓഫീസിൽ, രാവിലെ പതിനൊന്ന് മണിയുടെ കോഫി കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ച് സീറ്റിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന മധുരക്കാരൻ ത്യാഗരാജൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു ചോദിച്ചു;
“വൈ നോ സിഗരറ്റ് റ്റുഡേ?”
“നിർത്തി മോനെ. ഇന്നലെ രാത്രിയോടെ”

ഇരുപതോളം പേർ മാത്രമുള്ള ഒരു ചെറിയ സോഫ്റ്റ്‌വേർ കമ്പനിയാണ്. പുകവലിക്കാരനായി ഞാൻ മാത്രം. ജോലിസമയത്തിനിടയിൽ ഇടവേളകളുണ്ടാക്കി താഴെ റോഡിലിറങ്ങി ഞാൻ സിഗറട്ട് വലിക്കും. വലിക്കില്ലെങ്കിലും തിരക്കുകളില്ലാത്തപ്പോൾ ചില സഹജോലിക്കാരും കമ്പനിക്ക് കൂടെ വരും.

പത്ത് പതിനൊന്ന് വർഷങ്ങളെങ്കിലും ആയിക്കാണും വലി തുടങ്ങിയിട്ട്. അടുത്ത കുടുംബത്തിലൊന്നും പുകവലിക്കാർ അധികമില്ല. കല്ല്യാണങ്ങൾക്കും മറ്റു ഗെറ്റ്ടുഗദറുകൾക്കും ഇടയിൽ ഞാൻ മുങ്ങി പാത്തുംപതുങ്ങിയുമിരുന്ന് വലിക്കും. മണമടിച്ച് ഇതിനിടയിൽ തന്നെ കുടുംബത്തിൽ മിക്കാവാറും പേരും അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു, ഞാൻ പുകവലിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്.

താമസിച്ചിരുന്ന ഫ്ലാറ്റിന്റെ താഴെയുണ്ടായിരുന്ന പാനൂരുകാരൻ പ്രദീപന്റെ കടയിൽ തിന്നാൻ വാങ്ങിയ സാധനങ്ങളുടെ ബില്ലിനെക്കാൾ കൂടും ചിലപ്പോൾ മാസത്തിൽ സിഗറട്ട് ബിൽ.

ത്യാഗരാജൻ ചിരിച്ചു;
“യു നോ, ഇത്രയും വർഷം തുടർച്ചയായി വലിച്ച നിനക്ക് ഒരിക്കലും നിർത്താൻ കഴിയില്ല. ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം, ഏറിയാൽ ഒന്നോ രണ്ടോ ആഴ്ച”

“എനിക്കും വലിയ ഉറപ്പൊന്നുമില്ല”; ഞാൻ സമ്മതിച്ചു. മുൻപ് ഒന്നോ രണ്ടോ പ്രാവശ്യം നിർത്താൻ ശ്രമിച്ച് പരാജയപ്പെട്ടതിന്റെ അനുഭവം എനിക്കുണ്ട്.

“എന്റെ അച്ഛൻ ഭയങ്കര വലിക്കാരനാണ്“; ത്യാഗരാജൻ തുടർന്നു; “ഒരിക്കൽ അച്ഛൻ വലിനിർത്തി, ഫോർ ടെൻ ഇയേഴ്സ്. പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞ് പിന്നെയും തുടങ്ങി. വലിക്കാതിരുന്ന ആ പത്ത് വർഷങ്ങളിലെ ഓരോ ദിവസവും വലിക്കാനുള്ള പ്രവണത അങ്ങനെതന്നെ നിലനിന്നു എന്ന് അച്ഛൻ പറയും. നിർത്താൻ പറ്റിയില്ല. ദാറ്റ്സ് ടുബാകോ”

പന്ത്രണ്ട് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ പിന്നീട് പുകവലിച്ചിട്ടില്ല. ത്യാഗരാജന്റെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞതുപോലെ വലിക്കാനുള്ള പ്രവണത എന്നിലിപ്പൊഴും നിലനിൽക്കുന്നു. എങ്കിലും അതിനെക്കാൽ വലുതാണ് എനിക്കെന്റെ തീരുമാനം.

Will never smoke again.

(ഇന്ന് പുകയില വിരുദ്ധ ദിനം)

നാട്ടറിവുകൾ!

2011-05-29T18:56:00.000+05:30

കിഴക്ക് മേഘം കണ്ടാൽ മഴപെയ്യും, പടിഞ്ഞാറ് കണ്ടാൽ പെയ്യില്ല. കർക്കിടകത്തിലെ തിരുവാതിരയ്ക്ക് തിരിമുറിയാതെ മഴപെയ്യും, കർക്കിടകത്തിലെ വെയിലിന് ആനത്തോലുണക്കാനുള്ള ചൂടാണ്, വിഷുവിന് മുൻപ് മഴ പെയ്യാൻ സാദ്ധ്യത വളരെ കുറവ്. എന്നാൽ വിഷു കഴിഞ്ഞാലോ എപ്പോ വേണേലും വേനൽ മഴ പെയ്തേക്കാം എന്നിങ്ങനെയുള്ള നാട്ടറിവുകൾ പലതാണ്.

കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഓഫീസിൽ നിന്നുള്ള മടക്കയാത്രയിൽ മരുഭൂമിയുടെ അങ്ങേത്തലയ്ക്ക് കിഴക്കുഭാഗത്ത് കരിമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ട് കൂടി വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു;
“ഇന്ന് മഴപെയ്യുംന്ന് തോനുന്നു“

പന്ത്രണ്ട് വർഷമായി ഇവിടുള്ള തൃശ്ശൂർകാരൻ കാബ് ഡ്രൈവർ ചിരിച്ചു;
“കാർമേഘം കണ്ടിട്ടാണെങ്കിൽ, മഴപെയ്യാനാണെന്നൊന്നും വിചാരിക്കേണ്ട. അതൊക്കെ അങ്ങ് നാട്ടിൽ. ഇവിടെ ഇതിങ്ങനെ വരും, വന്നപോലെ പോവേം ചെയ്യും”

ശിവപ്രസാദ്

2011-05-26T10:48:00.005+05:30

ഡിഗ്രിക്ക് കോളെജിലെ ആദ്യ ദിവസം.

രാവിലെ ചെറുതായി മഴപെയ്തിരുന്നു.
കോളെജിന്റെ പ്രധാന കെട്ടിടത്തിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആരോടോ ചോദിച്ച് ഞാൻ ബികോം ഒന്നാം വർഷ ക്ലാസ്സ് കണ്ടുപിടിച്ചു. ആരും എത്തിയിട്ടില്ല. എന്തു ചെയ്യണം എന്ന അങ്കലാപ്പോടെ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് കുറച്ചപ്പുറത്ത് ഓടിട്ട ഒരു ഷെഡ് കാണുന്നത്- കാന്റീൻ

മഴവെള്ളം കെട്ടിനിൽക്കുന്ന ആ കാന്റീൻ വരാന്തയിൽ വച്ചായിരുന്നു, ആദ്യമായി പ്രസാദിനെ കാണുന്നതും പരിചയപ്പെടുന്നതും.

നല്ല കൈപട. പ്രസാദ് എഴുതുന്നതു പോലെ എഴുതാൻ സ്വകാര്യമായി ഞാനൊരുപാട് ശ്രമിച്ചുനോക്കി, വിഫലമായി. എങ്കിലും അവൻ എഴുതാനുപയോഗിച്ചിരുന്ന ‘റെയ്നോൾഡ്സ്040 ഫൈൻകാർബർ‘ പേന തന്നെ ഞാനും സ്ഥിരമായി ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങി.

കോളെജ് കഴിഞ്ഞിട്ടും കുറെ വർഷം ഞങ്ങൾ കത്തുകൾ എഴുതിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. കുനുകുനെയുള്ള കൈയക്ഷരത്തിൽ അവനെഴുതിയ കത്തുകൾ എന്റെ ശേഖരത്തിൽ ഇപ്പോഴുമുണ്ടെന്ന് കഴിഞ്ഞ അവധിക്ക് ഞാനവനോട് ഫോണിൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ ചിരിച്ചു;
“ബാലിശമായ എന്തൊക്കെയോ എഴുതികൂട്ടിയ കത്തുകൾ. നമ്മുടെതിൽ ‘അച്ഛൻ മകൾക്കയച്ച കത്തുകൾ‘ പോലെ ഗൌരവപ്പെട്ടതൊന്നുമില്ലല്ലോ!“

റബ്ബർ എസ്റ്റേറ്റുകളും, ചെറുതും വലുതുമായ കുന്നുകളും പാടങ്ങളും നിറഞ്ഞ അവന്റെ ഗ്രാമത്തിലൂടെ ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് യാത്ര ചെയ്തു. കുന്നിൻ മുകളിലെ വലിയമരങ്ങളുടെ കടയ്ക്കൽ, ഇനിയൊരിക്കൽ വരുമ്പോൾ കാണാൻ ചെറിയ കത്തികൊണ്ട് പേരുകൾ കൊത്തിവെച്ചു. കാവുത്സവത്തോടനുബന്ധിച്ച ചന്തയിൽ, വയലിലെ പൊടിമണ്ണിൽ ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ സിഗറട്ടും വലിച്ച് അലഞ്ഞു നടന്നു, പ്രദീപേട്ടന്റെ ആക്രിക്കടക്കുള്ളിലെ രഹസ്യമുറിയിലിരുന്ന് ‘കുഞ്ഞു’ പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ച് രസിച്ച്, അതിലെ സാഹിത്യം പറഞ്ഞു തലതല്ലിച്ചിരിച്ചു...

‘തറ’ ക്ലാസ്സ് ടിക്കറ്റുകളിൽ മലയാളവും തമിഴും തെലുങ്കും ഹിന്ദിയും ഇംഗ്ലിഷും സിനിമകൾ കണ്ടു തള്ളി, ഭാവിയിൽ സിനിമകൾക്ക് തിരക്കഥകൾ എഴുതാനും സംവിധാനം ചെയ്യാനും പദ്ധതികളിട്ടു. ഒരു പഴയ മോണോ പ്ലയറിൽ കാസറ്റുകളിട്ട് പാട്ടുകേൾക്കുകയും കൂടെ അലറിപ്പാടുകയും ചെയ്തു....

എന്ത് പറയാൻ തുടങ്ങിയാലും പ്രസാദിന് ഒരിക്കലും മുഷിയുകയില്ല. ഒരു സംസാരവും ‘മതി‘ എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞത് കാരണം മതിയാക്കിയതായി ഞാനോർക്കുന്നില്ല. ലോഡ്ജ് മുറിയുടെ വരാന്തയിൽ രാവേറെ വൈകുന്നതുവരെ തുടർന്നിരുന്ന സംസാരം അവസാനിക്കുന്നത് ഞാൻ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ മാത്രമായിരുന്നു...

ഒരു നല്ല കേൾവിക്കാരന് മാത്രമേ ഒരു നല്ല സുഹൃത്താവാനാവുകയുള്ളൂ എന്നത് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയത് പിന്നെയും ഏറെക്കഴിഞ്ഞായിരുന്നു.

സൌഹൃദം.

2011-05-18T17:50:00.000+05:30

‘സൌഹൃദം എന്നത് ഒരു പളുങ്കുശില്പം പോലെയാണ്. അതിലോലം, അതിസുന്ദരം. സൂക്ഷമതയോടെ കൈകാര്യം ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ എളുപ്പം പൊട്ടിപ്പോകുന്നത്. പൊട്ടിപ്പോയാലോ പിന്നെ ഒരിക്കലും ചേർത്തിണക്കാൻ കഴിയാത്തത്. ചേർത്തിണക്കിയാൽ തന്നെ അഭംഗി മുഴച്ച് നിൽക്കുന്നതും!‘

പഴയമെയിലുകളിൽ ആവശ്യമില്ലാത്തവ തിരഞ്ഞ് കളയുന്നതിനിടയിൽ പഴയൊരു സുഹൃത്തിന്റെ 11 ഡിസംബർ 1999ലെ, ഒരു ഫോർവേഡ് മെയിലിലെ, സുന്ദരമായൊരു പളുങ്കുശില്പത്തിന്റെ പടത്തിനടിയിലെ വാചകങ്ങൾ.

അജയൻ പറയും; “സൌഹൃദം എന്നത് ഓരോരുത്തർക്കും, അതാത് കാലങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിയാണ്. എൽ.പി സ്കൂളിലെ സുഹൃത്തുക്കളല്ല, യു.പി സ്കൂളിലെത്തുമ്പോഴെത്തത്. അവിടത്തെതല്ല, ഹൈസ്കൂളിലെത്തുമ്പോഴെത്തത്. പ്രീഡിഗ്രിക്കും ഡിഗ്രിക്കും പിജിക്കും ആദ്യ ജോലി സ്ഥലത്തും തുടങ്ങി ഓരോ സമയത്തുമുണ്ടായിരുന്ന സൌഹൃദവലയങ്ങൾ അതാത് കാലങ്ങളിൽ നമ്മൾ കരുതും, ഒരിക്കലും നഷ്ടമാവാത്തതാണ് അല്ലെങ്കിൽ നഷ്ടപ്പെടാൻ പാടില്ലാത്താണ് എന്ന്. എന്നിട്ടോ?...എല്ലാവരും പലവഴിക്ക് പോകും. കാണുന്നതോ ഓർക്കുന്നതോ പോലും വിരളം. സൌഹൃദം പോലെ ഇത്രയും നിലനിൽക്കാത്ത മറ്റൊരു ബന്ധമില്ല“

അതിതീഷ്ണമായ വൈകാരിക ബന്ധം മാത്രമാണ് പലപ്പോഴും സൌഹൃദത്തെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നത്. യഥാർത്ഥ്യങ്ങൾക്ക് മിക്കവാറും അവിടെ സ്ഥാനമില്ല. ബാറിൽ നിപ്പനടിച്ച് കൊണ്ട് നിൽക്കുമ്പോൾ, തന്നെ ഒരു കന്നഡക്കാരൻ നോക്കിപ്പേടിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു എന്ന് രാത്രി പതിനൊന്ന് മണിക്ക് റൂമിൽ വന്ന് പറഞ്ഞ സതീശനൊപ്പം, ഉറങ്ങാൻ കിടന്നിടത്ത് നിന്നും എഴുന്നേറ്റ്, നോക്കി പേടിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച കന്നഡക്കാരനെയും തേടിച്ചെന്ന് അവന്റെയും അവന്റെ ലോക്കൽ സുഹൃത്തുക്കളുടെയും തല്ല് മതിയാവോളം വാങ്ങി തിരിച്ച് വന്ന് മുറിയിൽ കിടന്ന്, അവനെ ഇനിയൊരിക്കൽ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിനെപ്പറ്റി ചർച്ച ചെയ്യുന്നതും, ക്ലാസ്സിൽ കേറാത്തതിന് ചീത്ത വിളിച്ച പ്രൊഫസറുടെ പുസ്തകങ്ങൾ, സംഘം ചേർന്ന് രാത്രിയിൽ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ നൂണുകേറി പൊക്കി കോളെജ് കിണറ്റിലിടുന്നതും തുടങ്ങി പലതും ഈ ഒരു വൈകാരിക ബന്ധം കൊണ്ടു മാത്രം തന്നെ.

അടിച്ചുപിരിയുവാനും മതി, നിസ്സാര കാരണങ്ങൾ. ഓഫീസിലെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊപ്പം സിനിമയ്ക്ക് പോയതിന്. അമ്മായിയുടെ അമ്മാമന്റെ മകളുടെ മകന്റെ പാലുകൊടുക്കലിനു വിളിച്ചിട്ട് ചെല്ലാതിരുന്നതിന്, തന്നെക്കാൾ പ്രാധാന്യം മറ്റൊരു സുഹൃത്തിനു കൊടുക്കുന്നു എന്ന തോനലിന്.....

ആ ഫോർവേഡ് മെയിൽ ഡെലിറ്റ് ചെയ്യാതെ ഞാൻ പേഴ്സണൽ ഫോൾഡറിലേക്ക് മാറ്റിയിട്ടു. എന്തു കൊണ്ടെന്നാൽ സൌഹൃദത്തെക്കുറിച്ച് ഇനിയും ഒരുപാടേറെ ഓർത്തെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്.

പെരുവണ്ണാമുഴി

2011-04-21T15:58:00.003+05:30

ഹൈസ്കൂളിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ സ്കൌട്ട് ട്രക്കിംഗിന്റെ ഭാഗമായാണു ആദ്യമായി പെരുവണ്ണാമുഴിയിൽ പോകുന്നത്. 25 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവസാനമായി പോയത് ഈ കഴിഞ്ഞ മാർച്ചിൽ. ഇതിനിടയിലായി നാലോ അഞ്ചോ പ്രാവശ്യം വേറെയും

ഓരോ തവണ അവിടെയെത്തുമ്പോഴും എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയ ഒരേ ഒരു കാര്യം, പെരുവണ്ണാമുഴിക്ക് ഒരു മാറ്റവും സംഭവിക്കുന്നില്ല എന്നതാണു. അതേ പൊട്ടി പൊളിഞ്ഞ റോഡുകൾ, അശ്രദ്ധയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമായി കാടു കയറിയ അതേ പൂന്തോട്ടങ്ങൾ, ആരെയോ ബോധിപ്പിക്കാനെന്നവണ്ണം ഒരു വന്യജീവി കേന്ദ്രം (അതിപ്പോൾ ഇക്കോ ടൂറിസം സെന്റർ എന്ന് പേരുമാറ്റിയിരിക്കുന്നു!). അനാഥമായി കിടക്കുന്ന ബോട്ടു ജെട്ടി....

എന്നിട്ടും ഞാൻ മടുക്കുന്നില്ല. കാരണം, മടുക്കുന്നതല്ല, അവിടുത്തെ പ്രകൃതി സൌന്ദര്യം എന്നത് തന്നെ.

ഓരോ മടക്കയാത്രയിലും ഞാൻ ആലോചിക്കും- സർക്കാറും ടൂറിസം ബോഡും പല പുതിയ സംരഭങ്ങളും തുടങ്ങുമ്പോഴും പണം ചിലവഴിക്കുമ്പോളും, എന്താണു പെരുവണ്ണാമുഴിയും കുറ്റ്യാടിയും കക്കയവും പോലുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ സന്ദർശകരെ ആകർഷിക്കാൻ വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യാത്തത്...പ്രകൃതി സൌന്ദര്യം ആവോളമുണ്ട്, ജല ലഭ്യതയുണ്ട്, ഗതാഗത സൌകര്യമുണ്ട്.. ആകെ വേണ്ടത് ആളുകളെ ആകർഷിക്കാനുതകുന്ന ഇത്തിരി കാര്യങ്ങൾ -പൂന്തോട്ടങ്ങൾ, കുട്ടികളുടെ പാർക്കുകൾ, നീന്തൽ കുളങ്ങൾ, അഡ്വഞ്ചർ ട്രക്കിംഗിനുള്ള സൌകര്യങ്ങൾ, വിശ്രമിക്കാനുള്ള പുൽത്തകിടികൾ, നടപ്പാതകൾ....അങ്ങിനെ അങ്ങിനെ പലതും നടപ്പാക്കാവുന്നതെ ഉള്ളൂ.

ആരോടാണു പരാതി പറയേണ്ടത്.. ആരെയാണു പഴിക്കേണ്ടത്..

അണ്ണാ ഹസാരെ

2011-04-07T16:04:00.000+05:30

രാജ്യത്തെ അഴിമതി നിരോധനം ലക്ഷ്യമിട്ട്, ഒരു സ്വതന്ത്ര ഏജൻസിയായി പ്രവർത്തിക്കാൻ ലോക്പാലിനു കഴിയത്തക്കവിധം, ബിൽ പരിഷ്കരിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് അണ്ണാ ഹസാരെ നടത്തുന്ന സമരത്തിനെ ഞാൻ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു.

അഭിവാദ്യങ്ങൾ

2011-04-03T09:46:00.010+05:30

അഭിവാദ്യങ്ങൾ

Team India, you made the country proud

കഷ്ടം

2011-03-30T14:49:00.000+05:30

സംഭവം എന്തുമാകട്ടെ, പ്രായവും പക്വതയുമുള്ള, ജനപ്രതിനിധിയും മന്ത്രിയും വരെയായിട്ടുള്ള ഒരാൾ, തുറന്ന സദസ്സിൽ ആളുകൾക്കും ക്യാമറയ്ക്കും മുന്നിലിരുന്ന് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പേരിൽ ഇങ്ങിനെ പൊട്ടിക്കരയാമോ!

എന്തായിരിക്കും ഇതിന്റെയൊക്കെ ഒരു മന:ശ്ശാസ്ത്രം?

സുദീർഘമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ജീവിതത്തിന്റെ ചരിത്രം കാലം എങ്ങിനെയാവും രേഖപ്പെടുത്തുക!

കേരള ശില്പ ഗ്രാമം - സർഗ്ഗാലയ

2011-03-24T13:08:00.000+05:30

ക്രാഫ്റ്റ് വില്ലേജ്
'സർഗ്ഗാലയ' കേരള ശില്പ ഗ്രാമം, ഇരിങ്ങൽ, വടകര

കോട്ടയ്ക്കൽ കുഞ്ഞാലി മരയ്ക്കാരുടെ വീര സാഹസിക കഥകളുറുങ്ങന്ന ഇരിങ്ങൽ പുഴയുടെ തീരത്ത് കേരള സ്റ്റേറ്റ് ടൂറിസം ഡവലപ്മെന്റ് കോർപ്പറേഷന്റെ കീഴിൽ പതിനഞ്ച് കോടിയോളം ചിലവിട്ട് പണി കഴിപ്പിക്കുന്ന ക്രാഫ്റ്റ് വില്ലേജ് - ‘സർഗ്ഗാലയ കേരള ശില്പ ഗ്രാമം’

കരകൗശല, കൈത്തൊഴിൽ മേഖലയിൽ തൊഴിലെടുക്കുന്നവർക്ക് തങ്ങളുടെ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുവാനും, അവിടെ വച്ച് തന്നെ വിറ്റഴിക്കുവാനും സൗകര്യമൊരുക്കുന്ന ഈ മഹത് സംരഭം മലബാറിലെ ടൂറിസം വികസനത്തിൽ ഒരു വൻ ചുവടുവയ്പ് തന്നെയാവും.

പണിയെടുക്കുവാനുള്ള മുറികൾ, ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ പ്രദർശനത്തിനും വിൽപ്പനയ്ക്കുമയുള്ള വിശാലമായ ഷോറൂം, കോൺഫ്രൻസ് ഹാൾ, ഡൈനിംഗ് ഹാൾ, ഓപ്പൺ എയർ തിയേറ്റർ, ബോട്ട് ജെട്ടി, വാച്ച് ടവർ, കെട്ടിടങ്ങളെ കൂട്ടിയിണക്കിയുള്ള നടപ്പാതകൾ, പുൽപ്പരപ്പുകൾ തുടങ്ങി പണി പൂർത്തിയായി കഴിയുമ്പോഴേക്കും ആരെയും ആകർഷിക്കുന്ന ഒരു ടൂറിസ്റ്റ് കേന്ദ്രമായി തീരും ‘സർഗ്ഗാലയ’ എന്നത് തീർച്ച.

ഇരിങ്ങൽ പുഴ

ശില്പ ഗ്രാമത്തിലേയ്ക്ക്

വിദൂര വീക്ഷണം

വർക്ക് ഇൻ പ്രോഗ്രസ്സ്

ഇടനാഴി

പെയിന്റിംഗ്

വെങ്കല ഉത്പന്നങ്ങൾ

നാഴി

കൈത നാരു കൊണ്ടുള്ള പണിത്തരങ്ങൾ. കംബളങ്ങൾ, ബാഗുകൾ...

കയർ ചവിട്ടി നിർമ്മാണം

നെയ്ത്ത്, നെയ്ത്തുൽപ്പന്നങ്ങൾ

ക്ളേ മോഡലിംഗ്

കാഴ്ചകൾ അതിസമ്പന്നം!

മരത്തിൽ കൊത്തു പണി ചെയ്യുന്ന ശില്പി.
(ആ ജനലിലൂടെ ഒന്ന് എത്തി നോക്കൂ....)

ഊഞ്ഞാൽ, ആട്ടു കട്ടിൽ...

മുള ഉത്പന്നങ്ങൾ

ഉൾക്കാഴ്ചകൾ

പുഴയൊഴുകും വഴി

2011-03-15T18:35:00.002+05:30

എൽ.പി ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ, ആദ്യത്തെ ട്രെയിൻ യാത്രയിലാണു ആദ്യമായി ഭാരതപ്പുഴ കാണുന്നത്. വേനലിൽ അവിടവിടെ ചെറിയ നീർച്ചാലുകളായി മെലിഞ്ഞ പുഴ. പിന്നെയും ഒരുപാടു കാലം കഴിഞ്ഞു അതിന്റെ തീരത്ത് ഒന്നിറങ്ങി നടക്കാനും ഒന്നു കുളിച്ചു കയറാനും.

തൃശ്ശൂരിൽ നിന്നും കോഴിക്കോട്ടെയ്ക്കുള്ള ഒരു യാത്രയിൽ, കുറ്റിപ്പുറത്ത് കേടായ ബസ്സിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ഒരോ സിഗരറ്റും വലിച്ച് നിൽക്കുമ്പോഴായിരുന്നു മൊയ്തു പെട്ടന്ന് ചോദിച്ചത്; “ഡാ മ്മക്ക് ഭാരതപ്പുഴയിൽ പോയി കുളിച്ചാലോ?”

വൈകുന്നേരമാവുന്നതേയുള്ളൂ. ബസ്സുകൾ ഇനിയും വരും പോകും. ഭാരതപ്പുഴയെ അടൂത്ത് കാണാൻ ഇതു തന്നെ അവസരം. ഞങ്ങൾ പുഴക്കരയിലേയ്ക്ക് വച്ച് പിടിച്ചു. അരയ്ക്കൊപ്പം ഒഴുക്കുള്ള ഇളം ചൂടുള്ള വെള്ളത്തിൽ തോർത്ത് മുണ്ടുടുത്ത് മലർന്ന് കിടന്നു അസ്തമയം കണ്ടു. കുളികഴിഞ്ഞ് പൂഴിമണ്ണിൽ കുത്തിയിരുന്ന് വർത്തമാനം പറഞ്ഞു.

നാട്ടിലെ പുഴകൾ നിരവധി കണ്ടിരുന്നെങ്കിലും നിളയോടൊരു പ്രത്യേക സ്നേഹമുണ്ടായതിനു കാരണം എം.ടിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളും തന്നെ. അതിന്റെ മണൽപരപ്പിൽ കളിക്കുന്ന കുട്ടികളോടും, കരയിലുള്ള വീടുകളിൽ താമസിക്കുന്നവരോടും, എന്തിനു അതിലെ നിത്യവും സീസൺ ടിക്കറ്റിൽ ട്രെയിൻ യാത്ര ചെയ്യുമായിരുന്നവരോടു പോലും എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു അസൂയയാണു അന്നും ഇന്നും.

കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഒരിക്കൽ കൂടി, പാഞ്ഞു പോകുന്ന ട്രെയിനിലിരുന്ന് ഭാരതപ്പുഴയെ കണ്ടു
വിക്കി

ഞാനറിഞ്ഞിട്ട് പറഞ്ഞില്ലെന്ന് പിന്നെ പറയരുത്...

2011-03-14T13:11:00.002+05:30

“മാനവരാശിയെ മോക്ഷപ്രാപ്തിയിലെത്തിക്കാൻ ഞാൻ വന്നത് നിങ്ങൾ അറിഞ്ഞില്ലെന്ന് പിന്നെ പറയരുത്”

സംഗതി യോഗയാണെങ്കിലും ഇങ്ങിനൊക്കെയങ്ങ് പറയാമോ!

(ഒരു ചെറിയ അവധിയ്ക്ക് നാട്ടിലെ യാത്രയ്ക്കിടയിൽ കണ്ടത്. കയ്യിലെ മൊബൈൽ സൂം ചെയ്തപ്പോൾ ഇത്രയെ ക്ലാരിറ്റി കിട്ടിയുള്ളൂ)

അതുകൊണ്ട്, ഞാനറിഞ്ഞിട്ട് പറഞ്ഞില്ലെന്ന് നിങ്ങളാരും പിന്നെ പറയരുത്...

മജിഷ്യന്റെ സൂത്രം പൊളിക്കുമ്പോൾ...

2011-02-09T13:54:00.002+05:30

മകര ജ്യോതി മനുഷ്യ നിർമ്മിതമാണെന്ന് അറിയാമായിട്ടും, അത് തെളിയുന്നത് കാണുക എന്ന സുഖം പോലെ തന്നെയായിരുന്നു, മാജിക് എന്ന കലാരൂപം കാണുമ്പോഴും അനുഭവിച്ചിരുന്നത്.

ഓർക്കാട്ടേരി ചന്തയിലെ താൽക്കാലിക ടെന്റുകളിൽ, കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സും ഊശാൻ താടിയും തൊപ്പിയും ഓവർകോട്ടും ടൈയുമൊക്കെയായി ‘പൊഫസർ’ മജിഷ്യന്മാർ കാണിച്ചിരുന്ന മാജിക്കുകൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചിരുന്ന് അന്തം വിട്ട കുട്ടിക്കാലം.

തൊപ്പിയിൽ നിന്നും മുയലിനെ പിടിക്കുക, വായിൽ നിന്നും നീളമേറെയുള്ള റിബൺ വലിച്ചെടുക്കുക, ഗ്ലാസ്സിൽ നിന്നും പാൽ താനെ വറ്റിപ്പോകുക തുടങ്ങിയ ഐറ്റംസ് എങ്ങിനെയായിരിക്കും സംഭവിക്കുന്നത് എന്നത്, ഞങ്ങൾ കൂട്ടുകാർ തമ്മിൽ സ്കൂളിൽ വാദ പ്രതിവാദങ്ങൾ നടത്തി, എങ്ങുമെത്താതെ നിരാശരായി പിരിഞ്ഞു.

പിന്നീട്, വളരെ ഗൗരവത്തോടെ മാജിക് അവതരിപ്പിക്കുമായിരുന്ന പ്രദീപ് ഹുഡിനോ ഷോകളും, വളരെ പ്ലസന്റായി മാജിക് അവതരിപ്പിക്കുമായിരുന്ന മുതുകാട് ഷോകളും കണ്ട് പിന്നെയും പിന്നെയും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. (മുതുകാടിനെ പോലെ പ്ലസന്റായ മറ്റൊരു മനുഷ്യനെ ഞാനിതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല!)

ആനയെ അപ്രത്യക്ഷമാക്കിയും, വിലങ്ങിട്ട് വെള്ളത്തിൽ ചാടി വിലങ്ങഴിച്ച് പൊങ്ങി വന്നും ഒക്കെയുള അത്ഭുത പ്രകടനങ്ങൾ ഇവർ തുടരുമ്പോഴും ഉള്ളിലെ കൊച്ചു കുട്ടി ഇതെങ്ങിനെ സംഭവിക്കുന്ന് എന്നോർത്ത് കലഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്കൊരിക്കൽ, മോഹൻലാലിനെ മുതുകാട് തീയിടുന്നത് കാത്തിരുന്നു നിരാശനായി.

ഈ ഒരു കൗതുകമാണു ഇവന്മാർ നശിപ്പിച്ച് കളഞ്ഞത്-
മജിഷ്യന്റെ സൂത്രം പൊളിക്കുമ്പോൾ . MBC Action ചാനലിൽ ഈ ഷോ കാണാതിരിക്കാൻ ഞാനിപ്പോൾ കിണഞ്ഞ് പരിശ്രമിക്കുകയാണു. എന്നാലും കണ്ടു പോകും!

എങ്കിലും നാട്ടിൽ അവധിയ്ക്ക് വരുമ്പോൾ എവിടെയെങ്കിലും മുതുകാട് ഷോ ഉണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ ഇനിയും പോയി കാണും

ആ മുഖം മൂടി ഇട്ടവന്റെ ഒരു നിപ്പു കണ്ടില്ലേ.

കേരള പോലിസിനോട് ഒരു അപേക്ഷ

2011-02-07T11:48:00.001+05:30

ഇന്ത്യൻ നിമയമം അനുശാസിക്കുന്ന പരമമായ ശിക്ഷയായ തൂക്കി കൊല്ലലിലൂടുള്ള മരണം പോലും അവൻ അർഹിക്കുന്നില്ല.

ഒരു മനുഷ്യനു എത്രത്തോളം ക്രൂരനാവാമെന്നതിനു നമ്മുടെ മുന്നിൽ പകൽ പോലെയുള്ള തെളിവാണു അവൻ. ഓടുന്ന വണ്ടിയിൽ നിന്നും തള്ളിയിട്ട് ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റ ആ പെൺകുട്ടിയെ വലിച്ചിഴച്ച് കൊണ്ട് പോയി മാനഭംഗപ്പെടുത്തി ജീവനെടുത്തവൻ.

മരണത്തിലേയ്ക്കുള്ള വഴി എന്തെന്ന് അവനെ അറിയിക്കണം. ശരീരത്തിലെ ഓരോ അണുവിലും വേദനകൊണ്ടവൻ പുളയണം. കേരള പോലിസിനു അറിയാവുന്നതും ഇനി പരീക്ഷിക്കാവുന്നതുമായ സകല മർദ്ദന മുറകളിലൂടെയും ജീവനെടുക്കാതെ അവനെ കൊണ്ടു പോകുക. വേദന തിന്ന് മരിച്ച് ജീവിക്കണം, ആ മഹാ പാതകി.

ഇതൊരു അപേക്ഷയാണു.

ടച്ചിംഗ്സ്

2011-02-03T17:18:00.002+05:30

ചന്തൂട്ടിയേട്ടൻ ഗ്ലാസ്സിൽ പകുതി ഒഴിച്ചു തന്ന നാടന്റെ മണം എന്റെ മൂക്കിലേയ്ക്ക് ഇരച്ചു കയറി. ഞാൻ പ്രസിയെ നോക്കി;

“ടച്ചിംഗ്സ് വല്ലതും കിട്ടുമോടാ..”

പ്രസി ഒരു സിസർ കത്തിച്ചു. “നീ ഒറ്റപ്പിടിക്ക് അതങ്ങ് വിഴുങ്ങ്. എന്നിട്ട് ഒരു പുക എടുത്തോ”

പതളൂ കോളെജ് പിള്ളേർ എന്ന ഭാവത്തിൽ ചന്തൂട്ടിയേട്ടൻ ഞങ്ങളെ ഒന്നു നോക്കി, എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു- “നിക്ക്”

കുറച്ചപ്പുറത്ത് ഒരു കശുമാവിന്റെ താഴത്തെ ചില്ലയിൽ തൂക്കിയിട്ട തുണി സഞ്ചി എടുത്തു തുറന്ന്, അതിൽ നിന്നും സ്റ്റീലിന്റെ ഒരു ടിഫിൻ ബോക്സും, വാട്ടിയ വാഴയിലയുടെ ഒരു പൊതിയും അയാൾ പുറത്തെടുത്തു. ടിഫിൻ ബോക്സിൽ, പുഴുങ്ങിയ കോഴിമുട്ടകൾ നാലായി പകുത്തു വച്ചിരിക്കുന്നു. ഇലപൊതിയിൽ കാന്താരി മുളകും ചെറിയുള്ളിയും ചേർത്ത് ചതച്ച്, വെളിച്ചെണ്ണ ചാലിച്ച ചട്നി.

മുട്ട കഷ്ണങ്ങൾ ചട്നിയിൽ കുത്തി ഞാനും പ്രസിയും കുന്നിൻ മുകളിലുള്ള ചന്തൂട്ടിയേട്ടന്റെ രഹസ്യ താവളത്തിലിരുന്ന് നാടനടിച്ച് ഫിറ്റായി.

ചേച്ചിയുടെ കല്യാണം കൂടാൻ തലേദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് തന്നെ എത്തിയ രണ്ട് കോളെജ് ഫ്രൻഡ്സ് എവിടെപ്പോയെന്ന് അത്ഭുതപ്പെട്ടിരുന്ന പ്രസാദിനു, രാത്രി ചന്തൂട്ടിയേട്ടന്റെ ഒരു ദൂതൻ വിവരമെത്തിച്ചു-

രണ്ടെണ്ണവും കുന്നിൻ മുകളിലെ ഒരു കശുമാവിൻ ചോട്ടിൽ ഫ്ളാറ്റ് ആൻഡ് സേഫ്...

മധുകർ ശ്യാം ഹമാരെ... ഭീംസേൻ ജോഷി പാടുന്നു

2011-01-24T12:19:00.000+05:30

ഡിഗ്രിയ്ക്ക് പഠിക്കുമ്പോൾ ദൂരദർശനിലെ സുപ്പർ ഹിറ്റ് ‘മിലെ സുർ മേരാ തുമാര’-യിലൂടെയാണു പണ്ഡിറ്റ് ഭീംസേൻ ജോഷിയെ ആദ്യമായി കേൾക്കുന്നത്. പുരുഷ സംഗീത ശബ്ദത്തിന്റെ തലയെടുപ്പ്, ഘന ഗംഭീരം!

ഇന്റ്ർനെറ്റും ഓൺലൈൻ സംഗീതവുമൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന കാലത്ത് അലഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞു സമ്പാദിച്ച അദ്ദേഹം പാടിയ ഭജനകളുടെ ഒന്ന് രണ്ട് കാസറ്റുകൾ, വീട്ടിലെ മോണോ കാസറ്റ് പ്ലയറിൽ പാടി പാടി തേഞ്ഞു.

വടക്കൻ കർണാടകയിലെ ഗദക് ജില്ലയിൽ 1922 ഫിബ്രുവരി 19 ജനിച്ച അദ്ദേഹം തന്റെ അപാരമായ ആലാപന ശൈലിയിലൂടെ സംഗീതാസ്വാദകരുടെ ഹൃദയത്തിലേയ്ക്ക് രാജ്യം മുഴുവനും, പിന്നീട് ലോകം മുഴുവനും ഹിന്ദുസ്ഥാനി സംഗീതവുമായി പാടി കയറി.

പത്മശ്രീ, പത്മഭൂഷൺ, പത്മ വിഭൂഷൺ പുരസ്കാരങ്ങൾ നേടിയ അദ്ദേഹത്തെ 2008ൽ രാജ്യം ഭാരത രത്നം നൽകിയും ആദരിച്ചു

മധുകർ ശ്യാം ഹമാരെ...

ഭജൻ
വിക്കി

ഗാന്ധിജി, സ്വപ്നം, കേളപ്പേട്ടൻ

2011-01-20T12:18:00.001+05:30

“ഡൈനിംഗ് ടേബിളുകൾക്ക് പറ്റിയ നല്ല വലിയ കവറാണമ്മേ. വൃത്തിയാക്കാൻ എളുപ്പം”; തോളിലെ ബാഗിൽ നിന്നും ഒന്ന് രണ്ട് കവറുകൾ എടുത്ത്, ടൈ കെട്ടി മുടി വെടിപ്പായി ചീകി വച്ച ആ ചെറുപ്പക്കാരാൻ തുടർന്നു; “സെറ്റികൾക്ക് പറ്റിയ കവറും ഉണ്ട്”

“ഇതൊന്നും ഇവിടെ ആവശ്യമില്ല മോനെ”; വളരെ സൗമ്യമായി കസ്തൂർബ പറഞ്ഞു.

ഗാന്ധിജിയെയും കാത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശ്രമത്തിൽ, ഗേറ്റിനരികിലെ മരത്തിന്റെ തറയിൽ ഇരിക്കുകയാണു ഞാൻ. കദർ ധാരികളായ അന്തേവാസികളിൽ ചിലർ തോട്ടത്തിൽ പണിയെടുക്കുന്നുണ്ട്, ചിലർ വരാന്തയിലെ നിരനിരയായി ഇട്ടിരിക്കുന്ന ചർക്കകൾക്ക് പിന്നിൽ നൂൽ നൂൽക്കുന്നുണ്ട്. ചിലർ അവിടവിടെയായി ആടുകളെ മേയ്ക്കുന്നുണ്ട്. അപ്പോഴാണു ഈ ചെറുപ്പക്കാരൻ ഗേറ്റിൽ വന്ന് മുട്ടി വിളിച്ചതും ആരോ അകത്ത് ചെന്ന് കസ്തൂർബയെ കൂട്ടി വന്നതും.

ഞാൻ കസ്തൂർബയെ ശ്രദ്ധിച്ചു. പ്രസരിപ്പേറിയ മുഖം. അനുകമ്പയും സ്നേഹവും തുളുമ്പുന്ന കണ്ണുകൾ. അടുക്കളയിൽ എന്തോ പണിയിലായിരുന്നു എന്നു തോനുന്നു, കൈയിൽ ഒരു ‘കയ്യിൽ’*. എന്റെ അമ്മയും ഇങ്ങിനെയാണു, അടുക്കള പണിക്കിടയിൽ ആരെങ്കിലും വന്ന് ഗേറ്റിൽ മുട്ടിയാൽ കയ്യിലുള്ളത് ചട്ടിയായാലും പാത്രമായാലും അങ്ങിനെ തന്നെ വരാന്തയിലേയ്ക്ക് വരും!

ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. കസ്തൂർബ സാവധാനത്തിൽ നടന്ന് എനിക്കരികിലേയ്ക്ക് വന്നു;

“ഗാന്ധിജിയെ കാണാൻ വന്നതാണോ? വരാൻ വൈകുമെന്നു തോനുന്നു”

“സാരമില്ല. എത്ര വൈകിയാലും കണ്ടിട്ടേ മടങ്ങുന്നുള്ളൂ”; ഞാൻ ഭവ്യമായി പറഞ്ഞു

“വെള്ളമോ ഭക്ഷണമോ എന്താ വേണ്ടത് എന്ന് വച്ചാൽ കൊടുക്കണം”; കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സ്ത്രീയോട് നിർദ്ദേശം നൽകി, ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ച് കസ്തൂർബ നടന്നു പോയി

ഞാൻ മരത്തണലിൽ ചാരി ഇരുന്നു. നല്ല കാറ്റ്. ഉറക്കം സാവധാനം എന്റെ കൺപോളകളെ തഴുകി

ഉറക്കത്തിനുള്ളിൽ ഉറക്കം! ഞാൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു. ഗാന്ധിജിയുമില്ല, കസ്തൂർബയുമില്ല ആശ്രമവും മരത്തണലുമില്ല.

വിചിത്രം. അതാണു സ്വപ്നങ്ങൾ. പരസ്പര ബന്ധമില്ലാത്തത്, പക്ഷേ പലതും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത്. ശാസ്ത്രീയാമായി ഇനിയും ചുരുളഴിക്കാനാവാത്ത സമസ്യ.

വിക്കി :
http://en.wikipedia.org/wiki/Dream

കേളപ്പേട്ടൻ :
“എടേയ്, ഇന്നലെ രാത്രി ഓളെന്റെ ചിറി കടിച്ചാൾഞ്ഞ്ന്നേയ്”
“ആരു കടിച്ചൂന്നാ?”
“ആ ദിൽ വാലാ ദുൽഹനിയാലെ പെങ്കൊച്ച്”

കേളപ്പേട്ടൻ നാട്ടിലെ മരം വെട്ടുകാരനും സ്ഥലത്തെ പ്രധാന വെള്ളവടിക്കാരനും സിനിമാ ഭ്രാന്തനും പ്രായഭേദമന്യേ എല്ലാവരുടെയും സ്വന്തം ആളും ആണു. ദിൽ വാലെ ദുൽഹനിയ ലേ ജായേംഗെ പടം സെക്കൻഡ് ഷോ കണ്ട് വന്ന് കിടന്നുറങ്ങിയപ്പോൾ സ്വപ്നത്തിൽ കാജൽ വന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അങ്ങേരുടെ ചുണ്ട് കടിച്ച് കളഞ്ഞത്രേ!

--------
*‘കയ്യിൽ’- രാകി മിനുക്കിയ ചിരട്ടയ്ക്ക് കവുങ്ങിൻ അകിൽ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ പിടിയുള്ള സ്പൂൺ.

ഇന്ത്യയിൽ ഓരോ നാലു മിനുട്ടിലും ഒരാൾ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നു

2011-01-17T17:21:00.000+05:30

രാജ്യത്ത് ഓരോ നാലു മിനുട്ടിലും ഒരാൾ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നു. ദിവസ ശരാശരി 223 പുരുഷന്മാർ, 125 സ്ത്രീകൾ. ഇതിൽ മൂന്നിൽ ഒരാൾ 30 വയസ്സിൽ താഴെയുള്ളത്. നാഷണൽ ക്രൈം റെകോർഡ് ബ്യൂറോ(NCRB)-യുടെതാണു ഈ കണക്കുകൾ.

2009-ലെ കണക്കനുസരിച്ച് ആ വർഷം ഇന്ത്യയിൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്ത 1,27,151 പേരിൽ 68.7 ശതമാനം പേരും 15-44 വയസ്സിനുള്ളിലുള്ളവരാണു.

പശ്ചിമ ബംഗാളിലാണു ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആത്മഹത്യ നടന്നത്. പിന്നിലായി ആന്ധ്രപ്രദേശ്, തമിൾനാട്, മഹാരാഷ്ട്ര കർണാടക എന്നിങ്ങനെ. ഏറ്റവും കുറവ് ഉത്തർ പ്രദേശിലും.

കുടുംബ വഴക്ക്, അസുഖം, പ്രണയ നൈരാശ്യം, മയക്ക് മരുന്ന്, അധിക്ഷേപം, പട്ടിണി എന്നിവയാണു ക്രമാനുസൃതമായി കാരണങ്ങളായുള്ള നിരീക്ഷണങ്ങൾ.

ഇന്ത്യൻ എക്സ്പ്രസ്സിലെ വാർത്ത

അശാന്തം ശാന്തം

2011-01-13T14:01:00.000+05:30

ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം മുതൽ മഴ തിമർത്ത് പെയ്യുകയാണു. മഴ നനഞ്ഞൊലിച്ചാണു ഞാൻ സ്കൂട്ടറോടിച്ച് ഫ്ളാറ്റിലേയ്ക്ക് വന്നത്. രാത്രി മുഴുവൻ മഴയായിരുന്നു. ഇപ്പോഴുമുണ്ട് ചിണുങ്ങി പെയ്യുന്നു.

അഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം നീ ഇല്ലാത്ത ആദ്യത്തെ മഴക്കാലം. നിന്റെ വിളികൾക്കും മെയിലുകൾക്കും മറുപടി തരാതെ അകന്നിരിക്കുമ്പോഴും എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു മഴ എന്നെ നിന്നിലേയ്ക്ക് വീണ്ടും വലിച്ചടുപ്പിക്കുമെന്ന്. എല്ലാം ഒരോന്നോരോന്നായി ഓർമ്മിപ്പിക്കുമെന്ന്, നിന്നെ മറക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളൊക്കെയും പാഴക്കുമെന്നു.

ഏതോ ഒരു ബയർ മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞ് വൈകിയ, മഴപെയ്യുന്ന ഒരു രാത്രിയിൽ, ആരുമില്ലാതിരുന്ന പാൻട്രിയിലെ ചില്ലു ജാലകത്തിൽ പെയ്യുന്ന മഴയെ നോക്കി നില്ക്കുമ്പോൾ, പിന്നിലൂടെ വന്ന് എന്നെ കെട്ടിപ്പ്പിടിച്ച് ചുംബിച്ചതു മുതൽ ഒരിക്കൽ പോലും ഒന്നിനും നീ എന്റെ അനുവാദം ചോദിച്ചില്ല. എങ്ങിനെയായിരുന്നു നിനക്ക് എന്റെമേൽ അങ്ങിനൊരു അധികാരം സ്ഥാപിക്കാനായത് എന്നൊരു ചോദ്യംചോദിക്കാൻ എനിക്കൊരിക്കലും കഴിയുന്നുമില്ല...‘ചില ബന്ധങ്ങൾ തുടങ്ങുന്നത് ജന്മങ്ങൾക്കപ്പുറത്ത് നിന്നാണു’ എന്ന് നിന്റെ ചാറ്റ് സ്റ്റാറ്റസിൽ നീ കുറിച്ചിട്ടിരുന്നത്, മുൻപ് എനിക്കൊരു കൗതുകം മാത്രമായിരുന്നു.

മഴ പെയ്യുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ നിന്റെ ബൈക്കിനു പിന്നിൽ നിന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നമ്മൾ പോയ യാത്രകൾ, ആറാമത്തെ നിലയിലുള്ള നിന്റെ സ്റ്റുഡിയോ ഫ്ളാറ്റിന്റെ ടെറസിൽ നിന്നെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നനഞ്ഞ, നിന്റെ കിടക്കയിൽ നിന്നോട് ഒട്ടിചേർന്ന് കിടന്നറിഞ്ഞ, മഴപെയ്യുന്ന ആ രാത്രികൾ...അതിനു മുൻപ് ഒരിക്കലും മഴയെ ഞാൻ ഇങ്ങിനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. മഴയുടെ മണമായിരുന്നു നിനക്ക്. മഴ നനഞ്ഞത് പോലെയായിരുന്നു എപ്പോഴും നിന്റെ മുടിയിഴകൾ.

എനിക്കറിയാം, നിനക്കും അറിയാം, ഇടയിൽ വൻകരകളുടെ തന്നെ അകലമുണ്ടെങ്കിലും, നമ്മുടെ ഓർമ്മകൾക്കിടയിൽ അകലമില്ലെന്നു. എനിക്കായി മാത്രമുള്ള നിന്റെ ചാറ്റ് ഐഡിയുടെ, ഇരുപത്തിനാലു മണിക്കൂറും കാണുന്ന available സ്റ്റാറ്റസ്സ് എന്നെ പലപ്പോഴും മോഹിപ്പിക്കുന്നു.

നീ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത് പോലെ, am so comfirtable now. ഒരു സാധാരണ employed കുടുംബിനി. നിനക്കൊപ്പം വരാൻ കള്ളങ്ങൾ കണ്ടു പിടിക്കേണ്ടതില്ല, അസമയത്ത് വന്നേക്കാവുന്ന നിന്റെ വിളികളെയോ മെസ്സേജുകളെയോ ഭയപ്പെടാനില്ല, ഒഴിവു ദിവസങ്ങളിൽ നിന്നെ വിളിക്കാൻ കാരണങ്ങൾ തിരയേണ്ടതില്ല... എല്ലാറ്റിനുമുപരി, എന്റെയോ നിന്റെയോ കുടുംബത്തിനെ പറ്റി വേവലാതികളില്ല.

കുറച്ച് മാസങ്ങളിലേയ്ക്ക്, ഇനിയുള്ള മിക്കാവാറും ദിവസങ്ങളിൽ വൈകുന്നേരം മഴ തന്നെയായിരിക്കും.

അതേ മഴ

തമര ഇല

2010-12-22T11:39:00.002+05:30

"നമ്മുടെ സിനിമാ ടാക്കീസിന്റെ പിന്നിൽ ഇപ്പോൾ വലിയ കെട്ടിടങ്ങൾ ഉയർന്ന് നിൽക്കുന്നിടമൊക്കെ ഞാൻ ചെറുതിൽ, ആളൊഴിഞ്ഞ പറമ്പായിരുന്നു. മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞാൽ അവിടെ നിറച്ചും തമര ചെടികൾ തഴച്ചു വളരും. പിന്നീട് കുറെ നാൾ അതാണു ഭക്ഷണം. അന്നൊക്കെ ചോറും തോരനും ആയിരുന്നില്ല, തോരനും ചോറും ആയിരുന്നു. ഒരു പിഞ്ഞാണം നിറയെ തമരയില തോരനും, ഒരു മൂലയ്ക്ക് കുറച്ചു ചോറും. ഇത്തിരി അരി കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ മക്കളുടെ വയർ നിറയ്ക്കാൻ അമ്മയുടെ പെടാപാടുകൾ......

വിശപ്പറിയാതെ പഠിക്കാനിരിക്കാൻ തമരയില അങ്ങിനെ വലിയൊരു അനുഗ്രഹമായി!"

തമരയില തോരനെ കുറിച്ച് എത്ര പറഞ്ഞാലും മതി വരില്ല, ഇപ്പോഴും അവനു

ഏകാന്തൻ - 2

2010-11-29T10:29:00.002+05:30

അൽബിദാദ്.
നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ഒമാനിലെ ഒരു തുറമുഖ നഗരത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ.
ഒരു വൈകുന്നേരം മുഴുവനും അവിടെ കറങ്ങി എടുത്ത ഫോട്ടോകളും പിന്നീട് ഒരു കുറിപ്പാക്കാൻ സമാഹരിച്ചിച്ച വിവരങ്ങളും അടങ്ങിയ പെൻ ഡ്രൈവ് കളഞ്ഞു പോയി.
ക്യാമറയിൽ അവശേഷിച്ചിരുന്ന ഒരേ ഒരു പടം.

പറഞ്ഞാലും തീരാത്തത്...

2010-10-14T17:57:00.001+05:30

“ഗോപാൽട്ടാ ഒരു മുട്ടോംലറ്റ്. പാർസലാ”

‘എംബസി’ ഹോട്ടലിലേയ്ക്ക് കയറിവന്ന ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ ‘കില്ലാഡി’ ബാലൻ അകത്തേയ്ക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു;

ഞാൻ അജയന്റെ വാ പൊത്താൻ ചാടി എഴുന്നേൽക്കുന്നതിനു മുമ്പ് തന്നെ, വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന മനോരമ വാരികയിൽ നിന്നും മുഖമുയർത്താതെ അവൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു;

“ഗോപാലേട്ടാ ഒരു ചക്കോംലറ്റ് ഇവിടെ”

ദൈവമേ ഇന്നു തല്ല് ഉറപ്പ്. അറിയാതെ ഞാൻ തലയിൽ കൈ വച്ചു പോയി. ഇതിപ്പോ എത്രാമത്തെ തവണയാണു ലോക്കൽ ഗുണ്ടയായ ‘കില്ലാഡി’ ബാലനുമായി ഇവൻ ഏറ്റുമുട്ടുന്നത്. ഫസ്റ്റ് ഇയറിനു സന്തോഷ് ടാക്കീസിൽ നിന്നും സെക്കൻഡ് ഷോ കാണുമ്പോൾ, അജയൻ സിഗരറ്റ് പുക മന:പൂർവ്വം മുന്നിലെ സീറ്റിലിരിക്കുന്ന കില്ലാഡിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് ഊതി എന്നു പറഞ്ഞ് തുടങ്ങിയ ഉടക്കാണു മൂന്നാം വർഷമായിട്ടും തുടരുന്നത്.

കാവുത്സവത്തിനു ചന്ത പറമ്പിൽ വച്ചായിരുന്നു ഒരിക്കൽ ശരിക്കും അടി പൊട്ടിയത്. കൂട്ടതല്ല്. നാലെണ്ണം അടിച്ച് കിന്റായി നില്ക്കുന്ന അജയൻ, അതിലും കിന്റായി നില്ക്കുന്ന കില്ലാഡിയുടെ ദേഹത്ത് അറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ ഒന്നു മുട്ടി. ‘കില്ലാഡി’യുടെ സംഘബലം അന്നായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായത്. എവിടെനിന്നൊക്കെയോ എത്തിയ അവന്മാർ ഞങ്ങളെ മെതിച്ചു വിട്ടു. ദേവരാജനു മാമൻ ഗൾഫിൽ നിന്നും കൊണ്ടുവന്ന് കൊടുത്ത റാഡോ വാച്ച് അന്നു നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ ദുഖം അവനു ഇനിയും മാറിയിട്ടില്ല. (ആ വാച്ചും കെട്ടിയാണു കില്ലാഡി ബാലൻ പിന്നീട് കുറച്ച് നാൾ ഓട്ടോ ഓടിച്ചത് എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്)

അന്നു മുഖത്തിന്റെ ഷേപ്പ് മാറിയ ഞാനും ദേവനും പിന്നീട് കില്ലാഡിയെ കാണുമ്പോൾ കാണാത്ത ഭാവത്തിൽ നടക്കുമായിരുന്നെങ്കിലും, കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങളിലൊക്കെയും അജയൻ അവനുമായി ‘കൊളുത്തി’. രാത്രിയിൽ നമ്പീശന്റെ വീട്ടു മുറ്റത്ത് നിർത്തിയിടുമായിരുന്ന കില്ലാഡിയുടെ ഓട്ടോയുടെ ടയറിലെ കാറ്റ്, അലാറം വച്ചു ഉണർന്ന് പോയി അഴിച്ചു വിടുക. ഓട്ടോ സ്റ്റാൻഡിനു മുന്നിലെ സ്റ്റേഷനറി കടയിലെ ഫോണിലേയ്ക്ക് കില്ലാഡിയെ അജ്ഞാതനായി വിളിച്ച് മുട്ടൻ തെറി പറയുക തുടങ്ങി, ഉന്തും തള്ളും കൊണ്ടും കൊടുത്തും ഇങ്ങിനെ കാലം കഴിയുകയാണു.

ഇതിപ്പോൾ ഞാനും അജയനുമേ ഉള്ളൂ. മഞ്ഞക്കാമല പിടിച്ച് ദേവൻ നാട്ടിലാണു. അടി പൊട്ടിയാൽ ഒരാളുടെ ഷേർ കൂടുതൽ വാങ്ങേണ്ടി വരും. ആകെ ഒരു ആശ്വാസമുള്ളത് ഗോപാലേട്ടന്റെ കടയിലാണു എന്നുള്ളതാണു.

“എന്താൺടാ തമാശയാ”; ഇരിക്കാനോങ്ങിയ ബാലൻ ഞങ്ങളിരിക്കുന്ന ബഞ്ചിനടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു

കലാകൗമുദിയിൽ സാഹിത്യവാരഫലം സ്ഥിരമായി വായിക്കാറുള്ള അജയൻ, അതിന്റെ ഒരു സ്റ്റൈലിൽ എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു;

“ഓംലറ്റ് എന്നു പറഞ്ഞാൽ മതി. മുട്ട കൊണ്ടേ ഇവിടെ ഓംലറ്റ് ഉണ്ടാക്കൂ”;

കാലമാടാ നീ അത് എന്നോടെന്തിനു പറയുന്നു, നിനക്ക് കില്ലാഡിയോട് നേരിട്ട് പറഞ്ഞാൽ പോരെ എന്ന ഭാവത്തിൽ ഞാൻ അജയനെ ദയനീയമായി നോക്കി.

ഗോപാലേട്ടൻ ഇടപെട്ടു; “വിട്ടേയ്ക്ക് ബാലാ, പിള്ളാരല്ലേ”

“ഗോപാലേട്ടന്റെ കടയായി പോയി...”

“അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നീ ഒണ്ടാക്കും...”; പിന്നെയും കൊളൂത്താനിരുന്ന അജയനെ പിടിച്ച് വലിച്ച് ഞാൻ റോഡിലേയ്ക്കിറങ്ങി.

*

അടുത്ത പ്രഭാതം
രാവിലെ കോളെജിലേയ്ക്ക് പോകുന്ന വഴിക്ക് ‘എംബസി’യിലെ പതിവ് പ്രഭാത ഭക്ഷണത്തിനു ഇരിക്കുകയാണു ഞാനും അജയനും. പാഞ്ഞു വന്ന ഓട്ടോയിൽ നിന്നും കില്ലാഡി ബാലനും രണ്ട് സഹ കില്ലാഡികളൂം ചാടിയിറങ്ങി. വെപ്രാളത്തിലാണു എല്ലാവരും.

“ഗോപാലേട്ടാ ഒ-നെഗറ്റീവ് ബ്ലഡ്ഡുള്ള ആരെങ്കിലും അറിയോ? ഇന്ന് നേരം വെളുക്കും വരെ നോർമൽ പ്രസവം ആയിരിക്കുമ്ന്ന് പറഞ്ഞതാ, ഇപ്പോൾ പറയുന്നു, ഇപ്പം വേണം ഓപ്പറേഷൻ എന്നു”

കില്ലാഡിയുടെ അനിയത്തിയെ പ്രസവത്തിനു തൊട്ടടുത്തുള്ള താലൂക്ക് ആശുപത്രിയിൽ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തതാണു. എന്തോ കോംപ്ലിക്കേഷന്റെ പേരിൽ ഉടനെ ഓപ്പറേഷൻ വേണമെന്നു ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒ-നെറ്റഗീവ് രക്തമുള്ള രണ്ടുപേരെങ്കിലും ഉടനെ വേണം.

“മക്കളേ അറിയുന്ന ആരേലും ഉണ്ടോ”; ഗോപാലേട്ടൻ ഞങ്ങളുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. ഞാൻ അജയനെ നോക്കി. ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് നിർത്തി അജയൻ എണീറ്റു

“ഒരാളെ നിങ്ങൾ എവിടെനിന്നെങ്കിലും തപ്പിയെടുക്ക്. എന്റെത് ഒ-നെഗറ്റീവ് ആണു”

കില്ലാഡി ബാലനും സംഘവും ഗോപാലേട്ടനും അന്തം വിട്ട് നിൽക്കുമ്പോൾ, അജയൻ എന്നെയും വലിച്ച് ഓട്ടോയിലേയ്ക്ക് ചാടി കയറി

ഏകാന്തൻ - 1

2010-10-03T17:59:00.001+05:30

വിധി പറയും മുമ്പേ....

2010-09-29T11:34:00.003+05:30

"നാണ്വേട്ടാ, നാണ്വേട്ടാ.. അതെന്തുന്നാത്, ബാബറി മസ്ജിദ് പ്രശ്നം?";

പതിവു രാവിലെകളിലെ എന്നത് പോലെ വായനശ്ശാലയിൽ നിന്നും സകല പത്രങ്ങളും അരിച്ച് പെറുക്കി വായിച്ച്, ചാപ്പയിൽ നിന്നും മീനും വാങ്ങി വീട്ടിലേയ്ക്ക് നടക്കുകയായിരുന്ന വാർഡ് മെംബർ നാണുവേട്ടനോട്, പിന്നിൽ നിന്നും സൈക്കിളിൽ വന്ന തയ്യൽക്കാരൻ വിനോദന്റെ ചോദ്യമാണു. വിനോദന്റെ സൈക്കളിന്റെ പിന്നിലേയ്ക്ക് ഒരഭ്യാസിയെ പോലെ ചാടികയറി ഇരുന്ന് നാണുവേട്ടൻ പറയാൻ തുടങ്ങിയത്, ലോഡ്ജിനു മുന്നിലെ അരമതിലിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന എനിക്കോ ദേവനോ, അജയനോ കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

എൺപതുകളുടെ അവസാനം. അലഹബാദ് ഹൈക്കോടതി വിധിയും, അതിനു മുൻപും പിൻപും ഉണ്ടായിട്ടുള്ള സംഭവ വികാസങ്ങളും കാരണം പത്രങ്ങളിലും ആളുകളുടെ ചർച്ചകളിലും ബാബറി മസ്ജിദ് ഇടം പിടിച്ചുതുടങ്ങിയ കാലം.

“എന്തുവാടൈ സത്യത്തിൽ അവിടുത്തെ പ്രശ്നം? നിനക്കു വല്ലതും പിടിയിണ്ടാ?”; ദേവൻ അജയനെ തോണ്ടി.

“ബാ......”; അണഞ്ഞു പോയ ഒരു ബീഡി കത്തിക്കുന്നതിലായിരുനു അവന്റെ ശ്രദ്ധ.

കെ.എസ്സ്.യുവിലെ പ്രതാപനും എസ്സ്.എഫ്.ഐയിലെ ഗണേശനും കൈ മലർത്തിയപ്പോൾ, എം.എസ്സ്.എഫിലെ നാസ്സർ ആണു ഒരു ഐഡിയ പറഞ്ഞു തന്നത്;

“നമുക്ക് രമേശനോട് ചോദിക്കാം”

രമേശൻ എ.ബി.വി.പി ആണു. കോളെജ് ഗ്രൗണ്ടിലെ പടിഞ്ഞാറെ മൂലയ്ക്ക്, മാവിൻ ചോട്ടിൽ സെക്കന്റ് ബോട്ടണിയിലെ അവന്റെ കാമുകിയുമായി ലൈനടിച്ച്കൊണ്ടിരുന്ന രമേശനു അരിശം വന്നു;

“നിനക്കൊനും വേറെ പണിയില്ലേടേയ്, പൊക്കോണം അവിടുന്ന്”

ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും അവസാന വർഷ ഡിഗ്രി ക്ലാസ്സുകളിലാണു. കോളെജ് ഇലക്ഷനു മുൻപു തന്നെ ഞങ്ങൾ തീരുമാനമെടുത്തിരുന്നു, രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പേരു പറഞ്ഞ് ആരും അലമ്പുണ്ടാക്കരുത്, അവസാന വർഷമാണു- പഞ്ചാരയടി, വെള്ളവടി, നാടു ചുറ്റൽ തുടങ്ങിയ സന്തോഷ പ്രദമായ പരിപാടികൾക്കായിരിക്കണം ഈവർഷത്തെ പ്രധാന്യം.

ഇനിയിപ്പോൾ ഒരു വഴിയേ ഉള്ളൂ, സംഗതി അറിയണമെങ്കിൽ അലക്സ് മാഷോട് ചോദിക്കുക. കോളെജിലെ ബുദ്ധിജീവി ഇംഗ്ളിഷ് പ്രൊഫസറാണു അലക്സ് മാഷ്. ചാതുർവർണ്യത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ആളെപ്പോലാണു ഞങ്ങളെ കണ്ടാൽ അദ്ദേഹം പെരുമാറുക. ഞങ്ങൾക്ക് കടന്നു പോകാൻ തല താഴ്ത്തി മാറി നിന്നു തരും. കൂട്ടത്തിൽ ആരുടെയെങ്കിലും ശബ്ദം കേട്ടാൽ തന്നെ വഴി മാറി നടന്നു പോകും. മുൻപ് ഇംഗ്ളീഷ് ക്ലാസ്സുകളിൽ അറ്റെൻഡൻസ് തന്ന് ഞങ്ങളെ ക്ലാസ്സിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി പോകാൻ അനുവദിച്ചെ ഇരിക്കുക പോലുമുള്ളൂ, അദ്ദേഹം.

അജയൻ ഭവ്യത കാണിച്ച് മാഷോട് പ്രശ്നം അവതരിപ്പിച്ചു.

“ഇതൊക്കെ നിനക്ക് താങ്ങുവോടാ?”; മാഷ് ചിരിച്ചു; “അങ്ങ് യു.പിയിലെങ്ങാൻ കിടക്കുന്ന കാര്യമെടുത്ത് തലയിലിടാതെ, എക്സാമിനു വല്ലതും പ്രിപ്പയർ ചെയ്യാൻ നോക്കു നിങ്ങൾ. ഇതിൽ ആർക്കൊക്കെ ഇനിയും ഇംഗ്ളിഷ് കിട്ടാൻ ബാക്കിയുണ്ട്?”

എങ്കിലും മാഷ് ചുരുക്കി പറഞ്ഞു തന്നു; "ഒരു ആരാധനാലയത്തെ ചൊല്ലി മുസ്ളീം-ഹിന്ദു കലഹമാണു. ഒരു ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രത്തിൽ ഇത്തരം കലഹങ്ങൾ സമവായത്തിലൂടെ തീർക്കാൻ കഴിയും. ക്ഷമയും വിവേകവും നമ്മുടെ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ മത സൗഹാർദ്ദത മുന്നോട്ട് നയിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. നമുക്ക് തരണം ചെയ്യാൻ മുൻഗണനാക്രമത്തിൽ പെട്ട ഒരു പാട് കാര്യങ്ങൾ വേറെയുണ്ട്- പട്ടിണി, പൊതുജനാരോഗ്യം, തൊഴിലില്ലായ്മ..."

*

ഇന്നലെ അജയന്റെ ഓഫ് ലൈൻ ചാറ്റ് മെസ്സേജ്-

”ആ കോടതി വിധി ഒന്നു വന്നിരുന്നെങ്കിൽ.. എല്ലാവരും സ്വമനസ്സാലെ അത് അംഗീകരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ....“

മുരുടേശ്വര

2010-09-19T13:48:00.000+05:30

മുരുടേശ്വര, കൊല്ലൂർ മൂകാംബിക ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നും ഉദ്ദേശം 60 കി.മി അകലെ ഒരു അറബിക്കടലോര പട്ടണം.

ഇരുപതു നിലയുള്ള ക്ഷേത്ര ഗോപുരത്തിനു മുകളിലേയ്ക്ക് പോകാൻ ആളൊന്നിനു ഇരുപതു രൂപ നിരക്കിൽ ലിഫ്റ്റ് സൗകര്യം ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്.

ഗോപുര മുകളിൽ നിന്നും, 123 അടി ഉയരമുള്ള ശിവ വിഗ്രഹവും ചുറ്റുമുള്ള കടലും കരയും അതിന്റെ പൂർണ്ണ സൗന്ദര്യത്തോടെ കാണാനാകും.

വിക്കിയിൽ കൂടുതൽ വായിക്കാം- http://en.wikipedia.org/wiki/Murudeshwara

രഞ്ജിനി, ശ്രോതക്കൾ ആവശ്യപ്പെട്ട ചലചിത്ര ഗാനങ്ങൾ

2010-09-08T18:09:00.009+05:30

“ആകാശവാണി, തിരുവനന്തപുരം, തൃശ്ശൂർ, അലപ്പുഴ, കോഴിക്കോട്. രഞ്ജിനി, ശ്രോതക്കൾ ആവശ്യപ്പെട്ട ചലചിത്ര ഗാനങ്ങൾ”

ശ്രുതി മധുരമായ സ്ത്രീ ശബ്ദത്തിൽ, പ്രദീപേട്ടന്റെ ചെറിയ റേഡിയോവിൽ നിന്നും അനൌൺസ്മെന്റ് വന്നതോടെ ഉറക്കം തൂങ്ങി ഇരുന്ന ഞങ്ങൾ ഉഷാറായി.

“ഇന്ന് ആദ്യമായി ഒരു യുഗ്മഗാനമാണു. യേശുദാസും ചിത്രയും ചേർന്ന് പാടിയത്. ചിത്രം ഞാൻ ഏകനാണു. ഗാന രചന സത്യൻ അന്തിക്കാട്, സംഗീതം എം.ജി രാധാകൃഷ്ണൻ”

“പ്രണയവസന്തം തളിരണിയുമ്പോൾ പ്രിയസഖിയെന്തേ മൗനം.....”

“ശ്ശേടാ, രജനീ പറയൂ പൂ നിലാവിൻ... ആയിരുന്നു വേണ്ടത് ...”; ദേവരാജൻ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.

“ഓ മൃദുലേ... ആയിരിക്കും എന്നാണു ഞാൻ കരുതിയത്”; പ്രദീപേട്ടൻ അരയിൽ നിന്നും ബീഡി കെട്ട് എടുത്തു. ഒരു ബീഡി കിട്ടിയാൽ വലിക്കാമെന്ന മൂഡിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന അജയൻ പ്രദീപേട്ടനെ പിന്താങ്ങി. പ്രദീപേട്ടൻ ഒരു ബീഡി അജയനു നേരെ നീട്ടി.

രാത്രി പത്ത് മണിമുതൽ, ഒരു മണിക്കൂർ നീളുന്ന രഞ്ജിനി. ഇഷ്ട ഗാനങ്ങൾ ആസ്വദിക്കാൻ കിട്ടുന്ന അവസരം. കാസറ്റുകളും ടേപ്പ് റിക്കോഡറുകളും അന്ന് സർവ്വ സാധരണമായി തുടങ്ങിയിരുന്നില്ല.

ലോഡ്ജ് വരാന്തയിൽ ബീഡിയും പുകച്ച്, പാട്ട് കേട്ടും അഭിപ്രായം പറഞ്ഞും, അടുത്ത പാട്ട് ഏതായിരിക്കും എന്ന് ബെറ്റ് വച്ചും ഞങ്ങൾ ഇരുന്നു.

ശോക-വിരഹ ഗാനങ്ങളായിരുന്നു, പ്രദീപേട്ടനു ഇഷ്ടം. ‘മനം നൊന്തു ഞാൻ കരഞ്ഞു, മനതാരിലെ ഓർമകളും’ ഒക്കെ വരുമ്പോൾ ഒരു ബീഡിയും പുകച്ച്, തോർത്ത് തലയിൽ കെട്ടി പ്രദീപേട്ടൻ അഭിനയിച്ചു കാണിച്ചു.

‘നീയെൻ കിനാവോ പൂവോ നിലാവോ, രാഗം തുളുമ്പും...’ ടൈപ്പ് പാട്ടുകൾ വരുമ്പോൾ ദേവരാജൻ കൂടെ പാടും. അന്നത്തെ അടിപൊളി പാട്ടുകളുടെ ആരാധകനായിരുന്നു അവൻ.

എനിക്കും അജയനും അങ്ങിനെ പ്രത്യേക താൽപര്യങ്ങൾ ഇല്ല. എന്തും കേൾക്കും. അജയൻ ഇത്തിരി കൂടെ കടന്ന കയ്യാണു. അവൻ ചിലപ്പോൾ ഉച്ച സമയത്തെ ‘ശ്രീനിവാസ അയ്യർ പുല്ലാംകുഴലിൽ വായിച്ച കൃതികൾ’ ടൈപ്പ് ഇരുന്ന് കേൾക്കുന്നത് കാണാം.

*

അജയന്റെ കാറിൽ, എഫ്-എം റേഡിയോവിൽ വാചകമേളകൾക്കും പരസ്യങ്ങൾക്കും ശബ്ദ കോലാഹലങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ വരുന്ന പാട്ട് ഓഫ് ചെയ്ത് അവൻ അടുത്തിരിക്കുന്ന എന്നോട് ചോദിച്ചു;

“അന്ന് നമ്മെ അലട്ടിയിരുന്ന ഒരു പ്രധാന കാര്യം നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ?”; അജയൻ ഓർമകളിൽ കയറി ഇറങ്ങി ഒന്ന് ചിരിച്ചു; “ശ്രോതാക്കൾ എവിടെ ചെന്നാണു പാട്ട് ആവശ്യപ്പെടേണ്ടത് എന്ന്!”

പ്രളയം

2010-08-08T12:37:00.001+05:30

ആദ്യ ജോലിസ്ഥലത്ത്, ഒരു മഴക്കാലത്ത് ഞങ്ങൾ ഇൻസ്ട്രക്ടർമാർക്ക് തോനിയ ഒരു ആശയം- ഒരു കയ്യെഴുത്ത് പുസ്തകം ഉണ്ടാക്കുക.

വിവിധ ട്രേഡുകളിൽ പഠിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളോടും, പഠിപ്പിക്കുന്ന അദ്ധ്യാപകരോടും മഴയുടെ സൗന്ദര്യത്തെ കൂറിച്ച് എഴുതാൻ ഞങ്ങൾ പ്രസാധക സംഘം ആവശ്യപ്പെട്ടു.

മോഡൽ പോളിടെക്നികിൽ നിന്നും ഡിപ്ളോമ കഴിഞ്ഞ് ആയിടെ, ഓട്ടോ ഇലക്ട്രിഷ്യൻ ട്രേഡിൽ പഠിപ്പിക്കാൻ വന്ന മോൻസി മാത്യു, എന്റെ നിരന്തരമായ നിർബ്ബന്ധത്തിനു ശേഷം ഒരു കടലാസിൽ എനിക്ക് എഴുതി തന്നു;

“സുഹൃത്തേ, നിങ്ങളീപറയുന്ന മഴയെ എനിക്കറിയില്ല. അതിന്റെ സൗന്ദര്യത്തെയും എനിക്കറിയില്ല. ചോർന്നൊലിക്കുന്ന പുരയിൽ, നിർദ്ദയം പെയ്യുന്ന മഴയൊന്നു തോർന്നുകിട്ടാൻ പ്രാർത്ഥനയോടെ കാത്തിരുന്ന ബാല്യം. മാനം കറുക്കുന്നത് നോക്കി, ഉരുൾ പൊട്ടലിന്റെ ഭീതിയിൽ നിസ്സഹായതയോടെ നെടുവീർപ്പുകളോടെ ഞങ്ങൾ, മക്കളെ നോക്കി നില്ക്കുന്ന മാതാപിതാക്കൾ. ഇറക്കിയ കൃഷി മുഴുവൻ നക്കി വെളുപ്പിച്ചു പോകുന്ന മലവെള്ളം. തീ പിടിപ്പിക്കാൻ, നനഞ്ഞ വിറകു ഊതി ഊതി നെഞ്ചിൻ കൂടു പൊളിഞ്ഞ ദിനരാത്രങ്ങൾ. മഴയെ നേരിടാൻ, മഴക്കാലത്തെ നേരിടാൻ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു, ഞങ്ങളുടെ പക്കൽ. അതെ സുഹൃത്തെ, മഴയുടെ സൗന്ദര്യത്തെ കുറിച്ച് എനിക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല. കാരണം, മഴയെ എനിക്ക് ഭയമാണു”

മോൻസിയുടെ കുറിപ്പ് വേറിട്ട് നിന്നു. കൂട്ടത്തിൽ മറ്റാർക്കും അങ്ങിനെ ഒരു അനുഭവം ഇല്ലായിരുന്നു.

***

മഴവെള്ളവും പ്രളയവും നക്കിതുടച്ചെടുക്കുന്ന പാക്കിസ്താനിലെ സിന്ധ് പ്രവിശ്യയിൽ നിന്നുമുള്ള ദൃശ്യങ്ങൾ കരളലിയിക്കുന്നതാണു. കുത്തിയൊഴുകുന്ന വെള്ളപ്പാച്ചിലിൽ നിസ്സഹാരായി നില്ക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളും വൃദ്ധരും സ്ത്രീകളൂം അടക്കമുള്ള ആൾക്കൂട്ടം. ആവശ്യത്തിനു ഭക്ഷണമോ, ഷെൽട്ടറുകളോ ഇല്ല. ആയിരത്തി അറനൂറിലധികം ജീവഹാനി ഇതുവരെ. ദുരിതാശ്വാസ പ്രവർത്തനങ്ങളുക്കും മഴ തടസ്സം.

മോൻസി മാത്യുവിന്റെ കുറിപ്പ് ഞാൻ വീണ്ടും ഓർക്കുന്നു-

“സുഹൃത്തേ, നിങ്ങളീപറയുന്ന മഴയെ എനിക്കറിയില്ല....”

ഗ്രൌണ്ട് സീറോ

2010-07-25T10:41:00.001+05:30

“ഡോ, മുടിയും മീശയുമൊക്കെ വെളുപ്പിച്ചാൽ ആളിനെ തിരിച്ചറിയില്ലെന്നു കരുതിയോ”

ആതിര ബേക്കറിയ്ക്ക് മുന്നിൽ സമൂസ വാങ്ങാൻ നില്ക്കുകയായിരുന്ന ഞാൻ അമ്പരപ്പോടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

ഇത്തിരി ബുദ്ധിമുട്ടിയെങ്കിലും ഞാൻ ആളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സജിനി! കൂടെ രണ്ട് സിക്സ് പായ്ക്ക് ചെക്കന്മാർ.

“മക്കളേ, ദാ നിക്കുന്നു അമ്മേടെ എൽ.പി സ്കൂൾ ക്ലാസ്സ് മേറ്റ്!”

സജിനി, ഒന്ന് മുതൽ അഞ്ച് വരെയുള്ള എൽ.പി ക്ലാസിലെ സഹപാഠി. പി-ജിയും വിവാഹവും കഴിഞ്ഞ് സജിനി മദ്രാസിൽ സെറ്റിലായത് അറിയാമായിരുന്നു. പത്ത് ഇരുപത്തി അഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച.

കുറച്ച് നേരം വിശേഷങ്ങളൂം തമാശകളൂം പഴയ സ്കൂൾ കഥകളൂം പറഞ്ഞ് യാത്ര പറയാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ സജിനി പറഞ്ഞു.

“വല്ലാത്തൊരു യോഗമായിപ്പോയൊടോ നമ്മളുടെത്. മക്കൾക്ക് കാണിച്ച് കൊടുക്കാൻ നമ്മൾ പഠിച്ച സ്കൂളും വളപ്പും ഇല്ലാതായിപ്പോയി”

കുട്ടികൾ ആവശ്യത്തിനു ഇല്ലാതിരുന്നതിയാൽ, ഞങ്ങൾ ഹൈസ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലമാകുമ്പോഴെയ്ക്കും, ഞങ്ങളൂടെ എൽ.പി സ്കൂൾ അടച്ചു പൂട്ടിയിരുന്നു. അദ്ധ്യാപകരെ മറ്റ് പല സ്കൂളുകളിലേയ്ക്ക് മാറ്റി നിയമിച്ചു. പിന്നീടെപ്പോഴോ ആ കെട്ടിടം പൊളിച്ചു മാറ്റി. ചുറ്റുമുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ വീടുകൾ ഉയർന്നു.

വളർച്ചയുടെ ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലും അതൊരു നീറുന്ന ഓർമ്മയായി മാറി. ഒറ്റയ്ക്കും, ഭാര്യയ്ക്കും, പിന്നീട് മക്കളുടെ വിരൽ തുമ്പ് പിടിച്ചും ഞാൻ ആ വഴിയെ നടന്നു. മരങ്ങൾക്കിടയിൽ, സ്കൂൾ കെട്ടിടം നിന്നിരുന്ന ഇടത്ത് നിന്ന് ഞാൻ ഓർമ്മകളെ ചികഞ്ഞെടുക്കാൻ വൃഥാ ശ്രമിച്ചു. ഓർമകളിലെ ബാല്യത്തിന്റെ തീരാ നഷ്ടത്തെ ഓർത്ത് പരിതപിച്ചു.

“പലയിടങ്ങളിലും സ്കൂളുകൾ പത്തും നൂറും വർഷങ്ങൾ ആഘോഷിക്കുന്ന വാർത്തകൾ കാണുമ്പോഴും വായിക്കുമ്പോഴും വല്ലാത്തൊരും വിഷമമാണെടോ. സ്കൂളുകളല്ലേ ബാല്യത്തിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകൾ. നമുക്കാഭാഗ്യം ഇല്ലാതായിപ്പോയി”; സജിനിയുടെ ചിരിയിൽ ഓർമകളുടെ അവശേഷിപ്പുകൾ...

മില്ല്യൻ ഡോളർ ചിരി

2010-06-01T16:04:00.002+05:30

“വരുമോ നീയെൻ കൂടെ... എൻ കരളേ... എൻ പൊന്നേ...”

“എന്തുവാടേയ് അത്”; ഉച്ച ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ ഈര്‍ഷ്യയോടെ അജയന്‍ ചാടി എഴുന്നേറ്റ്‌ ചോദിക്കുന്നത് എനിക്ക് കേള്‍ക്കാം

“കവിത. അലക്സാണ്ടറും പുരുഷോത്തമനും എന്ന എന്റെ നൃത്ത സംഗീത ശിൽപ്പത്തിനായി ഞാൻ എഴുതി, ഞാൻ തന്നെ സംഗീതം നൽകി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കവിത. അലക്സാണ്ടര്‍ ചക്രവര്‍ത്തി ഇന്ത്യന്‍ യുവതിയോടു പ്രണയാഭ്യര്‍ത്ഥന നടത്തുന്ന രംഗമാണ്"

”ഇതാണോടാ കവിത! അതും അലക്സാണ്ടര്‍ ചക്രവര്‍ത്തി നടത്തുന്ന പ്രണയാഭ്യര്‍ത്ഥന! നിന്നോട് പല പ്രാവശ്യമായി ഞാൻ പറയുന്നു, ഈ പണി നിനക്ക് പറ്റിയതല്ല എന്ന്“

”അസൂയ.. അസൂയ. നീയും, പോത്തു പോലെ കിടന്നുറങ്ങുന്ന ദാ ഇവനുമൊക്കെ ഒണ്ടല്ലോ, ഒരിക്കൽ സിനിമയിലും ടിവിയിലുമൊക്കെ എന്റെ പേരു വരുന്നത് കാണും“

”പിതാവേ, അതിനും മുൻപേ നീ ഇവനെ തിരിച്ച് വിളിക്കേണമേ“

ദേവരാജനോടുള്ള കലിപ്പ് തീരാതെ അജയൻ തല മൂടിപുതച്ച് കമിഴ്ന്ന് കിടക്കുകയായിരുന്ന എന്നെ കട്ടിലില്‍ നിന്നും ഉരുട്ടി താഴെ ഇട്ടു. സംഗീത സംവിധായകന്റെ പരിശീലന പരാക്രമത്താൽ നേരത്തെ തന്നെ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട് കിടക്കുകയായിരുന്ന ഞാൻ, നിസ്സഹായതയോടെ എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു.

“ദേവരാജൻ എന്ന് നിനക്ക് പേരിട്ട നിന്റെ അപ്പനെ തല്ലണം ആദ്യം. മലയാളത്തിനു മഹത്തായ പാട്ടുകൾ നല്‍കിയ ഒരു കലകാരന്റെ പേര്! അതും ഒരു കാട്ടാളന്!”; അജയന് കലിപ്പ് തീരുന്നില്ല.

ഓരോ സിഗരറ്റും പുകച്ച് അജയനും ഞാനും പുറത്തേയ്ക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ദേവരാജൻ നൃത്ത സംഗീത ശില്പ്പത്തിലെ ഡയലോഗുകൾ തുടരുകയായിരുന്നു;

“കൂച്ച് വിലങ്ങുകൾക്കുള്ളില്ലും മഹരാജാവ് പുരുഷോത്തമൻ പ്രൗഡഗംഭീരനായും അക്ഷീണിതനായും അക്ഷോഭ്യനായും കാണപ്പെട്ടു......”

"അവന്റെ അപ്പാപ്പന്‍"; അജയന്‍ ഒരു കല്ല്‌ എടുത്ത്‌ ലോഡ്ജിന്റെ വാതിലിനു നേരെ എറിഞ്ഞു

സന്ധ്യ-
ഞാനും അജയനും അമ്പലപ്പറമ്പിലെ പതിവ് കറക്കവും കഴിഞ്ഞ് ലോഡ്ജിലെയ്ക്ക് കേറിവരുമ്പോഴുണ്ട്‌ മുറ്റത്ത്‌ ചെറിയൊരു ആള്‍ക്കൂട്ടം. ആരൊക്കെയോ ഉറക്കെ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. പെട്ടന്ന്‍ അതിനിടയില്‍ നിന്നും ദേവരാജന്റെ ശബ്ദം;

"എടാ ഓടി വാടാ, ഇവരെന്നെ തല്ലാന്‍ നോക്കുന്നു"

ഞങ്ങൾ ഇടയിൽ ചാടി വീണു. പട്ട ചാരയത്തിന്റെ മനം മയക്കുന്ന ലോല ശ്യാമള കോമള സുന്ദര ഗന്ധം. നല്ല തടിയും വണ്ണവുമുള്ള ഒരു ചേട്ടനുണ്ട് ദേവരാജനെ കുത്തിനു പിടിച്ച് നിർത്തിയിരിക്കുന്നു. ദേവനാണെങ്കിൽ ഇപ്പോള്‍ കരയും എന്ന ഭാവത്തിലും. കാര്യമെന്താണെന്ന് അന്വെഷിച്ച ഞങ്ങളോട് ആ ചേട്ടൻ അട്ടഹസിച്ചു;

“നിനക്കൊന്നും തല്ല് കിട്ടാത്തതിന്റെ കുറവാണെടാ £$%@*! മക്കളേ. പെണ്ണുങ്ങളെ നോക്കി പൊലയാട്ട് പാട്ട് പാടുന്നോ. ഒന്നൂടെ പാടെടാ- വരുമോ നീയെൻ കൂടെ... പൊന്നേ... കരളേ.... പിന്നെന്താണു? പാടാനാ പറഞ്ഞത്‌”; അയാള്‍ ദേവന്റെ കുത്തിനുള്ള പിടി ഒന്നു കുടെ മുറുക്കി.

“അജയാ ഞാൻ ആ മതിലിൽ ഇരുന്ന് പാട്ട് റിഹേഴ്സൽ ചെയ്തതായിരുന്നു. സത്യമായും ആരെയും നോക്കി പാടിയതല്ല. അമ്മ സത്യം...”

ആ ചേട്ടന്റെ ഭാര്യയും മകളും റോഡിലൂടെ പോകുമ്പോഴായിരുന്നു അവന്റെ നൃത്ത സംഗീത ശില്പ്പത്തിന്റെ റിഹേഴ്സൽ!

സാഷ്ടാംഗം അടിച്ച് ഞാനും അജയനും അവരെ ഒരു വിധം കാര്യം പറഞ്ഞ്‌ മനസ്സിലാക്കിച്ചു . കൈതരിപ്പ്‌ തീര്‍ക്കാന്‍ പറ്റാത്തതിന്റെ വിഷമത്തോടെ അവര്‍ മടങ്ങിപോകുമ്പോള്‍ കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും ഒരു ചേട്ടന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു കേട്ടു;

“പോട്ട്, ചീളു പിള്ളേരു കേസ്. ഒരു ഇര കിട്ടിയതാന്ന് കരുതിയതായിരുന്നു. ജീപ്പ് നേരെ കന്നൂരു ഷാപ്പിലേയ്ക്ക് വിട്”

ഒരു വിധം നിവർന്ന് നിന്ന് ദേവരാജൻ എന്നെയും അജയനെയും നോക്കി ലോകപ്രശസ്തമായ ആ ചിരി ചിരിച്ചു.

സൈക്കിളിൽ നിന്ന് വീണവന്റെ ആ മില്ല്യൻ ഡോളർ ചിരി!

ഡൈവേഴ്സ്

2010-05-05T14:07:00.005+05:30

“ശരിക്കും ആലോചിച്ച് തന്നെ എടുത്ത തീരുമാനമായിരുന്നോ?”

“ഇതു തന്നെയാണ് നീ പല പ്രാവശ്യം എന്നോട് ചോദിച്ചത്“

“നേരിൽ ചോദിക്കണമെന്ന് തോന്നി“

ഉത്തരം പറയാതെ ഹരി എന്റെ മുഖത്ത് നിന്നും കണ്ണുകൾ പിൻ വലിച്ചു.

“നിങ്ങൾക്ക് മകന്റെ ഭാവി എങ്കിലും ഓർക്കാമായിരുന്നു. അവൻ ചെറിയ കുട്ടിയല്ലേ, തിരിച്ചറിവുകളുടെ പ്രായമാകാത്തവൻ“

ഹരി കാപ്പി കപ്പ് കയ്യിൽ വച്ച് ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുകയാണ്.

“പ്രേമിച്ച് നടന്നിരുന്ന കാലത്ത് എന്തൊക്കെ വീര വാദങ്ങളായിരുന്നു! എന്റെ കയ്യിൽ ഇപ്പോഴുമുണ്ട് മെഡിക്കൽ കോളെജിൽ നിന്നും, നിങ്ങളുടെ പ്രണയത്തെ വാഴ്ത്തി നീ എനിക്ക് അയച്ച കത്തുകൾ“

“പ്രണയം!“; അവൻ ചെറുതായൊന്നു ചിരിച്ചു; “പ്രണയിക്കണം. അത് നഷ്ടവുമാവണം. അങ്ങിനെയാവുമ്പോൾ നഷ്ടപ്രണയത്തെ ഓർക്കുമ്പോഴെങ്കിലും ഒരു സുഖമുണ്ടാവും“

മെഡിക്കൽ കോളെജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ രണ്ട് വർഷം ജൂനിയറായുള്ള പെൺകുട്ടിയുമായുള്ള പ്രണയം. ലണ്ടനിൽ നിന്നും അവൻ എം.ഡി കഴിഞ്ഞ് വന്ന ഉടനെ രണ്ട് കുടുംബങ്ങളിലും ഏറെ എതിർപ്പുകളുയർത്തിയ വിവാഹം. ഒരു ആൺ കുഞ്ഞ്. ഒൻപത് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വിവാഹ മോചനം. അതിനും എത്രയോ മുൻപേ മനസ്സുകൾ കൊണ്ടുള്ള വേർപിരിയൽ.

ഹരി എന്ന ഡോ.ഹരിദാസ് ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് യു.എന്നിൽ സേവനത്തിനായി സൊമാലിയയിലേയ്ക്ക് പോകുകയാണ്. കുട്ടികളുടെ ന്യൂട്രിഷനെ കുറിച്ച് ലോകത്തിലെ പല പ്രമുഖ യൂനിവേഴ്സിറ്റികളിൽ പ്രബന്ധം അവതരിപ്പിച്ചവൻ, പ്രശസ്തൻ, കർമ്മനിരതൻ.

“രണ്ട് കുടുംബങ്ങൾക്കും തുടക്കം മുതൽ ഞങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിൽ എതിർപ്പായിരുന്നു. രണ്ടാൾക്കും കുടുംബങ്ങളെ വേണവുമായിരുന്നു“; ഹരി കസേരയിലേയ്ക്ക് ചാരി ഇരുന്നു; “സൌഹൃദം എന്നു പറയുന്നത് പുറത്തുള്ള ആശ്വാസ കേന്ദ്രങ്ങൾ മാത്രമാണ്. വീട്ടിനുള്ളിലാണ് ജീവിതം. അച്ഛൻ, അമ്മ, ഭാര്യ, കുട്ടികൾ, സഹോദരങ്ങൾ...”

“നിനക്ക് ഒരു കോമ്പ്രമൈസിന്...”; പറഞ്ഞ് തീരും മുൻപേ ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട് അവൻ എന്നെ തടഞ്ഞു.

“ഇറ്റ്സ് ക്ലോസ്ഡ്. ലീഗലി അൻഡ് മെന്റലി”

സൈനികൻ

2010-04-15T18:58:00.003+05:30

“നാല് വർഷത്തെ പട്ടാള സേവനം കൊണ്ട് കിട്ടിയ വലിയൊരു ലാഭം എന്നു പറയുന്നത് ഈ കാന്റീൻ ഏക്സ്സ്സ് ആണു“; അനുപ് അവന്റെ ബാഗിൽ നിന്നും ഒരു ഫുൾ ബോട്ടിൽ വിസ്കി എടുത്ത് ടീപോയിൽ വച്ചു.

ബാഗ്ലൂരിലെ എന്റെ വാടക ഫ്ലാറ്റിൽ രാവിലെ എത്തിയതാണ് അനുപ്. നാല് വർഷം ഇന്ത്യൻ ആർമിയിൽ കമാൻഡോ ആയിരുന്നു. പട്ടാളത്തിൽ നിന്നും വിട്ടതിനു ശേഷം പല വിധ ബിസിനസ്സുകൾ, അതിനായുള്ള ലോക സഞ്ചാരം. മലേഷ്യ, ചൈന, തായ്ലൻഡ്....ബാംഗ്ലൂരിലേയ്ക്കുള്ള ഈ വരവും എന്തോ ബിസിനസ്സ് കാര്യത്തിനു തന്നെ.

പട്ടാളക്കാർക്ക് പൊതുവെ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുള്ള, വീര സാഹസിക കഥ പറച്ചിലുകൾ അനുപിന് ഇല്ല. തലേ ദിവസം റിലീസ് ചെയ്ത മേജർ രവിയുടെ കീർത്തി ചക്ര, കോഴിക്കോട് നിന്നും കണ്ടതിന്ന് ശേഷമാണ് ബാംഗ്ലൂരിലേയ്ക്ക് വണ്ടി കേറിയത്.

“നല്ല പടമാണ്. നീ പോയി കാണണം”

ബാഗ്ലൂരിലെ ഒരു സുഹൃത്ത് വഴിയുള്ള പരിചയമാണു എനിക്ക് അനൂപുമായിട്ട്. മൂന്ന് നാലു പ്രാവശ്യമേ അതിനു മുമ്പ് ഞങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുള്ളു. ആദ്യമായാണു അവൻ എന്റെ ഫ്ലാറ്റിൽ വരുന്നത്. നാളെ ഡൽഹി വഴി ഹോങ്കോങ്ങിലേയ്ക്ക്. എയർപോർട്ടിനടുത്ത് ഏതെങ്കിലും ഹോട്ടലിൽ മുറിയെടുക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞൊഴിയാൻ നോക്കിയ അവനെ ഞാൻ നിർബ്ബന്ധിച്ച് വിളിച്ച് കൊണ്ടുവന്നതാണ്.

ഡ്രിങ്ക്സിനിടയിലുള്ള വർത്തമാനത്തിനിടയിൽ ഞാൻ അനുപിനോട് ചോദിച്ചു;

“നാലു വർഷം കൊണ്ട് എന്താണ് കമാൻഡോ പണി ഉപേക്ഷിച്ച് പോന്നത്?”

ഇടത് കാല് ടീപോയിലേയ്ക്ക് കയറ്റി വച്ച്, ജീൻസ് അൽ‌പം മുകളിലേയ്ക്ക് വലിച്ച് ഒരു ആറിഞ്ച് നീളത്തിലുള്ള മുറിവ് കാണിച്ച് അനൂപ് പറഞ്ഞു;
“വെടിയുണ്ട കേറിയതാണ്, കാശ്മീരിൽ നിന്ന്. ഉള്ളിൽ സ്റ്റീലിട്ടിരിക്കുകയാണ്. മതിയാക്കി പോന്നു”

ഒരു സിപ് എടുക്കുന്നതിനിടയിൽ അഗാധമായി എന്തോ ആലോചിച്ച് അനുപ് തുടർന്നു;

“കമാൻഡോ പണിനൊക്കെ പറയുന്നതു ആരച്ചാരുടെ പണിയാണ്. ഇപ്പോ ആലോചിച്ച് നോക്കുമ്പോൾ എനിക്കുതന്നെ വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല.”; അനൂപ് വലതു കൈ നിവർത്തി പിടിച്ചു അതിലേയ്ക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു;
“ഒരുപാടെണ്ണത്തിനെ കൊന്നു തള്ളിയിട്ടുണ്ട്“

“അവന്മാർ അതു അർഹിക്കുന്നും ഉണ്ട്. ടെററിസ്റ്റ്സ്. കാശ്മീരിലെ ഗ്രാമങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി വന്ന് അവന്മാർ എന്തൊക്കെ അതിക്രമങ്ങളാണ് കാണിക്കുക. കൊച്ചു പിള്ളേരെ ബലമായി പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി സംഘം ചേർക്കുക. പെണ്ണുങ്ങളെ ബലാൽ‌സംഘം ചെയ്യുക....സിനിമയിലൊക്കെ കാണുന്നതിലുമധികവും ചിലപ്പോൾ സംഭവിക്കാറുണ്ട്”

ഒരു ഡ്രിങ്ക് ഫിക്സ് ചെയ്യുന്ന സമയം എടുത്ത് അനൂപ് തുടർന്നു;

“ആദ്യത്തെ ഓപ്പറേഷനു മാത്രമെ ഇത്തിരി നെർവസ്സ് ആയിട്ടുള്ളു. പിന്നൊരിക്കലും രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിച്ചിട്ടില്ല. ആലോചിക്കാനുള്ള സമയവും ഉണ്ടാവില്ല. കൊല്ലുക, അല്ലെങ്കിൽ ചാവുക. രണ്ടേ രണ്ട് ഒപ്ഷൻ!“

“ട്രെയിനിംഗ് കഴിഞ്ഞ് ആദ്യ് പോസ്റ്റിംഗ് തന്നെ കാശ്മീരിലായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ കുന്നിൻ മുകളിൽ ഒരുത്തൻ വന്നിറങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഇൻഫോർമേഷൻ കിട്ടി. ഞങ്ങൾ എട്ട് പേർ, ഒബ്ജക്റ്റ് ഇറങ്ങി വരുന്നത് കാണാനുള്ള സൌകര്യത്തിൽ ഇരുട്ടിൽ, നിലത്ത് പാറക്കെട്ടുകൾക്കും പുൽ‌പ്പരപ്പുകൾക്കും ഇടയിൽ ജാഗരൂകരായി പൊസിഷനിൽ കാത്തു നിന്നു. രാത്രി ഒരു മണി കഴിഞ്ഞു കാണും, കരിയിലകളിൽ ചവിട്ടി ആരോ പതുക്കെ നടന്നു വരുന്നതിന്റെ ശബ്ദം. കുറച്ചകലെ നാട്ടുവെളിച്ചത്തിൽ അവ്യക്തമായി ഒരു മനുഷ്യ രൂപം. നിന്നിടത്തു നിന്ന് അനങ്ങരുതെന്നും കൈകൾ തലയ്ക്ക് മീതെ ഉയർത്തി പിടിക്കണമെന്നും ഞങ്ങൾ ഹിന്ദിയിലും ഇംഗ്ലീഷിലും ആവശ്യപ്പെട്ടു. പുള്ളി നടത്തം നിർത്തി. കൈകൾ തലയ്ക്ക് മീതെ ഉയർത്തി പിടിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചു. ശബ്ദം കേട്ട ദിക്കിലേയ്ക്ക് അയാൾ പെട്ടന്ന് തന്നെ ഒരു വെടി ഉതിർത്തു. ഒരു തവണ കാഞ്ചി വലിക്കാനുള്ള സമയമേ പുള്ളിക്ക് കിട്ടിക്കാണൂ. ഞങ്ങൾ എട്ടുപേരുടെയും എ.കെ-47 നിർത്താതെ രണൂമൂന്ന് മിനുട്ട് തകർത്തു. പുള്ളി തലയും കുത്തി വീഴുന്നത് ഞങ്ങൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. നേരം വെളുക്കുന്നതു വരെ ഞങ്ങൾ ആ കിടപ്പ് കിടന്നു. രാത്രിയിൽ നിന്നിടത്ത് നിന്ന് അനങ്ങരുതെന്ന് കർശന നിർദ്ദേശമുണ്ട്. നേരം വെളുത്തു വന്നപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഞങ്ങൾ അടുത്ത് ചെന്നു നോക്കി. വെടിയുണ്ടകളേറ്റ് അരിപ്പ പരുവത്തിലായ ഒരു മനുഷ്യ രൂപം“

“അങ്ങിനെ എത്ര എത്ര ഓപറേഷൻസ്. ഒടുവിലേത്തതിൽ ഒരെണ്ണം കാലിനു കുടുങ്ങി. ഭാഗ്യം നെഞ്ചത്താവാതിരുന്നത്”; അനൂപ് ചിരിച്ചു.

അഭയാർത്ഥികൾ

2010-03-22T14:59:00.004+05:30

അൽ‌വാദിയിൽ, ഒരു മലയാളിയുടെ ചെറിയ കഫ്റ്റേരിയിൽ രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഇരിക്കുകയാണ്.
മുന്നിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന ഒമാനി എന്നെ തന്നെ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി;

“യു അർ ഇൻ‌ഡ്യൻ? മലബാറി?”

ഞാൻ തല ആട്ടി
അയാളും തല ആട്ടി ചിരിച്ചു;

“മലബാറികൾ തല ആട്ടിയേ സംസാരിക്കൂ!“

നല്ല ഇംഗ്ലിഷിൽ അയാൾ ചോദിച്ചു;

“നിങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ മിക്കവരും വിദേശത്താണ്! ഞാനവരെ എല്ലായിടത്തും കണ്ടിട്ടുണ്ട്, സൌദിയിൽ, ബഹറിനിൽ, ദുബായിൽ, ഹോങ്കോങ്ങിൽ, കുവൈറ്റിൽ, ഇവിടെ മസ്കറ്റിലും സലാലയിലും...”

“ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ ജോലി സാദ്ധ്യത തീരെ കുറവാണ്. ജോലിയും തേടിയുള്ള യാത്രയിലാണ് ഞങ്ങൾ പലയിടങ്ങളിലായി എത്തുന്നത്”

“റഫ്യൂജിസ്“; അയാൾ ചിരിച്ചു

ഭക്ഷണം കഴിച്ച് മടങ്ങുമ്പോൾ ഞാൻ ആലോചിച്ചു, എന്താണ് Refugee എന്ന പദത്തിന്റെ ശരിയായ മലയാളം?

‘യുദ്ധമോ രാഷ്ട്രീയമോ മതപരമോ ആയ കാരണങ്ങളാൽ സ്വന്തം വീടോ നാടോ വിട്ട് പോകാൻ നിർബ്ബന്ധിതരായവർ‘, എന്നാണ് ഡിക്ഷ്ണറി പറയുന്നത്.

ഒമാനി പറഞ്ഞ അർഥം കിട്ടനായി ഞാനതിൽ ചെറിയൊരു മാറ്റം വരുത്തി നോക്കി-
‘യുദ്ധമോ രാഷ്ട്രീയമോ മതപരമോ തൊഴിൽ പരമോ ആയ കാരണങ്ങളാൽ വീടോ നാടോ വിട്ട് പോകാൻ നിർബ്ബന്ധിതരായവർ‘

പിന്നെയും ഒരു യാത്ര

2010-02-25T09:37:00.004+05:30

ഒമാനിലെ സലാല പോർട്ടിനടുത്തുനിന്നുമുള്ള ദൃശ്യം

അതിജീവനം

2010-01-09T18:32:00.007+05:30

“നിങ്ങളൊക്കെ ഒരു അച്ഛനും അമ്മയുമാണോ? സ്വന്തം മകന്‍ ദൂരദേശത്തേയ്ക്ക് പോകുമ്പോള്‍ ഒന്ന് കരയുക പോലും ചെയ്യാതെ യാത്രയയക്കുന്നു!“

“നീ ജോലി കിട്ടി നിറയെ സമ്പാദിക്കാന്‍ പോകുന്നതല്ലേ. ഞാനെന്തിന് കരയണം. അതിനൊക്കെ സീരിയലിലെ അമ്മമാരെയെ കിട്ടുകയുള്ളു, എന്നെ കിട്ടില്ല”; ചിരിച്ച് കൊണ്ട് അമ്മയുടെ മറുപടി. അത് കേട്ട് ചിരിക്കുന്ന അച്ഛന്‍. രണ്ട് പേരെയും ആശ്ലേഷിച്ച് കാറില്‍ കയറി പോകുന്ന മകന്‍.

കെ ടിവിയില്‍ ഏതോ ഒരു തമിഴ് സിനിമ ഓടുകയാണ്. രാത്രി ഒന്‍പത് മണിക്ക് ചാനലുകളില്‍ കയറിനിരങ്ങുമ്പോള്‍ കിട്ടിയതാണ്. പടത്തിന്റെ പേരറിയില്ല.

ഞാന്‍ അബ്ദുള്ളയെ ഓര്‍ത്തു. യു.പി സ്കൂളില്‍ ഒരുമിച്ച് പഠിച്ച കൂട്ടുകാരൻ. ഏഴാം ക്ലാസിലെ മദ്ധ്യവേനലവധിയ്ക്ക് ഒരു വൈകുന്നേരം അവന്‍ വീട്ടിന് മുന്നില്‍ വന്ന് വിളിച്ചു;

“എടാ, ഞാന്‍ ഇനി പഠിക്കുന്നില്ല. നാളെ കോയിക്കോട്ക്ക് പോവാ. മൂത്തുപ്പാന്റെ പരിചത്തിലുള്ള ഒരു ഹോട്ടലില്‍ പണിക്ക് നിക്കാൻ. ഇന്നെ ഒന്ന് കാണണംന്ന് തോനിയത് കൊണ്ട് വന്നതാ”

പഠിക്കാന്‍ അബ്ദുള്ളയ്ക്ക് വലിയ താല്പര്യമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. വീട്ടിലാണെങ്കില്‍ പ്രാരാബ്ധങ്ങളുടെ പെരുന്നാള്‍. ഏഴ് പെണ്മക്കള്‍ക്കൊടുവിലെ ആണ്‍ തരി. അവനെ കൊണ്ട് ആവുന്നത് സമ്പാദിക്കാനുള്ള സമയമായി.

പിന്നീട് അബ്ദുള്ളയെ ഞാന്‍ കാണുന്നത് പത്താം ക്ലാസിലെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ് സജിനി ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യ്യൂട്ടില്‍ ടൈപ്പ് റൈറ്റിംഗ് പഠിക്കാന്‍ പോകുന്ന കാലത്ത്. പിന്നില്‍ നിന്ന് ഒരു നീട്ടി വിളി;

“ഡാ....”

“എടാ ഞാനിപ്പോ കോയമ്പത്തൂരിലെ ഒരു ഹോട്ടലിലാ. കൊയപ്പയില്ല. ചിലവും കയിഞ്ഞ് നാന്നൂറ് ഉറുപ്യ കിട്ടും”; പ്രകാശ് ടീസ്റ്റാളില്‍ നിന്ന് അബ്ദുള്ള അന്നെനിക്ക് പഴം പൊരിയും ചായയും വാങ്ങി തന്നു.

ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞ് തേരാ പാരാ നടക്കുന്ന കാലം. മുന്നിലൂടെ പാഞ്ഞ് പോയ ഒരു ജീപ്പ് പെട്ടന്ന് നിന്നു. ആ പഴയ വിളി; “ഡാ...”; ജീപ്പിൽ നിന്നും ചാടി ഇറങ്ങി അബ്ദുള്ള ഓടി വരുന്നു.

“ഞാന്‍ ഷാര്‍ജ്ജയിലാടാ. ചെറിയൊരു ഹോട്ടല്‍ നടത്തുന്നുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ് കൂടാം”; അവന്‍ എന്റെ കൈ പിടിച്ച് ജീപ്പിനടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു; “എന്റെ ഭാര്യേം മക്കളേം കാണിക്കാം”

മൂന്ന് മക്കളാണ് അബ്ദുള്ളയ്ക്ക്. മൂത്തത് ഇരട്ട പെണ്‍കുട്ടികൾ. ആറ് മാസം മാത്രം പ്രായമുള്ള ഒരു ആണ്‍കുട്ടി. അബ്ദുള്ളയുടെ ഭാര്യ വെളുക്കെ ചിരിച്ചു.

അവന്‍ പുതുതായെടുത്ത വീട്ടില്‍ തീര്‍ച്ചയായും ചെല്ലാം എന്ന് എന്നെ കൊണ്ട് സമ്മതിപ്പിച്ച് ജീപ്പില്‍ കയറി അവന്‍ ഓടിച്ച് പോകുമ്പോള്‍ ആ മദ്ധ്യവേനലവധിയിലെ വൈകുന്നേരം പിരിയാനൊരുങ്ങുമ്പോള്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞത് ഞാനോര്‍ത്തു;

“ഉപ്പാക്കും ഉമ്മാക്കുമൊക്കെ വല്യ വെഷമോണ്ട്, എന്നെ പിരിഞ്ഞ് നിക്കാൻ. പക്ഷേല് ഉപ്പാന്റെ കൊപ്പര കച്ചോടം കൊണ്ട് മാത്രം കഴിഞ്ഞ് പോകാ‍നാവൂല”

ചുപ്കെ ചുപ്കെ രാത് ദിന്‍

2009-12-26T17:03:00.001+05:30

“എന്തടാ അടിച്ച് ഓഫായോ? ഫോണെടുക്കാന്‍ ഒരു താമസം?”; അങ്ങേതലയ്ക്ക് ജോണ്‍.

കൃസ്തുമസ്സ് തലേന്ന് രാത്രി ചെറിയൊരു ആഘോഷവും കഴിഞ്ഞ് ഫ്ലാറ്റിലെത്തി കിടന്നതെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.

ഇറ്റലിയിലെ ഒരു വന്‍ വസ്ത്ര ബ്രാന്‍ഡിന്റെ മാര്‍ക്കറ്റിംഗിലാണ് ജോണ്‍. ജോലിയുടെ ഭാഗമായി ലോകം മുഴുവന്‍ കറക്കം.

“നീ എവിടെയാണെടാ? കൃസ്തുമ്സ്സ് ആഘോഷമൊന്നും ഇല്ലേ?”; അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതോടെ എന്റെ ഉറക്കച്ചടവ് മാറി.

“ഒരു ഷിപ്മെന്റ് കുവൈറ്റില്‍ പണ്ടാറമടക്കി. അതൊന്ന് ശരിയാക്കാന്‍ രാവിലെ ഇവിടെത്തി. പകല്‍ മുഴുവന്‍ അതിന്ന് പിന്നാലെ. ഇപ്പോ ഹോട്ടലിലെത്തി”

“ഒരു സത്യകൃസ്ത്യാനിയായിട്ട് ഇന്നെങ്കിലും നിനക്ക് പണിയെടുക്കാതിരുന്നു കൂടെ?”; അവനെയൊന്ന് പ്രകോപിപ്പിക്കാനായി എന്റെ ശ്രമം.

“നീ മിണ്ടരുത്. ഇവിടെയാണെങ്കില്‍ ഒരു സ്മോളുപോലും വാങ്ങിക്കാന്‍ കിട്ടില്ല. ഒന്ന് സംഘടിപ്പിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പെട്ട പാട്!“; അവന്‍ ഒരു കവിള്‍ എടുക്കന്ന ശബ്ദം എനിക്ക് ഫോണില്‍ കേള്‍ക്കാം.

“യൂനിവേര്‍സല്‍ മലയാളിയെ പൂജിക്കണം പൊന്നുമോനെ. ഹോട്ടല്‍ ബോയ് ഒരു പാലക്കാരന്‍ മലയാളി. ഏറ്റ ബ്രാന്‍ഡ് അവന്‍ പുല്ലുപോലെ എത്തിച്ച് തന്നു”

പിന്നെ പതിവ് പോലെ ചറപറാന്ന് വര്‍ത്തമാനം. വീട്ടുകാരെയും കൂട്ടുകാരെയും നാട്ടുകാരെയും പറ്റിയുള്ള അന്വേഷണങ്ങള്‍. മെയില്‍ അയക്കാത്തതിനും ചാറ്റില്‍ അധികനേരം ചിലവഴിക്കാന്‍ പറ്റാത്തതിലുമുള്ള കുറ്റപ്പെടുത്തലുകള്‍.

സംസാരം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അവന്‍ പറഞ്ഞു

“വരുന്നുണ്ടെടാ നാട്ടില്‍. ബോംബെയിലോ ഡല്‍ഹിയിലോ നാട്ടില്‍ എവിടെയെങ്കിലും ഗുലാം അലി ഗസല്‍ പാടുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ രണ്ടെണ്ണം അടിച്ച് അത് പോയിരുന്ന് കേള്‍ക്കണം“

ഫോണ്‍ ഡിസ്കണക്ട് ചെയ്യുന്നതിന്നിടയില്‍ അവന്‍ മൂളുന്നത് എനിക്ക് കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു; “ചുപ്കെ ചുപ്കെ രാത് ദിന്‍ ആസും ബഹാനായാദ് ഹൈ....”

മഴപാറ്റകള്‍

2009-11-14T13:08:00.002+05:30

തുലാവര്‍ഷം തകര്‍ത്ത് പെയതവസാനിച്ച ഒരു ദിവസം സന്ധ്യയ്ക്ക് മക്കള്‍ക്കൊപ്പം നിരത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ തെരുവുവിളക്കിന് ചുറ്റും മഴപ്പാറ്റകളുടെ പ്രളയം. രണ്ട് വയസ്സ്കാരി കുഞ്ഞുമോള്‍ എന്ത് കണ്ടാലും ചോദിക്കുന്ന സ്ഥിരം ചോദ്യം ചോദിച്ചു;

“ദെന്നാ ച്ചീ”; ചേച്ചിയോടാണ് ചോദ്യം.

“മഴപ്പാറ്റ. നീ പറയ്”

“യ..പറ്റ”; കുഞ്ഞുമോള്‍ അവളുടെ ഭാഷയില്‍ ചേച്ചി പറഞ്ഞ് കൊടുത്തത് ആവര്‍ത്തിച്ചു.

“ഇത്രേം പെട്ടന്ന് ഇതെവിടെനിന്നാണ് വരുന്നത് അച്ഛാ?”; ചേച്ചി എനിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു.

ചെറുപ്പത്തില്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ട്, മഴ പെട്ടന്ന് പെയ്തൊഴിയുമ്പോള്‍ മണ്ണിനടിയില്‍ നിന്നും വെളിച്ചം ലക്ഷയമാക്കി പറന്നുയര്‍ന്ന് വരുന്നതാണ് മഴപാറ്റകളെന്ന്. നിലവിളക്കിലെയും, മഴപെയ്ത് കറണ്ട് പോവുമ്പോള്‍ കത്തിച്ച് വയ്ക്കാറുള്ള മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിലെയും തിരികളില്‍ പറന്ന് വീണ് ചിറക് കരിഞ്ഞ് പിടയുന്ന മഴപാറ്റകള്‍ എന്നും ഒരത്ഭുതം തന്നെയായിരുന്നു.

നിമിഷ നേരം മാത്രം നീണ്ട് നില്‍ക്കുന്ന ജീവന്‍, കുറെ നേര്‍ത്ത ചിറകുകള്‍ മാത്രം ബാക്കി വച്ച് വന്നത് പോലെ അവസാനിച്ച് പോകുന്ന മഴപാറ്റകള്‍.

അടയാളങ്ങള്‍

2009-10-30T19:05:00.003+05:30

കടുത്ത വേനലിലെ ദീര്‍ഘമായ ആ പകലുകളുടെ അവസാനം വൈകുന്നേരം ഞാന്‍ കടുക് പാടങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ പോയി തനിയെ ഇരിക്കും.

കിട്ടേണ്ടിയിരുന്ന കൃഷിസ്ഥലങ്ങളുടെ അര്‍ഹമായ കുടുംബവിഹിതം ചോദിക്കാന്‍ അച്ഛന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ എന്നെകൂടെ കൂട്ടിയത് കൊണ്ടാവാം, ഗ്രാമത്തില്‍ അച്ഛന്റെ വീട്ടില്‍ എന്നോട് കൂട്ടുകൂടാന്‍ ആരുമില്ലായിരുന്നു.

കാറ്റിന്റെ ചൂട് കുറഞ്ഞ് കുറഞ്ഞ് വരുന്നതും, കണ്ണെത്താ ദൂരം നീണ്ട് കിടക്കുന്ന പാടത്തിന്റെ അങ്ങേചരിവില്‍ ഓറഞ്ച് നിറത്തിലുള്ള സൂര്യന്‍ അലിഞ്ഞലിഞ്ഞ് ഇല്ലാതാവുന്നതും, ഇരുള്‍ പിന്നിലൂടെവന്ന് പൊതിയുന്നതും ഞാനിപ്പോഴും ഇന്നലത്തേത് പോലെ അറിയുന്നു. ആ ഇരുട്ടും നിശ്ശബ്ദതയുമാണ് ഞാനിതുവരെ അനുഭവിച്ച ഏറ്റവും വലിയ സുഖം എന്നും എനിക്ക് തോനുന്നു. കടുക് പൂക്കളുടെ ആ മഞ്ഞ നിറമാണ് എനിക്ക് ഏത് നിറത്തെക്കാളും ഏറെ ഇഷ്ടം.

കുറച്ച് നാളുകള്‍ കൂടെ കഴിഞ്ഞ് എന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് തലതാഴ്ത്തി ആ വീട് വിട്ട് ഇറങ്ങിപ്പോരുമ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ എന്തായിരിക്കും ആലോചിച്ചത്...

പ്രായത്തിന്റെ അവിവേകം കൊണ്ട് നാട് വിട്ട് ഓടിപ്പോയത് തെറ്റായിപ്പോയെന്നോ...പത്ത് മുപ്പത് വര്‍ഷം അവിടെയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കാതിരുന്നത് തെറ്റായിപ്പോയെന്നോ...പ്രാരാബ്ദങ്ങളും മൂന്ന് പെണ്മക്കളും ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് തിരിച്ച് ചെന്ന് കൈ നീട്ടിയത് തെറ്റായിപ്പോയെന്നോ...

ഒരു യാത്ര പോലും പറയാതെ സംഗീത പൊയ്ക്കളഞ്ഞിട്ട് പതിനാല് വര്‍‌ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പഴയ ഡയറികള്‍‌ക്കിടയില്‍ പരതി ഞാനൊരു ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോ കണ്ടെടുത്തു. കമ്പനിയിലെ ഒരു ദീപാലി ആഘോഷത്തിനിടയിലെടുത്ത ആ ഫോട്ടോയില്‍ എനിക്ക് തൊട്ടടുത്തായി സംഗീത നില്‍ക്കുന്നു. കഴുത്തറ്റം മുറിച്ചൊതുക്കിയ മുടി. പുരികങ്ങളുടെ ആകൃതി മുഖത്തിന് നല്‍കിയ സ്ഥായിയായ ആശ്ചര്യ ഭാവം.

നേരത്തെ ഇറങ്ങിയിരുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ച് നടക്കുമായിരുന്നു. വിശാലമായ ഇന്‍ഡ‌സ്ട്രിയല്‍ ഏരിയയുടെ പുറമ്പോക്കിനപ്പുറം എരുമച്ചാണകത്തിന്റെയും മനുഷ്യ വിസര്ജ്ജ്യത്തിന്റെയും വാടമണം തങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന, സാധാരണക്കാരായ കൂലികളും തൊഴിലാളികളും താമസിക്കുന്ന ഗലികള്‍ക്കിടയിലൂടെ മിക്കവാറും ഒന്നും സംസാരിക്കാതെയാണ് നടത്തം. ഒറ്റയ്ക്കും കൂട്ടായും നാളിതുവരെ നടന്ന യാത്രകളില്‍ ഞാനിന്നും ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത് സംഗീതയുമൊരുമിച്ചുള്ള ആ യാത്രകള്‍ തന്നെ. മുരുകന്റെ പ്രതിമയുള്ള ഒരു ആല്‍ത്തറയ്ക്ക് മുന്നിലാണ് ആ നടത്തത്തിന്റെ അവസാനം.

അവള്‍ക്കൊപ്പം നടന്ന ആദ്യ ദിവസം അവിടെയെത്തിയപ്പോള്‍ സംഗീത പറഞ്ഞു;
“ഞാന്‍ താമസിക്കുന്നിടത്തിന് വീട് എന്ന് പറയാ‍നാവില്ല. എന്നെങ്കിലും ഒരുപക്ഷേ ആവുമ്പോള്‍ നിന്നെ ഞാന്‍ അവിടെയ്ക്ക് വിളിക്കും. ഇനി തിരിച്ച് നടന്നോളൂ”

ഒരിക്കല്‍ ചെന്നയില്‍ ഒരു ആഴ്ച നീണ്ട ഒരു ഓഫീസ് ടൂര്‍ കഴിഞ്ഞ് വന്നപ്പോഴാണ് സംഗീത ഓഫീസില്‍ വരാതെയായിട്ട് നാലഞ്ച് ദിവസങ്ങളായെന്ന് അറിയുന്നത്. ഒരു ദിവസം കൂടെ കാത്തിരുന്ന് അടുത്ത വൈകുന്നേരം ആ വഴിയിലൂടെ ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്ന് ചെന്നു. മുരുകനും ആല്‍ത്തറയും ഒഴിച്ച് ആ കോളനി മുഴുവനായും ഇടിച്ച് നിരത്തിയിരിക്കുന്നു. പൊളിഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അവിടവിടെ എന്തൊക്കെയോ തിരയുന്ന കുറച്ച് പേര്‍ മാത്രം. ഇന്‍ഡസ്ട്രിയല്‍ എസ്റ്റേറ്റ് വിപുലീകരിക്കുന്നു. അനധികൃതമായി കുടിയേറിയ സര്‍ക്കാര്‍ ഭൂമി ബലമായി ഒഴിപ്പിച്ചതാണത്രേ.

സ്ഥലങ്ങള്‍, ജോലികള്‍, സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ എല്ലാം പലവട്ടം മാറി മറഞ്ഞു.
ഒരു യാത്ര പോലും പറയാതെ പോയ സംഗീത ഇപ്പോഴും ഓര്‍മയില്‍ തങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു.

വീരകേരള സിംഹം - പഴശ്ശിരാജ

2009-10-26T12:14:00.009+05:30

എല്‍.പി ക്ലാസ്സില്‍ നാരായണന്‍ മാഷ് പല തവണ പറഞ്ഞുതന്നിട്ടുണ്ട്, പഴശ്ശിരാജായുടെ വീരസാഹസിക കഥകള്‍.

വയനാടന്‍ കാടുകളില്‍ ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യത്തിനെതിരെ പഴശ്ശി നടത്തിയ ഒളിപ്പോരിന്റെ വിവരണങ്ങള്‍ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് കേട്ട് ഞങ്ങള്‍ രോമാഞ്ചം കൊണ്ടു. പഴശ്ശിരാജയുടെ സമകാലികരാവാനാവത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ ദു:ഖിച്ചു.
ഇന്റര്‍വെല്‍ സമയങ്ങളില്‍ മുളവടികള്‍ പൊട്ടിച്ചെടുത്ത് വാളാക്കി പഴശ്ശിരാജയെ അനുകരിച്ച് ഞങ്ങള്‍ യുദ്ധം കളിച്ചു.

പഴശ്ശിരാജ സിനിമയുടെ നിര്‍മ്മാണ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയത് മുതല്‍ ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു, എങ്ങിനെയായിരിക്കും ആ വീര യോദ്ധാവിനെ അവര്‍ വരച്ച് കാണിക്കുന്നത് എന്ന്.

ഓരോ ഫ്രെയിമും സുന്ദരം. നല്ല ക്യാമറ. യുദ്ധരംഗങ്ങള്‍ ഒരു മലയാള സിനിമയില്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചതിനേക്കാള്‍ എത്രയോ മടങ്ങ് മുന്നില്‍. നന്നായി അഭിനയിച്ച നടീ നടന്മാര്‍. കഴിവിന്ന് പരമാവധി പ്രവര്‍ത്തിച്ച ടെക്നിഷ്യന്മാര്‍. തീര്‍ച്ചയായും ഓരോരുത്തരും കണ്ടിരിക്കേണ്ട സിനിമ.

സംഭവങ്ങളുടെയും കഥാപാത്രങ്ങളുടെയും ബാഹുല്യം ഒരു സിനിമാ സമയത്തിനുള്ളില്‍ ഒതുക്കിയെടുക്കാനാവില്ല എന്നത് അംഗീകരിച്ചേ പറ്റൂ. അവ കോര്‍ത്തിണക്കാന്‍ ശക്തമായ ഒരു തിരക്കഥ ഇല്ല എങ്കില്‍ സിനിമയുടെ ഒഴുക്ക് പലവഴിക്കാകും. അതീവ പാടവവും വൈഭവവും കൈമുതലായ എംടി-യില്‍ ഇതിനേക്കാള്‍ കുറച്ച് കൂടിയായിരുന്നു എന്റെ പ്രതീക്ഷ. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരനാണ് എംടി. എഴുത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കരുത്ത് കണ്ട് എന്നും ഞാന്‍ അതിശയിച്ചിട്ടുണ്ട്. പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ കഴിവുകളില്‍ നിന്നും നാം എപ്പോഴും കൂടുതല്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു!

വെള്ളവുമായി വന്ന മാക്കത്തിന്റെ കയ്യിലെ തളികയില്‍ നിന്നും ചുരികയൂരി പഴയംവീടന്‍ ചന്തുവിനെയും പടയാളികളെയും നിലം പരിശ്ശാക്കുന്നതും, കോട്ട തകര്‍ത്ത് സായിപ്പിനെ കെട്ടിതൂക്കിയതും, പഴയംവീടന്‍ ചന്തുവിനെ കൊല്ലുന്നതിന്ന് കത്തുന്ന കുടിലുകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും എടച്ചേന കുങ്കന്‍ കുതിരപ്പുറത്ത് സാവധാനത്തില്‍ മുന്നോട്ട് വരുന്നതും, തൂക്കിക്കൊല്ലുന്നതിന്ന് മുമ്പ് കുന്നവത്ത് നമ്പ്യാര്‍ മകനോട് ‘ഭയക്കരുത്, നാം ഭയക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് വിജയിച്ചതായി തോന്നും’ എന്ന് പറയുന്നതും, ‘കമ്പനിയെ നമ്മുടെ മണ്ണില്‍ നിന്നും നാടുകടത്തി ഞാന്‍ രാജ്യം ഭരിക്കുമ്പോള്‍ വയനാടന്‍ കാടുകള്‍ നോക്കി സംരക്ഷിക്കാന്‍ നിന്നെ ഏല്‍പ്പിക്കുമെന്ന്‘ പഴശ്ശി, തലക്കല്‍ ചന്തുവിനോട് പറയുന്നതും, സധൈര്യം പോരാടി ബ്രിട്ടിഷ് സൈനികരെ അറുത്ത് അറുത്ത് വീഴ്ത്തി മരണത്തിലേയ്ക്ക് നടന്ന് ചെന്ന പഴശ്ശിരാജയും ഒക്കെ ഓര്‍മ്മയില്‍ കത്തി നില്‍ക്കുമ്പോഴും കഥയ്ക്ക് എവിടെയോ ഒരു ഒഴുക്ക് നഷ്ടമായത് പോലെ.

ഇങ്ങിനെയൊരു യോദ്ധാവിനെ അറിയാന്‍ നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ക്ക് അവസരമൊരുക്കിയ ‘പഴശ്ശിരാജ’ ടീമിന് തീര്‍ച്ചയായും അഭിമാനിക്കാം.

ആഘോഷങ്ങള്‍

2009-10-12T08:47:00.007+05:30

ഓഫീസിൽ നിന്ന് എത്ര വൈകി ഇറങ്ങുമ്പോഴും, എത്ര നേരത്തേ എത്തുമ്പോഴും സെക്യൂരിറ്റി ഗേറ്റിനു പിൻവശത്ത്‌ അവർ കൂടി നിൽക്കുന്നത്‌ കാണാം. കമ്പനിയുടെ വിവിധ യൂനിറ്റുകളിലേയ്ക്ക്‌ റോമെറ്റീരിയലും ഫിനിഷ്ഡ്‌ പ്രോഡക്റ്റും കൊണ്ടുപോകുന്ന ചെറുതും വലുതുമായ വാഹനങ്ങളുടെ ഡ്രൈവർമാരും, 'റണ്ണർ' എന്ന പേരിലറിയപ്പെടുന്ന, സാധനങ്ങളുടെ ഡെലിവറി ചലാനും മറ്റ്‌ പേപ്പറുകളുമായി അവർക്കൊപ്പം പോകുന്ന ഓഫിസ്‌ ബോയ്സും.

രാജ്യത്തിന്റെ പല ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും വന്ന് കൂടിയവർ. അവരുടെ ജോലിയ്ക്ക്‌ അവധി ദിനമെന്നോ പകലെന്നോ രാവെന്നോ ഇല്ല. ഡെലിവറി ഡേറ്റിനനുസരിച്ച്‌ ഷിപ്മെന്റ്‌ പോകണമെങ്കിൽ അവർക്ക്‌ വിശ്രമിച്ച്‌ കൂട. അവർക്കും അങ്ങിനെ ജോലി ചെയ്യുന്നത്‌ തന്നെ ഇഷടം.

"ശമ്പളാ തുമ്പ കമ്മി സാർ. ഓടി മാടിന്താ ഡബിൾ സിക്ക്തെ"
(ശമ്പളം കുറവാണു, ഓവടൈം ചെയ്താൽ ഇരട്ടി ശമ്പളം കിട്ടും)

ആയുധ പൂജയ്ക്ക്‌, ഫാക്ടറികളും മെഷിനറികളും വാഹനങ്ങളും പൂജ ചെയ്യുന്ന ദിവസം അവർക്ക്‌ ഒഴിവാണു. അവരുടെ ആഘോഷവും ഫാക്ടറികളിൽ തന്നെ. കമ്പനി വക ബോണസ്സുണ്ട്‌. കൂടാതെ ആടിയും പാടിയും ആഘോഷം നടക്കുമ്പോൾ സൂപ്പർ വൈസർമാരുടെ വകയായും മാനേജർമാരുടെ വകയായും നെഞ്ചിൽ കുത്തിക്കൊടുക്കുന്ന പത്തോ അൻപതോ നൂറോ കൂടെയും!

ഓണത്തിന്റെ നഷ്ടം

2009-09-04T16:08:00.005+05:30

ഓണക്കാലത്ത്‌ ഓരോ ദിവസവും പുതിയ പൂക്കളം ഇടുമ്പോൾ തലേദിവസത്തെ കളത്തിലെ വാടിയപൂക്കൾ വാരിയെടുത്ത്‌ ഒരു കൂടയിൽ ഇട്ട്‌ വയ്ക്കും.

തിരുവോണദിവസം ഉച്ചയൂണ്‌ കഴിഞ്ഞ്‌ അന്നത്തെ പൂക്കളം കൂടി വാരിയെടുത്ത്‌ കൂടയിലാക്കി വീട്ടിനടുത്തെ തോട്ടിലേയ്ക്ക്‌ ജാഥയായി ഒരു പോക്കുണ്ട്‌, ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ. കൂടയിലെ പൂക്കൾ തോട്ടിലെ വെള്ളത്തിലേയ്ക്ക്‌ ഒഴുക്കി വിടും.

വാടിയതും കരിഞ്ഞതുമായ ആ പൂവിതളുകൾ വെള്ളത്തിലെ ഓളങ്ങൾക്കൊപ്പം ഒഴുകിപ്പോകുന്നത്‌ കാണുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ എന്തിനെന്ന‍ീയാതെ വല്ലാത്തൊരു നഷ്ടബോധം നുരയും.

***

കഴിഞ്ഞ തിരുവോണ ദിവസം വൈകീട്ട്‌ വീട്ടിനടുത്തെ തോട്ടിൽ മക്കൾക്കൊപ്പം പൂക്കളൊഴുക്കി അവ ഒഴുകിപ്പോകുന്നതും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ മകൾ സ്വയമെന്നത്‌ പോലെ പരഞ്ഞു;

"തോട്ടിലൊഴുക്കേണ്ടായിരുന്നു, വീട്ടിലെ തോട്ടത്തിൽ തന്നെ കൂട്ടിയിട്ടാൽ മതിയായിരുന്നു......"

മുളങ്കൂട്ടം

2009-08-29T16:30:00.003+05:30

എല്‍.പി സ്കൂളിലേയ്ക്കുള്ള വഴിയില്‍ ഇല്ലപ്പറമ്പ് കഴിഞ്ഞാല്‍ സമൃദ്ധമായി വളര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്ന മുളങ്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ അല്പദൂരം നടക്കണം.

മോഹന്‍‌ദാസാണ് പറഞ്ഞ് തന്നത്, മുളങ്കൂട്ടത്തിനിടയില്‍ പാമ്പുകള്‍ ധാരാളമായി ഉണ്ടാവും എന്ന്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവിടെത്തുമ്പോള്‍ നടത്തത്തിന് വേഗം കൂടും.

തെക്ക് നിന്ന് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ കരിങ്കല്‍ പണിക്ക് വന്ന മേസ്തിരിയുടെ മകന്‍ ജോണ്‍ ഞങ്ങളുടെ സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ന്നതില്‍ പിന്നെയാണ് മുളങ്കൂമ്പിന്റെ സ്വാദ് ഞങ്ങള്‍ അറിയുന്നത്. മുളന്തണ്ടില്‍ നിന്നും തളിരില വലിച്ചൂരി, മാര്‍ദ്ദവമേറിയ അതിന്റെ അടിഭാഗം കടിച്ച് തിന്നതിന്റെ ഇളം മധുരം ഇപ്പൊഴും നാവിന്‍ തുമ്പില്‍.

ബീഡി വിതറല്‍

2009-07-11T14:49:00.005+05:30

“എന്തടാ വൈകുന്നേരം പോത്തിനെ പോലെ കിടന്നുറങ്ങുന്നത്”
“പോത്തിന്റെ കൂടയൊക്കെയല്ലേ സഹവാസം”
“നീ മനൂനെ പോത്ത് എന്ന് പറയരുതായിരുന്നു. ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും നിങ്ങള്‍ ഭയങ്കര കൂട്ടുകാരല്ലേ..”
“അവനെയല്ല, നിന്നെയാണുദ്ദേശിച്ചത്”
“അതേ, അത് തന്നെയാണ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്. നീ അവനെ തന്നെയാണ് ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്ന്”

കട്ടിലില്‍ നിന്ന് അലറി കൊണ്ട് അജയൻ ചാടിയെണിക്കുന്നതിന്റെയും എന്തൊക്കെയോ തട്ടി മറിച്ചിട്ട് ദേവൻ ഓടുന്നതിന്റെയും ശബ്ദം അലക്ക് കല്ലിനടുത്ത് എനിക്ക് കേള്‍ക്കാം. ഞായറാഴ്ചയായത് കാ‍രണം കോളെജില്ല. ‘എംബസി’ ഹോട്ടലിലെ പറ്റില്‍ വിശാലമായ ഉച്ചയൂണിന് ശേഷം, ഉറക്കത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിലുള്ള കിടപ്പിനിടയിലാണ് രണ്ടും കൂടെ വഴക്കടിക്കുന്നത്. രണ്ടും എപ്പോഴും ഇങ്ങിനെയാണ്, എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് വെറുതേ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ചൊറിഞ്ഞ് കൊണ്ടിരിക്കും. എന്നാലും പഞ്ചാരയടി-വായില്‍ നോട്ടം-സ്മോളടി തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളില്‍ ഒറ്റക്കെട്ടാണ്.

“കഴിഞ്ഞില്ലടേയ് നിന്റെ കവിത എഴുത്ത്?”;
അജയൻ ഒരു ബീഡിയും വലിച്ച് കൊണ്ട് ഞാന്‍ അലക്കികൊണ്ടിരിക്കുന്നിടത്തേയ്ക്ക് വന്നു. ഗാന്ധി നഗര്‍ സെക്കന്റ് സ്ട്രീറ്റ് സിനിമ കണ്ടതില്‍ പിന്നെ അടുക്കള-വീട്ടുപണികള്‍ ഞങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ അറിയപ്പെടുന്നത് കവിത എഴുത്ത് എന്ന പേരിലാണ്.

“പൂഞ്ചോലയുടെ ബീഡി ഒന്നൂടെ ചൂണ്ടി”;

അവന്‍ മുറിബീഡി എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി. ‘പൂഞ്ചോല’ ഞങ്ങളുടെ ലൈന്‍ ലോഡ്ജ് മുറിയുടെ തൊട്ടപ്പുറത്തെ മുറിയില്‍ താമസിക്കുന്ന ബാലേട്ടനാണ്. ഗേള്‍സ് ഹൈസ്കൂളിനടുത്ത് ബാലേട്ടന് ഒരു ഫാന്‍സി കടയുണ്ട്,‘പൂഞ്ചോല’. അങ്ങേര്‍ അടക്കാന്‍ മറന്നുപോയ ജനലിനുള്ളിലൂടെ കയ്യിട്ട് ഇന്നിപ്പോ നാലാമത്തെയോ അഞ്ചാമത്തെയോ പ്രാവശ്യമാണ് ഞങ്ങള്‍ മൂപ്പരുടെ ബീഡി ചൂണ്ടുന്നത്.

“ഇത്തവണമുതല്‍ നമുക്ക് ബീഡി വിതറല്‍ രണ്ട് കെട്ടെങ്കിലും ആക്കണം. എന്നാലെ മാസാവസാനം താണ്ടാന്‍ പറ്റൂ”; രണ്ടാമതൊരു പുക എടുക്കാന്‍ ഓങ്ങി നിന്ന എന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും ബീഡി തട്ടിപ്പറിച്ച് കിണറ്റിന്‍ കരയില്‍ ചാരിയിരുന്ന് ഒരു പുക വിട്ട് ദേവൻ പറഞ്ഞു.

ബീഡി വിതറല്‍ ഞങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ ചടങ്ങാണ്. മാസാദ്യം വീടുകളില്‍ നിന്നും കൊണ്ടുവരുന്ന ചിലവിനുള്ള കാശില്‍ വാടക, ഹോട്ടല്‍ പറ്റ്, മറ്റു ചില അറ-റ കുറ-റ സ്ഥിരം ചിലവുകള്‍ എന്നിങ്ങനെയുള്ളത് ആദ്യം തന്നെ കൊടുത്ത് ഒഴിവാക്കും. ബാക്കി വരുന്നത് കൊണ്ട് പിന്നീട് കുറച്ച് നാള്‍ ഞങ്ങള്‍ ലാവിഷാണ്. വില്‍‌സ് സിഗരറ്റ്, ബ്ലൂ ഡയമണ്ടില്‍ സിനിമ, ടോപ് ഫോമില്‍ ബിരിയാണി അങ്ങിനെ രാജകീയം. പിന്നീടങ്ങോട്ട് പഞ്ഞ കാലമാണ്. സിഗരറ്റ് വിട്ട് ബീഡിയിലേക്കും ടൌണിലെ തിയറ്ററുകള്‍ വിട്ട് ലോഡ്ജിനടുത്തെ ‘സന്തോഷ്’,‘പ്രഭാത്’ ടാക്കിസുകളിലെ മുന്‍ ബഞ്ചുകളിലേയ്ക്കും, ‘എംബസി’ ഹോട്ടലിലെ പറ്റിലേയ്ക്കും ഞങ്ങള്‍ കൂട് മാറും.

മാസാവസാനങ്ങളില്‍ മാന്ദ്യകാലത്ത് ബീഡിവലി എങ്ങിനെ സന്തോഷകരമാക്കാം എന്നതിന് ദേവനാണ് ഒരു ഐഡിയ കൊണ്ടുവന്നത്. മാസാദ്യം കാശുള്ളപ്പോള്‍ ഒരു കെട്ട് ബീഡി വാങ്ങി മുറിയില്‍ പുസ്തകങ്ങള്‍ക്കിടയിലും അലമാരയിലും തട്ടിന്‍ പുറത്തുമായി വിതറുക.മാസാവസാനം ബീഡിവാങ്ങാന്‍ കാശില്ലാതെയാവുമ്പോള്‍ അതൊക്കെയും പരതി എടുത്ത് വലിക്കുക.

മാസാവസാനമാകുമ്പോള്‍, വാരി വലിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിനിടയിലും, കൂറകള്‍ ഓടി നടക്കുന്ന അടുക്കള മുറിയിലെ അലമാരയിലും, ഒരിക്കലും തീ പുകയാതിരുന്ന അടുപ്പിനുള്ളിലും, എക്കൌണ്ടന്‍സി ചെയ്ത് പഠിച്ച ന്യൂസ് പ്രിന്റ് കടലാസുകള്‍ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നതിനുള്ളിലും, ചൂല്‍ പെരുമാറ്റം ഉണ്ടാവാതിരുന്ന കട്ടിലിനടിയിലും പരതി ഞങ്ങള്‍ ബീഡികള്‍ കണ്ടെടുത്ത് വലിക്കും!

രമണീയം ഒരു കാലം...

(കഴിഞ്ഞ അവധിക്ക് രാവിലെ നാട്ടില്‍ ബസ്സിറങ്ങിയപ്പോള്‍ ആദ്യമടിച്ച മണം തൊട്ടടുത്ത് അരമതിലില്‍ പത്രം നിവര്‍ത്തി വച്ച് വായിക്കുന്ന ഒരു ചേട്ടന്‍ ഊതി വിട്ട ദിനേശ് ബീഡിയുടെ പുകയുടെതായിരുന്നു!)

കടുവകള്‍

2009-06-30T14:17:00.001+05:30

കടുവകള്‍-മൈസൂര്‍ മൃഗശാലയില്‍ നിന്നും

മഴവെള്ളപ്പാച്ചില്‍

2009-05-23T16:56:00.002+05:30

“കുട്ട കൊണ്ടോന്ന് ഇറക്കണം. ഒരു അഞ്ചെട്ട് ലോഡെങ്കിലും വേണ്ടി വരും, അല്ലെങ്കി ഇങ്ങള് ഇക്കൊല്ലം ഇറക്കിയ മണ്ണും മയവെള്ളം കൊണ്ടോവും”; പണിക്കാരന്‍ കണ്ണേട്ടന്‍ അച്ഛനോട് തറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു

കണ്ണൂക്കരയും ഒഞ്ചിയവും മുഴുവന്‍ കറങ്ങി, ചാറ്റുകുളവും നിറച്ച് കുത്തിയൊലിച്ച് കരകവിഞ്ഞ് വരുന്ന മഴവെള്ളം ഒഴുകുക ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിന് പിന്നിലൂടെയുള്ള വയലുകളിലൂടെയായിരുന്നു. ഇതിനിടയിലുള്ള തോടുകളും കുളങ്ങളും വയലുകളും താഴ്ന്നപ്രദേശങ്ങളിലുള്ള വീടുകളും ഒക്കെയും വെള്ളത്തിനടിയിലാവും. കുത്തിയൊലിച്ച് നീങ്ങുന്ന വെള്ളത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം തുരുത്തിമുക്ക് പുഴയാണ്. നല്ലമഴയും വെള്ളവുമാണെങ്കില്‍ പടിഞ്ഞാറോട്ട് അറബിക്കടലിലേയ്ക്ക് ഒഴുകുന്ന പുഴ ചിലപ്പോള്‍ തിരിഞ്ഞൊഴുകും, എല്ലായിടത്തേയ്ക്കും വെള്ളം പാഞ്ഞ് കയറും.

കുത്തിയൊഴുകുന്ന വെള്ളപ്പാച്ചിലില്‍ ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ പിന്‍ഭാഗത്തെ മതിലും മണ്ണും ഒഴുകിപ്പോകുന്നത് സ്ഥിരമാണ്. ആ വര്‍ഷത്തെ മഴയെ എങ്ങിനെ നേരിടണമെന്ന് പണിക്കാരുമായുള്ള ചര്‍ച്ചയ്ക്കിടയിലാണ് കണ്ണേട്ടന്‍ മേല്‍പ്പറഞ്ഞ അഭിപ്രായം അച്ഛനോട് പറഞ്ഞത്.

“മലയില് നല്ല മഴയായിരിക്കും”; വെള്ളം ഇറങ്ങാന്‍ വൈകുകയാണെങ്കില്‍ നാട്ടിലെ പ്രായം കൂടിയവര്‍ പറയുന്നത് കേള്‍ക്കാം. മല എന്ന് പറയുന്നത് കിഴക്കന്‍ പ്രദേശങ്ങളായ കുറ്റ്യാടി, തൊട്ടില്പാലം, വാണിമേല്‍, പേരാമ്പ്ര തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളാണ്.

വാണിമേലില്‍ നിന്നും വന്ന ഒരമ്മൂമ്മ ഒരിക്കല്‍ പറഞ്ഞത് ഓര്‍ക്കുന്നു;
“അന്നത്തൊക്കെ എടവത്തിലേം കര്‍ക്കിടകത്തിലേം മയാന്ന് പറഞ്ഞാലെന്താ, അഞ്ചും പത്തും ദീസം നിര്‍ത്താതെ പെയ്യും. ഒണക്കി വച്ച കപ്പയും ചക്കക്കുരുവും ഒക്കെത്തന്നെ തീറ്റ. അരി ഭക്ഷണം കഷ്ടി. വൈന്നേരം മധിരല്ലാത്ത കട്ടന്‍ ചായക്ക് ഒണക്ക് മുള്ളന്‍ ചുട്ടതാ കടി”

സ്ഥിരമായി വെള്ളം കയറുന്ന പ്രദേശങ്ങളിലെ വീട്ടുകാരൊക്കെ മഴക്കാലമാകുമ്പോഴേയ്ക്കും കുഞ്ഞുങ്ങളെയും സ്ത്രീകളെയും പ്രായമായവരെയുമൊക്കെ കുടുംബവീടുകളിലേയ്ക്കും മറ്റും മാറ്റി പാര്‍പ്പിക്കും. നനഞ്ഞാല്‍ കേടാവുന്ന സാധനങ്ങള്‍ ഇറയത്തോ അട്ടത്തോ കെട്ടി തൂക്കും. വലിയ വീടുകളില്‍ ഉണ്ടാവുമായിരുന്ന തോണികള്‍ അറ്റകുറ്റപ്പണികള്‍ ചെയ്ത് നാട്ടുകാര്‍ക്ക് അത്യാവശ്യത്തിന് ഉപയോഗിക്കാന്‍ ഒരുക്കി വയ്ക്കും. ഒറ്റലുകളും ചെറിയ കണ്ണിയുള്ള വലകളും തയ്യാറാക്കി വയ്ക്കും.

ഒഴുകിവരുന്ന വെള്ളത്തിനൊപ്പം വരുന്ന പുതുമീനുകളാണ് വലിയൊരു ആകര്‍ഷണം. ഒഴുക്കിനിടയില്‍ വെള്ളത്തില്‍ ചാടിക്കളിക്കുന്ന വെള്ളി നിറമുള്ള മീനുകളായിരുന്നു അതില്‍ പ്രധാനം. മുതിര്‍ന്നവര്‍ മത്സരിച്ച് ഒറ്റല്‍ കുത്തിയും വല വിരിച്ചും മീനുകളെ പിടിക്കാനിറങ്ങും. പിടിച്ച് കൂട്ടിയിടുന്ന ബക്കറ്റുകളിലെ വെള്ളത്തില്‍ പുളഞ്ഞ് കളിക്കുന്ന വലിയ മീനുകളെ കുട്ടികള്‍ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിയിരിക്കും. വൈകുന്നേരം മീന്‍പിടുത്തക്കാരെല്ലാവരും കൂടി പിടിച്ച മീനുകളെ ഓഹരി വച്ച് എടുത്ത് പിരിയും.

തൊണ്ട് കൂട്ടിക്കെട്ടിയ എരണ്ടയിലും വാഴത്തടയിലും കാറ്റ് നിറച്ച ട്യൂബുകളിലും ഇരുന്നും കിടന്നും തൂങ്ങിയും വെള്ളത്തില്‍ കളിച്ച് കുട്ടികള്‍ വെള്ളപ്പൊക്കം ആഘോഷമാക്കും. മലന്ന് നീന്തല്‍, മുങ്ങാംകുഴിയിടല്‍, ഗുസ്തികൂടല്‍...

ലഹരിയുടെ വഴികള്‍

2009-05-13T12:13:00.006+05:30

ഉച്ചത്തില്‍ വിളിച്ച് കൂവി ടെമ്പോ വാനുകളിലേയ്ക്ക് ആളുകളെ കയറ്റുന്ന പതിനഞ്ച് വയസ്സിന് താഴെയുള്ള ആണ്‍കുട്ടികള്‍ ബാംഗ്ലൂരിലെ ബസ്സ്‌സ്റ്റോപ്പുകളില്‍ സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ്. വൃത്തികെട്ട വസ്ത്രങ്ങളും അഴുക്ക് പുരണ്ട ശരീരവും തെറിവിളികളും അടിപിടിയും ബഹളവുമായി വാനുകളില്‍ തൂങ്ങി നീങ്ങുന്ന ഈ കുട്ടികള്‍ ഹാന്‍സോ പാന്‍പരാഗോ മറ്റ് വിലകുറഞ്ഞ പുകയില ഉല്‍പ്പന്നങ്ങളോ എപ്പൊഴും ചവച്ച് കൊണ്ടേയിരിക്കും.

വില കുറഞ്ഞതും ലഹരി കൂടിയതുമായ സാധനങ്ങള്‍ക്കായുള്ള അന്വേഷണങ്ങളില്‍ അവര്‍ കണ്ടെത്തിയ സാധനങ്ങളിലൊന്നാണ് ക്യുക്ക് ഫിക്സ്. ഒരു തുണിക്കഷ്ണത്തില്‍ പശ തേച്ച് പിടിപ്പിച്ച്, ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ച് മൂക്കിലേയ്ക്ക് വലിച്ച് കയറ്റിയാണ് ക്യുക്ക് ഫിക്സിലെ ലഹരി ഉള്ളിലെത്തിക്കുന്നത്.

എന്താണ് ഈ വലിച്ച് കയറ്റുന്നത് എന്ന ചോദ്യത്തിന് രൂക്ഷമായ ഒരു നോട്ടവും കന്നഡയിലുള്ള ഏതോ ഒരു മുട്ടന്‍ തെറിയുമായിരുന്നു ഇത്തിരിപ്പോന്ന ഒരു ചെക്കന്റെ മറുപടി. പശതേച്ചുള്ള നിരന്തരമായ ഉപയോഗമാവാം, അവന്റെ ഉള്ളം കൈകള്‍ക്ക് കറുപ്പ് നിറമായിരുന്നു.

ഇത് ഉള്ളില്‍ ചെന്നാല്‍ വിശപ്പുണ്ടാവില്ല, ദാഹമുണ്ടാവില്ല, സമയ ബോധമുണ്ടാവില്ല എന്നിങ്ങനെ പല ‘ഗുണങ്ങളും’ ഉണ്ടത്രേ. നിര്‍ത്താതെ, നിലക്കാതെയുള്ള വിളിച്ച് കൂവലിന് ഇതൊന്നും ഒരു തടസ്സമാവുകയുമരുതല്ലോ!

Nostalgiaയുടെ മാത്രം ഭാഷ- ഒരു കമന്റ്

2009-04-13T11:26:00.006+05:30

എന്തിനെ പറ്റി എഴുതുന്നു എന്നതല്ല, എഴുതുന്നു എന്നതാണ് പ്രാധാന്യം. എന്തെഴുതിയാലും ഭാഷ ഭാഷ തന്നെ.

എംടിയുടെയും ബഷീറിന്റെയും പൊറ്റക്കാടിന്റെയും ഭാഷ ലളിതമാണ് എന്നത് കൊണ്ടോ, ഒ.വി വിജയന്റെയും ആനന്ദിന്റെയും ഭാഷ സങ്കീര്‍ണ്ണമാണ് എന്നത് കൊണ്ടോ, സി.രാധാകൃഷ്ണന്റെയും പി.പത്മരാജന്റ്റെയും ഭാഷ ഈ രണ്ടിനും ഇടയിലാണ് എന്നത് കൊണ്ടോ മലയാള ഭാഷയ്ക്ക് ഒരു കോട്ടവും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല.

പുതിയ തലമുറ മലയാള ഭാഷ ഉപയോഗിക്കാന്‍ താല്‍പ്പര്യം കാണിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ടത്. ഒരു കോള്‍ സെന്റര്‍-മാര്‍ക്കെറ്റിംഗ്-എന്‍ജിനീറിംഗ് ഭാവിയെ മാത്രം ലാക്കാക്കി മുന്നോട്ട് കുതിക്കുന്ന നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍, കൂടുതല്‍ ചര്‍ച്ചകളും പഠനങ്ങളും ഗവേഷണങ്ങളും ആവശ്യമായി വരുന്ന സയന്‍സ്, സാമ്പത്തീക, വാണിജ്യ, കാര്‍ഷിക വിഷയങ്ങളില്‍ താല്‍പ്പര്യം കാണിക്കാത്തതാണ് പുതിയ ആശയങ്ങളും ചിന്താ ധാരയും അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രത നഷ്ടമാകുന്നതിനുള്ള കാരണം. പഠനങ്ങളും ഗവേഷണങ്ങളുമില്ലാതെ, നാട്ടിന്റെ പുരോഗതിക്കും വളര്‍ച്ചയ്ക്കുമാവശ്യമായ തൊഴില്‍ കാര്‍ഷിക മേഖലയില്‍ വേണ്ടി വരുന്ന പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ മറ്റാരുടെയോ ചുമതലാണെന്ന് വിദ്യാര്‍ഥികളും രക്ഷിതാക്കളും ധരിച്ച് വച്ച്, ലോണെടുത്തും കടം വാങ്ങിയും കുട്ടികളെ മധുരയിലും കോയമ്പത്തൂരിലും മൈസുറിലും ഇപ്പോള്‍ നാട്ടിലുമുള്ള പണം വിഴുങ്ങി എന്‍‌ജിനീറിം കോളേജ്കളില്‍ ബ്രോയിലര്‍ കോഴികളെ പോലെ വളര്‍ത്തിയെടുക്കുന്നു. പിന്നെ കുറേപേര്‍ രാഷ്ട്രീയം കളിച്ചും പി.എസ്സ്.സി പരീക്ഷയെഴുതിയും ഗള്‍ഫിലേയ്ക്കുള്ള വിസ പ്രതീക്ഷിച്ചും നടക്കുന്നു.

നൊസ്‌റ്റാള്‍ജിയ എന്ന പദത്തിനോടോ, അതിന്റെ വിശാലമായ അര്‍ത്ഥ തലത്തിനോടോ ഉള്ള എതിര്‍പ്പ് മാത്രമാണ് മലയാള ഭാഷ നശിക്കാന്‍ കാരണം അതാണ് എന്ന് പറയുന്നത്. എഴുത്തുകാരന്റെ നൊസ്റ്റാള്‍ജിയ തന്നെയാണ് ഒരു ദേശത്തിന്റെ കഥയും, അസുരവിത്തും, പുള്ളിപ്പുലികളും വെള്ളി നക്ഷത്രങ്ങളും മുതല്‍ കോളറക്കാ‍ലത്തെ പ്രണയവും, ഏകാന്തയുടെ നൂറ് വര്‍ഷങ്ങളും വരെയുള്ള കൃതികളെ അതാത് ഭാഷയിലെ മികച്ച കൃതികളാക്കിയത്.

കുഞ്ഞുകഥകളും ചിത്ര കഥകളും ഡിക്റ്റക്ടീവ് കഥകളും ‘കൊച്ചു’ പുസ്തകങ്ങളും ‘പൈങ്കിളി’ കഥകളുമാണ് ഗൌരവമായ വായനയില്‍ പലരെയും കൊണ്ടെത്തിക്കുന്നത്. വെറുമൊരു സ്ക്രിബ്ലിംഗ് പാഡാണ് ഇപ്പോള്‍ മലയാളം ബ്ലോഗ്, അല്ലെങ്കില്‍ സമയം കൊല്ലി. ഗൌരവകരമായ എഴുത്തും വായനയും ഈ മീഡിയത്തിന് ആവശ്യമായി വരുമ്പോള്‍ ഒരു നിലവിളിയുടെയും ആവശ്യമില്ലാതെ അത് വരിക തന്നെ ചെയ്യും.

(കൈപ്പള്ളിയുടെ പോസ്റ്റിന് ഒരു കമന്റ് എഴുതിയതാണ്. നാലഞ്ച് തവണ ശ്രമിച്ചിട്ടും അവിടെ നടന്നില്ല)

മിന്നാമിനുങ്ങുകള്‍

2009-04-07T19:03:00.002+05:30

വൈകുന്നേരം മഴ ചാറിയ, കറണ്ടില്ലാത്ത ഒരു വേനല്‍ രാത്രിയില്‍, ജനലുകള്‍ തുറന്നിട്ട് വീട്ടിലെ മുറിയില്‍ കിടയ്ക്കുമ്പോഴാണ് വഴി തെറ്റി എന്നത് പോലെ ഒരു മിന്നാമിനുങ്ങ് മുറിക്ക് ഉള്ളിലേയ്ക്ക് വന്നത്.

ഉറങ്ങാന്‍ ചിണുങ്ങി കരയുകയായിരുന്ന ഒന്നര വസ്സുകാരി കുഞ്ഞുമോള്‍ അത്ഭുതപ്പെട്ട് അവളുടെ ഭാഷയില്‍ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് ചാടി എണീറ്റു. കൈകൊട്ടി ചിരിച്ച് ആ മിന്നാമിനുങ്ങിനെയും നോക്കി ഏറെനേരം കളിച്ച് കളിച്ച് എപ്പോഴോ അവളുറങ്ങി. ഉറക്കത്തിലും അവള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ കുലുങ്ങി ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ മുതല്‍ വീട്ടിലെ എല്ലാ മുറികളിലും അവള്‍ മിന്നാമിനുങ്ങിനെയും തിരഞ്ഞു നടന്നു.

മിന്നാമിനുങ്ങുകള്‍ക്ക് എന്ത് പറ്റി? അമ്മ വീട്ടിനടുത്തെ അമ്പലപ്പറമ്പില്‍ മലര്‍ന്ന് കിടന്നിരുന്ന വേനല്‍ക്കാല രാത്രികളില്‍ ചുറ്റുമുള്ള മരങ്ങളില്‍ നിറച്ചും മിന്നി നില്‍ക്കുന്ന മിന്നാമിനുങ്ങുകളെ കാണാമായിരുന്നു. മിന്നാമിനുങ്ങുകള്‍ പൂത്ത് നില്‍ക്കുന്ന മരങ്ങള്‍! കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം മേടത്തില്‍ ഒരു രാത്രിയില്‍ പഴയ ആ വഴികളിലൂടൊന്ന് നടക്കാനിറങ്ങിയപ്പോള്‍ അവിടെങ്ങും ഒരെണ്ണത്തിനെപ്പോലും കാണാനൊത്തില്ല.

(രണ്ടെണ്ണം വിട്ട് ഇന്നലെ രാത്രിയില്‍ ടെറസ്സില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ദൂരെ എവിടെനിന്നോ മിന്നിക്കത്തുകയായിരുന്ന വൈദ്യുത അലങ്കാര വിളക്കുകള്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ വെറുത് ഓര്‍ത്ത് പോയത്)