Monday, October 15, 2012

വീട്

 പുതിയ വീട് പണിയാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ, പഴയ വീട് പൊളിക്കാൻ ഒരാൾ കരാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. വീടിന് ചുറ്റും നടന്നും, മുറികളിൽ കയറി ഇറങ്ങിയും ഒരു കടലാസ്സിൽ എന്തൊക്കെയോ കൂട്ടിക്കുറച്ച് ഒടുവിൽ അയാൾ ഒരു വില പറഞ്ഞു. വീടു പൊളിച്ച് മരസാമിഗ്രികളും ഓടും കല്ലുമടക്കം എല്ലാം അയാൾ കൊണ്ടുപോകും.

“എടാ, ഞങ്ങൾ രണ്ടു ദിവസം ലീവെടുത്ത് വീട്ടിൽ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കുമൊപ്പം വന്ന് നിൽക്കുകയാണ്”; ചേച്ചിമാർ രണ്ടുപേരും  എന്നെ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് ഫോൺ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു; “നമ്മൾ കളിച്ചുവളർന്ന വീട്ടിൽ ഇനിയൊരിക്കലൂടെ താമസിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ”

ബാല്യത്തിന്റെ ഓർമകൾക്ക് അടയാളമില്ലാതാവുന്നു. എനിക്ക് വ്യസനമായി. ആ വീട്ടിൽ കൂടിയതിന്റെ പിറ്റേനാളാണ് എന്റെ ആദ്യ സ്കൂൾ ദിനം. കുമ്മായത്തിന്റെയും വാർണ്ണീഷിന്റെയും മണമുള്ള വീട്ടിൽ നിന്ന് ആദ്യമായി സ്കൂളിലേക്ക് പോയതിന്റെ നേരിയ ഒരു ഓർമ എനിക്കിപ്പൊഴുമുണ്ട്. സ്ലേറ്റിൽ അക്ഷരങ്ങൾ എഴുതി പഠിച്ചതും, ചേച്ചിമാർക്കൊപ്പം കണ്ണാരം പൊത്തികളിച്ചതും, അമ്മയെ പറ്റിചേർന്നിരുന്ന് കഥകൾ കേട്ടതും ആ വീട്ടിലെ മുറികളിലായിരുന്നു. ഓർക്കാട്ടേരി ചന്തയിൽ നിന്നും അച്ഛൻ വാങ്ങിതരുന്ന കളിപ്പാട്ടങ്ങളുമായി ഓടികയറിയത് ആ വരാന്തയിലേക്കായിരുന്നു. സ്കൂളുകൾ, കോളെജുകൾ, ആദ്യജോലി, വിവാഹം എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിയത് ആ വീട്ടിലേക്കാണ്. മരത്തിന്റെ ഗോവണിപടികൾ ചവിട്ടികയറി ചെന്ന് മുകളിലത്തെ നിലയിലുള്ള എന്റെ മുറിയിലെ കട്ടിലിൽ, ജനലഴികൾക്കിടയിലൂടെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കികിടക്കുമ്പോൾ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരാനന്ദം ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു. മഴക്കാലത്ത് വെള്ളം വീണ് ഭാരം വയ്ക്കുന്ന തൊടിയിലെ മാവിന്റെ ചില്ലകൾ എന്റെ മുറിയുടെ  ജനലരികിലേക്ക് താഴ്ന്ന് വന്ന് എന്നെ മഴയുടെ സംഗീതം കേൾപ്പിച്ചു. തുലാവർഷ രാവുകളിൽ ഇടിക്കും മിന്നലിനും കാറ്റിനുമൊപ്പം മഴത്തുള്ളികളും ജനലിലൂടെ തെറിച്ച് വീണ് എന്റെ ശരീരം നനച്ചു.

വെറും നാല് ദിവസം കൊണ്ടാണത്രേ കരാറുകാരന്റെ പണിക്കാർ വീട് പൊളിച്ച് തീർത്തത്. കല്ലുകളും വാതിലുകളും ജനലുകളും ഓടുകളും അവർ ലോറിയിൽ കയറ്റി കൊണ്ടുപോയി.

ഇന്നലെ രാത്രിയിലും ഉറക്കത്തിൽ, പഴയ വീട്ടിലെ മുറികളിലൂടെ എന്തോ തിരഞ്ഞ് നടക്കുന്ന എന്നെ ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടു.

യക്ഷി

'നല്ല യക്ഷികളും ഉണ്ട്, അവര്‍ മനുഷ്യരെ ഉപദ്രവിക്കില്ല' ജോണ്‍ തറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു. ജോണ്‍ ആണു പറയുന്നത്. സത്യമായിരിക്കും. അവനു അറിയാത്...