A blend of 99% fine fiction and 1% fact

Wednesday, July 11, 2012

ഭയം



“വീട്ടിലെ ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ ഇടനാഴികളിൽ ഭയന്ന് ഇരിക്കുകയായിരുന്ന കുട്ടിക്കാലം“; ആനന്ദൻ കണ്ണടയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് ചെരിഞ്ഞു നോക്കി; “നിനക്ക് ഓർമയുണ്ടാവുമല്ലോ നാട്ടിലെ എന്റെ വീട്ടിലെ ഇരുട്ട്”

പതിനൊന്നാം നിലയിലുള്ള ആനന്ദന്റെ ഫ്ലാറ്റിലെ ചുമരുകൾക്ക് മിനുത്ത വെള്ള നിറമാണ്. കർട്ടനുകളും കുഷ്യനുകളും നിലത്ത് വിരിച്ച വെർട്ടികൽ ടൈൽസും വെള്ള നിറത്തിലുള്ളതാണ്. വെള്ള സെറാമിക് ഫ്ലവർ വേസുകളിൽ വെള്ള ലിനൻ പൂക്കൾ, വെള്ള കിടക്ക വിരികൾ, വെള്ള  ടേബിൾ ക്ലോത്തുകൾ, വെള്ള വാഷ് ബേസിനുകൾ, വെള്ള ടാപുകൾ....

എൽഇഡി ലൈറ്റുകളുടെ വെള്ള വെളിച്ചത്തിൽ, കടും വർണ്ണങ്ങളിൽ പൂക്കളുള്ള ഉടുപ്പുകൾ ധരിച്ച ആനന്ദന്റെ പത്ത് വയസ്സുള്ള ഇരട്ട പെൺകുട്ടികൾ  ഓടി കളിക്കുന്നു. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പരാതികളുമായി അവർ അടുക്കളയിൽ അത്താഴമൊരുക്കുന്ന അമ്മയുടെ അടുത്തേക്കോ, ബാൽക്കണിയിൽ എനിക്കടുത്തായി ഇരിക്കുന്ന ആനന്ദന്റെ അടുത്തേക്കോ ഓടിവരും.

“അടുക്കളയുടെ ഇരുട്ടിൽ കൂനി കൂടി, ഭയന്ന് ഇരിക്കുന്ന അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലെ കണ്ണുനീർ എന്നോ വറ്റി പോയിരിക്കണം. അച്ഛന്റെ തല്ലു സഹിക്കാതെ എട്ടാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ നാടു വിട്ടുപോയ വല്ല്യേട്ടൻ. തല്ല് കിട്ടി കിട്ടി ആകാശം ഇടിഞ്ഞ് വീണാലും നിസ്സംഗനായി നിൽക്കുന്ന കുഞ്ഞേട്ടൻ... ഒരു മകൾ ഇല്ലാഞ്ഞതിൽ അമ്മ തീർച്ചയായും ആശ്വസിച്ചിരിക്കും”; ആകാശചരിവിൽ  കടലിലേക്ക് ഇറങ്ങാനൊരുങ്ങുന്ന സൂര്യന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം ആനന്ദന്റെ കണ്ണടയിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിച്ചു.

“പറമ്പിൽ വീണ തേങ്ങ എടുത്തിടാത്തതിന്, മുറ്റത്ത് ഉണങ്ങാനിട്ട നെല്ലോ കൊപ്പരയോ കാക്ക കൊത്തുന്നതിന്, തുണി അയയിൽ നിന്ന് പാറി നിലത്ത് വീണതിന്, എന്തിന് ആലയിൽ പശു കരയുന്നതിന് പോലും തല്ലാണ്. അതും ചൂരൽ കൊണ്ട്“; അടി കിട്ടിയതിന്റെ ആഘാതത്തിലെന്ന പോലെ അവൻ പെട്ടന്ന് ചുമലിൽ കൈകൊണ്ട് ഉഴിഞ്ഞു.

“ഡാ എന്ന അട്ടഹാസമല്ലാതെ മക്കളെ പേരെടുത്ത് വിളിച്ചിട്ടില്ല അച്ഛൻ. കിണ്ടിയിൽ വെള്ളം ഇല്ലാത്തതിനും, കുളിക്കാനുള്ള വെള്ളത്തിന് ചൂട് കൂടി പോയതിനും അലക്കിയ മുണ്ടിൽ കഞ്ഞി പശ പോരാത്തതിനും തുടങ്ങി ചക്കപുഴുക്കിൽ എരിവു കുറഞ്ഞ് പോയതിനുവരെ പാത്രങ്ങൾ ചവിട്ടി പൊളിക്കുന്നതും അമ്മയുടെ കരണത്ത് അടിക്കുന്നതും ഒക്കെ സ്കൂളിൽ വച്ച് നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ, നിനക്ക് അതൊക്കെ അത്ഭുതങ്ങളായിരുന്നു, അല്ലേ?”

നാട്ടിലെ പേരെടുത്ത തറവാടുകളിൽ ഒന്ന്. തലമുറകൾ ധൂർത്തടിച്ചിട്ടും തീരാതെ ഏക്കർ കണക്കിന് പാടങ്ങളും പറമ്പും. ചൂതും കുടിയും പെണ്ണുങ്ങളുമായി നാടു ചുറ്റികറങ്ങി ജീവിക്കുകയായിരുന്നു ആനന്ദന്റെ അച്ഛൻ. ആജാനബാഹു. ഒരു മുടിയിഴപോലുമില്ലാത്ത മൊട്ടത്തല. ക്ലീൻ ഷേവ് ചെയ്ത മുഖം, ചുവന്ന കണ്ണുകൾ, മുറുക്കി ചുവന്ന ചുണ്ടുകളും പുകയിലക്കറ പിടിച്ച പല്ലുകളും. വെള്ള ജൂബ്ബയും മുണ്ടും, കയ്യിൽ ഒരു കാലൻ കുടയും. ഏതോ ഒരു ഉത്സവപറമ്പിൽ ചട്ടികളിക്കുന്നതിൽ മുഴുകി ഇരിക്കുന്ന അയാളെ എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നത് ഞങ്ങളുടെ തന്നെ മറ്റൊരു കൂട്ടുകാരനായിരുന്നു.

“അച്ഛൻ വരരുതേ എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചായിരുന്നു, ഓരോ ദിവസവും ഉണരുന്നതും ഉറങ്ങുന്നതും. ചീട്ടുകളിക്കുന്നിടങ്ങളിലും ചാരായ ഷാപ്പുകളിലും പ്രാപിക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങളോട് പോലും അച്ഛന് ദേഷ്യമായിരുന്നെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അമ്മയോട് പലപ്പോഴും ഞാൻ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്, ആരാണ് അമ്മയോട് ഈ മനുഷ്യനെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞത് എന്ന്. അമ്മ കേട്ട ഭാവം നടിക്കാത്തതാണോ, അതോ കേൾക്കാത്തതോണോ എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല. ചെവികുറ്റിക്ക് അടി കിട്ടി കിട്ടി, ഞാൻ ജനിക്കുന്നതിനും മുൻപേ അമ്മയുടെ രണ്ടു ചെവികളും കേൾക്കാതെ ആയിപ്പോയിരുന്നു”

ഏതോ വാക്കേറ്റത്തിന് കോയമ്പത്തൂരിൽ വച്ച് ആരുടെയോ കത്തി കുത്തേറ്റാണ് ആനന്ദന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചത്. നഗരത്തിന്റെ പുറമ്പോക്കിൽ എവിടെയോ ജഡം കണ്ട് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് നാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് വന്നപ്പോഴേക്കും ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

“ആമ്പുലൻസിൽ കൊണ്ടു വന്ന ആ ശവശരീരത്തിനെ പോലും എനിക്ക് ഭയമായിരുന്നു. തെക്കേ പറമ്പിൽ ചിത കത്തി അമർന്ന് എന്ന് ഉറപ്പിച്ചതിന് ശേഷമാണ് ഞാൻ അന്ന് ഇരുന്ന ഇരിപ്പിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റത് പോലും”

“കാറ്റും വെളിച്ചവും വലുപ്പവും ഒരുപാടുള്ള ഇവിടുത്തെ ബെഡ്റൂമിൽ ഉറങ്ങുമ്പോൾ പോലും, ഇപ്പോഴും അച്ഛന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ചീത്തവിളികളും അമ്മയുടെ അടക്കിപിടിച്ച  തേങ്ങലുകളും കേട്ട് ഞാൻ ഞെട്ടി ഉണരാറുണ്ട്, അച്ഛൻ വന്നെങ്കിലോ എന്ന് ഭയന്ന് ഉറക്കം വരാതെ കിടക്കാറുണ്ട്“