Saturday, February 04, 2012

അച്ഛമ്മ


വെള്ളത്തുണി പുതച്ച് അച്ഛമ്മ ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്നു. പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ആരോ രാമായണം വായിക്കുന്നുണ്ട്. എരിയുന്ന ചന്ദനതിരികളുടെ സുഗന്ധം. തറവാട് വീട്ടിലെ മുറ്റത്തും പറമ്പിലും അകത്തളത്തിലും ആളുകൾ കൂടി നിൽക്കുന്നു. തെക്കെപറമ്പിലെ മാവിന്റെ കടയ്ക്കൽ മഴു ആഞ്ഞ് വീഴുന്ന ശബ്ദം.

“നീയ്യ് വന്നോ! എത്രനാളായി നീയൊന്ന് എന്നെ വന്ന് കണ്ടിട്ട്“

***

മുറ്റത്ത് ആളനക്കം കണ്ട് ഒന്ന് ഇളകിയിരുന്ന് അച്ഛമ്മ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു;

“ആരാദ്”

ഞാൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി ബെഞ്ചിൽ അച്ഛമ്മയോട് ചേർന്നിരുന്നു. ചുക്കിചുളിഞ്ഞ കൈവിരലുകൾ എന്റെ തലയിലും മുഖത്തും പായിച്ച് അച്ഛമ്മ എന്നെ ചേർത്തു പിടിച്ചു;

“നീയ്യ് വന്നോ! എത്രനാളായി നീയൊന്ന് എന്നെ വന്ന് കണ്ടിട്ട്“

മിക്കവാറും ഞായറാഴ്ചകളിലും അച്ഛമ്മയെ കാണാൻ ഞാൻ വരാറുണ്ട്. അത് പറഞ്ഞാൽ അച്ഛമ്മ സമ്മതിക്കില്ല. കാഴ്ചയും കേൾവിയും, ദിവസങ്ങളുടെയും ഓർമകളുടെയും ചിട്ടവട്ടങ്ങളും കണക്കുകളും, അച്ഛമ്മയെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോയിട്ട് വർഷങ്ങൾ ഏറെ കഴിഞ്ഞു.

“എളയ മോന്റെ മോനാണ് എന്നും പറഞ്ഞ് ദിവസവും എത്രപേരാ എന്നെ പറ്റിക്കാൻ ഇവിടെ കയറി വരുന്നത് എന്നറിയോ നിനക്ക്!“; അച്ഛമ്മ എന്റെ കൈത്തലത്തിൽ അമർത്തി ഉമ്മവച്ചു; “കണ്ണും ചെവിയും ഇല്ലാനെച്ച് എന്റെ മോനെ എനിക്ക് തിർച്ചറിയാനാവില്ല എന്നാ എല്ലാരുടെയും വിചാരം. ശ്രിധരനോട് ഇന്നലേം ഞാൻ തറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു, മേലിലീമുറ്റത്ത് കാലുകുത്തരുതെന്ന്”

പല്ലില്ലാത്ത മോണകാട്ടി അച്ഛമ്മ കൊച്ചുകുഞ്ഞിനെപോലെ ചിരിച്ചു.

അച്ഛമ്മ ഇപ്പോൾ ജീവിക്കുന്നത് ഇന്നലെകളിലാണ്. അമ്പത് വർഷങ്ങളെങ്കിലും മുമ്പ് ഏതോ അസുഖത്തിൽ മരിച്ചുപോയ അച്ഛമ്മയുടെ ഇളയ സഹോദരൻ ശ്രീധരമ്മാമ അച്ഛമ്മയെ തമാശയാക്കാൻ എന്റെ വേഷം കെട്ടി വന്നിരിക്കുന്നു. പഞ്ഞിക്കെട്ടുപോലെ വെളുത്ത അച്ഛമ്മയുടെ തലമുടിയിൽ ഞാൻ മുഖമമർത്തി. സ്നേഹത്തിന്റെ സുഗന്ധം!

“അല്ലേലും ശ്രീധരന് ചെറുപ്പത്തിലേ കുറുമ്പ് കൂടുതലാണ്. വടിയുമെടുത്ത് ഞാൻ പിന്നാലെ ചെല്ലണം കുളത്തീന്ന് കേറാനും വല്ലതും തീറ്റിക്കാനും. വികൃതിനൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ... വൈക്കോൽ കൂനയ്ക്ക് വരെ തീവച്ചിട്ടുണ്ടവൻ. അച്ഛന്റേടുത്ത് നിന്ന് തല്ലൊഴിഞ്ഞ നേരമില്ല. ഏട്ടത്യേന്നും  വിളിച്ചൊരു നിലവിളിയായിരിക്കും. പിന്നെ ഞാൻ ചെന്നിട്ട് വേണം അച്ഛന്റെ തല്ലിൽ നിന്നും അവനെ രക്ഷിക്കാൻ!”; അച്ഛമ്മ എന്റെ കൈവിരലുകൾ മുറുക്കി പിടിച്ചു; “ചീത്ത പറഞ്ഞ് ഓടിച്ചതൊന്നും അവന് കാര്യല്ല. ഇപ്പം കയറി വരും, മോൻ നോക്കിക്കോ”

വൈകുന്നേരത്തെ വെയിൽ വീണുകിടക്കുന്ന മുറ്റത്തിനും ഇടവഴിയ്ക്കും അപ്പുറം നിരത്തിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി അച്ഛമ്മ.

“ബസ്സോ വണ്ടിയോ എന്തേലും കിട്ട്വായിരുന്നേൽ ഞാനങ്ങ് വന്നേനെ. മുട്ടിന് വേദനകൊണ്ട് കോണി എറങ്ങാൻ പറ്റുന്നുമില്ല. കുട്ട്യോൾ ആരെയെങ്കിലും സഹായത്തിന് വിളിക്കാനെച്ചാൽ ആർക്കുല്ല നേരം”; അച്ഛമ്മ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് വരാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പാണ്.

മക്കൾ ആരുടെയെങ്കിലും വീടുകളിൽ പോകണം എന്ന് വാശിപിടിച്ച് അച്ഛമ്മ ചിലപ്പോൾ  പുറപ്പെടും. എവിടെയും ഒരു രാത്രിപോലും തങ്ങില്ല. അതിനുമുമ്പേ തുടങ്ങും പരിഭവം;

“ഇവിടെ വന്നിട്ട് ഇപ്പോ എത്രനാളായി. നിങ്ങക്കാർക്കും ദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ചൊരു നിശ്ചയില്ലാനെച്ചാലും എനിക്കുണ്ട്. ആർക്കും നേരമില്ലേൽ ബസ്സിലോ വണ്ടിലോ കേറ്റി വിട്ടേക്ക്, ഞാനങ്ങ് പോയിക്കൊള്ളും. അവിടെ തുളസിത്തറിയിൽ വിളക്ക് വച്ചിട്ട് നാളെത്രയായോ ആവോ!“

***

“ഇരുനൂറ്റി അമ്പത്തിനാല് ആത്മാക്കളാണ് അനാഥമായി അലയുന്നത്...“;

അരിപ്പൊടിയും മഞ്ഞളും കൊണ്ട് വരച്ച കളത്തിന് നടുവിൽ കത്തിച്ചു വച്ച  നിലവിളക്കുകൾക്കും പുകയുന്ന സാമ്പ്രാണി താലങ്ങൾക്കും എരിയുന്ന ഹോമകുണ്ഡത്തിനും  പിന്നിൽ ശാന്തനായി ഇരുന്ന് തിരുമേനി പറഞ്ഞു;

“തലമുറകളാണ് പേറേണ്ടിവരുന്നത് ഈ പാപഭാരം. കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്ത്  ആത്മാക്കളെ  മോചിപ്പിച്ച് വിടുക”

***

കുഞ്ഞു മൺകുടങ്ങളിലെ തെച്ചിപൂക്കളും തുളസി ഇലകളും അരിമണികളും പാപനാശിനിയിലൊഴുക്കി മുങ്ങി നിവർന്നപ്പോൾ മുന്നിൽ തൂവെള്ള വസ്ത്രത്തിൽ നനഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി അച്ഛമ്മ;

“ന്റെ കുഞ്ഞിനെ വിട്ടുപോയുള്ള മോക്ഷം എനിക്ക് വേണ്ട”

***

മരുഭൂമിയിൽ, വേനലിലെ പകലറുതിയിൽ, കടൽതീരത്ത് അച്ഛമ്മയുടെ മടിയിൽ തല വച്ച് ഞാൻ കിടന്നു.

യക്ഷി

'നല്ല യക്ഷികളും ഉണ്ട്, അവര്‍ മനുഷ്യരെ ഉപദ്രവിക്കില്ല' ജോണ്‍ തറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു. ജോണ്‍ ആണു പറയുന്നത്. സത്യമായിരിക്കും. അവനു അറിയാത്...