A blend of 99% fine fiction and 1% fact

Wednesday, October 26, 2011

പ്രേത ബംഗ്ലാവ്


“അർദ്ധരാത്രി. കുറെ നേരമായി മുറ്റത്ത് കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേൾക്കുന്നു. അച്ഛന്റെ മൂത്ത എഴുന്നേറ്റ് പതുക്കെ ജനവാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അപ്പോഴുണ്ടത്രേ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ വെള്ളസാരിയുടുത്ത ഒരു സ്ത്രീരൂപം മുറ്റത്ത്കൂടെ നടക്കുന്നു. മൂത്ത  നിലവിളിച്ച് ബോധംകെട്ട് വീണു. പനി മാറാൻ ഒരാഴ്ചയെടുത്തത്രേ“; ദേവൻ ബീഡി ആഞ്ഞു വലിച്ചു.

ഇടിമിന്നൽ അകമ്പടിയോടെ കനത്ത തുലാവർഷം. സമയം രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണിയെങ്കിലും കഴിഞ്ഞുകാണും. കറണ്ടില്ല. മെഴുകുതിരി കത്തി തീർന്നിരിക്കുന്നു.. പ്രേത കഥകൾ പറയാൻ പറ്റിയ സമയം.

“നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നത് പോലല്ല. ചെലതൊക്കെ സത്യാണ്. നിങ്ങൾ മുക്കിലെ വയൽക്കരയിലെ ബംഗ്ലാവ് കണ്ടിട്ടില്ലേ. അവിടെ ആൾതാമസമില്ല. കാര്യംന്താന്ന്  അറിയോ?”; തറയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്ന ദിലീപേട്ടൻ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു

“എന്താ?”; ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ഉദ്വേഗത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“അതൊരു കഥയാണ്. ബത്തേരിയിലുള്ള ഒരു കൃസ്ത്യൻസ് ആണ് ആ സ്ഥലത്ത് ഈ വീട് പണിയിച്ചത്. എന്റെ അമ്മയൊക്കെ ചെറുതിൽ. വീട്ടുകൂടൽ കഴിഞ്ഞ് അടുത്ത ദിവസം തന്നെ സംഭവം തുടങ്ങിയത്രേ”; സസ്പെൻസിന്റെ മുൾമുനയിൽ ഞങ്ങളെ നിർത്തി ദിലീപേട്ടൻ ബീഡി കത്തിച്ചു.

“എന്താണ് സംഭവം?”; വാതിൽക്കൽനിന്ന് ദേവൻ എനിക്കും അജയനും ഇടയിലേയ്ക്ക് ഞെക്കിഞെരുക്കി  സ്ഥലം മാറി ഇരുന്നു.

“മുറികളിലൂടെ ആരൊക്കെയോ നടക്കുന്ന ശബ്ദം. മേശപ്പുറത്തും അലമാരയിലുമൊക്കെയുള്ള സാധനങ്ങൾ  തനിയെ താഴെവീഴുക, കൊളുത്തിടാത്ത ജനലുകളൊക്കെ പടപടാന്ന് അടക്കുകയും തുറക്കുകയും ചെയ്യുക. പശുവിന്റ്റെ വലുപ്പമുള്ള ഒരു ആൾസേഷൻ നായയുണ്ടായിരുന്നു അവർക്ക്,  നിർത്താതെ ഓരിയിട്ട് മൂനാംദിവസം അത് ചത്തു”

“എന്നിട്ട്?”

“അവര് അച്ചന്മാരെ കൊണ്ടുവന്ന് വെഞ്ചരിപ്പിച്ചു. എന്തൊക്കെയോ വഴിപാടുകൾ നടത്തി. ഒരു മാറ്റവുമില്ല. ഒടുക്കം ആയമ്മയ്ക്ക് ഒരു വട്ടുപോലെ ആയപ്പോൾ കിട്ടിയ വിലയ്ക്ക് അവരത് ഒരു മുസ്ലിംസിന് വിറ്റു. പൊതുവേ പ്രേതങ്ങളിലൊന്നും അങ്ങിനെ വിശ്വാസമില്ലാത്തവരാണല്ലോ മുസ്ലിംസ്. പക്ഷേ അവർക്കും അവിടെ അതുതന്നെ കഥ! ആയമ്മ ഒരു ദിവസം ബെഡ് റൂമിൽ കേറി ലൈറ്റിട്ടപ്പോൾ....."

"ലൈറ്റിട്ടപ്പോൾ? ലൈറ്റിട്ടപ്പോൾ?"; ഞങ്ങൾക്ക് ആകാംക്ഷ തടഞ്ഞുനിർത്താനാവുന്നില്ല

ശബ്ദത്തിൽ അല്പം ഭീകരത കലർത്തി ദിലീപേട്ടൻ തുടർന്നു;
“കട്ടിലിനടിയിൽനിന്നും ഒരു ചുവന്ന രൂപം എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് ജനാലയഴികൾക്കിടയിലൂടെ പുകപോലെ പുറത്തേക്ക് പോയത്രേ. ആയമ്മ കാറിവിളിച്ച് പുറത്തേക്കോടിയപ്പോൾ ആ രൂപമുണ്ട് പുറത്തെ മുറിയിലെ സെറ്റിയിലിരിക്കുന്നെന്ന്.  പിള്ളേർക്കൊക്കെ എപ്പോനോക്കിയാലും എന്തെങ്കിലും സൂക്കേട്. മൊല്ലാക്കമാരൊക്കെ വന്ന് എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തിട്ടൊന്നും ഒരു രക്ഷയുമില്ല. ആരോ പറഞ്ഞ് കൊടുത്ത് അവർ ഒരു മാന്ത്രികതാന്ത്രിക നമ്പൂരിയുടെ ഇല്ലത്ത് ചെന്നപ്പോൾ പുറത്ത് കാത്തുനിൽക്കുന്നവരെ ഒക്കെ ഒഴിവാക്കി നമ്പൂരി ഇയാളെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചത്രേ. ബ്രഹ്മരക്ഷസും രക്തരക്ഷസും പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ ഉള്ള പറമ്പാണ് അത് എന്ന്. അതോടെ അവർ താമസം മാറി. അതിനുശേഷം അതിങ്ങനെ കിടക്കുവാ”

“എന്റമ്മോ!“; ദേവൻ എന്നെയും അജയനെയും തോണ്ടി; “എടാ ഇനി സന്തോഷിൽ സെക്കൻഡ്ഷോ പോന്ന പരിവാടി വേണ്ട”

സന്തോഷ് ടാക്കീസിൽ പോകുന്ന വഴിക്ക് റോഡ് സൈഡിലെ വിശാലമായ വയലിനപ്പുറത്ത് ദൂരെയായി ആ വീട് കാണാം

“ദിലീപേട്ടാ ഒരു ദിവസം വിടുവല്ലേ? അവിടയ്ക്ക്”; അജയൻ പെട്ടന്ന് ചോദിച്ചു; “ഞാനാണെങ്കിൽ ഇതുവരെ ഒരു പ്രേതത്തിനെ കണ്ടിട്ടില്ല”

“നിനക്ക് പ്രാന്താണ്. വെറുതെ എന്തിനാടാ പ്രേതത്തിന്റെ കൈ കൊണ്ട് ചാവുന്നത്. ഇതൊക്കെ ഇല്ലാത്തതായിരുന്നെങ്കിൽ ആ വീട് ഇങ്ങിനെ അടച്ചിടേണ്ടി വരുവായിരുന്നോ? അല്ലേ ദിലീപേട്ടാ”; ദേവന് ആധിയായി

“ഇനിക്കും തോന്നലുണ്ട്, ഒന്ന് അവ്ടെപ്പോയി നോക്കണംന്ന്. ന്നാലും ധൈര്യം അങ്ങോട്ട് സമ്മതിക്കുന്നില്ല”; ദിലീപേട്ടന് അർദ്ധസമ്മതം.

“നിനക്ക് പേടിയുണ്ടോടാ?”; അജയൻ എന്നെ തോണ്ടി. അവൻ തീരുമാനിച്ചുകഴിഞ്ഞെങ്കിൽ പിന്നെ ഞാൻ എന്തു പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല.  അവൻ എന്നെ കൊണ്ടുപോയിരിക്കും.

“ഏയ് എന്ത് പേടി! നീയുള്ളിടത്ത് വേറേത് പ്രേതം!“

അടുത്ത ആഴ്ചയിലെ ഒരു ദിവസം. രാത്രി പതിനൊന്ന് മണി.

കശുമാങ്ങ വാറ്റിയ നാടൻ അവസാനത്തെ റൌണ്ട് വിഴുങ്ങി ഞങ്ങൾ നാലും മിഷൻ പ്രേതബംഗ്ലാവിനിറങ്ങി. ദിലീപേട്ടന്റെ നാലുകട്ട ടോർച്ച്. എല്ലാവരുടെയും പോക്കറ്റിൽ ദിനേശ് ബീഡി, തീപ്പെട്ടി, മെഴുകുതിരികൾ. ദേവന്റെ കഴുത്തിൽ ഷർട്ടിന് പുറത്തായി കുരിശ് മാല. എന്റെ തോൾ സഞ്ചിയിൽ നാടന്റെ രണ്ട് അരക്കുപ്പികൾ. രണ്ട് സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസ്സുകൾ. എല്ലാവരുടെയും കയ്യിൽ ഒരു ധൈര്യത്തിന് വണ്ണം കുറഞ്ഞ, കുത്തിനടക്കാൻ പാകത്തിൽ നീളമുള്ള ബലമുള്ള മുളവടികൾ.

അടുത്തെത്തും തോറും കൂരാക്കൂരിരുട്ടിൽ അതൊരു പ്രേതഭവനം തന്നെയായി തോന്നിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ കാലിനടിയിലെ കരിയിലകൾ ഞെരിയുന്ന ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാനുണ്ട്. ആൾപ്പെരുമാറ്റം തീണ്ടിയില്ലാത്ത വലിയ പറമ്പിൽ കുറ്റിച്ചെടികൾക്കും വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾക്കും ഇടയിലൂടെ നടന്ന് ഞങ്ങൾ വരാന്തയിലേക്ക് കയറി. ഇടിഞ്ഞുപൊളിഞ്ഞ് വീണ മേൽക്കൂരയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളും പൊടിപടലങ്ങളും ഉണങ്ങിയ ഇലകളും കയ്യിലെ വടികൾ കൊണ്ട് തള്ളിമാറ്റി ഇരിക്കാൻ അല്പം ഇടമുണ്ടാക്കി ഞങ്ങൾ അവിടെ ഒരു മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചു കുത്തിനിർത്തി.

“എന്നാ തൊടങ്ങ്വല്ലേ മക്കളേ” ദിലീപേട്ടൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും സഞ്ചിവാങ്ങി സ്റ്റീൽഗ്ലാസ്സുകളിൽ ഒന്നെടുത്ത് അതിൽ പകുതി നാടനൊഴിച്ച് ദിലീപേട്ടൻ വരാന്തയിലേക്ക് കേറിവരുന്നിടത്ത് കൊണ്ടുവച്ച് തിരിച്ചുവന്നു;

“ഏതു പ്രേതം വന്നാലും അതുമടിച്ച് അവിടിരിക്കട്ടെ”

പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ നാടൻ സേവ തുടർന്നു. ലഹരിക്കൊപ്പം സംസാരത്തിന്റെ ശബ്ദവും ഏറിവന്നു. അറിയാവുന്ന പ്രേതകതഥകൾ ഓരോരുത്തരായി പറഞ്ഞ് ഭീകരത സൃഷ്ടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

പെട്ടന്നായിരുന്നു ആ ശബ്ദം!

അടിച്ച് ഓഫായി പിന്നിലെ മരപ്പലകയിലേക്ക് ദേവൻ മറിഞ്ഞ് വീണതിന്റെ ശബ്ദം. മയക്കത്തിലേക്ക് വീഴുന്നതിനിടയിൽ അവൻ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു; “പ്രേതത്തിന്റെ അപ്പൻ”

ചുവരിൽ ചാരിയും മടിയിൽ തലവച്ചും ഓരോരുത്തരായി ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു.

*****
“ഡാആ....എണീക്കെടാ...”; ദേവന്റെ അലർച്ച കേട്ടാണ് ഞങ്ങൾ ഞെട്ടിഉണർന്നത്. നേരം നല്ലപോലെ വെളുത്തിരിക്കുന്നു. വരാന്തയിലേക്ക് കയറുന്നിടത്ത് നിന്ന് ദേവൻ അവിടെ വച്ച സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു. “എന്തോ ഒരു സത്യമുണ്ടെടാ, ഇതിൽ ഒരു തുള്ളിപോലും ഇല്ല”; അവൻ കഴുത്തിലെ കുരിശിൽ തിരുകിപ്പിടിച്ച് നാലുപാടും നോക്കി.

എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് ഒരു ബീഡി തീപ്പിടിപ്പിച്ച് ദിലീപേട്ടൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു; “വെർതെ അളറി വിളിക്കല്ല ദേവാ. നിങ്ങളൊക്കെ ഒറങ്ങി സാധനം തീർന്നപ്പോൾ അതെടുത്ത് ഞാനങ്ങടിച്ചു”

Monday, October 10, 2011

പ്രണാമം, ജഗദ്ജിത് സിംഗ്


സംഗീതമയമായിരുന്ന കോളെജ് ഹോസ്റ്റൽ ജീവിതത്തിനിടയിലാണ്, മുറിയിൽ എങ്ങിനെയോ എത്തിപ്പെട്ട ഒരു കാസെറ്റിൽനിന്നും, ആദ്യമായി ജഗദ്ജിത് സിംഗിനെ കേൾക്കുന്നത്. അന്ന്തൊട്ട് ഇന്നുവരെ ഗസൽ എന്ന വാക്കിനോടൊപ്പം മനസ്സിലുയർന്ന് വരുന്നത് ആദ്യം ആ പേര്. ആ സ്വരം.

അനുവാചകരുടെ ഹൃദയത്തിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നിരുന്ന, ശോകാർദ്രമായ പുരുഷശബ്ദമായിരുന്നു, അദ്ദേഹത്തിന്റെത്.

പ്രണയത്തിനും പ്രണയഭംഗത്തിനും നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കും ഏകാന്തതയ്ക്കും വേണ്ടി പാടിയ അസാദ്ധ്യഗായകൻ. കേൾക്കാനിരുന്ന അതിമധുരഗാനങ്ങൾ പാടിതീർക്കാതെ പോയ ഗസലുകളുടെ രാജാവ്.

പ്രണാമം.

ചാക് ജിഗർ കെ...

Thursday, October 06, 2011

സ്റ്റീവ് ജോബ്‌സ്‌


വെല്ലുവിളികളെ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തോടെ നേരിട്ട് മുന്നേറിയ ജീവിതമായിരുന്നു, എന്നും സ്റ്റീവ് ജോബ്സിന്റേത്. 

ആരും മോഹിക്കുന്നതരത്തിൽ ലോകത്തിൽ ആപ്പിളിനെ ഇന്നത്തെ നമ്പർ വൺ ബ്രാൻഡായി വളർത്തിക്കൊണ്ടുവരാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചതിനു പിന്നിലും ആ നിശ്ചയദാർഢ്യവും അർപ്പണ ബോധവും തന്നെ.

ആദരാഞ്ജലികൾ


ചിത്രം-ഗൂഗിൾ

Monday, October 03, 2011

ക്യൂൻ സേബ, അൺനോൺ ക്യൂൻ ഓഫ് അൺനോൺ കിംഗ്ഡം...


സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചതേയുള്ളു. മരുഭൂമിക്കും അതുകഴിഞ്ഞ് കടലിനും അപ്പുറം  ആകാശച്ചരിവിൽ നരച്ച വെളിച്ചം തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ഉഷ്ണത്തിന് കുറവ് തെല്ലുമില്ല. പകൽ മുഴുവൻ വീശിയടിക്കുകയായിരുന്ന ചൂട് കാറ്റ് ഉടനെയൊന്നും അവസാനിക്കുന്ന മട്ടില്ല.

കൊട്ടാരത്തിലെ മട്ടുപ്പാവിൽ, രത്നങ്ങൾ പതിച്ച സിംഹാസനത്തിൽ രാജ്ഞി സേബ ആസനസ്ഥയായി. കടും നിറത്തിലുള്ള പട്ടു വസ്ത്രങ്ങളിൽ രാജ്ഞി പതിവിലും സുന്ദരിയായും ഉന്മേഷവതിയായും തോന്നിച്ചു. അവർ ശരീരത്തിൽ പൂശിയ മുന്തിയ സുഗന്ധ ദ്രവ്യങ്ങളുടെ മണം മട്ടുപ്പാവിൽ തങ്ങിനിന്നു.

കടലിൽ നിന്നും കൊട്ടാരവളപ്പിലേക്ക് കപ്പലുകൾക്ക് കടന്നുവരാൻ നിർമ്മിച്ച ജലമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ എത്തിയ, രാജ്ഞിയുടെ വലിയ കപ്പലുകളിലൊന്ന് നങ്കൂരമിടുകയാണ്. ലഭിച്ച വിവരമനുസരിച്ച് അമൂല്യങ്ങളായ രത്നങ്ങളും സ്വർണ്ണവുമടങ്ങുന്ന വൻ സമ്പത്തുമായാണ് അത് തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നത്.

ഗൂഡമായ ഒരു ചിരിയോടെ രാജ്ഞി സിംഹാസനത്തിലേയ്ക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്ന്, രത്നചകിതങ്ങളായ വളകളും മോതിരങ്ങളും അണിഞ്ഞ ഇടത് കൈ അല്പം  ഉയർത്തി. പിന്നിൽ നിരന്നു നിൽക്കുകയായിരുന്ന ദാസികളിൽ ഒരുവൾ നിശ്ശബ്ദമായ ചുവടുവയ്പുകളോടെ വന്ന് താലത്തിലെ പളുങ്കു ചഷകത്തിൽ നിറച്ച വീഞ്ഞ് ഭവ്യതയോടെ രാജ്ഞിക്ക് കൈമാറി. പടിഞ്ഞാറൻ യൂറോപ്പിൽ നിന്നും വരികയായിരുന്ന കപ്പലുകൾ കൊള്ളയടിച്ചു കൊണ്ടുവന്ന, കട്ടിരക്തത്തിന്റെ നിറമുള്ള വീഞ്ഞ് രാജ്ഞി ചുണ്ടോട് അടുപ്പിച്ചു.

ലോകത്തിലെ സകലസമ്പത്തും തന്റേത് മാത്രമാവണം. ലോകം മുഴുവൻ ആളുകൾ അറിയണം ആരാണ് രാജ്ഞി സേബ എന്നത്. കടൽക്കൊള്ളക്കാരി എന്ന് പറഞ്ഞ് പരത്തുന്നുണ്ട്, പലരും. നേരിട്ട് പരാജയപ്പെടുത്തുമെന്ന ഭീഷണിയും. എന്നിട്ടെന്തായി! തന്റെ നാവികരുടെ കൈക്കരുത്തിനു മുന്നിൽ അടിയറവ് പറയുകയാണ് സകലരും. പിടിച്ചെടുത്ത കപ്പലുകളിലെ മുതലുകൾ കൊണ്ട് നിറയുകയാണ് തന്റെ ഖജനാവ്. വീഞ്ഞിന്റെ ലഹരി രാജ്ഞിയുടെ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങി. സ്വതേ ചുവന്ന മുഖം ഒന്നുകൂടെ ചുവന്ന് തുടുത്തു.

ആയുധധാരികളായ കരുത്തരായ പുരുഷ അടിമകൾ മുതലുകൾ അടങ്ങുന്ന വലിയ പെട്ടികൾ ഓരോന്നായി കൊണ്ട് വന്ന് രാജ്ഞിയുടെ മുന്നിൽ വച്ചു. അവ തുറന്ന് നാവികത്തലവൻ മുതലുകളെക്കുറിച്ച് വർണ്ണിച്ച് കേൾപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. രത്നങ്ങൾ, പവിഴങ്ങൾ, മുത്തുകൾ, വൈഡൂര്യങ്ങൾ, സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ, സുഗന്ധ ദ്രവ്യങ്ങൾ.....

“ഇന്നു രാത്രി ആഘോഷത്തിന്റെതാവട്ടെ!“; രാജ്ഞി ഉത്തരവിട്ടു.

വാദ്യമേളത്തിന്റെയും പാട്ടിന്റെയും അകമ്പടിയിൽ തീറ്റയും കുടിയുമായി ആണും പെണ്ണും മതിമറന്ന് നൃത്തം ചെയ്തു. രാജ്ഞിയെ പ്രകീർത്തിച്ചു. ആഘോഷങ്ങൾ രാവേറുന്നത് വരെ നീണ്ടു.

രാജ്ഞിയുടെ ചഷകം നിറയുകയും ഒഴിയുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

***

സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചതേയുള്ളു. മരുഭൂമിക്കും അതുകഴിഞ്ഞ് കടലിനും അപ്പുറം  ആകാശച്ചരിവിൽ നരച്ച വെളിച്ചം തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ഉഷ്ണത്തിന് കുറവ് തെല്ലുമില്ല പകൽ മുഴുവൻ വീശിയടിക്കുകയായിരുന്ന ചൂട് കാറ്റ് ഉടനെയൊന്നും അവസാനിക്കുന്ന മട്ടില്ല.

ആറാമത്തെ നിലയിലുള്ള ഹോട്ടൽമുറിയുടെ കുളിർമയിൽ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിനിൽക്കുകയാണ് സേബ. പുറത്ത് വിശാലമായ മരുഭൂമിയിൽ, വളരുന്ന ഇരുട്ടിൽ ഉൽഖനനം ചെയ്തെടുത്ത കൂറ്റൻ കരിങ്കൽതൂണുകൾ കുത്തനെ നിർത്തി വച്ചിരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ, ആശ്ചര്യം തോന്നുകയാണ്. കൃസ്തുവിനും  മുമ്പ് പത്താംനൂറ്റാണ്ടിൽ മരുഭൂമിയിലേക്ക് ഈ പാറക്കല്ലുകൾ എവിടെനിന്നും എങ്ങിനെ കൊണ്ടുവന്നു!

യുനസ്കോ വേൾഡ് ഹെറിട്ടേജ് ലിസ്റ്റിൽ പെടുത്തിയതിൽ പിന്നെയാണ് എഴുപതുകളിൽ നിർത്തി വച്ചിരുന്ന ഉൽഖനനം ഇവിടെ പുനരാരംഭിക്കുന്നത്. ആർക്കിയോളജിയിൽ പി.എച്ച്.ഡി എടുത്ത് യുനെസ്കോയിൽ ജോലിക്ക് ചേർന്നതിന് ശേഷം ആദ്യമായി വരുന്നത് ഇവിടേയ്ക്കാണ്.

“കുടിച്ച് കൂത്താടി നടന്നിരുന്ന രാജ്ഞിയുടെ നാടായിരുന്നു. ഇവിടിപ്പോൾ മദ്യത്തിന് വിലക്ക്!“;  ഗ്ലാസ്സുകൾ പരസ്പരം മുട്ടിക്കുമ്പോൾ നരേന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു.

“രാജ്ഞി സേബയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നെന്നു പറയുന്ന അളവറ്റ സമ്പത്തിന് എന്തു പറ്റിക്കാണും”; സേബ ഗ്ലാസ്സ് ചുണ്ടോട് ചേർത്തു.

“ആരറഞ്ഞു”; നരേന്ദ്രൻ ചിരിച്ചു; “അറുപതുകളിലും എഴുപതുകളിലും പലപ്പോഴായി ഇവിടെ ഉഴുതു മറിച്ചിട്ടും പരതിയിട്ടും, ചില്ലറ ചെമ്പു ഉപകരണങ്ങൾ മാത്രമേ അന്ന് കണ്ടുകിട്ടിയതായി പറയുന്നുള്ളു. നൂറ്റാണ്ടുകളായി രാജ്ഞിയുടെ സമ്പത്ത് തേടി അതാത് കാലത്തെ അധിനിവേശക്കാർ ഇവിടം പരതുന്നു. ആർക്കൊക്കെ എന്തൊക്കെ കിട്ടി എന്നതിന് ഒരു രേഖയുമില്ല”;

“ഒരു പ്രകൃതി ദുരന്തമായിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പറഞ്ഞ സമ്പത്ത് മുഴുവൻ ചിലപ്പോൾ ഈ ഭൂമിക്കടിയിലുണ്ടായിരുന്നേക്കാം. അല്ല മറിച്ചൊരു  യുദ്ധത്തിൽ രാജ്ഞിയെ പരാജയപ്പെടുത്തി ഇവിടം തകർത്താണ് എങ്കിൽ ഒരു പോടിപോലും ബാക്കിവച്ചിരുന്നിട്ടുണ്ടാവില്ല, കണ്ടു പിടിക്കാൻ”

 “നിധി കണ്ടെടുക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ ഉഴുതുമറിച്ചത് കൊണ്ട് നഷ്ടമുണ്ടായത്, മറ്റ് പഠനങ്ങൾക്കാണ്. പഴയകെട്ടിടങ്ങളുടെ ലേ ഔട്ട്, ലഭിച്ചേക്കാമായിരുന്ന അക്കാലത്തെ പാത്രങ്ങളുടെയും ആയുധങ്ങളുടെയും ആഭരണങ്ങളുടെയും മറ്റും അവശിഷ്ടങ്ങൾ...”; വർഷങ്ങളായി പുരാതന വാസ്തുകലയെക്കുറിച്ച് പഠനം നടത്തുകയാണ് നരേന്ദ്രൻ.

“രാജ്ഞി സേബയുടെ കൊട്ടാരം എന്നത് ഒരു കെട്ടുകഥ മാത്രമാണെന്ന് പറയുന്നവരും ഉണ്ട്. സൂര്യനെ ആരാധിച്ചിരുന്ന പ്രാകൃതരായ ഒരുകൂട്ടം ആളുകൾ, മീൻ പിടിച്ചും, കുന്തിരിക്കം ശേഖരിച്ച് കയറ്റിഅയച്ചും ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു പ്രദേശമായിരുന്ന് ഇത് എന്നാണ് അവരുടെ അഭിപ്രായം. പക്ഷേ ഇക്കണ്ട കൂറ്റൻ കല്ലുകൾകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച കെട്ടിടങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവരൊന്നും പറയുന്നില്ല“

“സോളമന്റെ ബുദ്ധിയെ കേട്ടറിഞ്ഞ് സമ്മാനങ്ങളുമായി അദ്ദേഹത്തെ തേടിച്ചെന്ന്, ക്യൂൻ സേബ അദ്ദേഹത്തിൽ അനുരാഗവതിയായി, അല്ല ശിഷ്യയായി എന്നുമുണ്ട് ചരിത്രം. അറബ് ആഫ്രിക്കൻ ചരിത്രങ്ങളിൽ പലയിടത്തും പലയിടങ്ങളിലായാണ് ക്യൂൻ ഓഫ് സേബയെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത്. ഖുറാനിലും ബൈബിളിലും ക്യൂൻ സേബയെക്കുറിച്ച് പരാമർശങ്ങളുണ്ട്. ഇനി ഒരാൾ മാത്രമായിരുന്നോ ക്യൂൻ ഓഫ് സേബ എന്നതിനെക്കുറിച്ചുമുണ്ട് ആശയക്കുഴപ്പം“

“ക്യൂൻ സേബ, അൺനോൺ ക്യൂൻ ഓഫ് അൺനോൺ കിംഗ്ഡം...”

രാജ്ഞി സേബയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചുകൊണ്ട്, സേബയുടെ ഗ്ലാസ്സ് നിറയുകയും ഒഴിയുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു.