A blend of 99% fine fiction and 1% fact

Friday, October 30, 2009

അടയാളങ്ങള്‍


കടുത്ത വേനലിലെ ദീര്‍ഘമായ ആ പകലുകളുടെ അവസാനം വൈകുന്നേരം ഞാന്‍ കടുക് പാടങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ പോയി തനിയെ ഇരിക്കും.

കിട്ടേണ്ടിയിരുന്ന കൃഷിസ്ഥലങ്ങളുടെ അര്‍ഹമായ കുടുംബവിഹിതം ചോദിക്കാന്‍ അച്ഛന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ എന്നെകൂടെ കൂട്ടിയത് കൊണ്ടാവാം, ഗ്രാമത്തില്‍ അച്ഛന്റെ വീട്ടില്‍ എന്നോട് കൂട്ടുകൂടാന്‍ ആരുമില്ലായിരുന്നു.

കാറ്റിന്റെ ചൂട് കുറഞ്ഞ് കുറഞ്ഞ് വരുന്നതും, കണ്ണെത്താ ദൂരം നീണ്ട് കിടക്കുന്ന പാടത്തിന്റെ അങ്ങേചരിവില്‍ ഓറഞ്ച് നിറത്തിലുള്ള സൂര്യന്‍ അലിഞ്ഞലിഞ്ഞ് ഇല്ലാതാവുന്നതും, ഇരുള്‍ പിന്നിലൂടെവന്ന് പൊതിയുന്നതും ഞാനിപ്പോഴും ഇന്നലത്തേത് പോലെ അറിയുന്നു. ആ ഇരുട്ടും നിശ്ശബ്ദതയുമാണ് ഞാനിതുവരെ അനുഭവിച്ച ഏറ്റവും വലിയ സുഖം എന്നും എനിക്ക് തോനുന്നു. കടുക് പൂക്കളുടെ ആ മഞ്ഞ നിറമാണ് എനിക്ക് ഏത് നിറത്തെക്കാളും ഏറെ ഇഷ്ടം.

കുറച്ച് നാളുകള്‍ കൂടെ കഴിഞ്ഞ് എന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് തലതാഴ്ത്തി ആ വീട് വിട്ട് ഇറങ്ങിപ്പോരുമ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ എന്തായിരിക്കും ആലോചിച്ചത്...

പ്രായത്തിന്റെ അവിവേകം കൊണ്ട് നാട് വിട്ട് ഓടിപ്പോയത് തെറ്റായിപ്പോയെന്നോ...പത്ത് മുപ്പത് വര്‍ഷം അവിടെയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കാതിരുന്നത് തെറ്റായിപ്പോയെന്നോ...പ്രാരാബ്ദങ്ങളും മൂന്ന് പെണ്മക്കളും ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് തിരിച്ച് ചെന്ന് കൈ നീട്ടിയത് തെറ്റായിപ്പോയെന്നോ...


ഒരു യാത്ര പോലും പറയാതെ സംഗീത പൊയ്ക്കളഞ്ഞിട്ട് പതിനാല് വര്‍‌ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പഴയ ഡയറികള്‍‌ക്കിടയില്‍ പരതി ഞാനൊരു ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോ കണ്ടെടുത്തു. കമ്പനിയിലെ ഒരു ദീപാലി ആഘോഷത്തിനിടയിലെടുത്ത ആ ഫോട്ടോയില്‍ എനിക്ക് തൊട്ടടുത്തായി സംഗീത നില്‍ക്കുന്നു. കഴുത്തറ്റം മുറിച്ചൊതുക്കിയ മുടി. പുരികങ്ങളുടെ ആകൃതി മുഖത്തിന് നല്‍കിയ സ്ഥായിയായ ആശ്ചര്യ ഭാവം.

നേരത്തെ ഇറങ്ങിയിരുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ച് നടക്കുമായിരുന്നു. വിശാലമായ ഇന്‍ഡ‌സ്ട്രിയല്‍ ഏരിയയുടെ പുറമ്പോക്കിനപ്പുറം എരുമച്ചാണകത്തിന്റെയും മനുഷ്യ വിസര്ജ്ജ്യത്തിന്റെയും വാടമണം തങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന, സാധാരണക്കാരായ കൂലികളും തൊഴിലാളികളും താമസിക്കുന്ന ഗലികള്‍ക്കിടയിലൂടെ മിക്കവാറും ഒന്നും സംസാരിക്കാതെയാണ് നടത്തം. ഒറ്റയ്ക്കും കൂട്ടായും നാളിതുവരെ നടന്ന യാത്രകളില്‍ ഞാനിന്നും ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത് സംഗീതയുമൊരുമിച്ചുള്ള ആ യാത്രകള്‍ തന്നെ. മുരുകന്റെ പ്രതിമയുള്ള ഒരു ആല്‍ത്തറയ്ക്ക് മുന്നിലാണ് ആ നടത്തത്തിന്റെ അവസാനം.

അവള്‍ക്കൊപ്പം നടന്ന ആദ്യ ദിവസം അവിടെയെത്തിയപ്പോള്‍ സംഗീത പറഞ്ഞു;
“ഞാന്‍ താമസിക്കുന്നിടത്തിന് വീട് എന്ന് പറയാ‍നാവില്ല. എന്നെങ്കിലും ഒരുപക്ഷേ ആവുമ്പോള്‍ നിന്നെ ഞാന്‍ അവിടെയ്ക്ക് വിളിക്കും. ഇനി തിരിച്ച് നടന്നോളൂ”

ഒരിക്കല്‍ ചെന്നയില്‍ ഒരു ആഴ്ച നീണ്ട ഒരു ഓഫീസ് ടൂര്‍ കഴിഞ്ഞ് വന്നപ്പോഴാണ് സംഗീത ഓഫീസില്‍ വരാതെയായിട്ട് നാലഞ്ച് ദിവസങ്ങളായെന്ന് അറിയുന്നത്. ഒരു ദിവസം കൂടെ കാത്തിരുന്ന് അടുത്ത വൈകുന്നേരം ആ വഴിയിലൂടെ ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്ന് ചെന്നു. മുരുകനും ആല്‍ത്തറയും ഒഴിച്ച് ആ കോളനി മുഴുവനായും ഇടിച്ച് നിരത്തിയിരിക്കുന്നു. പൊളിഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അവിടവിടെ എന്തൊക്കെയോ തിരയുന്ന കുറച്ച് പേര്‍ മാത്രം. ഇന്‍ഡസ്ട്രിയല്‍ എസ്റ്റേറ്റ് വിപുലീകരിക്കുന്നു. അനധികൃതമായി കുടിയേറിയ സര്‍ക്കാര്‍ ഭൂമി ബലമായി ഒഴിപ്പിച്ചതാണത്രേ.

സ്ഥലങ്ങള്‍, ജോലികള്‍, സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ എല്ലാം പലവട്ടം മാറി മറഞ്ഞു.
ഒരു യാത്ര പോലും പറയാതെ പോയ സംഗീത ഇപ്പോഴും ഓര്‍മയില്‍ തങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു.

Monday, October 26, 2009

വീരകേരള സിംഹം - പഴശ്ശിരാജ


എല്‍.പി ക്ലാസ്സില്‍ നാരായണന്‍ മാഷ് പല തവണ പറഞ്ഞുതന്നിട്ടുണ്ട്, പഴശ്ശിരാജായുടെ വീരസാഹസിക കഥകള്‍.

വയനാടന്‍ കാടുകളില്‍ ബ്രിട്ടീഷ് സൈന്യത്തിനെതിരെ പഴശ്ശി നടത്തിയ ഒളിപ്പോരിന്റെ വിവരണങ്ങള്‍ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് കേട്ട് ഞങ്ങള്‍ രോമാഞ്ചം കൊണ്ടു. പഴശ്ശിരാജയുടെ സമകാലികരാവാനാവത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ ദു:ഖിച്ചു.
ഇന്റര്‍വെല്‍ സമയങ്ങളില്‍ മുളവടികള്‍ പൊട്ടിച്ചെടുത്ത് വാളാക്കി പഴശ്ശിരാജയെ അനുകരിച്ച് ഞങ്ങള്‍ യുദ്ധം കളിച്ചു.

പഴശ്ശിരാജ സിനിമയുടെ നിര്‍മ്മാണ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയത് മുതല്‍ ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു, എങ്ങിനെയായിരിക്കും ആ വീര യോദ്ധാവിനെ അവര്‍ വരച്ച് കാണിക്കുന്നത് എന്ന്.

ഓരോ ഫ്രെയിമും സുന്ദരം. നല്ല ക്യാമറ. യുദ്ധരംഗങ്ങള്‍ ഒരു മലയാള സിനിമയില്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചതിനേക്കാള്‍ എത്രയോ മടങ്ങ് മുന്നില്‍. നന്നായി അഭിനയിച്ച നടീ നടന്മാര്‍. കഴിവിന്ന് പരമാവധി പ്രവര്‍ത്തിച്ച ടെക്നിഷ്യന്മാര്‍. തീര്‍ച്ചയായും ഓരോരുത്തരും കണ്ടിരിക്കേണ്ട സിനിമ.

സംഭവങ്ങളുടെയും കഥാപാത്രങ്ങളുടെയും ബാഹുല്യം ഒരു സിനിമാ സമയത്തിനുള്ളില്‍ ഒതുക്കിയെടുക്കാനാവില്ല എന്നത് അംഗീകരിച്ചേ പറ്റൂ. അവ കോര്‍ത്തിണക്കാന്‍ ശക്തമായ ഒരു തിരക്കഥ ഇല്ല എങ്കില്‍ സിനിമയുടെ ഒഴുക്ക് പലവഴിക്കാകും. അതീവ പാടവവും വൈഭവവും കൈമുതലായ എംടി-യില്‍ ഇതിനേക്കാള്‍ കുറച്ച് കൂടിയായിരുന്നു എന്റെ പ്രതീക്ഷ. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരനാണ് എംടി. എഴുത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കരുത്ത് കണ്ട് എന്നും ഞാന്‍ അതിശയിച്ചിട്ടുണ്ട്. പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ കഴിവുകളില്‍ നിന്നും നാം എപ്പോഴും കൂടുതല്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു!

വെള്ളവുമായി വന്ന മാക്കത്തിന്റെ കയ്യിലെ തളികയില്‍ നിന്നും ചുരികയൂരി പഴയംവീടന്‍ ചന്തുവിനെയും പടയാളികളെയും നിലം പരിശ്ശാക്കുന്നതും, കോട്ട തകര്‍ത്ത് സായിപ്പിനെ കെട്ടിതൂക്കിയതും, പഴയംവീടന്‍ ചന്തുവിനെ കൊല്ലുന്നതിന്ന് കത്തുന്ന കുടിലുകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും എടച്ചേന കുങ്കന്‍ കുതിരപ്പുറത്ത് സാവധാനത്തില്‍ മുന്നോട്ട് വരുന്നതും, തൂക്കിക്കൊല്ലുന്നതിന്ന് മുമ്പ് കുന്നവത്ത് നമ്പ്യാര്‍ മകനോട് ‘ഭയക്കരുത്, നാം ഭയക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് വിജയിച്ചതായി തോന്നും’ എന്ന് പറയുന്നതും, ‘കമ്പനിയെ നമ്മുടെ മണ്ണില്‍ നിന്നും നാടുകടത്തി ഞാന്‍ രാജ്യം ഭരിക്കുമ്പോള്‍ വയനാടന്‍ കാടുകള്‍ നോക്കി സംരക്ഷിക്കാന്‍ നിന്നെ ഏല്‍പ്പിക്കുമെന്ന്‘ പഴശ്ശി, തലക്കല്‍ ചന്തുവിനോട് പറയുന്നതും, സധൈര്യം പോരാടി ബ്രിട്ടിഷ് സൈനികരെ അറുത്ത് അറുത്ത് വീഴ്ത്തി മരണത്തിലേയ്ക്ക് നടന്ന് ചെന്ന പഴശ്ശിരാജയും ഒക്കെ ഓര്‍മ്മയില്‍ കത്തി നില്‍ക്കുമ്പോഴും കഥയ്ക്ക് എവിടെയോ ഒരു ഒഴുക്ക് നഷ്ടമായത് പോലെ.

ഇങ്ങിനെയൊരു യോദ്ധാവിനെ അറിയാന്‍ നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ക്ക് അവസരമൊരുക്കിയ ‘പഴശ്ശിരാജ’ ടീമിന് തീര്‍ച്ചയായും അഭിമാനിക്കാം.

Monday, October 12, 2009

ആഘോഷങ്ങള്‍




ഓഫീസിൽ നിന്ന് എത്ര വൈകി ഇറങ്ങുമ്പോഴും, എത്ര നേരത്തേ എത്തുമ്പോഴും സെക്യൂരിറ്റി ഗേറ്റിനു പിൻവശത്ത്‌ അവർ കൂടി നിൽക്കുന്നത്‌ കാണാം. കമ്പനിയുടെ വിവിധ യൂനിറ്റുകളിലേയ്ക്ക്‌ റോമെറ്റീരിയലും ഫിനിഷ്ഡ്‌ പ്രോഡക്റ്റും കൊണ്ടുപോകുന്ന ചെറുതും വലുതുമായ വാഹനങ്ങളുടെ ഡ്രൈവർമാരും, 'റണ്ണർ' എന്ന പേരിലറിയപ്പെടുന്ന, സാധനങ്ങളുടെ ഡെലിവറി ചലാനും മറ്റ്‌ പേപ്പറുകളുമായി അവർക്കൊപ്പം പോകുന്ന ഓഫിസ്‌ ബോയ്സും.

രാജ്യത്തിന്റെ പല ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും വന്ന് കൂടിയവർ. അവരുടെ ജോലിയ്ക്ക്‌ അവധി ദിനമെന്നോ പകലെന്നോ രാവെന്നോ ഇല്ല. ഡെലിവറി ഡേറ്റിനനുസരിച്ച്‌ ഷിപ്മെന്റ്‌ പോകണമെങ്കിൽ അവർക്ക്‌ വിശ്രമിച്ച്‌ കൂട. അവർക്കും അങ്ങിനെ ജോലി ചെയ്യുന്നത്‌ തന്നെ ഇഷടം.

"ശമ്പളാ തുമ്പ കമ്മി സാർ. ഓടി മാടിന്താ ഡബിൾ സിക്ക്തെ"
(ശമ്പളം കുറവാണു, ഓവടൈം ചെയ്താൽ ഇരട്ടി ശമ്പളം കിട്ടും)

ആയുധ പൂജയ്ക്ക്‌, ഫാക്ടറികളും മെഷിനറികളും വാഹനങ്ങളും പൂജ ചെയ്യുന്ന ദിവസം അവർക്ക്‌ ഒഴിവാണു. അവരുടെ ആഘോഷവും ഫാക്ടറികളിൽ തന്നെ. കമ്പനി വക ബോണസ്സുണ്ട്‌. കൂടാതെ ആടിയും പാടിയും ആഘോഷം നടക്കുമ്പോൾ സൂപ്പർ വൈസർമാരുടെ വകയായും മാനേജർമാരുടെ വകയായും നെഞ്ചിൽ കുത്തിക്കൊടുക്കുന്ന പത്തോ അൻപതോ നൂറോ കൂടെയും!