Thursday, February 19, 2009

ഗസല്‍


വയനാട്ടിലെ ഒരു റിസോര്‍ട്ട്.

രാവിലെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി യാത്ര പുറപ്പെട്ട് വഴിയിലെ കാഴ്ചകളും ആഘോഷങ്ങളുമായി റിസോര്‍ട്ടിലെത്തുമ്പോഴേയ്ക്കും വൈകീട്ട് നാല് മണി. ഒരു താഴ്വരയിലേയ്ക്ക് തുറക്കുന്ന പച്ച ചായമടിച്ച ജനവാതിലുകളുള്ള റിസോര്‍ട്ടിലെ മുറികളില്‍ കൂട്ടുകാര്‍ വിശ്രമിക്കുകയും ഫ്രഷ് ആകുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി മരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെയുള്ള കല്ലുകള്‍ പാകിയ നടപ്പാതയിലൂടെ വെറുതെ നടന്നു.

സുന്ദരമായ വൈകുന്നേരം. ചുറ്റും നിബിഡമായ വനവും അതിനപ്പുറം വലിയ മലനിരകളും. ചൂഴ്ന്ന് നില്‍ക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദതയെ ഭഞ്ജിക്കുന്നത് ഇടയ്ക്കിടെ കേള്‍ക്കുന്ന കിളികളുടെ പാട്ടും കാറ്റിന്റെ ചൂളമടിയും മാത്രം.

വൈകുന്നേരത്തെ വെയില്‍ ചാഞ്ഞ് വീഴുന്ന ആളൊഴിഞ്ഞ വിശാലമായ റിസപ്ഷന്‍ വരാന്തയിലെ ചാരുവടിയില്‍ ഒരു ചെറുപ്പകാരന്‍ ചാരി ഇരിക്കുന്നു. അയാളെയും കടന്ന് പോകുമ്പോഴാണ് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തില്‍ ഈണത്തില്‍ അയാള്‍ പാടുന്നത് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത്-

“എന്തിനേ കൊട്ടിയടക്കുന്നു കാലമെന്‍ ഇന്ദ്രിയ ജാലകങ്ങള്‍... എന്‍ ഇന്ദ്രിയ ജാലകങ്ങള്‍...”
പാടുക സൈഗാള്‍ പാടുക-യിലെ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഗസല്‍.

ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ഞാന്‍ അയാള്‍ക്ക് കുറച്ച് പിന്നിലായി ഒരു തൂണില്‍ ചാരിയിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് വച്ച് അയാള്‍ പാട്ട് മൂളുന്നത് നിര്‍ത്തി.

“നന്നായി പാടുന്നുവല്ലോ. അതൊന്ന് മുഴുവനായി പാടാമോ?”; ഞാന്‍ അയാളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. എനിക്ക് നേരെ അയാള്‍ മുഖമുയര്‍ത്തിയപ്പോഴാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്, അയാളൊരു അന്ധനാണെന്ന്.

റിസോര്‍ട്ടില്‍ വരുന്നവര്‍ക്കായുള്ള രാത്രിയിലെ ക്യാമ്പ് ഫയറിലെ പാട്ടുകാരനാണ് അയാള്‍. റയില്‍‌വേസ്റ്റേഷനിലും ബസ്സ് സ്റ്റാന്റിലും ബാറുകളിലും പാടി ഒടുവില്‍ ഇവിടെയെത്തിപ്പെട്ട പാലക്കാട്ടുകാരന്‍ മജീദ്. തുടയില്‍ താളം തട്ടി എനിക്ക് വേണ്ടി അയാള്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി പാടി; “എന്തിനേ കൊട്ടിയടക്കുന്നു കാലമെന്‍....”

അന്ന് രാത്രി റിസോര്‍ട്ടിലെ ഓപ്പണ്‍ എയര്‍ ഓഡിറ്റോറിയത്തിലെ ചെറിയ സ്റ്റേജില്‍ അഥിതികള്‍ക്ക് മുമ്പില്‍ ചന്ദന നിറമുള്ള തിളങ്ങുന്ന പൈജാമയും ജുബ്ബയും ധരിച്ച് ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്ന് ആദ്യ ഗാനം പാടുന്നതിന്ന് മുമ്പ് മജീദ് പറഞ്ഞു;

“കുറച്ച് നേരം മുമ്പ് റിസപ്ഷനില്‍ വച്ച് പരിചയപ്പെട്ട ആ കൂട്ടുകാരന് വേണ്ടി ഈ ആദ്യ ഗാനം”

ഹാര്‍മോണിയത്തില്‍ ഈണമിട്ട് മജീദ് പാടിതുടങ്ങി;
“എന്തിനേ കൊട്ടിയടക്കുന്നു കാലമെന്‍ ഇന്ദ്രിയ ജാലകങ്ങള്‍... എന്‍ ഇന്ദ്രിയ ജാലകങ്ങള്‍...”

Saturday, February 14, 2009

ഏതോ ഒരച്ഛന്‍


ഓഫീസില്‍ എന്റെ സീറ്റിനരികില്‍ വന്ന് ശാലിനി പറഞ്ഞു;

“എടോ താനൊന്ന് നാളെ രാവിലെ റെയില്‍‌വേ സ്റ്റേഷനില്‍ ലേഡിസ് കമ്പാര്‍ട്ട് മെന്റിനരികില്‍ എന്നെ വെയ്റ്റ് ചെയ്യാമോ?”

ഞങ്ങള്‍ രണ്ട് പേരും ഒരേ സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്നുമാണ് ട്രെയിന്‍ കയറുന്നത്. ഒരുമിച്ചാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത് എങ്കിലും ട്രെയിന്‍ യാത്ര പെണ്‍ പടയോടൊപ്പം അവള്‍ ലേഡിസ് കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റിലും ആണ്‍ പടയോടൊപ്പം ഞാന്‍ ജനറല്‍ കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റിലുമാണ്.

“എന്താ കാര്യം?”

“പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ കുറച്ച് ദിവസമായി ഒരാള്‍ എന്നെ ചുറ്റി പറ്റി നിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു”

“ലവ് ലെറ്റര്‍ തരാനങ്ങാനായിരിക്കും. അതങ്ങ് വാങ്ങിയേക്ക്. തനിക്ക് കല്ല്യാണപ്രായമൊക്കെ ആയല്ലോ”

“ഇയാള് തമാശ വിട്”; ശാലിനി ഗൌരവമായി, “മുമ്പെങ്ങും കണ്ടിട്ടില്ല. പത്തന്‍പത് വയസ്സെങ്കിലും പ്രായം കാണും. ഒന്നും സംസാരിക്കില്ല. അടുത്തേക്ക് വന്ന് മുഖത്തേക്ക് തന്നെ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി നില്‍ക്കും. എനിക്കൊരു ചെറിയ പേടിയുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം”; ഒന്ന് നിര്‍ത്തി ശാലിനി തുടര്‍ന്നു;“ഒന്ന് വിരട്ടി വിടപ്പാ. നമ്മക്കും ആളുണ്ടെന്നറിയട്ടേന്ന്”

രാവിലെ ആറേകാലിന്റെ ലോക്കല്‍ ട്രെയിനിലാണ് ഞങ്ങള്‍ പുറപ്പെടുന്നത്. ഏറ്റവും പുറകിലാണ് ലേഡിസ് കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റ്. ആ സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്നും അധികം പെണ്ണുങ്ങളൊന്നും ലോക്കലിന് കേറാനില്ല.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ശാലിനി ബസ്സിറങ്ങി സ്റ്റേഷനിലേയ്ക്ക് വരുന്നിടത്ത് ഞാന്‍ കാത്ത് നിന്നു. മഴക്കാലമാണ്. ചെറുതായി മഴപെയ്യുന്നുണ്ട്. സ്റ്റേഷനിലേയ്ക്ക് ഒരുമിച്ച് നടക്കുന്നതിന്നിടയില്‍ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി ശാലിനി ആളെ കാണിച്ച് തന്നു. മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങള്‍ ധരിച്ച ഒരു മദ്ധ്യവയസ്കന്‍ ഞങ്ങളെ പിന്തുടരുന്നുണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ നടത്തം നിര്‍ത്തി ഇത്തിരി മാറി നിന്നു. അരികത്തേയ്ക്ക് നടന്നു വരുന്ന അയാള്‍ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കുന്നത് എന്നെയാണ്. ഞങ്ങളുടെ അടുത്തെത്തിയതും കയ്യിലെ കീറക്കുട നിലത്തിട്ട് അലറിക്കൊണ്ട് അയാള്‍ എന്റെ കോളറിന്ന് കടന്ന് പിടിച്ചു;

“ദുഷ്ടാ, നീയെന്റെ മോളേം കൊണ്ടു പോവും അല്ലേടാ”

അപ്രതീക്ഷിതമായ അക്രമണമായത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ ബാലന്‍സ് തെറ്റി. കുട കയ്യില്‍ നിന്നും തെറിച്ചു പോയി. ബലിഷ്ടമായ പിടുത്തം. ബാലന്‍സ് വീണ്ടെടുത്ത് ശക്തമായി ഞാനയാളെ പിറകോട്ട് തള്ളി. അയാള്‍ പിടിവിടുന്നില്ല. പിടിയും വലിയും കണ്ടാവും ട്രെയിനിലേക്ക് മീന്‍ കയറ്റാന്‍ വന്ന മിനി ലോറിയില്‍ നിന്നും രണ്ട് മൂന്ന് ആളുകള്‍ ഓടിക്കൂടി അയാളെ ഒരു വിധം പിടിച്ച് മാറ്റി.

അന്തം വിട്ട് നില്‍ക്കുകയാണ് ശാലിനി.

റയില്‍‌വേസ്റ്റേഷനിലെ വെയിറ്റിംഗ് റൂമില്‍ നിന്നും ഷര്‍ട്ടിലെ ചെളി കഴുകി കളഞ്ഞ് പുറത്ത് ഓരോ കാപ്പിയും കഴിച്ച് ട്രെയിന്‍ വരുന്നതും കാത്ത് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ശാലിനി ചോദിച്ചു;

“പാവം. അയാളുടെ മകള്‍ ആരുടെയോ കൂടെ ഓടിപ്പോയി കാണും. അല്ലേ?”

Thursday, February 05, 2009

ഞാന്‍‌ ലജ്ജിക്കുന്നു


ഒരു ആറ് വയസ്സുകാരിയോടാണിത് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. അതും നീതിന്യായത്തിന്റെ സൂക്ഷിപ്പുകാര്‍.

കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാനാവുന്നില്ല.
ഞാന്‍ ലജ്ജിക്കുന്നു, പ്രതിഷേധിക്കുന്നു.


അവലംബം:ഡെക്കാന്‍ ഹെറാള്‍ഡ്

യക്ഷി

'നല്ല യക്ഷികളും ഉണ്ട്, അവര്‍ മനുഷ്യരെ ഉപദ്രവിക്കില്ല' ജോണ്‍ തറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു. ജോണ്‍ ആണു പറയുന്നത്. സത്യമായിരിക്കും. അവനു അറിയാത്...