Saturday, December 20, 2008

സൌഹൃദത്തിന്റെ വരമ്പുകള്‍


അനിയത്തി റാബിയയുടെ കല്ല്യാണം നിശ്ചയിച്ചപ്പോള്‍ മുസ്തഫ എനിക്കെഴുതി;

“കാശിനിത്തിരി ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്. അത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ വരുന്നില്ല. അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടുമുള്ള വിമാനക്കൂലിയും കൂടി വീട്ടിലേയ്ക്ക് അയച്ച് കൊടുക്കാമല്ലോ. പക്ഷേ നീയവിടെ ഉണ്ടാവണം, എനിക്ക് പകരമായി”

റാബിയയുടെ കല്ല്യാണത്തലേന്ന് വരന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് വന്ന കാരണവന്മാര്‍ക്ക് കൈനീട്ടി ഉറപ്പ് കൊടുക്കാനൊരുങ്ങുമ്പോള്‍ വെള്ളത്താടിയും മുടിയുമുള്ള മൊല്ലാക്ക ചോദിച്ചു;

“ആങ്ങളയുടെ സ്ഥാനത്ത് ആരാ നിക്കുന്നത്?”

മുസ്തഫയുടെ ഉമ്മ എന്നെ കാരണവന്മാരുടെ ഇടയിലേക്ക് പതുക്കെ തള്ളി;

“ഇദാ, ഇവിടുണ്ട്. മനു, മുത്തൂന്റെ കൂട്ടുകാരനാ”

മൊല്ലാക്കയുടെയും കാരണവന്മാരുടെയും കൈകളില്‍ എന്റെ കൈ കൂടെ ചേര്‍ത്ത് വച്ച് എന്തൊക്കെയോ ജപിച്ച്, എല്ലാവരും പ്രാര്‍ത്ഥന നിമഗ്നരായി ഇരിക്കുമ്പോള്‍, എന്തോ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകി.

*

ജോലി ചെയ്യുന്ന കമ്പനിയുടെ പത്ത് ദിവസത്തെ ഒരു ട്രെയിനിംഗ് പ്രോഗ്രാമില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ ബാംഗ്ലൂരില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ ബോംബെയിലെത്താന്‍ ചില ഔദ്യോഗിക കാരണങ്ങളാല്‍ രണ്ട് ദിവസം വൈകി.

ഗസ്റ്റ് ഹൌസിലെ മൂന്നാമത്തെ നിലയിലെ എനിക്ക് അനുവദിച്ചിട്ടുള്ള ഷേറിംഗ് അക്കമഡേഷന്‍ മുറിയുടെ ചാരിയ വാതില്‍ ഞാന്‍ പതുക്കെ തള്ളി തുറന്നപ്പോള്‍ വെള്ള പൈജാമയും ജുബ്ബയും ധരിച്ച ഒരാള്‍ നിലത്ത് വിരിച്ച ഷീറ്റില്‍ ഇരുന്ന് നിസ്കരിക്കുന്നു.

നിസ്കാരം കഴിയുന്നത് വരെ കാത്തിരുന്ന് ഞാന്‍ ഉള്ളില്‍ കയറി സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി.

“ജിലന്‍”; നിലത്ത് വിരിച്ച ഷീറ്റ് തിടുക്കത്തില്‍ വലിച്ചെടുത്ത് മടക്കുന്നതിന്നിടയില്‍ എന്റെ സഹമുറിയനും സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി. ജിലന്‍ ആന്ധ്രപ്രദേശിലെ കടപ്പയില്‍ നിന്നുമാണ്.

തുടര്‍ന്നുള്ള രണ്ട് ദിവസങ്ങളില്‍ ട്രെയിനിംഗ് ക്ലാസ്സിലും ഉച്ച ഭക്ഷണത്തിനും അത്താഴത്തിനും ഞാന്‍ ജിലന്ന് ഒരുമിച്ചായിരുന്നുവെങ്കിലും അവന്‍ എന്തോ ഒരു അകല്‍ച്ച കാണിക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. എങ്കിലും മറ്റ് നോര്‍ത്തിന്ത്യന്‍ സഹട്രെയിനികളെക്കാള്‍ ഭേദം. ഞായറാഴ്ച ട്രെയിനിംഗ് ഇല്ല. ശനിയാഴ്ച വൈകീട്ട് ഞാന്‍ ജിലന്നോട് പറഞ്ഞു;

“ഡിന്നര്‍ ഇന്ന് നമുക്ക് വേറെ വല്ലിടത്തും ആക്കാം.”

അടുത്തായുള്ള ഒരു ബാര്‍ റെസ്റ്റോറന്റിന് മുന്നില്‍ ഓട്ടോ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ജിലന്‍ പറഞ്ഞു;

“ഐ ഡോണ്ട് ഡ്രിംഗ്”

നീ കുടിക്കേണ്ട, ഞാന്‍ കുടിച്ചോളാം നീ കഴിച്ചാല്‍ മതി എന്ന് പറഞ്ഞ് അവനെ സമാധാനിപ്പിച്ച് ഞങ്ങള്‍ ഒരു മൂലയില്‍ ഇരിപ്പായി. ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിന്നിടയില്‍ ജിലന്‍ അവന്റെ നാടിനെക്കുറിച്ചും വീടിനെയും വീട്ടുകാരെയും കുറിച്ചും ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള അവന്റെ പ്രതീക്ഷകളെ കുറിച്ചും എന്നോട് സംസാരിച്ചു.

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ്, നിലാവ് വീണ വസൈയിലെ നിരത്തിലൂടെ തിരിച്ച് ഗസ്റ്റ് ഹൌസിലേയ്ക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ ഒന്നറച്ച് കൊണ്ട് ജിലന്‍ എന്നോട് ഹിന്ദിയില്‍ ചോദിച്ചു;

“താങ്കള്‍ എന്റെ കൂടെ താമസിക്കാന്‍ നിര്‍ബ്ബന്ധിതനായതാണോ?”

“എന്തിന്? ആര് നിര്‍ബ്ബന്ധിക്കാന്‍?”

“മറ്റ് മുറികളെല്ലാം ഒക്കുപ്പൈഡ് ആയിപ്പോയത് കൊണ്ട്”

“എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നില്ല. ജിലന്‍ എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?”

“ആ മുറിയില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പേ വന്നവരെല്ലാം പെട്ടന്ന് തന്നെ മറ്റ് മുറികളിലേയ്ക്ക് മാറുകയായിരുന്നു”

“എന്തായിരുന്നു കാര്യം?”

ജിലന്‍ തെല്ലിട സംസാരിച്ചില്ല.

“ഞാനൊരു മുസ്ലീം ആയത് കൊണ്ടാവാം”

ജിലന്റെ കൈ കോര്‍ത്ത് പിടിച്ച് ഒരു പരിചയവുമില്ലാത്ത ബോംബെയിലെ ആ തെരുവിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴും എന്തിനെന്നറിയാതെ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകി.

Monday, December 08, 2008

അവധി


രാത്രി.

പതിനൊന്നാമത്തെ നിലയിലുള്ള ഫ്ലാറ്റിന്റെ ബാല്‍ക്കണിയിലെ ചാരുകസേരയില്‍ ഉണ്ണി ഇരുന്നു.
ഒരു ഭംഗിയുമില്ലാത്ത നരച്ച ആകാശം.

നേരിയ തണുത്ത കാറ്റിന് നഗരത്തിന്റെ മടുപ്പിക്കുന്ന മണം.

*

തൊടിയില്‍ വളര്‍ന്ന് വരുന്ന പേരയ്ക്കയുടെയും ഞേറലിന്റെയും ചാമ്പയ്ക്കയുടെയും മരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ അച്ഛന്റെ കൈ പിടിച്ച് ഉണ്ണി നടന്നു.

“ഇതിലൊക്കെ നിറച്ചും കായകളുണ്ടാവുമ്പോള്‍ അവ തിന്നാന്‍ ഒരുപാട് കിളികള്‍ വരും. തത്തയും മൈനയും കുരുവികളും. ഉണ്ണിക്കും ഉണ്ണീടെ മക്കള്‍ക്കും അതൊക്കെ കാണാലോ”

അമ്മ ചിരിക്കും; “നിങ്ങള്‍ടെ ഒരു കാര്യം. അവന്‍ ജോലിയും കൂലിയുമായി എവിടെയൊക്കെ ആയിരിക്കുമെന്ന് ആരറിഞ്ഞു”

കൊന്ന മരത്തില്‍ ആദ്യത്തെ പൂക്കുല വിരിയുന്നത്, മൂവാണ്ടന്‍ മാവിലും പഞ്ചാരമാവിലും മാമ്പൂക്കുല തലനീട്ടാന്‍ തുടങ്ങുന്നത്, ചോര നിറത്തില്‍ മുറ്റത്തെ പനിനീര്‍ച്ചെടിയില്‍ മൊട്ടൂണ്ടാവുന്നത്, വാഴക്കന്നില്‍ തളിര് പൊട്ടുന്നത് എല്ലാം അച്ഛനാണ് ഉണ്ണിക്ക് കാണിച്ച് കൊടുക്കുക.

*

അച്ഛനും അമ്മയും ഉറങ്ങിയിരിക്കും.
ഇന്ന് വീട്ടിലെത്താമെന്ന് പറഞ്ഞതായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ മാസവും ഇത് പോലെ ചെല്ലാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പോകാനൊത്തില്ല.

“സിസ്റ്റം സ്റ്റഡിയ്ക്ക് ഉണ്ണികൃഷ്ണന്‍ തന്നെ പോകണം. എട്ട് കോടിയുടെ പ്രൊജക്റ്റാണ്. ഒരിടത്തും നമുക്ക് പിഴവ് പറ്റിക്കൂടാ”; പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ എംഡിയുടെ നിര്‍ദ്ദേശം.

*

കോലായില്‍ ഉണ്ണിയെ മടിയിലിരുത്തി തൊടിയില്‍ പറന്ന് വന്നിരിക്കുന്ന കിളികളെ അച്ഛന്‍ കാണിച്ച് കൊടുക്കുകയാണ്;
“അത് തത്ത, അത് ചാവേലാട്ച്ചി, അത് ചെമ്പോത്ത്, അത്.....”

Monday, December 01, 2008

പിന്നെയും പിന്നെയും ചോരപ്പുഴകള്‍ ഒഴുകുമ്പോള്‍


ഏതോ ഒരു സിനിമയില്‍ ജനാര്‍ദ്ദനന്‍ അവതരിപ്പിച്ച ഒരു മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ ഒരു കഥാപാത്രം പറയുന്ന ഒരു ഡയലോഗ് ഏതാണ്ട് ഇങ്ങിനെയാണ്;

“വോട്ട് ചെയ്യുന്ന ജനത്തിന്റെ മറവിയാണ്‍് നമ്മുടെ ഭാഗ്യം. ഇലക്ഷന്‍ സമയത്ത് നമ്മള്‍ പലതും പറയും ജനങ്ങള്‍ അത് വിശ്വസിക്കും, വോട്ട് ചെയ്യും, പിന്നീടങ്ങ് മറക്കും”

പ്രകൃതി ക്ഷോഭമുണ്ടാക്മ്പോള്‍, ഭീകരാക്രമണമുണ്ടാവുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ അതിനെപറ്റി വാതോരാതെ സംസാരിക്കും. സര്‍ക്കാരുകളെ കുറ്റപ്പെടുത്തും. ചര്‍ച്ചകളും മീറ്റിംഗുകളും സംഘടിപ്പിക്കും.

അലകളൊടുങ്ങുമ്പോള്‍ സൌകര്യപൂര്‍വ്വം മറക്കും.

കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ദിവസങ്ങളിലായി നമ്മുടെ ചാനലുകളില്‍ നടക്കുന്ന ചര്‍ച്ചകളിലും സംവാദങ്ങളിലും ഉയര്‍ന്നുവന്ന ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ശരിയായ രീതിയില്‍ ആരും ഒരു ഉത്തരം നല്‍കുന്നതായി തോനിയില്ല.

* രണ്ടായിരത്തോളം കിലോമീറ്റര്‍ നീളത്തില്‍ പരന്ന് കിടക്കുന്ന ഇന്ത്യന്‍ കടല്‍ത്തീരത്തില്‍ എങ്ങിനെ സ്ഥിരമായി കാവലേര്‍പ്പെടുത്തും?

* ജനം നുരയുന്ന നമ്മുടെ നഗരങ്ങളിലെ തിരക്കില്‍ നിന്നും ഭീകരരെന്ന് കരുതുന്നവരെ എങ്ങിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പിടികൂടാനൊക്കും?

* ഭീകരപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കായി പ്രാദേശിക സൌകര്യങ്ങള്‍ ഒരുക്കികൊടുക്കുന്നവരെ എങ്ങിനെ നിരീക്ഷണത്തില്‍ കൊണ്ടുവരാനൊക്കും?

* ജന പങ്കാളിത്തത്തോടെയുള്ള ബോധവല്‍ക്കരണ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ എങ്ങിനെയായിരിക്കണം?

എല്ലാത്തിനും ഉത്തരം ‘സര്‍ക്കാരിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം’ എന്ന് പറഞ്ഞ് നാമോരോരുത്തരും മാറിനില്‍ക്കണമോ? അതോ വോട്ട് ബാങ്കുകള്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി അവസരങ്ങള്‍ മുതലാക്കുവാനൊരുങ്ങുന്ന രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികളില്‍ കക്ഷി ചേരണമോ?

ഭീതിയും നിസ്സഹായതയുമായി നമ്മുടെ ഈ രാജ്യത്തിന് ഇനിയുമെത്ര ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളായിരിക്കും വരാനിരിക്കുന്നത്...

യക്ഷി

'നല്ല യക്ഷികളും ഉണ്ട്, അവര്‍ മനുഷ്യരെ ഉപദ്രവിക്കില്ല' ജോണ്‍ തറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു. ജോണ്‍ ആണു പറയുന്നത്. സത്യമായിരിക്കും. അവനു അറിയാത്...