Tuesday, September 23, 2008

ഒരിക്കല്‍ ഒരു നോമ്പ് കാലത്ത്...


“ മൊതലാളീന്റെ മോന്‍ ധാരാളി
ധാരാളീന്റെ മോന്‍ എരപ്പാളി
എരപ്പാളീന്റെ മോന്‍ തൊഴിലാളി
തൊഴിലാളീന്റെ മോന്‍ പിന്നേം മൊതലാളി... ”

ബഡാപ്പുറത്ത് വിരിച്ച പുല്ലുപായിലിരുന്ന് അന്ത്രുമാനിക്ക പറയുകയാണ്. മുസ്തഫയുടെ വീട്ടില്‍ ഒരു നോമ്പു ദിവസം വൈകീട്ട് നോമ്പു തുറക്കലിന്ന് ചെന്നതാണ് ഞാന്‍. മുസ്തഫയുടെ ഉമ്മയുടെ മൂത്ത ആങ്ങളയാണ് അന്ത്രുമാനിക്ക.

“ ന്റെ പ്പാന്റുപ്പ ശീമേന്ന് ത്രേം സമ്പായിച്ചിട്ടാര്‍ന്ന് നാട്ടിക്ക് ബന്നത്. കോയാജിന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ കോയിക്കോടങ്ങാടീ വരെ വല്ല്യ പേരായിര്‍ന്ന്. മൂപ്പര് സമ്പാദിച്ചത് മുയേനും ഉപ്പേം സഹോദരങ്ങളും ചേര്‍ന്ന് മുടിച്ച് തീര്‍ത്ത്. ഒമ്പത് പുള്ളാരേം
ഉമ്മേനേം ബാക്കീട്ട് ഉപ്പ തീര്‍ന്നും പോയി. അന്ന് തൊടങ്ങീതാ അദ്ധ്വാനിക്കാന്‍. പാണ്ട്യാലേല്‍ കാവലായിരുന്ന് ആദ്യത്തെ പണി. വണ്ടി വലിക്കാന്‍ പോയി, മീന്‍ പിടിക്കാന്‍ പോയി, തലേലെടുക്കാന്‍ പോയി, മരക്കച്ചോടത്തിന് പോയി...”

വാതില്‍ക്കല്‍ വന്ന് മുസ്തഫ എന്നോട് ചിരിച്ചു; “ മാമയ്ക്ക് ഈ കഥയൊന്നും പറഞ്ഞാല്‍ തീരുല. അത്രയ്ക്ക് അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടേയ് ”

“ തായെള്ള ആറ് പെങ്ങമ്മാരേം ആവുന്നത്ര മിന്നും കൊടുത്തിട്ട് തന്നേ എറക്കി വിട്ടത്. മൂത്ത പെങ്ങളെ കെട്ടിക്കുമ്പോ ഏറ്റവും ഇളയ രണ്ടാണ്‍പിള്ളേം മൂക്കിലൊലിപ്പിച്ച് വള്ളി ട്രൌസറൂം ഇട്ട് നടക്കായിരുന്നു ”; അന്ത്രുമാനിക്കയുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ വറുതിയുടെ പഴയ നാളുകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയാണെന്ന് മുഖം കാണുമ്പോഴറിയാം.

“ അള്ളാന്റെ കാരുണ്യാവും. നെറിവിട്ട് ഒരിക്കലും ജീവിച്ചിട്ടില്ല. ഇപ്പം ഇങ്ങിനെ മക്കളേം മരുമക്കളേം വീട്ടി പോയി അയിറ്റിങ്ങള്‍ സുഖായിട്ട് ജീവിക്കുന്നത് കാണാനുള്ള ഭാഗ്യംണ്ടായി ”

വയസ്സ് എണ്‍പത് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും. കാഴ്ച കുറച്ച് കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നല്ലാതെ അന്ത്രുമാനിക്കയ്ക്ക് ദേഹാസ്വാസ്ഥ്യങ്ങളൊന്നും കാര്യമായിട്ടില്ല.

“ ഇനിയങ്ങ് മയ്യത്തായാലും മയക്കില്ല ”; ബഡാപ്പുറത്ത് നിന്നും മുസ്തഫയുടെ കൈ പിടിച്ചിറങ്ങി ഭക്ഷണ മേശയ്ക്കരികിലേയ്ക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ അന്ത്രുമാനിക്ക പറഞ്ഞു.

“ ഇങ്ങളങ്ങ് മയ്യത്തായാപിന്നെ ഞങ്ങക്ക് ആരാ ഇക്കാ ”; മുസ്തഫയുടെ ഉമ്മ ഭക്ഷണസാധനങ്ങള്‍ എടുത്ത് നിരത്തുമ്പോള്‍ ആങ്ങളയോട് ഇത്തിരി പരിഭവം പോലെ പറഞ്ഞു.

“ മോനേ ”; എന്റെ ചുമലില്‍ കൈ വച്ച് മുസ്തഫയെ നോക്കി അന്ത്രുമാനിക്ക പറഞ്ഞു; “ ഇവന്‍ സ്കോളി പഠിക്കുമ്പോള്‍ പണപയറ്റിന് ഓന്റെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തയച്ച പൈസ അവിടെ കൊടുക്കാതെ തിക്കോടി അങ്ങാടീന്ന് എറച്ചീം പൊറാട്ടേം വാങ്ങി തിന്നേന് ഞാനോനെ അടിച്ച അടി എത്തരായാന്നറിയോ. ഒരു പുളിക്കൊമ്പ് ഒടീന്ന വരെ ഞാനോനെ അടിച്ചു ”; അന്ത്രുമാനിക്കയുടെ കണ്ണുകളില്‍ വെള്ളം നിറഞ്ഞു; “ മക്കക്ക് ഇഷ്ടേള്ള സാധനങ്ങള്‍ തിന്നാന്‍ വാങ്ങികൊടുക്കാനൊന്നും ആവുലായിരുന്ന് അന്ന് ”

“ അന്റെ മോന്‍ പഠിക്കാന്‍ വിചാരിച്ചത്രയൊന്നും പഠിപ്പികാന്‍ എന്നെക്കൊണ്ടായില്ല. ആരെയെല്ലാമോ കയ്യും കാലും പിടിച്ച് ഓനെ ഞാന്‍ ഗള്‍ഫിലേക്ക് ഉന്തി പറഞ്ഞായിക്കുകയായിരുന്നു. ഇപ്പം നാട്ടില് വന്നാല്‍ ഓനെന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടാവാത്ത ഹോട്ടലുകളില്ല. ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി തിന്നാണ്ട് കുടിക്കാണ്ട് ജീവിച്ചതല്ലേ മാമ എന്ന് ഓനെപ്പോം പറയും ”

ഭക്ഷണമേശയില്‍ എനിക്കഭിമുഖമായിരിക്കുന്ന മുസ്തഫയുടെ നിറഞ്ഞ മുഖം.

Tuesday, September 02, 2008

അറിയപ്പെടാ‍ത്തവർ


ഒരിക്കൽ, കരകൌശല വസ്തുക്കളുടെ പ്രദർശനവും വിലപ്പനയും നടക്കുന്ന ബാംഗ്ലൂരിലെ പാലസ് ഗ്രൌണ്ടിൽ എല്ലാം ചുറ്റിയടിച്ച് കണ്ട്, പുറത്തെ റസ്റ്റോറണ്ടിൽ കാപ്പി കുടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൽ വിജയ് എന്നോട് പറഞ്ഞു;

“ പത്ത് പന്ത്രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പാണ്. എഞ്ചിനിയറിംഗിന് പഠിക്കുമ്പോൾ ക്യാമ്പസിന്റെ മൂലയ്ക്കൊരിടത്ത് ഒരു വൃദ്ധൻ ചിലപ്പോൾ വന്ന് കൂനികൂടി ഇരിക്കും. എന്തെങ്കിലും ചില്ലറ കൊടുത്താൽ കയ്യിലുള്ള ഒരു ആണിയും ചെറിയൊരു ചുറ്റികയും കൊണ്ട് പെന്നിലോ പെൻസിലിലോ വാച്ചിലോ എവിടെ വേണമെന്ന് നമ്മൾ പറയുന്നിടത്ത് അയാൾ ഭംഗിയായി പേര് കൊത്തി തരും. അന്ന് അയാളെകൊണ്ട് എന്റെ പേർ കൊത്തിച്ച വാച്ച് ഞാൻ സൂക്ഷിച്ച് വച്ചിട്ടുണ്ട്. വർഷങ്ങൾ ഇത്ര കഴിഞ്ഞിട്ടും അത് കളയാൻ എനിക്ക് തോനുന്നില്ല. പഞ്ഞി താടിയും മുടിയുമായുള്ള ആ വൃദ്ധനെയും എനിക്ക് മറക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല ”

അടുത്ത ദിവസം അവൻ ആ വാച്ച് കൊണ്ടു വന്ന് എന്നെ കാണിച്ചു. അന്നെടുത്ത് വച്ച ഫോട്ടോ ആണ്.

യക്ഷി

'നല്ല യക്ഷികളും ഉണ്ട്, അവര്‍ മനുഷ്യരെ ഉപദ്രവിക്കില്ല' ജോണ്‍ തറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു. ജോണ്‍ ആണു പറയുന്നത്. സത്യമായിരിക്കും. അവനു അറിയാത്...