Saturday, May 24, 2008

വേറിട്ടൊരു സ്വപ്നം


അമ്പലപ്പറമ്പിലൂടെ നായ ഓടിക്കുന്നത്, അമ്മയുടെ വീട്ടിലെ താഴെ കണ്ടത്തിലെ പൊട്ടക്കിണറിലേയ്ക്ക് വീഴുന്നത്, വൃത്തിയില്ലാത്ത ഒരു കക്കൂസിൽ പോകാൻ നിർബ്ബന്ധിതനായി അതിലെ പൈപ്പിൽ വെള്ളമില്ലാത്തത് കാരണം മിഴിച്ചിരിക്കുന്നത്, പരീക്ഷാഹാളിൽ ഒരു ഉത്തരം പോലും അറിയാത്ത ചോദ്യപ്പേപ്പറും പിടിച്ച് അന്തം വിട്ടിരിക്കുന്നത്....

ഇതൊക്കെയാണ് സാധാരണയായി ഞാൻ ഉറക്കത്തിൽ കാണാറുള്ള സ്ഥിരം സ്വപ്നങ്ങൾ. പണ്ടൊക്കെ ഇതെല്ലാം യാഥാർത്ഥ്യമാണെന്ന് കരുതി ഉറക്കത്തിൽ കൈകാലിട്ടടിക്കുന്നതും കിതയ്ക്കുന്നതും നിലവിളിക്കുന്നതുമൊക്കെ പതിവായിരുന്നു. ഇപ്പൊഴാണെങ്കിൽ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ ഞാൻ സ്വപ്നം കാണുകയാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ട് എങ്കിലും മേൽ‌പ്പറഞ്ഞ ഏതെങ്കിലും ഒരു സ്വപ്നം മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളിൽ കാണുന്നുണ്ട്.

പക്ഷേ ഒരിക്കൽ കണ്ട ഒരു സ്വപ്നം മാത്രം വേറിട്ട് നിൽക്കുന്നു, ഇപ്പൊഴും എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു.

ഒരു പെരുമഴയത്ത് ഞാനൊരു മല കയറുകയാണ്. കുത്തനെയുള്ള കയറ്റം. പാറക്കെട്ടുകൾക്കും മുൾച്ചെടികൾക്കും ഉയരത്തിൽ വളർന്ന് നിൽക്കുന്ന പുല്ലുകൾക്കും ഇടയിലൂടെയുള്ള വഴി. മേലോട്ട് എത്തും തോറും കാടിന്റെ നിബിഡത കൂടിക്കൂടി വരികയാണ്. നേരം ഉച്ച തിരിഞ്ഞതേയുള്ളുവെങ്കിലും മഴയും മഴക്കാറും കാരണം സന്ധ്യയായതിന്റെ പ്രതീതി. എന്റെ കൂട്ടുകാർ ആരൊക്കെയോ എനിക്ക് പിന്നിലായി മല കേറുന്നുണ്ട്. എല്ലാവരും എന്തൊക്കെയോ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും വിളിച്ച് പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും മഴയുടെയും കാറ്റിന്റെയും ശബ്ദം കാരണം ഒന്നും വ്യക്തമല്ല.

വളരെ വേഗത്തിൽ എല്ലാവർക്കും മുന്നിലായാണ് എന്റെ മല കയറ്റം. എത്രയും വേഗം ഉച്ചിയിൽ എത്തുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നും എന്റെ ചിന്ത. ചിലയിടങ്ങളിൽ കാൽ തെറ്റി വീണതും കള്ളി മുള്ളുകളിൽ കുടുങ്ങി കൈകാലുകൾ വേദനിച്ചതൊന്നും ഞാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല.

ഒടുവിൽ മലമുകളിലെത്തുമ്പോഴേയ്കും മഴയും കാറ്റും നിലച്ചിരുന്നു. മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ സായാഹ്ന സൂര്യൻ തെളിഞ്ഞ് വന്നു. നനഞ്ഞ നേരിയ കാറ്റ്. മലയുടെ ഉച്ചി വിശാലമായ പുല്ല് നിറഞ്ഞ ഒരു മൈതാനം പോലെയായിരുന്നു. അങ്ങേത്തലയ്ക്ക് നിബിഡമായ കാട്. മൈതാനത്തിന്റെ ഒത്ത നടുവിലായി ഒരു ചെറിയ കുളത്തിൽ കണ്ണാടി പോലെ തെളിഞ്ഞ വെള്ളം...

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം പഴയ കുറച്ച് കോളെജ് സുഹൃത്തുക്കളുമായി വയനാട്ടിൽ ഒരു ഉച്ചയ്ക്ക് ചെമ്പ്ര മലകേറാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേയ്ക്കും പൊടുന്നനെയെന്ന പോലെ പെരുമഴയും കാറ്റും...ഓരോ കാൽച്ചുവടിലും ഞാനെപ്പോഴോ ഈ വഴി പോയതാണെന്ന് എനിക്കുറപ്പ്. അതേ കയറ്റം, അതേ പാറക്കെട്ടുകളും മുൾച്ചെടികളും ഉയരത്തിൽ വളർന്ന് നിൽക്കുന്ന പുല്ലുകളും...

ഒടുവിൽ മല മുകളിലെത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും എനിക്കുറപ്പായി, ഞാനെപ്പൊഴോ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ട അതേ യാത്ര. അതേ സ്ഥലം..!!

Thursday, May 22, 2008

ജീവിക്കേണ്ടേ സാർ...


“ ഇങ്ങനത്തെ വേനൽക്കാലത്തിന് പറ്റിയ നല്ല കോട്ടൺ ടവ്വലാ‍ണ് സാർ. മുഖോം കഴുത്തുമെല്ലാം അമർത്തി തുടയ്ക്കാം, എക്സ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നതിൽ ബാക്കി വന്ന പീസുകളാണ്. രണെണ്ണത്തിന് പത്ത് രൂപയേള്ളൂ, എടുക്കട്ടേ സാർ..? “

അവനിപ്പോൾ തിമർത്ത് പെയ്യുന്ന വേനൽ മഴയെ ശപിക്കുന്നുണ്ടാവും. പുറപ്പെടാനൊരുങ്ങി നിൽക്കുന്ന, ഞാൻ കയറിയ ബസ്സിന്റെ പിന്നിലെ ഗ്ലാസിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന മഴവെള്ളത്തിനപ്പുറത്തൂടെ ബസ്റ്റാന്റിലെ ഒരു കടയ്ക്ക് മുന്നിൽ കയ്യിൽ അടുക്കിവച്ച ടവ്വലുകളുമായി അവൻ നിൽക്കുന്നത് എനിക്ക് കാണാം. പാവത്തിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഇന്നലെ രണ്ട് ടവ്വലുകൾ വാങ്ങിയതാണ്. എത്രകാലായി സാറെന്നെ കാണുന്നു, ഒരു പ്രാ‍വശ്യങ്കിലും രണ്ട് ടവ്വലുകൾ വാങ്ങരുതോ എന്ന അവന്റെ പരിഭവവും തീർന്നു. ‘ഇങ്ങനത്തെ ചൂടിൽ മ്മക്ക് വെയർപ്പൊക്കെ തൊടക്കാൻ പറ്റിയ ടവ്വലാ‘ എന്ന് കാശ് വാങ്ങി പോക്കറ്റിലിടുമ്പോൾ അവന്റെ വകയായി ഒരു ഉപദേശവും.

മഴ കാരണം അവന്റെ ഇന്നത്തെ കച്ചവടം മുടങ്ങിയിരിക്കും.

പെട്ടന്നാണ് ബസ്സിന്റെ പിന്നിലത്തെ സ്റ്റെപ്പിൽ നിന്നും അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത്

“ ഇങ്ങനത്തെ മഴക്കാലത്തിന് പറ്റിയ നല്ല കോട്ടൺ ടവ്വലാ‍ണ് സാർ. തലേലേം മേലേം വെള്ളോക്കെ നല്ലോണം തുടയ്ക്കാം, വെള്ളം നന്നായി പീഞ്ഞ് കളഞ്ഞ് പിന്നേം തുടക്കാം. എക്സ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നതിൽ ബാക്കി വന്ന പീസുകളാണ്. രണെണ്ണത്തിന് പത്ത് രൂപയേള്ളൂ, എടുക്കട്ടേ സാർ..? “

എന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി വിശാലമായി ചിരിച്ച് കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു;

“ജീവിക്കേണ്ടേ സാർ?”

Monday, May 12, 2008

ഓരോ അരിമണിയിലും എഴുതിയിരിക്കുന്നത്...



“ നീ കഴിക്കേണ്ട ഓരോ അരിമണിയിലും നിന്റെ പേര് എഴുതി വച്ചിട്ടുണ്ട് “

“ ആര്? “

“ ദൈവം “

മോള്‍ അവളുടെ പാത്രത്തില്‍ നിന്നും ഒരു വറ്റ് എടുത്ത് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി;

“ ഇതില്‍ എന്റെ പേര് എഴുതിയത് കൊണ്ടായിരിക്കും ഇത് തിന്നാന്‍ ഞാന്‍ ഈ വെക്കേഷനില്‍ ഇവിടേയ്ക്ക് വന്നത് “

അവള്‍ വേഗത്തില്‍ രണ്ട് മൂന്ന് ഉരുളകള്‍ കൂടി വാരി തിന്ന് കുറച്ച് വെള്ളം കുടിച്ച് അമ്മയെ നിസ്സഹായതയോടെ നോക്കി.

“ വേണ്ടെങ്കില്‍ മതിയാക്ക് “; മകളുടെ പാത്രത്തില്‍ നിന്ന് ചോറ് വാരി തന്റെ പാത്രത്തിലേയ്ക്കിട്ടുകൊണ്ട് അവളുടെ അമ്മ പറഞ്ഞു; “ ഈ മണികളിലൊക്കെ എന്റെ പേരായിരിക്കും എഴുതിയിട്ടുണ്ടാവുക “

മകളും അമ്മയും ഞാനും ചിരിച്ചു.

“ ഈ അരിമണികള്‍ തന്നെയായിരിക്കും ആര്യന്മാരെയും ദ്രാവിഡന്മാരെയും ചെങ്കിസ്ഖാനെയും അലക്സാണ്ടറെയും പുഴകളും മലകളും കാടുകളും മരുഭൂമികളും താണ്ടാന്‍ പ്രലോഭിപ്പിചത്. അല്ലേ? “

രാത്രി ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം ഞങ്ങള്‍ ടെറസില്‍, മെയ് മാസത്തെ ആകാശത്തില്‍ നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. അവള്‍ കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം മുതലാണ് ചരിത്രം പഠിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്. ഏതായാലും നിരീക്ഷണം കൊള്ളാം.

“ അച്ഛന്റെ പേരെഴുതിയ അരിമണികള്‍ ഇവിടെയും ഞങ്ങളുടെ പേരെഴുതിയ അരിമണികള്‍ നാട്ടിലുമായത് കൊണ്ടായിരിക്കും അച്ഛനിവിടെയും ഞങ്ങളവിടെയുമായി താമസിക്കേണ്ടി വരുന്നത് “

അവളോട് ഉത്തരമൊന്നും പറയാതെ ഞാന്‍ മകളെ എന്നോട് ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു.

യക്ഷി

'നല്ല യക്ഷികളും ഉണ്ട്, അവര്‍ മനുഷ്യരെ ഉപദ്രവിക്കില്ല' ജോണ്‍ തറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു. ജോണ്‍ ആണു പറയുന്നത്. സത്യമായിരിക്കും. അവനു അറിയാത്...