Monday, March 31, 2008

പെണ്ണറിവ്



അണ്ണാക്ക് പൊള്ളിച്ചുകൊണ്ട് ചാരായം എന്റെ ചങ്കിലൂടെ ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നതിനിടയില്‍ ആരോ ചോദിക്കുന്നത് ഞാന്‍ കേട്ടു;

“ പ്രദീപാ, ഏതായീ പയ്യന്‍? ഇങ്ങിനടിച്ചാല്‍ കൂമ്പു വാടിപ്പോകുംന്ന് പറയ് ”

“ ഇല്ല ചന്ത്വേട്ടാ, ഞങ്ങടെ പരിവാടി കഴിഞ്ഞു. എറങ്ങ്വായി ”

വയല്‍ക്കരയിലെ ചാരായ ഷാപ്പില്‍ നിന്നും ഞാനും പ്രദീപേട്ടനും നിലാവ് മെഴുകിയ കൊയ്ത്ത് കഴിഞ്ഞ വിശാലമായ പാടത്തേയ്ക്കിറങ്ങി. പകല്‍ അവശേഷിപ്പിച്ച് പോയ ഉഷ്ണത്തിന് മീതെക്കൂടി വഴിതെറ്റി വന്നുപോയി എന്നത് പോലെ ഒരിളം കാറ്റ് ചുറ്റിപറ്റി കടന്നുപോയി.

ഞാനൊരു ഊഞ്ഞാലില്‍ ആടുകയാണ്. ഞാന്‍ ഉയരുമ്പോള്‍ പാടം താഴേക്കു മാറും, താഴുമ്പോള്‍ മേലേക്കും. നല്ല സുഖം. എനിക്ക് ഒരു പാട്ട് പാടാന്‍ തോന്നി. കൈകള്‍ ആകാശത്തേയ്ക്കുയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു;

“ പ്രദീപേട്ടാ, എനിക്കൊരു പാട്ട് പാടണം ”

“ നീ എത്രവേണേലും പാട്. ന്റെ നാടാണിത്, ആരും ചോദിക്കീല ”; വരമ്പിലിരുന്ന് ഒരു ബീഡി ഇലയില്‍ കഞ്ചാവ് തെരച്ച് കൊണ്ട് പ്രദീപേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു; “ ഇതും കൂടെ ഒന്നങ്ങട്ട് ചെല്ലണം. എന്നിട്ടാ‍വാം ഗാനമേള ”

പുകച്ചുരുളുകള്‍ ഉള്ളിലേയ്ക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ബോധതലത്തിന് അപ്പൂപ്പന്‍ താടിയുടെ ലാഘവത്വം. ഞങ്ങള്‍ വയലില്‍ മലര്‍ന്ന് കിടന്നു. ദൂരെ ഏതോ ഉത്സവപ്പറമ്പില്‍ നിന്നുമുള്ള വാദ്യമേളം മേടക്കാറ്റിന്റെ ഗതിക്കനുസരിച്ച് ശബ്ദം കൂടിയും കുറഞ്ഞും കേള്‍ക്കാം.

ഒരേ സമയം എനിക്ക് വര്‍ത്തമാനം പറയാനും പാടാനും തോനുന്നു. ചിരിക്കാനും കരയാനും തോനുന്നു. ഓടാനും നടക്കാനും ഇരിക്കാനും കിടക്കാനും തോനുന്നു.

വരമ്പിലേയ്ക്ക് തലവച്ച് കിടന്ന് പ്രദീപേട്ടന്‍ ഏതോ ഒരു പഴയ നാടന്‍ പാട്ട് പാടുകയാണ്.

“മാതേയി പെണ്ണിന്റെ മൂക്കിത്തി മിന്നുമ്മേ മാനത്തെ ചന്ദിരന്‍ മിന്നീടുന്നൂ...”

“ നിനക്ക് കോളെജീ ലെയിനൊന്നുമില്ലേടേയ് “; പാട്ട് നിര്‍ത്തി പ്രദീപേട്ടന്റെ ചോദ്യം

ഉണ്ടായിട്ട് വേണ്ടേ ഉണ്ടെന്ന് പറയാന്‍. ശ്രമിക്കാഞ്ഞിട്ടല്ല. ലയിനടിക്കാന്‍ നോക്കിയ പെണ്‍പിള്ളേര്‍ക്ക് മുഴുവനുമുണ്ട് വേറെ ലൈന്‍.

“ അതു പോട്ടെ, നീ ഇതുവരെ പെണ്ണിനെ അറിഞ്ഞിനോ? ”; പ്രദീപേട്ടന്റെ അടുത്ത ചോദ്യം

ഞാന്‍ ദേവികയെ ഓര്‍ത്തു. ഡല്‍ഹീന്ന് സ്കൂളവധിയ്ക്ക് നാട്ടില്‍ വന്ന അവള്‍ തിരിച്ച് പോകുന്ന ദിവസം. ഉച്ചയ്ക്ക് തറവാട് വീടിന്റെ മേലേക്കണ്ടത്തിലെ പുളിമരത്തണിലിലിരിക്കുമ്പോള്‍ പൊടുന്നനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അവള്‍ രണ്ട് കവിളിലും ഉമ്മ തന്നതാണ് ആകെയുള്ള പെണ്ണനുഭവം. ഞങ്ങള്‍ രണ്ട് പേരും അന്ന് പത്തിലെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു. രാത്രി റെയില്‍‌വേസ്റ്റ്ഷനിലേയ്ക്ക് ജീപ്പില്‍ അവളെയും കുടുംബത്തെയും യാത്ര അയക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ കൈ അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച് ആരും കേള്‍ക്കാതെ അവള്‍ ചോദിച്ചു;

“എന്നെ മറന്ന് പോവ്വോ?”

ഞാന്‍ മറന്നില്ല. പക്ഷേ അവളോ? പിന്നീട് അവള്‍ അവധിക്ക് ഒന്നോ രണ്ടോ പ്രാവ്ശ്യം വന്നപ്പോഴൊക്കെ കാണാന്‍ ചെന്നതാണ്. മുടി ബോബ് ചെയ്ത് ചുണ്ടുകളില്‍ ചായം തേച്ച് ജീന്‍സും ടീ-ഷര്‍ട്ടുമിട്ട് മോഡേണായി നടക്കുന്ന അവള്‍ പഴയത് പോലെ കൂട്ട് കൂടാന്‍ നിന്നില്ല. നാട്ടിലെ കാലാവസ്ഥയും ഭക്ഷണവുമൊന്നും അവള്‍ക്ക് തീരെ പിടിക്കുന്നില്ലെന്ന് അവളുടെ അച്ഛമ്മ നാരായണി ടീച്ചര്‍ ഒരിക്കല്‍ അമ്മയോട് പറയുന്നത് കേട്ടു.

“ ഉവ്വ് “; പ്രദീപേട്ടനോട് ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു; “ ഒരു പെണ്ണ് ഒരിക്കല്‍ എനിക്ക് ഉമ്മ തന്നിരുന്നു “

“ ഫൂ ”; പ്രദീപേട്ടന്‍ ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു; “ എടാ നീ വല്ലതും ചെയ്തോ എന്നാണ് ചോദിച്ചത് “

അടുത്ത അവധിക്ക് ദേവിക വരുമ്പോള്‍ അവളെ തിരിച്ച് ഉമ്മ വയ്ക്കണമെന്ന് കരുതി കാത്തിരുന്നതായിരുന്നു. പക്ഷേ പറ്റിയില്ലല്ലോ. സ്നേഹം നടിച്ച് അവള്‍ പറ്റിച്ച് കളഞ്ഞല്ലോ. വഞ്ചകി. ഞാന്‍ പല്ലിറുമ്മി.

“ ഒന്ന് നോക്കുന്നോ? ഇപ്പോ പോകാം. നമ്മുടെ സ്വന്തം ഒരു കക്ഷിയുണ്ട് “ പ്രദീപേട്ടന്‍ എന്റെ അരികിലേയ്ക്ക് നീങ്ങിയിരുന്ന് സ്വകാര്യം പോലെ ചോദിച്ചു

ദേവിക പുല്ല്. ആര്‍ക്ക് വേണം അവളെ. ഞാന്‍ വരമ്പില്‍ പ്രദീപേട്ടന്റെ പിന്നിലായി നടന്നു. പെണ്ണുങ്ങളെ എന്തുകൊണ്ട് ഒരു കാരണവശാലും വിശ്വസിക്കരുതെന്നതിന്റെ പല ഉദാഹരണങ്ങളും പറഞ്ഞ് പ്രദീപേട്ടന്‍ മുന്നില്‍ നടന്നു. കാലുറക്കാതെ പലവട്ടം ഞാന്‍ തെന്നി വീഴാന്‍ പോയപ്പോള്‍ എന്നെ ഒരു കൈ സഹായിച്ച് കൊണ്ടായി പ്രദീപേട്ടന്റെ നടത്തം.

വയല്‍ അവസാനിക്കുന്നിടത്ത് കൈക്കണ്ടം തുടങ്ങുകയായി. തെങ്ങുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ ദൂരെ നിലാവ് വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന പുഴ കാണാം.

“ സൂക്ഷിച്ച് നടക്ക്. ചതുപ്പില്‍ കാലുപൂണ്ടു പോയാപിന്നെ വലിച്ചെടുക്കാന്‍ പാടാവുവേ...”; പ്രദീപേട്ടന്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു.

എത്ര ദൂരം നടന്നെന്നറിയില്ല, പെട്ടന്ന് പ്രദീപേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു;

“ അവിടെയാണ് വീട്. നീ ഇവിടെ നിക്ക്. ഞാനൊന്ന് പോയി നോക്കി വരാം ”

ഞാനൊരു തെങ്ങില്‍ ചാരി നിന്നു. പ്രദീപേട്ടന്‍ വേഗത്തില്‍ തന്നെ തിരിച്ച് വന്നു.

“ ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല, ബാ പോകാം ”

ഓല കുത്തി മറച്ച ഒരു ചെറ്റപ്പുര. അകത്ത് ഒരു മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം അനങ്ങി. തകരഷീറ്റിന്റെ വാതില്‍ പതിയെ തുറന്നു. ഒരു പെണ്‍ ശബ്ദം;

“ കേറി വാ ”

പ്രദീപേട്ടന്‍ എന്നെ വാതില്‍ക്കലേയ്ക്ക് തള്ളി; “ ധൈര്യത്തില്‍ പോയിക്കോ. ഞാന്‍ പുറത്ത് തന്നെ കാണും. നേരം വെളുക്കുന്നതിന്ന് മുന്‍പ് ഇറങ്ങിയാ മതി ”

ചെരിപ്പുകള്‍ അഴിച്ച് വച്ച് ഞാന്‍ അകത്തേയ്ക്ക് കയറി. നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം. ഉള്ളം കാലില്‍ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ തണുപ്പ്. ഒറ്റ മുറി. നിലത്ത് ഒരു തഴപ്പായ വിരിച്ചതില്‍ ഷീറ്റ് വാരിക്കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നത് അവ്യക്തമായി കാണാം. മുറിക്ക് ഒരു വശത്തായി ഓലകൊണ്ട് വേര്‍തിരിച്ച് കെട്ടിയ ഒരു ഭാഗം. അടുക്കളയാണെന്ന് തോനുന്നു.

എനിക്ക് പിന്നില്‍ ചെറിയൊരു ഞരക്കത്തോടെ കതകടഞ്ഞു. മുട്ടവിളക്കുമായി അവള്‍ എനിക്ക് മുന്നിലേയ്ക്ക് വന്നു. അധികം ഉയരമില്ല. അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകള്‍, അഴിച്ചിട്ട മുടി. ബട്ടണുകള്‍ അഴിഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന ചുവന്ന നിറമുള്ള ബ്ലൌസിന്റെ വിടവില്‍ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ ഉടക്കി. എനിക്കുള്ളില്‍ ഏതോ ഒരു വന്യമൃഗം മുരളുന്നത് എനിക്ക് തന്നെ കേള്‍ക്കാം. തലയ്ക്കുള്ളില്‍ നുരയ്ക്കുന്ന ലഹരി, മൂക്കിന്‍ തുമ്പില്‍ പെണ്ണിന്റെ മണം... ഞാന്‍ അവളുടെ ചുമലില്‍ കൈവച്ചു.

“ വിളക്ക്... ”; അവളുടെ ശബ്ദത്തില്‍ ഒരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നുവോ. ഞാന്‍ അവളുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും വിളക്ക് വാങ്ങി പതുക്കെ നിലത്തു വച്ചു.

വീണ്ടും അവളുടെ ചുമലുകളിലേയ്ക്ക് എന്റെ കൈ ഉയരുമ്പോള്‍ പെട്ടന്ന് നിലത്തെ പായയിലെ തുണിക്കെട്ടില്‍ ഒരിളക്കം. ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ നേര്‍ത്ത കരച്ചില്‍. അവള്‍ ധൃതിയില്‍ ഒഴിഞ്ഞ് മാറി നിലത്തിരുന്ന് തുണിക്കെട്ടില്‍ നിന്നും ഒരു കുഞ്ഞിനെ വാരിയെടുത്ത് മടിയില്‍ വച്ച് മുലകൊടുക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പതിഞ്ഞ താളത്തില്‍ മൂളിക്കൊണ്ട് പുറത്ത് തട്ടി കുഞ്ഞിനെ പാലൂട്ടുമ്പോള്‍ അവള്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും തല ഉയര്‍ത്തി നോക്കിയില്ല.

തെല്ലിട അങ്ങിനെ തന്നെ നിന്ന് ഞാന്‍ അവള്‍ക്കരികിലായി പായയില്‍ മുളം തൂണില്‍ ചാരി ഇരുന്നു. അമ്മിഞ്ഞ പാത്രത്തില്‍ നിന്നും ഇടയ്ക്കിടെ മുഖമുയര്‍ത്തി ആ കുഞ്ഞ് എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ചുരുണ്ട മുടി, കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകള്‍, കിന്നരി പല്ലുകള്‍...

ഞാന്‍ പതുക്കെ അതിന്റെ കവിളില്‍ തൊട്ടു. മാര്‍ദ്ദവമേറിയ കുഞ്ഞിക്കൈകൊണ്ട് അത് എന്റെ വിരല്‍ തുമ്പ് മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അതിന്റെ ഇളം ചിരി വിടര്‍ന്ന് ചിലപ്പോഴൊക്കെ കുലുങ്ങി ചിരിയായി.

അമ്മ കുനിഞ്ഞ് അതിന്റെ ചെവിയില്‍ പറഞ്ഞു;

“ എന്തൊരു ചിരിയാ മുത്തേ, ആരാദ്നെച്ചാ? “; എന്നിട്ട് എന്നോടായി ചോദിച്ചു; “ ഒന്ന് മടിയില്‍ വച്ച് തരട്ടേ? “

ഞാനാ കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് അതിന്റെ നനുത്ത കവിള്‍ എന്റെ കവിളിനോട് ചേര്‍ത്ത് വച്ചു. അമ്മിഞ്ഞപ്പാലിന്റെ മണം. എന്റെ കവിളിലും ചെവിയിലും മൂക്കിന്‍ തുമ്പിലും തൊട്ട് അത് കൊഞ്ചിച്ചിരിച്ചു.

മണ്ണെണ്ണ വിളക്ക് എരിഞ്ഞ് കത്തി അണഞ്ഞു. കുഞ്ഞ് എന്റെ തോളില്‍ കിടന്ന് നിശ്ശബ്ദമായി ഉറങ്ങുന്നു.

ഇത്രയും പെട്ടന്ന് എവിടെനിന്നാണ് ഈ പൂക്കളുടെ ഗന്ധം പരന്നത്... ഇങ്ങിനെയും മധുരമായി പാടുന്ന ഈ കിളിക്കൂട്ടം പറന്ന് വന്നത്...വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ വാരി വലിച്ചെറിഞ്ഞത് പോലെ ഈ പൂമ്പാറ്റകള്‍ പാറിയിറങ്ങിയത്...

പൂക്കളും കിളികളും പൂമ്പാറ്റകളും നിറഞ്ഞ ഏതോ താഴ്വരയില്‍ എന്റെ നെഞ്ചിലെ ചൂടേറ്റ് ആ കുഞ്ഞ് ഉറങ്ങുകയാണ്. ഞാനും.

Tuesday, March 25, 2008

പാല്‍‌ ഐസ്

വീഞ്ഞപ്പെട്ടി പുറകില്‍ കെട്ടി റബ്ബര്‍ ഹോണ്‍ നീട്ടിയടിച്ച് സൈക്കിളില്‍ പാല്‍‌ ഐസ് വില്‍പ്പനക്കാരന്‍ വീട്ടിന് മുന്നിലൂടെ കടന്ന് പോകുമ്പോ‍ള്‍ അമ്മയോട് വാശിപിടിച്ച് ഒരെണ്ണം തരമാക്കും. അതിന്റെ രുചിയും നുണഞ്ഞ് വരാന്തയിലിരിക്കുമ്പോള്‍ അമ്മയുടെ മുന്നറിയിപ്പുണ്ടാവും;

“അച്ഛനങ്ങാനറിഞ്ഞാലുണ്ടല്ലോ.... തോട്ടിലെ വെള്ളവും സാക്രിനുമൊക്കെ ചേര്‍ത്താണത് ഉണ്ടാക്കുന്നത് എന്ന് എത്രപറഞ്ഞാലും നിനക്ക് മനസ്സിലാവില്ലെന്ന് വച്ചാല്‍...? വയറ് വേദനയങ്ങാന്‍ വന്നാല്‍ തനിയെ സഹിച്ചോണം, പറഞ്ഞേക്കാം..”

എന്നിട്ടും ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ വാങ്ങിക്കഴിച്ചു; പാലിന്റെ നിറമുള്ള ‘പാലൈസ്‘, കടും ഓറഞ്ചും ചുവപ്പും നിറമുള്ള ‘കളറൈസ്‘, അറ്റത്ത് തേങ്ങാപ്പീര പിടിപ്പിച്ച ‘തേങ്ങൈസ്‘, ഒരു വയലറ്റ് മുന്തിരി പിടിപ്പിച്ച ‘മുന്തിരിങ്ങൈസ്‘, ഐസ് പൊടിച്ചിട്ട് ഇത്തിരി സ്ക്വാഷ് ഒഴിച്ച് നിറം വരുത്തിയ ‘ഐസ്ക്രീം‘...

ഉത്സവപ്പറമ്പിലെ ഐസ് വില്‍പ്പനക്കാരനെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക് പാലൈസിന്റെ നറും രുചി...

Tuesday, March 18, 2008

കൊടിയേറ്റം










(വടക്കെ മലബാറിലെ ചരിത്രപ്രശസ്തമായ ഓര്‍ക്കാട്ടേരി ശിവ-ഭഗ‌വതി ക്ഷേത്രത്തിലെ ഉത്സവ കൊടിയേറ്റ ദൃശ്യങ്ങള്‍)

യക്ഷി

'നല്ല യക്ഷികളും ഉണ്ട്, അവര്‍ മനുഷ്യരെ ഉപദ്രവിക്കില്ല' ജോണ്‍ തറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു. ജോണ്‍ ആണു പറയുന്നത്. സത്യമായിരിക്കും. അവനു അറിയാത്...