Thursday, December 27, 2007

പിന്നെയുമൊരു ന്യൂ ഇയര്‍ ആഘോഷിക്കുമ്പോള്‍....



“ ആരാണ്ടാ അവിടുന്ന് ഒച്ചയിടുന്നത്... കൊറേ നേരായല്ലോ നിന്നോടൊക്കെ ഇറങ്ങിപ്പൂവാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട്. ഞാനങ്ങോട്ട് വന്നാലുണ്ടല്ലോ... “

“ നീ ഒലത്തും “

അതിനേക്കാള്‍ ഉച്ചത്തില്‍ മറുപടി കൊടുത്ത്, ഗ്ലാസ്സില്‍ ശേഷിച്ച കള്ള് അണ്ണാക്കിലേയ്ക്കൊഴിച്ച് സജി ഡസ്ക്കില്‍ താളമടിച്ചു കൊണ്ട് ‘ഒരു മധുരക്കിനാവിന്‍ ലഹരിയിലെങ്ങോ...’ പാടുന്ന രാധാകൃഷ്ണനൊപ്പം കൂടി.

“ മക്കളേ, നിങ്ങള് അലമ്പുണ്ടാ‍ക്കാതെ ഒന്ന് വേഗം ഇറങ്ങിയേ... അവരിങ്ങോട്ട് വരുന്ന നേരായി ”; ഷാപ്പ് പ്രൊപ്രൈറ്റര്‍ ഗോപാലേട്ടന്‍ ഞങ്ങളുടെ ഡസ്കിലെ കുപ്പികളും ഗ്ലാസ്സുകളും എടുത്തുമാറ്റാന്‍ ഒരു വിഫല ശ്രമം നടത്തി.

“ ഗോവാലേട്ടന്‍ പേടിക്കരുത്. ഞങ്ങള്‍ക്ക് പേടിയില്ല, അവര് വരട്ടെ. മ്മക്ക് നോക്കാം “; ഞങ്ങളിലാരൊക്കെയോ ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞു. തുടര്‍ന്ന് ഗോപാലേട്ടനെ ധൈര്യപ്പെടുത്തുവാനെന്നവണ്ണം ഞങ്ങള്‍ ഡസ്കിലടിച്ചുകൊണ്ട് ‘നീയെന്‍ കിനാവോ പൂവോ നിലാവോ...’ പാടാന്‍ തുടങ്ങി.

ഡിഗ്രി അവസാന വര്‍ഷത്തെ ന്യൂ ഇയര്‍ തലേ ദിവസം. പാന്‍ഡെമോണിയം എന്നും ഭാര്‍ഗ്ഗവീ നിലയം എന്നുമൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ വിളിച്ചിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ താവളത്തില്‍ നിന്നും ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് തുടങ്ങിയ ആഘോഷം, കുറച്ചകലെയായുള്ള ഒരു കള്ളുഷാപ്പിലേയ്ക്ക് വേദി മാറ്റി പരിപാടികള്‍ തുടരുകയാണ്. വെള്ളമടിയോടൊപ്പം ഗാനമേളയാണ് മറ്റൊരു പ്രധാന ഐറ്റം. പിള്ളാരല്ലേ പിണ്ണാക്കല്ലേ തിന്നോട്ടെ, എന്ന മട്ടില്‍ ഗോപാലേട്ടനും മറ്റ് കള്ള് കുടിയന്മാരുമൊക്കെ ഞങ്ങളെ സഹിക്കുകയും ചെയ്തതായിരുന്നു, ഇത്രയും നേരം.

കള്ള് ഷാപ്പിനോട് ചേര്‍ന്ന് തന്നെയാണ് ചാരായ ഷാപ്പും.(അന്ന് ചാരായ നിരോധനം നിലവില്‍ വന്നിട്ടില്ല). കൂട്ടത്തില്‍ പ്രസിയ്ക്കും അജിത്തിനും മാത്രമേ ചാരയത്തിനോട് കമ്പമുള്ളൂ എന്നത് കൊണ്ട് അവര്‍ നേരത്തെ തന്നെ അവിടെപ്പോയി നൂറ് മില്ലീ വീതം വിട്ട് തിരിച്ച് വന്നതാണ്.

ഗാനമേളയുടെ ശ്രവണ സുഖം കൊണ്ടാവാം, റോഡിലൂടെ പോകുന്നവരും ചാരായ ഷാപ്പിലേയ്ക്ക് പോകുന്നവരും ഒന്ന് എത്തിച്ച് നോക്കുന്നതും കള്ള് കുടിക്കാന്‍ വരുന്നവര്‍ നിപ്പനടിച്ച് വേഗം തന്നെ സ്ഥലം കാലിയാക്കി ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നതും.

സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞതോടെ ചാരയ ഷാപ്പിലെ സ്ഥിരം കുറ്റികള്‍ എത്താന്‍ തുടങ്ങി.

“ ഗോപാല്‍ട്ടാ, ആരാണവിടുന്ന് ഇങ്ങിനെ കാറി വിളിക്കുന്നത്. നിര്‍ത്തിപ്പോകാന്‍ പറ ”; ചാരായഷാപ്പില്‍ നിന്നും ഒരു പരുക്കന്‍ ശബ്ദത്തില്‍ ആരോ ഉത്തരവിട്ടു.

ബിസോണിനും ഇന്റര്‍സോണിനും പാടിയ ശ്രീജിത്തും രാധാകൃഷ്ണനും പാടുന്നതിനൊപ്പം ഞങ്ങള്‍ കൂടെ പാടുന്നതിന്നെയാണോ ഇവന്മാര്‍ കാറുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞത്. വെറുതെ വിടില്ല ഒരെണ്ണത്തിനെയും. സജി തൊണ്ട കീറി പാടാന്‍ തുടങ്ങി;

“ ശ്യാമസുന്ദര പുഷ്പമേ....”

“ മക്കളേ അത് രാജനാണ്. ഓനുമായിട്ട് ചൊറയാന്‍ നിക്കേണ്ട. ഇങ്ങള് വേഗം ഒന്ന് എറങ്ങിയാട്ടെ “; ഗോപാലേട്ടന്‍ അപേക്ഷിക്കുന്നത് പോലെ പറഞ്ഞു.

“ ഓഹോ അത് രാജനായിരുന്നോ? “; പ്രസാദ് പെട്ടന്ന് പാടാന്‍ തുടങ്ങി; “ രാജാ... കണ്ണീരിതെന്തേ രാജാ... സ്നേഹമയാ കേഴുകയാണോ...”

വിളികളും വെല്ലുവിളികളും പാട്ടുകളുമായി നേരം നീങ്ങി. ഇടയ്ക്കെങ്ങോ രാജന്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു;

“ ഗോപാല്‍ട്ടാ, എന്റെ പങ്കെങ്ങാന്‍ ആ പരല് പിള്ളമ്മാര്‍ക്ക് എടുത്ത് കൊടുത്താല്‍ ഇങ്ങളെ കട്ടപ്പൊഹയായിരിക്കും ”

മറുപടി പിന്നെയും പാട്ടില്‍ തന്നെ;

“ എന്റെ പങ്ക് നീയെടുത്തു, നിന്റെ പങ്ക് ഞാനെടുത്തു...“

“ ഒരൈഡിയ “; പ്രകാശന്‍ പെട്ടന്ന് പറഞ്ഞു; “ ഇനിയെന്തുകൊണ്ട് നമ്മക്ക് കഥാപ്രസംഗമായിക്കൂടാ? ”

സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലം മുതലേ കഥാപ്രസംഗം അവന്റെ വീക്ക്‍നസ്സാണ്. സാംബശിവനും ചേര്‍ത്തല സിസ്റ്റേഴ്സുമായിരുന്നു അവന്റെ ആരാധനാപാത്രങ്ങള്‍.

കണ്ഠശുദ്ധി വരുത്തി സജി കൂട്ടിനെത്തി.

“ സുഹൃത്തുക്കളേ, ഞങ്ങളുടെ കഥയുടെ പേരാണ്... ‘ചേട്ടാ‍, ഒന്നു നില്‍ക്കൂ‘ “; ഉടനെ പ്രസി തിരുത്തി; “ രാജേട്ടാ, ഒന്നു നില്‍ക്കൂ “

കോറസ്സായി ഞങ്ങള്‍ തുടങ്ങി; “ കാഥികനല്ല കഥാകാരനല്ല ഞാന്‍....”

“ ആരാന്ന് കൂടെ അറിയാണ്ടാണോടാ നീയൊക്കെ ഇവിടെ വന്ന് നെലവിളിക്കുന്നത് “; കള്ള് ഷാപ്പ് വാതിക്കല്‍ കറുത്ത് ഭീമാകരനായ ഒരാള്‍. കൂടെ അഞ്ച്പത്ത് കെല്ലന്മാര്‍.

“ രാജാ, കോളെജ് പിള്ളേരാ, നീ അലമ്പുണ്ടാക്കല്ലേ “; ഗോപാലേട്ടന്‍ ഇടപെട്ടു.

അതിലൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ സജിയും അജിയും പ്രസാദും കഥാപ്രസംഗം തുടരുകയാണ്;

“ കാട്ടിലേയ്ക്ക് പോകുന്ന രാജനെ നോക്കി നെഞ്ച്പിടഞ്ഞ് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് സീത പാടി, ‘രാജാ ശ്രീരാജാ സീത വരും കൂടെ, നീ പോകും വഴിയെല്ലാം ഈ സീത വരും കൂടെ...‘ ”

ക്രുദ്ധനായി നിന്നിരുന്ന രാജന്‍ അത് കേട്ടതോടെ അറിയാതെ ചിരിച്ചുപോയി. പെട്ടന്ന് തന്നെ അതൊരു പൊട്ടിച്ചിരിയായും കൂടെവന്ന കെല്ലന്മാരും കൂടി ചേര്‍ന്ന് ഒരു കൂട്ടച്ചിരിയായും മാറി. അന്തം വിട്ടുനിന്ന ഗോപാലേട്ടനും ഒരടി പ്രതീക്ഷിച്ച് നിന്ന കുടിയന്മാരും കൂടെ കൂടി.

ചിരിക്കാന്‍ ഒരു കാരണവും വേണ്ടാതിരുന്ന ഞങ്ങളും അട്ടഹസിച്ച് ചിരിച്ച് കൊണ്ട് രാജന് ചുറ്റും നൃത്തം വയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

രാജേട്ടന്റെ വക കള്ളൂം ഞങ്ങളുടെ വക സിഗരറ്റും കൈമാറി തട്ടുകടയില്‍ നിന്നും വരുത്തിയ ദോശയും തിന്ന് നേരം പുലരുന്നത് വരെ ആഘോഷിച്ച പത്തൊന്‍പത് വര്‍ഷം മുമ്പെയുള്ള ഒരു ന്യൂ ഇയറിന്റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്....

Monday, December 24, 2007

ജീവനുള്ള അപ്പം ഞാന്‍ ആകുന്നു

സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍നിന്നു ഇറങ്ങിയ ജീവനുള്ള അപ്പം ഞാന്‍ ആകുന്നു; ഈ അപ്പം തിന്നുന്നവന്‍ എല്ലാം എന്നേക്കും ജീവിക്കും; ഞാന്‍ കൊടുപ്പാനിരിക്കുന്ന അപ്പമോ ലോകത്തിന്റെ ജീവന്നു വേണ്ടി ഞാന്‍ കൊടുക്കുന്ന എന്റെ മാംസം ആകുന്നു...


കൃസ്തുമസ്‌ ആശംസകള്‍

Sunday, December 09, 2007

അണുകുടുംബം


“ അച്ഛന് മീന്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാണണോ? “; അമ്പലപ്പറമ്പിലെ അരയാല്‍ത്തറയെ ചുറ്റി മോള്‍ കുളക്കടവിലേയ്ക്ക് ഓടി

“ അധികം അടുത്തോട്ട് പോകരുത് “; അവള്‍ക്കൊപ്പമെത്താന്‍ ഞാന്‍ വേഗത്തില്‍ നടന്നു.

“ അവള്‍ കുളത്തിന്നടുത്തേയ്ക്കൊന്നും പോവില്ല. പടവിന്ന് ദൂരെനിന്നേ അവള്‍ മീനുകളെ നോക്കുകയുള്ളൂ “

പിന്നില്‍ നിന്നും ആരോ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. രാഘവൻ മാഷ് അരയാല്‍ തറയില്‍ ഇരിക്കുനു. ഞാന്‍ പെട്ടന്ന് നിന്നു, മുണ്ടിന്റെ മടക്കിക്കുത്ത് അഴിച്ചിട്ടു. ഒന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ ആദ്യാക്ഷരങ്ങള്‍ പഠിപ്പിച്ച അദ്ധ്യാപകനാണ്.

“ അച്ഛാച്ഛന്റെ കൂടെ എപ്പോഴും അമ്പലത്തില്‍ വരുമ്പോള്‍ കുറച്ച് നേരം അവള്‍ക്കവിടെ മീനുകളെ നോക്കിയിരിക്കണം “; മാഷ് വിശാലമായി ചിരിച്ചു; “ നീ എപ്പോഴാണ് വന്നത്? ഒരു മോള് കൂടി ഉണ്ടായ വിശേഷം അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞറിഞ്ഞു“

“ രണ്ട് ദിവസായി “; ഞാന്‍ മാഷുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്ന്, അരയാല്‍ തറയില്‍ ഇരുന്നു. മുഖത്തേയ്ക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി മാഷ് ചോദിച്ചു;

“ എന്താടോ, നിനക്ക് വയസ്സായോ? മീശ മുഴുവന്‍ നരച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതൊന്ന് കറപ്പിക്കാനുള്ള വിദ്യയൊന്നും കയ്യിലില്ലേ ”

മാഷ് സംസാരിക്കുന്നതും കേട്ടിരുന്നപ്പോള്‍ എല്‍.പി സ്കൂളിലെ ക്ലാസ്സ് മുറികളും അദ്ധ്യാപകരും കൂട്ടുകാരും കളിസ്ഥലവുമൊക്കെ ഓര്‍മ്മയില്‍ വന്ന് നിറഞ്ഞു.

“ വൈകുന്നേരം കുറച്ച് നേരം ഇവിടെ ഇങ്ങിനെ വന്നിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് പണ്ട് പഠിപ്പിച്ച പലരെയും ചിലപ്പോള്‍ കാണാം. ചിലരെയൊക്കെ ഓര്‍മ്മവരും ചിലരെയൊന്നും തീരെ ഓര്‍മ്മ കിട്ടുകയുമില്ല. മുപ്പത്തഞ്ച് വര്‍ഷായി പഠിപ്പിച്ച കുട്ടികളില്ലേ....“; മാഷ് തുടര്‍ന്നു “ എന്നാലും അവര്‍ക്കൊക്കെ നല്ല ഓര്‍മ്മയാണ് “

“ മാഷ് പഠിപ്പിച്ച ആരും മാഷെ മറക്കുമെന്ന് എനിക്ക് തോനുന്നില്ല ”
രാഘവൻ മാഷ് സന്തോഷത്തോടെ വിടര്‍ന്ന് ചിരിച്ചു.

ഇരുള്‍ വീഴാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ മോള്‍ അരികിലേയ്ക്ക് വന്നു;
“ മോള്‍ക്ക് ഇതാരാന്ന് അറിയോ? അച്ഛനെ സ്കൂളില്‍ പഠിപ്പിച്ച മാഷാണ് ”

“ എനിക്കറിയാം, അച്ഛാച്ഛന്‍ പറഞ്ഞുതന്നിട്ടുണ്ടല്ലോ “; അവള്‍ നാണം കുണുങ്ങി.

അമ്പലപ്പറമ്പിറങ്ങി റോഡിലേയ്ക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു;
“ ദിലീപ് സുഖമായിരിക്കുന്നോ? ഹൈദ്രബാദില്‍ തന്നെയാണോ ഉള്ളത്? “

മാഷിന്റെ ഏക മകനാണ് ദിലീപ്. എന്നെക്കാള്‍ നാല് വയസ്സിന്ന് ഇളയത്. ഫൈനാട്സില്‍ ബിരുദമെടുത്ത് അവന്‍ ഹൈദ്രബാദില്‍ ഏതോ ആനിമേഷന്‍ കമ്പനിയില്‍ നല്ല ജോലിയിലാണെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. കണ്ടിട്ട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഒരുപാടായി.

“ ഉം “ മാഷ് മൂളി; “ വിവാഹവും കഴിഞ്ഞു “; കുറച്ച് നേരം നിശ്ശബ്ദനായി നടന്ന് മാഷ് തുടര്‍ന്നു;

“ വിവാഹം എന്ന് പറയാനാവുമോ എന്നറിയില്ല. കൂടെ ജോലിചെയ്യുന്ന ഒരു പഞ്ചാബി പ്ണ്‍കുട്ടിയുമായി ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാനുള്ള ഒരു കോണ്ട്രാക്റ്റ്. മടുക്കുമ്പോള്‍ പിരിഞ്ഞ് പോകാമത്രേ, കുട്ടികളും വേണ്ട എന്ന് “

ഇരുട്ടില്‍ മാഷുടെ മുഖഭാവം കാണാനായില്ല.

“ മുത്തച്ഛനാവാനും കുഞ്ഞുങ്ങളെ താലോലിക്കാനും.... അതിനും വേണം ഒരു യോഗം ”

റോഡ് പിരിയുന്നിടത്ത് മോളുടെ കയ്യും പിടിച്ച് ഞാന്‍ ഇരുട്ടിലേയ്ക്ക് നടന്നുപോകുന്ന മാഷെയും നോക്കി നിന്നു.

യക്ഷി

'നല്ല യക്ഷികളും ഉണ്ട്, അവര്‍ മനുഷ്യരെ ഉപദ്രവിക്കില്ല' ജോണ്‍ തറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു. ജോണ്‍ ആണു പറയുന്നത്. സത്യമായിരിക്കും. അവനു അറിയാത്...